პოლ გოგენი

pol ejen anri gogeni gogen mxatvari frangi mxatvari gogenis namushevrebi naxatebi
პოლ ეჟენ ანრი გოგენი 1848 წლის 7 ივნისს დაიბადა პარიზში, ნოტრ დამ დე ლორეტის ქუჩის 52 ნომერში, გაზეთ ,,ნასიონალის" რედაქტორის -კლოვის გოგენის ოჯახში.
წინაპრები
გოგენი შემდეგში გამუდმებით ამაყობდა თურმე თავისი სახელოვანი წინაპრებით, განსაკუთრებით იმ დროს, როცა ,,ველური წარმოშობის" ადამიანად სახავდნენ ხოლმე ზოგიერთები, ჰყვარებია გახსენება იმისა, რომ მის ესპანელ პოლკოვნიკ პაპას (დედის მხრიდან), სიმამაცით განთქმულ დონ არიანო ტრისტან და მორკოზოს ცოლად ჰყავდა პერუს ლეგენდარული ვიცე-მეფის ულამაზესი ძმისწული, ხოლო მათი ქალიშვილი-გამოჩენილი სენ-სიმონისტი, დემოკრატიისა და ქალთა ემანსიპაციის მგზნებარე დამცველი ფლორა ტრისტანი, 16 წლისა დაქორწინებულა პარიზში ღვინით მოვაჭრე მდიდარ ბორდოელ შაზალეზე. ბევრ დროს არ გაუვლია, რომ ფლორამ შაზალესთან უშინაარსო მდიდრულ ცხოვრებას თავისი საინტერსო სამწერლო მოღვაწეობა ამჯობინა. ხოლო ხელი რომ არ შეშლოდა ამ მიზნის უკეთ განხორციელებაში, ოჯახი სამუდამოდ მიატოვა (უთუოდ ეს ის ,,გენი" იყო, რომელიც გოგენს თურმე იმ საამაყო ბებიასთან არა მარტო გარეგნულად, არამედ საქციელითაც ამსგავსებდა).


ძულა ბენცური

dzula bencuri
ძულა ბენცური (უნგ: Gyula Benczúr [ˈɟulɒ ˈbɛntsuːr] - 1844 – 1920) — უნგრელი მხატვარი და პედაგოგი. თავისი რამდენიმე პირველი ნახატით მსოფლიო წარმატებას მიაღწია და რამდენიმე კონკურსში გაიმარჯვა. კარლ ვონ პილოტის ეხმარებოდა მიუნხენში მაქსიმილიანეუმისა და ნოიეს რატჰაუსის ფრესკებზე. ასევე დაასურათა დიდი გერმანელი მწერლის ფრიდრიხ შილერის წიგნები. ბავარიის მეფე ლუდვიგ II-მ როკოკოს თემების დახატვა დაავალა. მოგვიანებით, შეთავაზეს უამრავი საერთაშორისო მასწავლებლის თანამდებობამ მაგ. პრაღასა და ვაიმარში, მაგრამ მიუნხენში დარჩა.
მისი ერთ-ერთი გამოჩენილი მოსწავლე იყო შვეიცარელ-ამერიკელი მხატვარი ადოლფო მიულერ-ური.
ბენცური მოგვიანებით უნგრულ მაღალ კლასთა რჩეული იყო, ხატავდა მეფეთა და არისტოკრატთა უამრავ პორტრეტს.


ლასლო მოჰოი-ნადი

laslo mohoi nadi
ლასლო მოჰოი-ნადი (László Moholy-Nagy, [IPA: la:slo: moholi nɒɟ]), 20 ივლისი, 1895 – 24 ნოემბერი, 1946) — უნგრელი მხატვარი და ფოტოგრაფი, ბაუჰაუზის სკოლის პროფესორი. გავლენა იქონია კონსტრუქტივიზმმა. პოპულარიზაციას უწევდა ხელოვნებაში ტექნოლოგიისა და მრეწველობის ინტეგრაციას.

