ქეთი ბერიაშვილი - მზეს დავუცდი

" წუთებში საათი გამოისახა, მძარცველი კვამლში გარდაისახა, ჯვარი მალულად სახედ ისახა, მკრთალი ნაბიჯებით ზეცად ასახლდა. ნაბიჯები დაბიჯებით გარიჟრაჟზე დაგიჯდებით, მზეს დავუცდი დადინჯებით, მუხლებზე დავუჯდები მზის სხივის გამოჩენას, არა იმიტომ რომ მისგან ველოდე გამორჩენას, ყბედობას თუ არ მოვრჩები დღეც მორჩება, შემდეგი გათენება სანატრელად მომრჩება. სახეს ღიმილი მე ამომჩემდა, ბაგის სისველეს თვალი იმჩნევდა, ზეცა ჭექდა და ქუხდა როცა აღარ მქონდა ჯიბეში ხურდა, სავალი გზები კიბეზე დავითვალე, შარვალი, კედი, ტანზე დავიტანე, სასმელის სუნი ვერ ავიტანე როცა გამვლელი გვერდით გავიტანე. ვიტანთ ასატანს, ვერ ვიტანთ აუტანს გოლს რომ გაუტან, შენსას გაიტან, სურვილებს ტანად იტან შენს კარს კი მკაცრად იცავ. "


ქეთი ბერიაშვილი - ვწერდი აზრს _ აზრი კი მე მწერდა

" ვწერდი სტროფებს, მის მფლობელს ვეწეოდი დროებაში, განუსაზღვრელ დროებას ხაზს ვუსვავდი დროებით, გართობა დღეს გართობას ვულოცავდი დღითი - დღე დღეობას, რომ გავს ამაოებას. გამოდარებას მახსენებს სიხარულით აღვსილს ზედმეტი ბედის ბედნიერება. მაღელვებს ღამის წყვდიადში გამვლელი ნაბიჯებს წინ დგავს და დარდს აყოლილი.. არ არის მასში ბედი მოვლილი, რომ ქონოდა ზღაპარი ჯინის -ლამპარით როდი ნანახი _ ექნებოდა საკუთარი გულის სამარხი უკვე ნანახი. რაკი ლამპარით ოცნებები ასრულებულა _ ჩვენც გვეწეოდა მოკვდავ მეოცნებენს ლამპარი-ჯინის, სასთუმალთან მომავლის მიმავალნს . "


ქეთი ბერიაშვილი - მე ყოველგან მომელიან

" მე ხომ არ ვამბობ ამას ვჯერდები, ამდენი დაჯერებით მგონი ვბერდები, სამართალს ვერ ვხედავ სიტყვები გამომელია, საშიშროებაა როცა შენგან ქრთამს მოელიან, თითქოს მათი მოვალე იყო ან ხარაზი, მე ხომ ხაზგასმით ავღნიშნე ესოდენ მყოფი სარკაზმი, თან როგორ ხარ ამ სარკაზმში მოკაზმული, ვიღაცას ეგონები ამ ცხოვრებაში მოპარული, მოპარული - ეს არის შენი სახელი? რომ ამბობდი: მე ყოველგან მომელიან, ქალები, კაცები, მხეცებივით შემოგყურებენ, გაოცებულნი გაკვირდებიან და ამბობენ: ნუთუ არის მასში ნეტარი _ რაიმე წმინდა . "


ქეთი ბერიაშვილი - მარიგებს უხუცესი

" ძოვენ მძოვრები, ქურდობენ ქურდები, მათხოვრობს მათხოვარი, სძინავთ მძინარებს რომელიც გვამძვინვარებს. სახლში ჩასახლდა სახლთუხუცესი, მარიგებს უხუცესი, თავს ვუხრი უხერხულად, მაფიქრებს მისი სიტყვა: გენი იყავი გენიალურის, სათქმელი თქვი ჯერ კიდევ უთქმელი, სიმერყევე გარიყე_იყავი ურყევი. თუნდ მე ვიყო არეული ნუ დამხვდები აბნეული_საათია არეული, გასწორდება, დავლაგდები, ნუ გამიშვებთ უსაშველში, დამიცადეთ დავლაგდები, დამიცადეთ_არეული ავლაგდები და კვლავ ჩამიბარეთ მე თქვენი ვარ___დავლაგდები. იყავი ლეგენდა შემქმნელი გენიის გენიალური, წარმოთქმულ სიტყვას რომელიც ითქვა, საკმარ თბილ სიტყვას მოყვა მითქმა და მოთქმა. საოცარი ფერია თუ იცით რა ფერია, ჩემი ფერია ჩემივე შესაფერია. "


