გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი - მამა

მამა

გველი პერანგს იხდის


ბაბუა სარიდან მზეს ეფიცხება. გაზაფხულის მზე ფერსათის კალთებზე მწველი არაა. ძვლები გაუცივდა ბაბუა სარიდანს. რამდენი გაზაფხული გაუვლია მოხუცს?! იგონებს და ვერ გამოუანგარიშებია. ხსოვა ერთი ფენიდან გადადის მეორეში. გაზაფხული ყველა ფენებში ერთნაირია - (ასე გზნობს მოხუცი).


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ეპილოგი)

ეპილოგი


ბაბუა სარიდან ნიგვზის ძირას ზის.

მას პატარა ბიჭი ეთამაშება.

მოხუცი ჩიბუხს სწევს. ცეცხლი ჩამქრალა.

- თაზიკა!. აბედი თხოვე ბიძიას.. გაიქე..

თაზიკა მიხტის.


ერთი მანეთის შოვნა ( კავკასიური ზღაპრები და თქმულებები )

ერთ კაცს ჰყავდა ზარმაცი შვილი, რომელიც ოჯახში არაფრის გამკეთებელი არ იყო. არ შეეძლო არც ერთი შაურის შოვნა. მამამისი, სანამდისაც
ძალა ჰქონდა, არჩენდა, მაგრამ მოხუცდა და ვეღარ შეძლო ოჯახის შენახვა. მამა დაავადმყოფდა, ჩაწვა ლოგინში. დაუძახა ცოლს და უთხრა:
_ ჩემი ქონება სხვა ვინმეს უნდა გადავცე, რადგან ჩემი შვილი უქნარაა,
ერთი მანეთის შოვნაც არ შეუძლიაო!
ცოლი ძლიერ შეწუხდა:
_ როგრო არ შეეძლება ერთი მანეთის შოვნაო?
ქმარმაც თავისი დაიჩემა:


ნახევარქათამას ამბავი ( კავკასიური ზღაპრები და თქმულებები )

ერთი ნახევარქათამა და ერთი მელია დაძმობილდნენ. წავიდნენ
გზასა. მელიამ გზაზე ნახევარქათამა გააჯავრა. ნახევარქათამამ
უთხრა მელიას:
_ მელია, სუ, თორემ ჩაგყლაპავო!
მელიამ გაიცინა და უთხრა:


ნალის შეჭამადი ( კავკასიური ზღაპრები და თქმულებები )

ერთხელ მოხუცი მამამთილი რძალს ესტუმრა. რძალს არ ესიამოვნა
მისი მოსვლა და გუნებაში თქვა: კარგად რომ დავუხვდე, აქ სიარულს
აღარ დაიშლის, მოდი, მარტო გამხმარ პურს მივუტანო.
სადილობა რომ მოახლოვდა, ქალმა ბოდიში მოიხადა:
_ რა ცუდ დროს მობრძანდით, მამამთილო. სახლში არა მაქვს რა,


