ჯიბლაძე ნინო - Jibladze Nino

სიყვარული ამერიკაში

თვალები გავახილე, ზემოთ ავიხედე და დავინახე, რომ წითლად ანთებული ნიშანი, რომელიც ქამრის შეკვრის აუცილებლობას გვამცნობს, ჩამ¬ქრალიყო. მგზავრებში არეულობა შეინიშნებოდა, ზოგი წამომდგარიყო, ბარგის შესანახი კარადები გამოეღო და თავიანთ ჩანთებს ალაგებდა ქვემოთ, ზოგი გაბრუებული იჯდა და საერთოდ არ ფიქრობდა იმაზე, რომ სულ მალე უნდა ამდგარიყო და თვითმფრინავიდან გასულიყო.


ჯანიკაშვილი ბასა -Janikashvili Basa

გაუმარჯოს

ბაბუაჩემი გარდაცვალების შემდეგ არ მინახავს. გუშინ მოვიდა. ხელში დოქი და ორი ღვინის ჭიქა ეჭირა. მართალი გითხრათ, არ გამკვირვებია - ბოლოს და ბოლოს კაცი ცოცხალი აღარ არის - არ გამკვირვებია.
მას პატარა ბიჭი მოჰყვა - ეს ჩემი შვილიაო - არც ეს ვიუცხოვე. გაიღვიძეო, - მითხრა.
მეც გავიღვიძე იქ, სადაც არასდროს ვყოფილვარ. მინდორი, მწვანე ბალახი, ხის ჩრდილი



ჯიშკარიანი ზურა - Jishkariani Zura

(მოკლე თეზისები პოპ მითოლოგიისთვის)

პირველმა რევოლუციამ რომელიც პირდაპირ ეთერში ტრანსლირდებოდა ტელევიზორით და რეალობის ტოტალური გარდასახისკენ იყო მიმართული – შექმნა პრეცენდენტი სადაც სინამდვილე საერთოდ გაუჩინარდა, როგორც მირაჟი. ერთადერთი რაც ჩვენ შემოგვრჩა არის 25 ცალი კადრი, რომელსაც დეჟავიუს სახით ამეორებენ სპექტაკლის მედია-ქრონიკებში. 1968 წლის საფრანგეთის რევოლუცია, რომელიც სექსის, ნარკოტიკების და როკენროლის სახით მოედო მსოფლიოს და კულტურის განადგურება სურდა – სხვა მიზეზებთან ერთად, ახალი მედიების უეცარ მუტაციას შეეწირა და ამით სათავე დაუდო შოუ-ბიზნესის და მედიაკონტროლის ახალ სახეობებს


ჯოლბორდი მაია -Jolbordi Maya

დაუმთავრებელი ანკეტები

ბავშვი #

არ ახსოვს როგორ დაიბადა.
მამის მრისხანე სახიდან იწყებდა ყოფიერების აღქმას. დედის მოკივარი მზერა კუდამოძუებული ძაღლივით დაჰყვებოდა უკან. მერე ბავშვობა გაითამაშა. როცა მშობლები ჩხუბობდნენ, ყვავილების გულში იმალებოდა.
ასე გაუცისფრდა თვალები.
სამაგიეროდ ყვავილები ჭკნებოდნენ. ასე გახდა ეგოისტი.


ჯანაშია ნათია - Janashia Natia

სულიერი კრიზისები ანუ ორი ეპიზოდი საკუთარ თავთან საუბრისას

ეპიზოდი პირველი

-მინდა დავწერო დიდი ურითმო ლექსი!
-რა გინდა დაწერო?
-დიდი ურითმო ლექსი...
-პატარა მოთხრობა?... და რატომ ურითმოდ?
-ალბათ,მოთხრობები უფრო გულწრფელია...


ჯაფარიძე მარგო - Japaridze Margo

ჰერტა მიულერი - კიდევ ერთი ნობელიანტი ანუ 2009 წლის ყველაზე იღბლიანი მწერალი

1953 წელი. რუმინეთი. ნიცკიდორფი. ბანატის ერთ-ერთი სოფელი. დაიბადა ერთ-ერთ გერმანულ ოჯახში, გერმანელების უბანში, სადაც მხოლოდ პოლიციელი თუ დადიოდა ეთნიკური რუმინელი. მეორე მსოფილო ომის დროს, როცა ქვეყანა გერმანელების მიერ იყო ოკუპირებული, მამა ჯარში განამწესეს, ხოლო დედა ხუთი წლის ვადით სამუშაოდ გაგზავნეს საბჭოთა ბანაკში. ომის შემდეგ მამამ სატვირთო მანქანის მძღოლად დაიწყო მუშაობა.


ჯავახაძე ირაკლი - Javakhadze Irakli

ობლიგაცია

პანაშვიდებზე დგომა მამამ აუკრძალა. მამის არგუმენტი ურყევი იყო: „რა უნდა ათი წლის ბავშვს ბაბუამისის პანაშვიდზე? გასვენებამდე თხუთმეტი წუთით ადრე დადგეს ჩემ გვერდით და ყველაფერი დაამახსოვრდება“.
მამას არავინ შეჰკამათებია. მამიდებმა უხმოდ გადააქნიეს თავები, დედამ თავისებურად ჩაიბუტბუტა, უფროსმა ძმამ კი გამარჯვებული იერით შეხედა და მეასედ უთხრა:
— გასაგებია?!