ქეთი ბერიაშვილი - ხედვა

" რა საოცარი დღეა, ქუჩა ნაწვიმარია, ჩემი გზა _ გზები _ ხელოვნების საწინდარია. სადღაც წვიმისგან ფოთლები ცვიოდა, სადღაც შორ გზაზე ბრგე კაცი ტიროდა, გზის ბოლოს დღემაც გამოიდარა, ბრგე კაციც აღარ ტიროდა მომავალს იმედის თვალით ხედვა დაუწყო, წყვილმა შორ გზაზე გასვლა დაიწყო, ჩემ გზამ მზისგან შრობა დაიწყო, სხივებმა ღრუბელთა დაშლა დაიწყო, ხალხის გულებმა ლღობა დაიწო, ჩემი ცხოვრებაც ახლა დაიწყო. ჩემი აზრები მომავალს აეწყო, გულში რაღაც დღეობა დაიწყო, ისეთი უცაბედი ლხინი იწყო, გაოცებამაც გიმილი იწყო. " არ დაიჯერო რომ იგო ნარდი, შენ უნდა იყო სწრაფი და მარდი, კამათლის გორებით გულს რომ იჯერებ__შემდეგ ისევ მე დამიჯერე . "


ქეთი ბერიაშვილი - უსასრულობა

" უსასრულობამ რა აღარ ქნა, უმსგავსო მსგავსი გახადა. თავს რა აღარ გადაგვხდა, შესაშურნიც კი გაგვხადა, ცხოვრების აღქმა გაგვიათმაგდა, უბრალო წლები გვექცა ფერხთა სადგამად როცა დრო აღარ გვქონდა სიბოროტესთან სადგომად. გულში რა აღარ გავივლე, საკმარი წლები განვიღე ბრძენი სიტყვა რომ მეთქვა მავნესთვის მავნედ. არვის არ ვავნებ, ნოტებს გავიღებ გვერძე, დავუკრავ მოცარტს და ბახს, მოვკლავ დროს და მუსიკას ვუთმობ თავს, რაც მე წარმმართავს. დოღსაც დავუთმობ დროს, ჯირითს დავიწყებ მშვენება ცხენზე, არ დავჯერდები მოკლე ნაბიჯებს რომ დააბიჯებს, ჩემს გულის ცემას მოვახვევ თავს, მოვმართავ ჩემსკენ რომ ჯირითით გასწიოს და გადაკვეთოს ხელით ნაკეთი საზღვრები, არც ისე შორს არც ისე ახლოს რომ გსაზღვრავთ და შენც გვესაზღვრები . " ქეთი ბერიაშვილი


ქეთი ბერიაშვილი - ჩემში სასახლე გადმოასახლე

" თასმების შეკვრა არ დაგავიწყდეთ, სასმელის შესმა არ დაგავიწყდეთ, უღმერთოდ ლოცვა არ დაგავიწყდეთ, გათენებისას კეთილნი საქმენი იხსენეთ, უხსნელებს დარაბები უხსენით, ჩვენი გზებიც უმალვე გაიხსნება როცა მრისხანება აღარ განრისხდება. ჩემი სამოსელი აღარ გაიხდება როცა ბედნიერი დღეები იხდება, შენში ფარული ფიქრები იხდება, იხდება ფიქრები რომელიც ცოტაც და იქცევა ფიფქებად, ფიფქები კი გადაიქცევა ყინულად, ყინულს კი ვეღარ დავეძალებით, ვერ ვიწყებთ დნობას და მტვრევას, მტვრევით სულ დავშლით ფიქრების ნაწილებს და ვაქცევთ უბრალოდ დებულ მტვრად. გემი_იგემე, სახლი_ისახლე, ჩემში სასახლე გადმოასახლე, ნათელი გზები კვალად ასახე___რაც კეთილია ჩემში ასახეთ . "


ქეთი ბერიაშვილი - არ იციან არაფრის ფასი

" არ იციან არაფრის ფასი, არც შემოდგომის ფასი არ იციან, ცნობენ, იციან მხოლოდ მზაკვრების ფასი, ფასეულს უფასოდ დასცინიან. მათ იციან, იცინიან, ამბობენ: მოსცლიათ ჭკუას გვარიგებენ გზა და გზა, დაგვსდევენ გვარიგებენ, თავისკენ გვიხმობენ, ენებს იხმობენ ამდენი მოხმობით, ესმოდეთ მაინც ცხოვრების რამე ან დღე ან ღამე. ასე აბუჩად იგდებენ ყვავილსაც რომელიც ყვავის, ყვავის ჩხავილსაც ვერ იტანენ, გონიათ წყევლის. არ იციან არც გაზაფხულის ფერების ფასი, ფერები რომელიც სიხარულისგან ჭკუაზე გვშლის, გულს გვიშლის, ფიქრებს არ გვიშლის, მზეს სხივებს უშლის, ნათებას არ უშლის, მაგრამ მაინც არ იციან გაზაფხულის ფერების ფასი, გონიათ ფარსი, ამაშია საქმის არსიც. "