ჭოლა

დღეს ნელის და ჭოლას ქორწინების მეათე წლისთავია, მეათე მაგრამ რაღაც ისეთი უსიამოვნო, დედამისი ეუბნება _ რა იყო რა ხასიათზე ადექი, ან ამ ბავშვებისგან რა გინდა, ამათ რა დაგიშავეს_ ის კი ვითომ ვერც იგებს დედის ლაპარაკს და გულმოდგინებით უბარტყუნებს თავის ბავშვებს. _ რა გინდა გოგო ამათ რა დაგიშავეს. ბოლომდე გინდა გაუფუჭო ნერვები? რატომ სცემ ამათ გეკითხები დედა რატომ._ ერთ ხანს ჩერდება, ნელი, მერე დაჯდება ლოგინზე, ხელები თავსი აქვს ჩარგული და ცოტაოდენი ფიქრის შემდეგ ბღავილი აღმოხდება. ესე აკეთებს ყოველთვის როცა ჭოლა მიდის სახლიდან, რაღაც საქმეს იმიზეზებს არადა ნელიმ ძალიან კარგად იცის რომ ვიღაც ყავს, თან მიდის დიდ რუსეთში, წავა დაიკარგება რამოდენიმე ხანი და ღმერთმა იცის როდის დაბრუნდება ჭოლა. ამ ხნის განმავლობაში კი ნელი საკმაგოდ გვარიანად აწრთობს შვილებს ცემაში.
ხასიათი უფუჭდება ზოგადად და ქმარზე გამწარებული ამათზე იყრის ჯავრებს. ესენი კი მთელი თავისი სულით და ხორცით განიცდიან მამის წასვლას და დედის საქციელს, მაგრამ დედა ამ დროს სრულიად გარდაიქმნება და ყოველგვარი დედობრივი მოვალეობის მაგივრად რაღაც სხვა, შეურაცხადი ხდება. _ არაფრის გაგონება არ მინდა, გესმით არაფრის._ იძახის ხმამაღლა და თან სიგარეტს ეწევა ღრმა ნაპასებით. _ დედა შენ ესე თუ გააგრძელე იცოდე გარეკავ სულ მთლად._ ცოტა არ იყოს ნელის დედაც განიცდის ამ ყველაფერს მაგრამ არ იმჩნევს უფრო ძლიერი ქალი ჩანს. _ რა გინდა დედა? კი არ გავრეკავ გარეკილი მაქვს უკვე ხომ ხედავ?_ შემდეგ ისევ სიჩუმეა ოთახში. გარეთ წვიმს, თავს იკლავს, ნელი ფანჯარაში იყურება და რაღაცნაირად უნდა რომ ადგეს და გავიდეს გარეთ წვიმაში, თან ფეხშიშველა. უნდა რომ დასველდეს სულმთლად და ჩამოირეცხოს თავის დარდი. სევდიანი იყურება გარეთ თან ჭოლაზეც ფიქრობს და იღლება კიდეც ამდენი ფიქრით, მერე რაღაცნაირად ესე სევდიანს ჩაეძინება სარკმელთან. ნაზი სახე აქვს, სათნო, ოღონდ ცოტა დაღლილი, თითქოს შეშლილი, სახეზე ოდნავ ღიმილი დასთამაშებს. დედა უყურებს, ეცოდება და თან თითქოს ეშინია არ შეიშალოს თავის ერთადერთი გოგო. მერე პირჯვარს გადასახავს და ღვთისმშობელს სთხოვს შვილის დამშვიდებას და ჭოლას დაბრუნებას.


თეონა დოლენჯაშვილი - ოთხი წერილი

პირველთაგან იყო სიტყვა. და სიტყვა იყო ღვთისა თანა.
და ღმერთი იყო სიტყვა იგი.
(იოანე. თავი I. მუხლი I.)


მივიღე შენი წერილი. მივიღე, მაგრამ არ წამიკითხავს. მეხუთე თვეა ჩემში ვინახავ. ვგრძნობ როგორ ისხამს სულსა და ხორცს, როგორ ეკვრება ოკრო-ბოკრო ასოებისგან ჩვილი სხეული, ებმება აზრის ხელ-ფეხი და სუსტად უცემს სიტყვების გული.
ეს უკვე შენი მეოთხეა. მეოთხე და ალბათ ბოლო. უკანასკნელი..


ალექსანდრე გუჯაბიძე - ქალაქი

..ჩვენ ყოველთვის აქ ვცხოვრობდით, მე და ჩემი ცოლი. ადრე, რა თქმა უნდა, ცოლ-ქმარი არ ვყოფილვართ, უბრალოდ „მე” და „ის” ვიყავით. მერე ურთიერთობა თავისთავად, ბუნებრივად შეიცვალა და უკვე ათ წელზე მეტია, ოჯახურ წყვილს შევადგენთ. არაფერი განსაკუთრებული. ცხოვრება ჩვეულად მიედინებოდა ჴ მდორედ. აქ ყველას დაბადებიდან ვიცნობდით და ჩვენც ყველა გვიცნობდა თავის მხრივ. თავს მშვენივრად ვგრძნობდით, აზრადაც არ მოგვსვლია ოდესმე სახლის დატოვება. მაგრამ თვითონ სახლმა დაგვტოვა. ეს არ მომხდარა ერთბაშად. თავიდან არც გვიფიქრია, თუ რა იწყებოდა ჩვენს ქალაქში.


