ჰენრი - Henri

კრებული


ო. ჰენრი – “უკანასკნელი ფოთოლი”


ნიუ-ორკში, დიდი სახლის ერთ პატარა ოთახში ორი მხატვარი მეგობარი ცხოვრობდა. ერთ სიუ ერქვა, მეორეს – ჯონსი. დებივით ერთად ცხოვრობდნენ და მუშაობდნენ. შეკვეთებს იშვიათად იღებდნენ და ამიტომ ხშირად საჭმლის ფულიც არ ჰქონდათ. ცხოვრება მაინც უყვარდათ, უხაროდათ როცა მათი ნახატები ადამიანებს მოსწონდათ და თავს ყოველთვის ბედნიერად გრძნობდნენ.
ნოემბერი დადგა. გარეთ ძალიან აცივდა და ყოველდღე წვიმდა.
ერთ დღეს ჯონსი ავად გახდა. თავს ძლიერ ცუდად გრძნობდა. დიდი სიცხე ჰქონდა, მაგრამ მაინც სციოდა. პირი უშრებოდა და თავი ძალიან სტკიოდა.
იგი მთელი კვირა ავადმყოფობდა.
ერთ დღეს ექიმმა თქვა: „სიუ მინდა რაღაც გითხრა, მოდი დერეფანში გავიდეთ.“
„სიუ შენი მეგობარი მძიმედაა ავად. წამლები ვერაფრით შველიან, რადგან სიცოცხლე აღარ უნდა. მითხრა, რომ ურჩევნია მოკვდეს. სიცოცხლე მობეზრებული ადამიანებისთვის კი წამლები უსარგბლოა.
სიუს ექიმი არ გაუცილებია. დერეფანში დარჩა და მწარედ ატირდა.
- სიუ, მოდი აქ“ – დაუძახა ჯონსმა.
- ახლავე ჯონსი, უკვე მოვდივარ – უპასუხა სიუმ.
ოთახში შესული სიუ აღარ ტიროდა, იგი მღეროდა.
- ექიმმა, რა გითხრა, სიუ?“ – ჰკითხა ჯონსმა.
- მითხრა, რომ რამდენიმე დღეში ყველაფერი გაივლის.
- არა, რამდენიმე დღეში მოვკვდები.
- ამაზე ნუღარ იფიქრებ და კარგად გახდები. ახლა კი ცოტა უნდა შეჭამო. გემრიელ წვნიანს მოგიმზადებ.
სიუმ წვნიანის მომზადება დაიწყო თუ არა, გაიგონა, ომ ჯონსი რაღაცას ითვლიდა.
საწოლთან მისულმა სიუმ დაინახა, ჯონსი ფანჯარას გაჰყურებდა და თვლას განაგრძნობდა.
„თორმეტი, თერთმეტი "ათი, ცხრა… რვა და შვიდი“.
სიუმ ფანჯარაში გაიხედა. უნდოდა გაეგო თუ რას ითვლიდა ჯონსი. გარეთ მხოლოდ ეზო და ქვის კედელი ჩანდა, რომელსაც ბებერი სურო სანახევროდ მოდებოდა. ხეს სულ რამდენიმე გაყვითებული ფოთოლი შერჩენოდა.
- ჯონს, რას ითვლი?
- ფოთლებს ვთვლი. გუშინ 19 ფოთოლი ება, დღეს შვიდიღა შერჩენია. ეჰ! კიდევ ერთი მოწყდა. ექვსი დარჩა!
- კი მაგრამ, რატომ ითვლი?
- იმიტომ ვთვლი, რომ როგორც კი უკანასკნელი ფოთოლი მიწაზე დაეცემა, მე მოვკვდები.
- ჯონსი, ძვირფასო, ნუ ლაპარაკობ ასე.
- ასეა, სიუ, ვიცი, როგორც კი უკანასკნელი ფოთოლი ჩამოვარდება, მე მოვკვდები.
სიუს არაფერი უპასუხია. იგი ტიროდა,
