ალექსანდრე გუჯაბიძე - ქალაქი

..ჩვენ ყოველთვის აქ ვცხოვრობდით, მე და ჩემი ცოლი. ადრე, რა თქმა უნდა, ცოლ-ქმარი არ ვყოფილვართ, უბრალოდ „მე” და „ის” ვიყავით. მერე ურთიერთობა თავისთავად, ბუნებრივად შეიცვალა და უკვე ათ წელზე მეტია, ოჯახურ წყვილს შევადგენთ. არაფერი განსაკუთრებული. ცხოვრება ჩვეულად მიედინებოდა ჴ მდორედ. აქ ყველას დაბადებიდან ვიცნობდით და ჩვენც ყველა გვიცნობდა თავის მხრივ. თავს მშვენივრად ვგრძნობდით, აზრადაც არ მოგვსვლია ოდესმე სახლის დატოვება. მაგრამ თვითონ სახლმა დაგვტოვა. ეს არ მომხდარა ერთბაშად. თავიდან არც გვიფიქრია, თუ რა იწყებოდა ჩვენს ქალაქში.


ოთარ ჭილაძე - საზღვრებს მიღმა

"თავიდანვე იმიტომ ეძლევა ადამიანს სიცოცხლე - სიკვდილისთვის რომ მოემზადოს... არც სულ სიცოცხლე ვარგა და არც სულ სიკვდილი, როდისმე ერთიც მოგწყინდება და მეორეც. თანაც ვინ იცის, ან თუ იცის, საიდან იცის, სიცოცხლე რომ ჯობია სიკვდილს...

ვინ რა იცის, მართლა რითი მთავრდება სიკვდილი?! ვინ რა იცის, რა არის კაცის სიცოცხლე?! არაფერი. წუთი. წამი. შემოჰკრა ქარმან და სწრაფ გააქრო. მაგრამ, თუკი, როგორმე, წარსულში შებრუნება შესძელი, მერე კი წარსულიც გადალახე, მარადისობაში აღმოჩნდები თურმე და აღარასოდეს მოკვდები. განა სულ ამას არ ნატრობს ჩუმის ნატვრითა ადამიანი?!" - ოთარ ჭილაძე, "მარტის მამალი".


ქეთი ბერიაშვილი - გამოგიგონეს სულელ "ჩაპლინად"

" სიტყვას მე გეტყვი ორგვარს გენიალს, ერთი საკმაზით იქნება შემკული გაწრთობილი აზრით და გონებით, მეორეს ფუჭს შემოგთავაზებ ჯეროვანი გარსით რომ დაგაჯერებს, დაგიჭერს, დაგაბავს, შეგაბავს, თანამედროვედ გაგაბავს, შეგირჩევს გირჩევს, შენც მინდობილი ირჩევ მედროვე კავალერს რომელიც კვალს არევს, ბადეს გაგიბავს, გაგაბავს, ბევრს ნუ გაბედავ ' ბარაბა ' _ ' რაბი ' მოდის და გაგაქრობს როგორც კალიას, განა ვინმეს რამე აკლია უბრალოდ შენ ხარ ცოდვილი კალია... ფუჭად, ურჩად, უჯერებდი თამაშობდი დადგმულ თამაშებს, კვამლში გახვეული გაგათამაშეს, რა გათამაშებს შენ ამ თამაშებს_დადგმულ სცენაზე აგათამაშეს. გამოგიგონეს ერთ სულელ ' ჩარლიდ_ჩაპლინად ' , დახურულ სცენაზე ცინიზმ_ნარევი ცოდვილი სახეებით გიკრავდნენ საპატიო ტაშს_რომ აპატიო საპატიო, მაგრამ სად არის ეგრე_გითხრან: ოხ იცი ჩვენ ვწუხვართ და შენც აპატიო_მათი საპატიო . "


ქეთი ბერიაშვილი


ფრაგმენტები - გურამ დოჩანაშვილი: „ადამიანი ადამიანისთვის დღეა“

გურამ დოჩანაშვილი

"...როცა სიჩუმეში ნაპირს მომწყდარი ტალღა წკარუნით იმსხვრევა ქვებზე და მერე შიშინით, უხალისოდ დაიხევს უკან, სილაზე კი თეთრი ქაფი ტალღას ჩაბღაუჭებული თითებივით რჩება და როცა გრიშასავით შეეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა, რომ ახლა სილიან ნაპირზე ზიხარ, უკან გადახრილი და ხელისგულებზე დაბჯენილი, მკერდზე კი ლამაზი ქალის სუნთქვას გრძნობ, მართლა დაეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა ყოველივე ეს, რადგან ძალიან ბნელა... მაგრამ თითქოსდა შენი ეჭვების გასაფანტად უეცრად აბდღვრიალებული პროჟექტორი წამით თუ ცას მიებჯინება, მერე კი ნაპირს მოავლებს თვალს და შემკრთალი ქალი უნებურად მუხლებზე თუ გადაიჭიმავს კაბას, გაგეხარდება და მერე, სიჩუმეში, გახარებულმა, გრიშასავით უმიზეზოდ შეგიძლია წარმოთქვა წინადადება, რომელიც ასე თავდება: „...ხმა აღწევდა".
-ისინი ნაფერები დალალებისთვის იბრძოდნენ, — თქვა გრიშამ, — სილამაზეში, მთვარის შუქზე ალესილი დანებით იბრძოდნენ, შორიდან კი გიტარის ნაღვლიანი ხმა აღწევდა.