დაიბადა სახელით ლასლო ვაისცი (Laszlo Weisz) ებრაულ-უნგრული წარმოშობის ოჯახში. გერმანულ-ებრაული სახელი ბიძის უნგრულ გვარზე შეიცვალა (Nagy). მოგვიანებით გვარს ფსევდონიმი Moholy დაუმატა, იმ ქალაქის სახელი, სადაც გაიზარდა. ბუდაბეშტში იურისპრუდენციის სწავლის შემდეგ პირველ მსოფლიო ომში იქნა გაწვეული. 1919 წელს ვენაში პირველად აღმოაჩინა კონსტრუქტივიზმი კაზიმირ მალევიჩის, ნაუმ გაბოსა და ელ ლისიცკის ნამუშევართა გამოფენაზე.
1923 წელს მან შეცვალა იოჰანეს იტენი ბაუჰაუზის საწყისი კურსის მასწავლებლის ადგილზე. ეს მომენტი გახდა სკოლაში ექსპრესიონისტული გადახრების დასასრული და დასაბამი დიზაინისა და ინდუსტრიის ინტეგრაციის ორიგინალური მცდელობისა. ბაუჰაუზი ცნობილი იყო მის ხელოვანთა მრავალმხრივი მიმართულებით და მოჰოლი-ნადიც გამონაკლისი არ ყოფილა. მისი კარიერის განმავლობაში ის იხვეწება და ინოვატორი ხდება ფოტოგრაფიაში, ტიპოგრაფიაში, ქანდაკებაში, მხატვრობასა და ინდუსტრიულ დიზაინში. მისი ერთ-ერთი მთავარი მიმართულება ფოტოგრაფია იყო. მას ეკუთვნის ტერმინი "ახალი ხედვა" (the New Vision"). მას სწამდა, რომ ფოტოგრაფიას შეეძლო შეექმნა გარე სამყაროს ხედვის ახალი გზა, რას მიუწვდომელი იყო ადამიანის თვალისთვის. ხელოვნებასა და სწავლებაში მისი თეორიები შეჯამებულია წიგნში "ახალი ხედვა, მატერიალურიდან არქიტექტურამდე" (The New Vision, from Material to Architecture).

1928 წელს ბაუჰაუზიდან წასვლის შემდეგ ბერლინში გადადის და ექსპერიმენტულ თეატრებთან თანამშრომლობს (მათ შორის ე. პისკატორის პოლიტთეატრი). 1934 წელს ნაცისტების ცენზურით შევიწროებული ჯერ ამსტერდამში გადადის, 1935 წელს ლონდონში, ხოლო 1937 წელს აშშ-ში. ნაცისტურ გერმანიაში მისი ნამუშევრები 1937 წელს პროპაგანდისტულ გამოფენაზე "დეგენერატიული ხელოვნება" გამოფინეს. ჩიკაგოში მოჰოი-ნადი ახალ ბაუჰაუზს შეუერთდა, თუმცა სკოლამ ფინანსური მხარდაჭერა ერთ წელიწადში დაკარგა და დაიხურა. მოჰოი-ნადი ადგილობრივი მეწარმის მხარდაჭერით საკუთარ დიზაინის სკოლას ქმნის, რომელსაც 1939 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა. 1944 წლიდან ეს სკოლა დიზაინის ინსტიტუტად გარდაიქმნა.
მოჰოლი-ნადი 1946 წელს გარდაიცვალა ჩიკაგოში ლეიკემიისგან. მის სახელს ატარებს ბუდაპეშტის ხელოვნებისა და დიზაინის უნივერსიტეტი. მისი ნამუშევრების მნიშვნელოვანი ნაწილი ამჟამად გამოფენილია კორკორანის ხელოვნების გალერეაში ვაშინგტონში.


იშტვან შანდორფი

ishtvan shandorfi
იშტვან შანდორფი (უნგრ. Sándorfi István; დ. 12 ივნისი, 1948, ბუდაპეშტი, უნგრეთი – გ. 26 დეკემბერი, 2007, პარიზი, საფრანგეთი), უნგრელი მხატვარი, მიმდინარეობა ჰიპერრეალიზმის წარმომადგენელი.