დერეფანში გავიდა, იგი ჯერ კიდვ ტიროდა როცა მოხუცი ბერმანი დაინახა.
ბერმანიც მხატვარი იყო. ისიც იმავე სახლში ცხოვრობდა. სამოსც მიეღწია. არ ისე კარგი მხატვარი გახლდათ, თუმცა ყოველთვის ამბობდა, ”ბერმანს ყველანი დასცინიან, მაგრამ ბერმანი მაინც დიდი მხატვარია, ერთი დღესაც იქნება და უმშვენიერეს ნახატს დახატავს – მსოფლიოში საუკეთესოს.”
ბერმანი ხალხს არ უყვარდა, რადგან არც ბერმანს მოსდიოდა ისინი თვალში. ზრდილობითაც არ გამოირჩეოდა და ყველას დასცინოდა. ადამინები მასზე ფიქრობდნენ, რომ იგი ეგოისტია.
– რა გატირებს, გოგონი – დანახვისთანავე შეეკითხა სიუს.
– ეჰ, ჯონსი მძიმედაა ავად, ექიმმა სთქვა, რომ წამლები ვერაფერს უშველის, რადგან სიცოცხელე აღარ უნდა და ბებერი სუროს ფოთლებს ითვლის.
– რატომ აღარ უნდა სიცოცხლე და ფოთლებს რატომ ითვლის?
– ჯონსი ფიქრობს, რომ როგორც კი ხეს უკანასკნელი ფოთოლი მოსწყდება, მაშინვე მოკვდება.
– და რამდენი ფოთოლი შერჩა ხეს, ახლა?
– მხოლოდ ერთი. და ვფიქრობ, ისიც ამაღამ მოწყდება.
– რა სულელია სენი ჯონსი – თქვა ბერმანმა და წავიდა.
გათენდა. ჯონსმა ფანჯარაში გაიხედა, სუროს უკანასკნელი ფოთოლი ჯერ კიდევ შერჩენოდა.
დაღამდა. სუროზე უკანასკნელი ფოთოლი ისევ ეკიდა.
– ო, სიუ, უკანასკნელი ფოთოლი ისევ ჰკიდია, რა სულელი ვიყავი, მთელი დღე ძლიერი ქარი ჰქროდა და საშინლად წვიმდა, ის კი ისევ ცოცხლობს, . აღარ მოვკვდები და ვიცოცხლებ!”
რამდენიმე დღის შემდეგ ჯონსი ექიმმა მოინახულო. მოუსმინა და უთხრა: ”ჩემო მეგობარო, უკვე კარგად ხართ და უფრო ბედნიერი –ვიდრე ბერმანი”.
– ბერმანი? რა დაემართა? – ერთდროულად იკითხეს გოგოებმა.
– არ იცით? ბერმანი გუშინ ღამით გარდაიცვალა.
– ბერმანი გარდაიცვალა?! კი მაგრამ რატომ?
– რამდენიმე დღის წინათ დილით, მეზობლებმა ეზოში იპოვეს. სულ მთლად სველი იყო და გაყინული. გვერდით კიბე ეგდო, იქვე – ყავისფერი და ყვითელი საღებავი. არავინ იცის რას აკეთებდა იგი ღამით. არავის უკითხავს. ხალხს არ უყვარდა იგი. ბებერი ბერმანი ეგოისტი იყო.
– სიუ სწრაფად წამოხტა და ფანჯარაში გაიხედა. ქვის კედელს დაბერებული სურო ეხვია, რომელსც ერთადერთი ყვითელი ფოთოლი შერჩენოდა. – უკანასკნელი ფოთოლი. სიუმ ფოთოლს დააკვირდა, მაგრამ რაც დაინახა ფოთოლი არ იყო. ნახატი გახლდათ, უმშვენიერესი ნახატი. მსოფლიოში საუკეთეს ნახატი, რომელის დახატვასაც მოხუცი ბერმანი ვერც კი წარმოიდგენდა.