ქეთი ბერიაშვილი - შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს

" ამ წელს გაცისკროვნებული ფიფქები ჩამოთოვს, შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს. გაჰყვები გამოქვაბულის ბნელ გზას _ რომლის გზაც თანდათან ვიწროვდება და სიბნელე მოიცავს გამოქვაბულის კედლებს, აანთებ კელაპტარს წმინდა კანდელზე _ სიწმინდეს მიჰყავხარ წმინდა კამკამა წყლისკენ __ დაეძებ სითბოს _ მაგრამ არავინ გათბობს, შენ რჯული შეიცვალე _ სული ხომ არა, ამ დროს მე გამოვჩნდებიი _ გიჟური ძრწოლა ამიტანს უშენობისა.. ამ პერანგს გაგხდი _ ჩემს ნათელს ირგებ _ თუ ვერ მოირგე _ მე შენ ვერ გიგებ.. გაბადრულ მთვარეს მე შეგადარე _ ხან გზას მინათებ, დამყურებ, თვალყურს მადევნებ __ ხან კი გაქრებიი _ ცხოვრებაც ფერს იცვლის საოცარ ფერად. "



ქეთი ბერიაშვილი - ზემდეგი

" ზამთრის სუსხმა გამტაცა სითბო, უკან ვითხოვ სითბოს, იმ დროს, იმ სნობს-რომ მართობს. მზის სხივები მწვავს, მათრობს, დღის ნათებას ზოგჯერ მე მანდობს-თრთოლვით ნაფერებ ზეცას მე მითმობს. სიზმრად ვიბარებ მე ამ ყველაფერს-რეალშიც მე კი არ მანდობს მის ზეციურ ბარონს.












კარში ზემდეგი გამომეცხადა, საფირმო კერძი შემომთავაზა, ავაზაკს კერძი როდი უხდება, მით საფირმო არ მოუხდება. ზემდეგო კერძი გაწიე_სიგარეტს გავკიდებ კვამლი არ დაედოს, არ გაედოს ფარდა გაწიე. წამომეწიე გზაზე მიმოსულს კვამლში გახვეულს უმალვე მიცნობ, იქვე ჩამოვჯდეთ ხავერდის ბალახს, ნუ მეტყვი არა-ს, გავხედნოთ მოვლილი ცხენები, ინსტრუმენტს ჩამოჰგავს მათი ტანები, წამებში იგრძნობ მათი ლამაზი სხეულის ენას, ბგერას, იმ მძაფრ ძგერას_ტანში რომ გაგაციებს ტკივილით კვდები _ მაგრამ მათი მაინც რომ გჯერა. "


ქეთი ბერიაშვილი


მაღლა, შორს, ღრმად

- წარმატებებს გისურვებთ გივი !
- ცნობილი რომ გახდები არ დაგვივიწყო, იცოდე !
- გივი აბა შენ იცი ,არ შეგვარცხვინო ! - ამ იმედისმომცემი შეძახილებით აცილებდნენ 82 წლის ბატონ გივის მოხუცთა თავშესაფრიდან, საიდანაც იგი მე და ჩემს მეგობრებს, ჩვენი მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადასაღებად მიგვყავდა. მთავარი როლიც მას ეკუთვნოდა.
- თუ ქალი მსახიობიც დაგჭირდეთ, აუცილებლად გამითვალისწინეთ, ყველაფრის გაკეთება შემიძლია ,აი შემომხედეთ ! - და ერთი მხიარული ქალბატონი, რომელიც ჩემდა გასაკვირად ჯინსებში იყო გამოწყობილი, ხელების და ფეხების აქტიურ თამაშს მოჰყვა, ეს მოძრაობები ცეკვას გავდა, მოხუცის ცეკვას.~