მხატვარის მამა ერთ-ერთ ამერიკულ კომპანიაში მუშაობდა, 1950 წელს ის დააპატიმრეს 5 წლით. გათავისუფლებულ იქნა 1956 წლის უნგრეთის რევოლუციის დაწყებამდე. 1956 წელს მისმა ოჯახმა უნგრეთი დატოვა. თავდაპირველად, ისინი ავსტრიაში გადავიდნენ, შემდგომ გერმანიაში, 1958 წელს კი საფრანგეთში. შანდორფმა ხატვა 8 წლის ასაკში დაიწყო, 12 წლის ასაკიდან კი ის ზეთის საღებავებს იყენებდა. მან აიღო დიპლომი სამხატვრო სკოლაში "École nationale supérieure des Beaux-Arts", ასევე სწავლობდა სამხატვრო სკოლაში "École nationale supérieure des arts décoratifs".
ჰყავს ორი ქალიშვილი: ენჟი (დ.1974) და ევი (დ.1979)
ის გარდაიცვალა 2007 წლის 26 დეკემბერს, ანდერძის თანახმად მისი სხეული დაწვეს ბუდაპეშტში.

ნამუშევრები

მხატვრის პირველი გამოფენა შედგა პატარა გალერეაში, პარიზში. გაცილებით დიდი გამოფენა შედგა 1973 წელს ხელოვნების მუზეუმში "Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris". ამის შემდეგ მისი ნამუშევრები მოიპოვებოდა საზღვარგარეთის ისეთ ქალაქებში, როგორიცაა კოპენჰაგენი, რომი, მიუნხენი, ბრიუსელი, ბაზელი, ნიუ-იორკი, ლოს-ანჯელესი, სან-ფრანცისკო.
ის ხატავდა უცნაურ ობიექტებს უცნაურ სიტუაციებში. მის 1970-1980-იანი წლების ნამუშევარში მან გამოიყენა ფერები ლურჯი და იასამანი, და მათი ცივი კომბინაცია. 1980-იან წლებში ის ნატურმორტებს ხატავდა.[1] 1988 წლიდან კი ძირითადად ხატავდა ქალებს.
მისი პირველი უნგრული გამოფენა შედგა 2006 წელს ბუდაპეშტში, 2007 კი – დებრეცენში. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა ის სამშობლოში დაბრუნდა.


ილია რეპინი

ilia efimis dze repini
ილია ეფიმის ძე რეპინი (რუს. Илья́ Ефи́мович Ре́пин; დ. 5 აგვისტო/24 ივლისი, 1844, ჩუგუევი, ახლანდელი ხარკოვის ოლქი, უკრაინა ― გ. 29 სექტემბერი, 1930, კუოკალა, ფინეთი, ახლანდელი რეპინო, ლენინგრადის ოლქი,რუსეთი), წამყვანი რუსი მხატვარი და სკულპტორი უკრაინიდან, პერედვიჟნიკის სამხატვრო სკოლის მიმდევარი. მისი რეალისტური ნამუშევრები ხშირად არსებული სოციალური წყობის მწვავე კრიტიკას ასახავს.
დაიბადა ჩუგუევში ხარკოვთან, უკრაინაში. მამამისი სამხედრო ოფიცერი იყო. 1866 წელს სანქტ-პეტერბურგში მიემგზავრება და საიმპერატორო სამხატვრო აკადემიაში ირიცხება. 1873-1876 წლებში აკადემიის სტიპენდიით იტალიასა და პარიზში მოგზაურობს. მის ნახატთა უმრავლესობა გლეხობას, მეთევზეებსა და ვაჭართა ცხოვრებას აღწერს.
რეპინი პერედვიჟნიკების ასოციაციას 1878 წელს უერთდება. 1882 წლიდან ის სანქტ-პეტერბურგში ცხოვრობს, თუმცა ხშირად მოგზაურობს საზღვარგარეთ. რემბრანდტის ხანშიშესული ადამიანების პორტრეტებით მოხიბლული რეპინი ხატავდა ცნობილ თანამემამულეებს ლევ ტოლსტოის, მენდელეევს, პობედონოსცევს და მუსორგსკის. 1903 წელს რუსეთის მთავრობის დავალებით ხატავს მის ყველაზე გრანდიოზულ ტილოს (400x877 სმ), რომელზეც სახელმწიფო საბჭოს ცერემონიალური სხდომაა აღბეჭდილი.
1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ქალაქი სადაც მისი სახლი მდებარეობდა, სანკტ-პეტერბურგიდან ჩრდილოეთით, ფინეთის ტერიტორია გახდა. ლენინმა მოიწვია რუსეთში დაბრუნებულიყო, თუმცა მხატვარი უკვე ძალზე მოხუცი იყო მოგზაურობისთვის. რეპინი გარდაიცვალა კუოკალაში, ფინეთი (ამჟ. რეპინო, ლენინგრადის ოლქი), 1930 წელს.
რეპინის ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია „ივანე მრისხანე ჰკლავს საკუთარ ვაჟს“ (1885), „ბურლაკები ვოლგაზე“ (1870-1873), და „ზაპოროჟიელ კაზაკთა პასუხი თურქეთის სულთანის წერილზე“ (1880-1891).