ყაზბეგი ალექსანდრე - Alexander Kazbegi

ჩემს კალამს

მიყვარხარ, ჩემო კალამო,
არ მოიწყინე წერაო,
გულით მსურს მოგესალამო,
შენი სიწმინდე მჯერაო.
მათ გეტრფი, გრძნობის ალამო,
მტერმა ვერ შეგაჩერაო,
დაჭრილის გულის მალამო,
ჩემი ხარ, ბედისწერაო.
შენ გენაცვლები, კალამო,
სხვაფრივ ხარ მონათლულიო,
გულის წადილი პირდაპირს,
არა გაქვს დამალულიო.
ჰგრძნობ მკვნესავს, იცი მშრომელსა
თვალზედ არ მოსდის ლულიო,
და ხელი ძმურად მიეცი,
შეუსუბუქე წყლულიო.


ჯანაშია ნათია - Janashia Natia


საბავშვო ლექსი - კოკლოზინა


აღარ მინდა ამდენი
სტაფილო და ჭარხალი,
გავიზრდები ისედაც
ღონიერი, მაღალი.
ჩემი ძაღლი გინახავთ?-
ძლიერია, ჭკვიანი.
აბა, ჰკითხეთ თუ უყვარს
ბოსტნეულის წვნიანი?
წუწკი თაგვი რომ გვიმზერს
ცალი თვალით სოროდან,
აბა, ჰკითხეთ, ყოფილა
ერთხელ სტომატოლოგთან?
მე კი მეუბნებიან,
გაიფუჭებ კბილსაო,
თუ ყოველდღე დაკვნიტავ
კანფეტებს და თხილსაო.
ის მაჭამეთ, რაც მიყვარს,
რაც არადსროს მწყინდება,
რა ჯობია, ყელი რომ
ჩამიკოკლოზინდება.






ჰიუგო ვიქტორ - Viktor Hugo



სიცოცხლის საიდუმლო

(sicocxlis saidumlo)


(თარგმანი ფრანგულიდან - შორენა ციცაგი)

სივრცე შექსპირთან. დედამიწა ცას უყურებს და მის ბნელ და ლაჟვადისფერ სახეებს - ეჭვსა და სასოებას, აკვირდება. სიცოცხლე მოდის და იკარგება სიკვდილით. მთელი სიცოცხლე საიდუმლოა, ამოუცნობი სივრცე დაბადებასა და აგონიას, თვალის პირველ გახელასა და საბოლოო დახუჭვას შორის. ეს საიდუმლო შექსპირს აწუხებს. მის პიესებში ჩიტები ჭიკჭიკებენ, მცენარეები ყვავილობენ, ცა იღრუბლება, გულს უყვარს, სული იტანჯება, ცხელა, ხან ცივა. დღეს ღამე ცვლის, დრო გადის. ტყეები მეტყველებენ, ხალხი ლაპარაკობს და მარადიული ოცნება ფარფატს აგრძელებს. შექსპირთან ყველაფერია და ყველაფერი შექსპირზეა : ხის წვენიც და სისხლიც, სიცოცხლე თავისი ყველა ფორმით, იდეებით და ქმედებებით, კაცობრიობა და ადამიანი, მომაკვდავები, მარტოსულები, ქალაქები, რელიგიები, ბრილიანტი და მარგალიტები, ნეხვი და მძორი, მომავალთა და წარმავალთა ნაბიჯების ხმა. ეს გენიოსი მკვდრების თავიდანმშობელი დედამიწაა. შექსპირი მოჩვენებებსაც უყვართ. შექსპირი დანტეს ძმაა.
შექსპირი, პირველ რიგში, წარმოსახვაა. ყველა მოაზროვნემ იცის, რომ წარმოსახვა სიღრმეა. გონების ვერცერთი სხვა უნარი ვერ ჩაწვდება იმ სიღრმეებს, რომლებსაც წარმოსახვა. ხშირად ჩიხში მოქცეული მეცნიერებაც მას მიმართავს. ლოგარითმებში, ალბათობების გამოთვლაში, ბგერის ტალღებზე დაკვირვებაში, ალგებრისა და გეომეტრიის გამოყენებაში წარმოსახვა ანგარიშის კოეფიციენტი ხდება და მათემატიკა პოეზიად გადაიქცევა. მე არ მჯერა სულელი სწავლულების მეცნიერების. შექსპირის კომედია ცრემლებში იბადება, ქვითინი – სიცილში, პოეტური სახეები ერთმანეთს ერევიან და ეჯახებიან, მასიური ფორმები დიდი მხეცებივით მძიმედ მოძრაობენ, მოჩვენებები ქალებივით ნარნარებენ ან კვამლივით იტალღებიან. სულები ჩრდილის პეპლებივით თრთიან ბნელ ლერწამში, რომელსაც ვნებას და მოვლენებს ვუწოდებთ.