ჯულუხიძე ციცინო - Juluxidze Cicino

ზღაპრის გუდა

ერთ პატარა ქალაქში ერთი ბებია და შვილიშვილი ცხოვრობდა. ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი. დღისით ორივე თავისთვის საქმიანობდა ბიჭი ბაღში დადიოდა, რაღაცას ჩხირკედელაობდა, ბებია სამსახურში იყო, სულ რაღაცას წერდა, ასწორებდა, მერე ლამაზი ჟურნალები მოჰქონდა. მაგრამ დღის ბოლოს ორივე სახლში ბრუნდებოდა


ჯავახიშვილი მიხეილ -Javakhishvili Mikheil

მიხეილ ჯავახიშვილი(1880-1937)

მიხეილ ჯავახიშვილი არავის წინაშე ქედს არ ხრიდა. მეტიც, ზოგჯერ გამომწვევ რეპლიკასაც კი წამოიძახებდა ხოლმე. მას სასტიკად აკრიტიკებდნენ, ზოგი უფრო “დიპლომატიურად” გამოდიოდა, ვიდრე მ. ჯავახიშვილი, კოწია გამსახურდია, ნიკო ლორთქიფანიძე. ქედუხრელი მიხეილ ჯავახიშვილი გარეგნობით არ სტოვებდა გოლიათის შთაბეჭდილებას, მაგრამ იყო უდიდესად აღიარებული ქართველი პროზაიკოსი. დადიოდა ბეჭებში ოდნავ მოხრილი და ხელში ჯოხით, ყურადღებას იპყრობდა ინტელიგენტური, დახვეწილი მანერებითა და დინჯი, მკაფიო მეტყველებით, ლაპარაკობდა დარბაისლურად, ბოხი ხმით, მის ქართულ მეტყველებაში კახური აქცენტი იგრძნობოდა. მისივე რუსული ზოგ რუს კარგ მწერალსაც კი მიაჩნდა მისაბაძად. ჭამა ფაქიზი იცოდა და მთვრალი არ
გვინახავს.


ჯავახიშვილი მიხეილ -Javakhishvili Mikheil

დამპატიჟე

დედა შვილს ჰაერში აბურთავებს, თვითონაც ხტუნავს და შეჰხარის:

- ითამაშე, ტიტიკო! იხტუნავე, ბიჭიკო!

მამა დაირას აბრახუნებს, ორივეს შესცინის, სტოკავს და იძახის:

- ითამაშეთ, ჭირი მე! გაიხარეთ, ჭირი მე!


ჯავახიშვილი მიხეილ -Javakhishvili Mikheil

ჯაყოს ხიზნები

ნაწილი პირველი

I

- გამ...მმარჯვება, ჯაყო!

- ნათლია კნიაზს გახლავარ!

- კაცო, სადა ხარ, სად და...დდაიკარგე?


შენგელიძე სალომე - Shengelidze Salome

შუშის ბავშვი

მე ვარ სალომეა,- არა ვცეკვავ, მუხლებზე მიდევს თავი იოქანანის და ვტირი. უდაბნოს მიუყვება ქარავანი. ჰო, სინანულის ქარავანი ვარ, არ გამძარცვავენ მაინც. ბეთსაიდა ვარ, უფლის რისხვას ვერ ავიცილებ, ვიცი. ბედსაც არსაიდან ველი, ირგვლივ უდაბნოა მხოლოდ, დიუნებით და ბარხანებით და დუნე სიცილი გადადის ხარხარში: ხერხეულიძეთ ძვლები ხერხეთო? –ხე, ხე, ხე, ხე-ო! მე ვარ მთვარე, ფეხმძიმე ქალი, ამაღამ ლექსში, უფასო პალატაში ვიმშობიარებ. ტაში და ოვაცია აქ უადგილოა. ო, არა, მაცვია პერანგი დასვრილი, მაგრამ ეგ ჯანდაბას, ჩვილს უნდა ჩავაცვა პერანგი ნაქარგი მძიმე-ტირეებით: არ იტირო, ჩემო პატარა. მე მთვარე ვარ, სქოლიოზიანი. ისე მორკალული, როგორც მეათეკლასელი ბავშვი, პირველიდან მეათემდე ერთ მერხზე რო ზის. ზერო ვარ, ნული. მზეც რო ვარ, მიკვირს. მზე ვარ ნატვრამოცელილი. ენის ქვეშ მიდევს ღრუბელი, ნიტროგლიცერინი და მეჩვენება რო ცა გახუნდა, რადგან მოლა ახუნდი გაიხადა მოძღვრად. ცა ვარ ღრუბლებით, ხინკლებით სავსე თეთრი თასებით, ნაშუადღევს რომ მომასუფთავეს მზის დამშეულმა, ცელქმა სხივებმა და შეუმჩნევლად, როგორც ხვლიკები, გაინაბნენ მოთენთილ მოლზე და როცა წვიმა, ანბანი მორზეს, აწკაპუნდა, წამოხტნენ წამსვე. საღამოხანს კი სიმსივნესავით გახშირდა წვიმა. ჩემი ღრუბლები, თეთრი თასები, გადაიქცნენ მეტასტაზებად. დრო ვარ, სუნი მდის ნაგვის და შლამის და ხაშლამისაც. ერთი გროშია ჩემი ფასი, გოშია ვარ წარსულის და მომავლის ცერბერი. ერი და ბერი დავაცილე, ვერ შევაერთე და ძიებსაც დავავიწყე ღმერთის ძიება. ჩაკეტილი ვარ ოთახში და კვენტინივით საათს ვამსხვრევ, დრო რო გავაჩერო. მტკივა მენჯი, ბავშვობაში ამოვარდნილი და თუმცა ეშმაკი არ მიზის სულში, ალბათ მაინც სიკეთის სიმცირის გამო, ნარგიზის მოწყვეტისათვის ვსჯი ბენჯის. მე ვარ ის, ვინც ბავშვობაშივე გენიოსად შერაცხეს, ცაში აისროლეს, რომ მერე ენახათ, როგორ ვენარცხები მიწაზე და ვიმსხვრევი შუშის ბავშვივით.