..რამდენი სიყალბეა . . . მე ცოტა დავიღალე

"...რამდენი სიყალბეა . . . მე ცოტა დავიღალე . . . ისეთი ნისლია რომ გზა ვეღარ გავიკვალე, გრძნობებიც ყალბი გახდა ეს ვეღარ გავითვალე, ვის რამდენი ნიღაბი აქვს ესეც ვერ დავითვალე . . . ცოტა მეწყინა და ცოტა გულიც დამწყდა, ადამიანობა თითქმის ყველგან გაწყდა , ძმობის,მეგობრობის ხიდი ყველგან ჩატყდა, ერთგულებაც კი მგონი ერთად გაქრა. . . სიყვარულს შეგფიცებენ , აზრებს დაგახვევენ , გრძნობებს ხროვასავით გარს შემოგახვევენ , დრო გავა ნიღაბსაც მალე დაამსხვრევენ, გაგიღიმებენ და თავბრუს დაგახვევენ . . . ეს ჩვენი სამყარო დიდი თეატრია ტყუილში ყოფნა კი ჩემთვის სასჯელია. . . ვის რისი როლი აქვს უკვე ამერია . . . ვერ შეგემატებით . . . გულის ამრევია..


ქეთი ბერიაშვილი - მიდარაჯეთ

" მიდარაჯეთ ფიქრები არ მომეძალოს, მიდარაჯეთ სიკვდილი არ მომეპაროს, მიდარაჯეთ სიბერეში ხვევნა კოცნა შემიტყუებს, მიდარაჯეთ აზრებს ვეღარ ვუყრი თავს, თავს ვეღარ ვწევ ზევით მიდარაჯეთ, ცოდვებმა დამამძიმეს ვეღარ ვფანტავ ცოდვებს გამამხნევეთ, სახეც შემშლია სიბერეში მიდარაჯეთ, წარსულს გადავხედე სურათზე ნახატს _ მშვიდ ფერებშია მოხატული მე კი ცოდვები მამძიმებს ხან ძილს მივყავარ ბურუსში მაძინებს _ მამძიმებს, მიდარაჯეთ ვშიშობ გულიც დამიმძიმდეს მერე ვეღარ ვნახავ საშველს. ტკბილი დღენი შემირჩიეთ დარჩენილი და თან როგორც ბავშვს პატარას__ისე მიდარაჯეთ."


ქეთი ბერიაშვილი _ კერა

"მებრძოლა შენთვის განა ვინმეს ვალი მერთვის, მსახველი მებრძვის კაკუნი მესმის, შემოდის ერთი, მესროლე ერთი, იყავი კერპი, რჩეული ნერგი, კვამლშიც რომ ხარობს, იზრდება გონით, იზრდება დროით, საღად მოაზროვნე, ხანაც კაპასი, იტყვის ბევრს და აკეთებს კერებს, ნაკერებს, ხელით მორთულს, ორ-ს რთულს, საკმარისად ხლართულ მავრთულს. იყავი ბრძენი, იყავი კერპი, ხვალაც ხომ მეტყვი_მეტყვი ბევრს და შემიქმნი კერებს, რაც მე მაჩერებს, თუნდ არ მსურდეს მამშვენებს, მაჩუმებს, ხალას ფერებში ეწყობა, რა გაეწყობა_წარსულში გსურდა ერთი ჟამად ამად კი აკეთებ მეორეს, ის გამეორებს, ხანაც გაორებს, გცდის, გიცდის, განცდით გაკვირდება რაიმე ხომ არ გაღორებს, რაიმეში ხომ არ სცვლი ფერებში გაწყობილ კერებს _ რაც შენ გაჩერებს, გაჩუმებს, არ გსურს და მაინც რომ გამშვენებს _ შესაფერ სამშვენებს. და ბოლოს: მესროლე ერთი___მხოლოდ კერა მიქმენი ერთადერთი."


ქეთი ბერიაშვილი - მუზა

" მადროვეო დრო გაიძახდა პროზაიკოსი, შევქმნით ერთად ბევრს, ნაქებ ერთად ყრილს. გამიშვიო დღეს უფლად თავის _ თავის უფლად, შეგიქმნიო ხვალ თვალის წარმტაცს, ისეთს თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს. მიშვი მუზა დღეს დავბრუნდები ბუდეს ხვალ, მზის სხივი რომ ასე მწვავს, მომავლის რომ ასე მწამს, გულმხურვალედ მარადჟამ. რა კარგი ხარ როცა არ რთავ ნებას_მოგაყენოს საკუთარი ვნება. ხომალდი რომ ჩამოდგება მუზის_ჩემს წინ_მოლივლივე, მერე გეტყვი, გეტყვი ბევრს, ისეთს შევქმნი თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს."