შექსპირი (სონეტი) - Shakespeare (soneti)



სონეტი XXXIV

ზად მიმავალმა არ მოვისხი მხრებზე ლაბადა,
რადგან დამპირდი - მზიანი დღე გელის ყველგანო...
მაგრამ შენს გულში რაღაც წყენა გაინაბა და
ღრუბლიანი ცა დამახვედრე უკიდეგანო.

თუმცა ღიმილით გაარღვიე მალე ღრუბლები,
წვიმის წვეთებიც შემიმშრალეს ვნების ალებმა,
თუმცა კეთილი მკურნალივით მესაუბრები,
მაგრამ მე სული დამიმძიმეს ნაავდრალებმა.

ვერას უშველი თანაგრძნობით შენ ჩემს იარებს
და სინანულიც გვიანია, რომ აღიარო,
მე ტკივილს შენი აღსარებაც ვერ დამიამებს
და ქვეყნად ასე უნუგეშოდ უნდა ვიარო.

დღეს მარგალიტის ცრემლს რომ აფრქვევ, ნანობ კი არა,
ნამდვილ სიყვარულს ბედმა, მგონი, შენც გაზიარა.


თარგმანი ინგლისურიდან - ალექსანდრე ელერდაშვილი



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.