რა კარგი სიტყვა "ნეტავ" 2 ნაწილი

ეს არის ისტორია ქალზე რომელსაც შეუყვარდა მაგრამ არ გაუმართლა


ანა–მარი წამოდგა კედელთან მივიდა იქ სურათი ეკიდა შავებში ჩაცმული ქალის დაიჩოქა და თქვა : ნეტავ იცოდე დღეს შენი სიამაყის გამო როგორ მტკივა ,ნეტავ გესმოდეს მაგამ ვერასდროს გაიგებ ამას ,შენ გამო ის დავკარგე ,მხოლოდ იმიტომ რომ ადამიანში მხოლოდ ფულს ხედავდი ,არ მოისურვე მისი მიღება და ცხოვრება დამინგრიე სჰენი სიამაყის გამო ,სისხლიანი ხელი სირატს დარტყა მერე ჩამოხსნა ძირს დაგდო დიდხანს უყურებდა სურათს მერე კუთხეში მოისროლა და საწოლზე გადაეშვა ბალიში თავი ჩარგო და ტირილი დაიწყო .ისევ მოგონება და ნატვრა.


ხელთუქმნელია თასი ნახატი - მხატვრის ნიჭს როცა ემორჩილება

" ხელთ ნაპყრობ თასის სიდიდის მიხედვით, იმ მნიშვნელოვან სიტყვის მარცვალს ვერ იტყვი რომელსაც პატარა შენი წრფელი გული იტყვის. იტყვის იმ შთამბეჭდავ სიტყვას რაც საზრდო იქნება, სატრფოდ ქცეული, მიმოქცეული სულისა. მიმოაქციეთ სულნი ტრფიალნი__გასულ დღეს უძილარნი, დახშული გონებით მსმენელნი და მომზირალნი. გამოაგვიძეთ ეს ის გულები რომელნიც მსახურად იწოდებიან, სულში კი ცეცხლი უნთიათ დაუცხრობელი, ჩაუქრობელი, დაუღალავი ფერებით ნაფერები ვის ეფერები, როცა ლამაზ ფერებში შეფერილი გული იბრძვის, იღწვის, ილტვის შექმნას საოცრება ბევრისთვის გაოცება, ისეთი ოცნება რომელიც არ კვდება, არ ცვდება, არ იხრწნება, არ კარგავს ფორმებს და ზომებს და არასდროს დაკარგავს ცხოვრების მაშტაბებს. "


ქეთი ბერიაშვილი


"პაშა"

_უი შეგჭამა ნადირმა, ქვე რავა მიიზლაზნება ეს შეჩვენებული! გგასწი, გასწი, თორემ მგლებს მივცემ შენს თავს!
_მუუუ.
_,,მუ” შენ და დოზანა! ისე ზმუი, თითქოს გესმოდეს ჩემი ლაპარაკი!
_მუუუ.
_აი, შენ ერთი სახრე! (სოფლის შარაზე ყმაწვილი ქალი გამოჩნდება)
_გამარჯობა, პაშა ბებო!
_ვისი ხარ, ბოშუნა?
_ლამარას შვილიშვილი ვარ.

.


ირაკლი გაფრინდაშვილის - კოცნა ღიმილის კუთხეში..

კოცნა ღიმილის კუთხეში...

ჩემის აზრით ურთიერთობა ნამდვილი და გულწრფელი მაშინ არის როცა ცოტა ან ცოტაზე მეტად ბავშვურია, ბავშვურად სუფთა, ქვიშიანი ფრჩხილებით საკუთარ თავთან გვალაპარაკებს , სახლობანას გვათამაშებს და ყველაზე თამამ ოცნებებს გაოცნებებს. ყველაზე ბავშვური თუ ზრდასრული და მეტად გააზრებული ურთიერთობის დროსაც კი ყველაზე ტკბილი მაინც დასაწყისია . დასაწყისი არ იცი რისი და არც ის იცი თუ რა გაგრძელება ექნება და ექნება თუ არა ბედნიერი დასასრული . დასაწყისი მაინც გულწრფელია . ალბათ ყველაფერი მაინც პირველი და– ნახვით იწყება...


სამკვიდრო მოკლებული ანგელოზები

მამა! მამა! _ სხავადასხვა მხრიდან მესმის რამოდენიმე ბავშვის ხმა, რომლებიც მეძახიან და რაღაც ისეთი გახარებული თვალებით მიყურებენ. მე ცოტა უცნაური გამომეტყველებით გამოვდივარ შენობიდან და იქვე ახლოს ეზოში ვჩერდები, შემდეგ ტელეფონს ვიღებ და ორიოდე წუთით ვლაპარაკობ. მობილურზე საუბრის შემდეგ ვდგები, სიგარეტს ვიღებ ვეწევი. შემდეგ საათს დავხედავ. ერთ ადამიანს ველოდები რომელმაც უნდა დამაკავშიროს ერთ საქმეზე ამ დროს ქალი გამოდის შენობიდან გარეთ და მთხოვს რომ სიგარეტი გადავაგდო, რადგანაც როგორც თვითონ აღნიშნავს ბავშვები იგივე საქციელით მომბაძავენ.