კაზიმირ მალევიჩი

kazimir malevichi
კაზიმირ მალევიჩი (რუს.: Казимир Северинович Малевич, პოლ.: Malewicz, გერმ.: Kasimir Malewitsch; დ. 23 თებერვალი, 1878 – გ. 15 მაისი, 1935) — მხატვარი და ხელოვნებათმცოდნე, გეომეტრიული აბსტრაქტული ხელოვნების პიონერი და რუსული ავანგარდის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელი.
დაიბადა კიევში, უკრაინა. მისი მშობლები სევერინი და ლუდვიკა მალევიჩები, კათოლიკე პოლონელ-ბელორუსები იყვნენ. შესაბამისად კაზიმირი რომაულ-კათოლიკურ ეკლესიაში მონათლეს. მამამისი შაქრის ჭარხლის ქარხნის დირექტორი იყო. კაზიმირი უფროსი იყო თოთხმეტ შვილთაგან, თუმცა მხოლოდ ცხრა მათგანმა მიაღწია ზრდასრულ ასაკს. მისი ოჯახი ხშირად იცვლიდა საცხოვრებელ ადგილს და კაზიმირმა ბავშვობის მეტი წილი უკრაინის სოფლებში გაატარა შაქრის ჭარხლის პლანტაციებთან, კულტურისგან მოშორებით. 13 წლის ასაკამდე მან ცოტა რამ თუ იცოდა პროფესიონალ მხატვრებზე, თუმცა ბავშვობიდან მის გარშემო გლეხთა შემოქმედებას ეცნობოდა. განსაკუთრებით იტაცებდა გლეხური ნაქარგები, კედლებისა და ღუმელების მოხატულობა და დეკორაციები. ამ პერიოდში ის თავადაც ცდილობს გლეხურ სტილში ხატვას. 1895-96 წლებში ის კიევის სკოლაში სწავლობს ფერწერას.