Hhauteville House, 1865


სიყვარულის სადღეგრძელო - siyvarulis sadgegrdzelo


დაკარგულ სიყვარულს გაუმარჯოს,
დაკარგულ სევდას და ცრემლს,
ყველაზე საცოდავ ხეს გაუმარჯოს
ყველაზე მოწყენილ დღეს
ყველა სადღეგრძელოს გაუმარჯოს,
ჯერ არ ნათქვამს და თქმულს. . . .
ყველა მწუხარებას გაუმარჯოს
ყველა დაჩაგრულ გულს,
ქარის წამოქროლვას გაუმარჯოს,
ფოთოლს გზააბნეულს ერთს,
ქვეყნად ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი ს გაჩენისთვის
მადლი მოვუხადოთ ღმერთს!!



სასიყვარულო SMS - sasiyvarulo SMS

სასიყვარულო SMS - sasiyvarulo SMS


ჯადოსნურ ცაზე ვარსკვლავები აინთებიან იმ ღამის შემდეგ დაიწყება შენზე ფიქრები. მე შენ გიპოვე სიყვარულის დღესასწაულზე და სამუდამოდ, სამუდამოდ ჩემი იქნები...




შენთვის ვცოცხლობ ...



შენთვის ვცოცხლობ ...

(shentvis vcocxlob )


შენთვის ვცოცხლობ, შენთვის ვკვდები, დავთვრები და შენთვის ვთვრები
და დილამდე სულ ვიკვირებ - მენატრები, მენატრები!



მისალმება SMS - misalmeba SMS



მისალმება SMS - misalmeba SMS

დილით მინდა მზემ გაჩუქოს სიხარული,
ამ სიხარულს დარაჯობდეს ღამე მთვარე,
რაც კი ქვეყნად სიყვარული გაგიგია,
შენ გჩუქნი და სათითაოდ მიითვალე.


ბრძნული გამონათქვამები - Brdznuli gamonatqvamebi

ადამიანები ისე ეძებენ ბედნიერებას, როგორც მთვრალი საკუთარ სახლს, მათ იციან, რომ ის არსებობს, მაგრამ არ იციან - სად.


არისტოტელე - Aristotele

გაბრაზება ყველას შეუძლია, ეს ძალზე იოლია,მაგრამ გაბრაზება მასზე ვიზეც საჭიროა, როცა საჭიროა და იმ მიზეზით რომლითაც საჭიროა, ყველას არ შეუძლია.


აპულეო - Apuleo

უმოქმედებას მოსდევს მოდუნება, მოდუნებას – მიხრწნილობა
ჩემთვის ადამიანის პატივისცემაზე ძვირფასი არაფერია.


მემანდრე - Menandre

რა დიდებულია ადამიანი, თუ ნამდვილად ადამიანია.