შენგელიძე სალომე - Shengelidze Salome

შუშის ბავშვი

მე ვარ სალომეა,- არა ვცეკვავ, მუხლებზე მიდევს თავი იოქანანის და ვტირი. უდაბნოს მიუყვება ქარავანი. ჰო, სინანულის ქარავანი ვარ, არ გამძარცვავენ მაინც. ბეთსაიდა ვარ, უფლის რისხვას ვერ ავიცილებ, ვიცი. ბედსაც არსაიდან ველი, ირგვლივ უდაბნოა მხოლოდ, დიუნებით და ბარხანებით და დუნე სიცილი გადადის ხარხარში: ხერხეულიძეთ ძვლები ხერხეთო? –ხე, ხე, ხე, ხე-ო! მე ვარ მთვარე, ფეხმძიმე ქალი, ამაღამ ლექსში, უფასო პალატაში ვიმშობიარებ. ტაში და ოვაცია აქ უადგილოა. ო, არა, მაცვია პერანგი დასვრილი, მაგრამ ეგ ჯანდაბას, ჩვილს უნდა ჩავაცვა პერანგი ნაქარგი მძიმე-ტირეებით: არ იტირო, ჩემო პატარა. მე მთვარე ვარ, სქოლიოზიანი. ისე მორკალული, როგორც მეათეკლასელი ბავშვი, პირველიდან მეათემდე ერთ მერხზე რო ზის. ზერო ვარ, ნული. მზეც რო ვარ, მიკვირს. მზე ვარ ნატვრამოცელილი. ენის ქვეშ მიდევს ღრუბელი, ნიტროგლიცერინი და მეჩვენება რო ცა გახუნდა, რადგან მოლა ახუნდი გაიხადა მოძღვრად. ცა ვარ ღრუბლებით, ხინკლებით სავსე თეთრი თასებით, ნაშუადღევს რომ მომასუფთავეს მზის დამშეულმა, ცელქმა სხივებმა და შეუმჩნევლად, როგორც ხვლიკები, გაინაბნენ მოთენთილ მოლზე და როცა წვიმა, ანბანი მორზეს, აწკაპუნდა, წამოხტნენ წამსვე. საღამოხანს კი სიმსივნესავით გახშირდა წვიმა. ჩემი ღრუბლები, თეთრი თასები, გადაიქცნენ მეტასტაზებად. დრო ვარ, სუნი მდის ნაგვის და შლამის და ხაშლამისაც. ერთი გროშია ჩემი ფასი, გოშია ვარ წარსულის და მომავლის ცერბერი. ერი და ბერი დავაცილე, ვერ შევაერთე და ძიებსაც დავავიწყე ღმერთის ძიება. ჩაკეტილი ვარ ოთახში და კვენტინივით საათს ვამსხვრევ, დრო რო გავაჩერო. მტკივა მენჯი, ბავშვობაში ამოვარდნილი და თუმცა ეშმაკი არ მიზის სულში, ალბათ მაინც სიკეთის სიმცირის გამო, ნარგიზის მოწყვეტისათვის ვსჯი ბენჯის. მე ვარ ის, ვინც ბავშვობაშივე გენიოსად შერაცხეს, ცაში აისროლეს, რომ მერე ენახათ, როგორ ვენარცხები მიწაზე და ვიმსხვრევი შუშის ბავშვივით.