1904 წელს მამის სიკვდილის შემდეგ კაზიმირი მოსკოვში გადადის. 1904-10 წლებში მოსკოვის ხატვის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სკოლაში სწავლობდა ფიოდორ რერბერგის სტუდიაში. 1911 წელს მონაწილეობა მიიღო გაერთიანება სოიუზ მოლოდიოჟის (ახალგაზრდობის კავშირი) მეორე გამოფენაში სანქტ-პეტერბურგში ვლადიმირ ტატლინთან ერთად, ხოლო 1912 წელს ამავე ჯგუფის მესამე გამოფენაში ალექსანდრა ეკსტერთან, ტატლინთან და სხვებთან ერთად. იმავე წელს მონაწილეობს მოსკოვში კოლექტივი "ვირის კუდის" გამოფენაში. 1914 წელს მალევიჩს საკუთარი ნამუშევრები გამოაქვს პარიზში "დამოუკიდებელთა სალონში" (Salon des Independants) ალექსანდრ არხიპენკოს, სონია დელონს, ალეკსანდრა ეკსტერსა და ვადიმ მელერთან ერთად. 1915 წელს გამოაქვეყნა მანიფესტი "კუბიზმიდან სუპრემატიზმამდე". 1915-16 წლებში მუშაობს სხვა სუპრემატისტ მხატვრებთან ერთად გლეხ/ხელოსანთა კოოპერატივში სკოპცისა და ვერბოვკას სოფლებში. 1916-17 წლებში მონაწილეობს ჯგუფ "ბუბნოვი ვალეტის" გამოფენაში მოსკოვში ნათან ალტმანთან, დავიდ ბურლიუკთან და ა. ეკსტერთან ერთად.
სხვადასხვა მოდერნისტულ სტილში ექსპერიმენტების შემდეგ, კუბიზმისა და ფუტურიზმის ჩათვლით, რაც გამოიხატა მის კოსტიუმებსა და სცენურ დეკორაციებში კუბო-ფუტურისტულ ოპერაში "მზეზე გამარჯვება", მალევიჩი იწყებს მუშაობას აბსტრაქტულ, არაობიექტივისტურ გეომეტრიულ ფომრებში, აფუძნებს რა მოძრაობას, რომელსაც სუპრემატიზმს უწოდებს. მისი სუპრემატისტული ნამუშევრებიდან ყველაზე განთქმულია "შავი კვადრატი" (1915) და "თეთრი თეთზე" (1918).
მალევიჩი ასევე ნარკომპროსის ხელოვნების კოლეგიის, ძეგლთა დაცვისა და მუზეუმთა კომისიების (1918-19) წევრი იყო. ასწავლიდა ვიტებსკის პრაქტიკული ხელოვნების სკოლაში (ბელარუსი, 1919-22), ლენინგრადის ხელოვნების აკადემიაში (1922-27), კიევის სახელმწიფო ხელოვნების ინსტიტუტში (1927-29), და ლენინგრადის ხელოვნების სახლში (1930).
1927 წელს მოგზაურობს ვარშავაში, შემდეგ გერმანიაში რეტროსპექციისთვის, რომელმაც მას საერთაშორისო აღიარება მოუტანა, სადაც მთელი თავისი ნახატების კოლექცია დატოვა საბჭოთა კავშირში დაბრუნებამდე. როცა სტალინისტურმა რეჟიმმა მოდერნისტული ხელოვნება ბურჟუაზიულად გამოაცხადა, მალევიჩის დევნა დაიწყო. მრავალი მისი ნამუშევარი კონფისკირებული და განადგურებულ იქნა. საბოლოოდ ის სიღარებეში მივიწყებული გარდაიცვალა ლენინგრადში.
მალევიჩის ნამუშევრები რუსეთში ხელოვნების გამოფენებზე მხოლოდ ცოტა ხნის წინ გამოჩნდა დიდი პაუზის შემდეგ. მას შემდეგ ხელოვნების მიმდევრები ცდილობენ ხელახლა გააცნონ ეს ხელოვანი რუს ფერწერის მოყვარულებს. 2006 წელს დ. გორბაჩოვის მიერ გამოცემულ ბიოგრაფიულ წიგნში "მალევიჩი და უკრაინა" შეტანილია მრავალი მანამდე უცნობი დეტალი მხატვრის ცხოვრებიდან.


ნიკოლოზ პიმონენკო

nikoloz pimonenko
ნიკოლოზ პიმონენკო (უკრ. Пимоненко Микола Корнилович; დ. 9 მარტი, 1862, კიევი – გ. 26 მარტი, 1912, კიევი), უკრაინელი ფერმწერი. სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში (1882-84), იყო ვლადიმერ ორლოვსკის მოწაფე. ასწავლიდა კიევის ხატვის სკოლაში (1884-1900), "პერედვიჟნიკების" ამხანაგობის წევრი (1899; 1893 წლიდან ექსპონენტი). მის სურათებში პოეტურადაა წარმოსახული უკრაინელი ხალხის ყოფა და შრომა. პიმონენკოს სურათებში ჟანრული სცენები ხშირად ერწყმის პეიზაჟს ("ჭექა-ქუხილის წინ" (1906), უკრაინის ხელოვნების მუზეუმი, კიევი). შექმნა აგრეთვე დრამატული, მამხილებელი სურათები ("ფანატიზმის მსხვერპლი" (1899), ხარკოვის ხელოვნების მუზეუმი).


ვაცლავ ბროჟიკი

vaxlav broziki chexi mxatvari
ვახლავ ბროზიკი (ჩეხ. Václav Brožík) (დ. 5 მარტი, 1851 — გ. 15 აპრილი, 1901), ჩეხი მხატვარი.
1868 წლიდან იგი სწავლობდა პრაღის სამხატვრო აკადემიაში, დრეზდენის სამხატვრო სკოლაში და მიუნჰენის სამხატვრო აკადემიაში. 1879 წელს ვახლავ ბროზიკი გაემგზავრა ნიდერლანდებში სამოგზაუროდ და სასწავლებლად.


იან სტენი

ian steni
იან სტენი (დ. 1626 — გ. 3 თებერვალი, 1679) — XVII საუკუნის ჰოლანდიური ფერწერის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მის შემოქმედებაში წამყვანია ყოფითი ჟანრი. ყოველდღიური ცხოვრების სცენებს სტენი იუმორით გადმოსცემდა.


მორის ეშერი

moris esheri
მორის კორნელიუს ეშერი (Maurits Cornelis Escher) (დ. 17 ივნისი, 1898, ― გ. 27 მარტი, 1972), ჰოლანდიელი მხატვარი–გრაფიკოსი.
მორის ეშერი დაიბადა 1898 წლის 17 ივნისს ჰოლანდიის ქალაქ ლეევარდენში. სახლში, რომელშიც მომავალი მხატვარი დაიბადა ამჟამად განლაგებულია მუზეუმი. 1903 წელს ეშერის ოჯახი საცხოვრებლად ქალაქ არნემში (ჰოლანდია) გადავიდა.
1907 წლიდან ეშერი დურგლობას და პარალელურად პიანინოზე დაკვრას, ხოლო 1912–1918 წლებში საშუალო სკოლაში სწავლობდა. ამ უკანასკნელში გარდა მხატვრობისა ყველა საგანში ცუდი ნიშანი ჰქონდა. 1916 წელს ეშერმა შეასრულეა თავისი პირველი გრაფიკული სამუშაო, შექმნა რა მამის პორტრეტი. 1918-1919 წლებში ეშერი ესწრებოდა ლექციებს ქალაქ დელფტის ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მაგრამ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო ვერ შესძლო სწავლის გაგრძელება, რის გამოც გარიცხულ იქნა სასწავლებლიდან და მომავალამა მხატვარმა ვერ შესძლო უმაღლესი განათლების მიღება. დიპლომის მიღების იმედით ეშერმა 1919–1922 წლებშ გააგრძელა სწავლა ქალაქ ჰაარლემის არქიტექტურულ სკოლაში. აქ იგი ღებულობდა განათლებას მხატვარ სამუელ დე მესკვიტის ხელმძღვანელობით, რომელმაც შემდგომში ძალიან დიდი ზეგავლენა იქონია მხატვრის შემოქმედებაზე. 1921 წელს ეშერის ოჯახი ეწვია იტალიას, სადაც მხატვარი ხმელთაშუა ზღვის ბუნებითა და კლიმატით მოიხიბლა. აქ მან მრავალი ჩანახატი და ესკიზი შექმნა, რომლებიც შემდგომში აღიბეჭდა მის ქმნილებებში. ამავე პერიოდში მხატვარი გამოსცემს თავის პირველ იუმორისტული ჟანრის ბუკლეტს "Easter Flowers", სადაც უკვე ვხვდებით სარკულ გამოსახულებებს, კრისტალურ ფიგურებს და სფეროებს. ახალი იდეების მოძიების მიზნით ეშერმა გადაწყვიტა კვლავ სტუმრებოდა იტალიას.


მიქაელ მაღლაკელი

miqael maglakeli
მიქაელ მაღლაკელი, XII საუკუნის I ნახევრის ქართველი მხატვარი. როგორც სახელწოდებიდან ჩანს, იგი სოფ. მაღლაკიდან (წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი) უნდა ყოფილიყო. მიქაელ მაღლაკელს მოუხატავს ზემო სვანეთის სოფ. მაცხვარიშის ეკლესია. ეკლესიაში შემონახულია რამდენიმე საქტიტორო წარწერა. ერთ-ერთ მათგანში ნათქვამია, რომ ეკლესია მოიხატა დემეტრე I-ის მეფობის მე-15 წელს, ე. ი. 1140 წელს "ჴელითა მიქაელ მაღლაკელისათა".
მაცხვარიშის ეკლესია ერთნავიანი ნაგებობაა. მას თავდაპირველად სამმხრივ გარშემოსავლელი ჰქონდა, ახლა მხოლოდ სამხრეთი ნაწილია დარჩენილი. საკურთხეველში გამოსახულია "ვედრება", მის ქვემო რიგში მოციქულთა ფიგურებია, ნავის კედლები და კამარა ქრისტეს ცხოვრების სცენებს უჭირავს (3 რეგისტრად). განსაკუთრებით საინტერესოა ქვედა რეგისტრი, სადაც გამოსახული არიან სვანეთის კედლის მხატვრობისათვის დამახასიათებელი წმინდა მხედრები. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია დემეტრე I-ის მეფედ კურთხევის ცერემონიალის გამოსახულება. ჩრდილოეთ კედლის მარცხენა თაღში დემეტრე მეფის ფიგურაა, მეფეს გვირგვინს ადგამს ანგელოზი, ქრისტე კი აკურთხებს, 2 ფეოდალი მას წელზე ხმალს არტყამს.
მხატვრულ-სტილისტიკური თვალსაზრისით მიქაელ მაღლაკელის მხატვრობა XI-XII საუკუნეების გარდატეხის ეპოქას განეკუთვნება. არსებითად იგი XI საუკუნის მონუმენტური კედლის მხატვრობის ტრადიციებს აგრძელებს. შენარჩუნებულია ცალკეული კომპოზიციის დიდი ზომა, მხატვარი ფიგურებს მონიმენტური, განზოგადებული ფორმებით გადმოსცემს, მათი მოძრაობა დინჯი და თავდაჭერილია, დგომა მყარი და ბუნებრივი. იგრძნობა შინაგანი დინამიკა, თუმცა ეს უკანასკნელი ხაზგასმული არ არის. ამასთან ერთად საყურადღებოა XII-XIII საუკუნეების დეკორ-მონიმენტური ფერწერის სტილის ნიშნები. მხატვრობა, ერთი მხრივ, ატენის სიონის, მეორე მხრივ კი ყინწვის-ტიმოთესუბან-ბეთანიის მოხატულობის ნიშნებს ამჟღავნებს. კოლორიტის თვალსაზრისით მხატვარი თავდაჭერილია, იყენებს ორი ძირითადი ფერის - რუხისა და მოწითალო ყავისფერის ნიუანსებს. ნახატები გრაფიკულია.


თემურ ნინუა

temur ninua
თემურ ნინუა (დ. 25 სექტემბერი, 1949) – ქართველი მხატვარი, თეატრალური დეკორატორი.
1972 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია თეატრალური მხატვრის სპეციალობით.
რუსთაველის თეატრში მივიდა 1982 წელს.

რუსთაველის თეატრში მის მიერ გაფორმებული სპექტაკლებია

"დაკრძალვა კალიფორნიაში" - რეჟ. რობერტ სტურუა,
"ასერგასის დღე" - რეჟ. რ. სტურუა,
"სამანიშვილის დედინაცვალი" - რეჟ. გიზო ჟორდანია,
"ჰამლეტი" - რეჟ. გ. ჟორდანია,
"პალატა №6" - რეჟ. დ. ანდღულაძე,
"ლეონსი და ლენა" - რეჟ. ნ. კვასხვაძე,
"ჯარისკაცი, პრეზიდენტი და დაცვის ბიჭი" - რეჟ. რ. სტურუა,
"სტიქსი" - რეჟ. რ. სტურუა, მუს. გია ყანჩელი.
აქტიურად თანამშრომლობს საქართველოსა და უცხოეთის სხვა თეატრებთან: აღსანიშნავია, ოპერისა და ბალეტის თეატრში გაფორმებული: "იყო მერვესა წელსა" - მუს. ბიძინა კვერნაძე, რეჟ. რ. სტურუა; კ. მარჯანიშვილის სახ. თეატრში გაფორმებული: "როზენკრაცი და გილდესტერნი მკვდრები არიან" - რეჟ. დ. ანდღულაძე; ვილნიუსის რუსულ დრამატული თეატრი: "ყაჩაღები" – რეჟ. ნ. ქანთარია; ბრატისლავის დრამატული თეატრი: "ფსკერზე" – რეჟ. გ. ქავთარაძე.