ოთარ ჭილაძე - საზღვრებს მიღმა

"თავიდანვე იმიტომ ეძლევა ადამიანს სიცოცხლე - სიკვდილისთვის რომ მოემზადოს... არც სულ სიცოცხლე ვარგა და არც სულ სიკვდილი, როდისმე ერთიც მოგწყინდება და მეორეც. თანაც ვინ იცის, ან თუ იცის, საიდან იცის, სიცოცხლე რომ ჯობია სიკვდილს...

ვინ რა იცის, მართლა რითი მთავრდება სიკვდილი?! ვინ რა იცის, რა არის კაცის სიცოცხლე?! არაფერი. წუთი. წამი. შემოჰკრა ქარმან და სწრაფ გააქრო. მაგრამ, თუკი, როგორმე, წარსულში შებრუნება შესძელი, მერე კი წარსულიც გადალახე, მარადისობაში აღმოჩნდები თურმე და აღარასოდეს მოკვდები. განა სულ ამას არ ნატრობს ჩუმის ნატვრითა ადამიანი?!" - ოთარ ჭილაძე, "მარტის მამალი".


ქეთი ბერიაშვილი - გამოგიგონეს სულელ "ჩაპლინად"

" სიტყვას მე გეტყვი ორგვარს გენიალს, ერთი საკმაზით იქნება შემკული გაწრთობილი აზრით და გონებით, მეორეს ფუჭს შემოგთავაზებ ჯეროვანი გარსით რომ დაგაჯერებს, დაგიჭერს, დაგაბავს, შეგაბავს, თანამედროვედ გაგაბავს, შეგირჩევს გირჩევს, შენც მინდობილი ირჩევ მედროვე კავალერს რომელიც კვალს არევს, ბადეს გაგიბავს, გაგაბავს, ბევრს ნუ გაბედავ ' ბარაბა ' _ ' რაბი ' მოდის და გაგაქრობს როგორც კალიას, განა ვინმეს რამე აკლია უბრალოდ შენ ხარ ცოდვილი კალია... ფუჭად, ურჩად, უჯერებდი თამაშობდი დადგმულ თამაშებს, კვამლში გახვეული გაგათამაშეს, რა გათამაშებს შენ ამ თამაშებს_დადგმულ სცენაზე აგათამაშეს. გამოგიგონეს ერთ სულელ ' ჩარლიდ_ჩაპლინად ' , დახურულ სცენაზე ცინიზმ_ნარევი ცოდვილი სახეებით გიკრავდნენ საპატიო ტაშს_რომ აპატიო საპატიო, მაგრამ სად არის ეგრე_გითხრან: ოხ იცი ჩვენ ვწუხვართ და შენც აპატიო_მათი საპატიო . "


ქეთი ბერიაშვილი


ფრაგმენტები - გურამ დოჩანაშვილი: „ადამიანი ადამიანისთვის დღეა“

გურამ დოჩანაშვილი

"...როცა სიჩუმეში ნაპირს მომწყდარი ტალღა წკარუნით იმსხვრევა ქვებზე და მერე შიშინით, უხალისოდ დაიხევს უკან, სილაზე კი თეთრი ქაფი ტალღას ჩაბღაუჭებული თითებივით რჩება და როცა გრიშასავით შეეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა, რომ ახლა სილიან ნაპირზე ზიხარ, უკან გადახრილი და ხელისგულებზე დაბჯენილი, მკერდზე კი ლამაზი ქალის სუნთქვას გრძნობ, მართლა დაეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა ყოველივე ეს, რადგან ძალიან ბნელა... მაგრამ თითქოსდა შენი ეჭვების გასაფანტად უეცრად აბდღვრიალებული პროჟექტორი წამით თუ ცას მიებჯინება, მერე კი ნაპირს მოავლებს თვალს და შემკრთალი ქალი უნებურად მუხლებზე თუ გადაიჭიმავს კაბას, გაგეხარდება და მერე, სიჩუმეში, გახარებულმა, გრიშასავით უმიზეზოდ შეგიძლია წარმოთქვა წინადადება, რომელიც ასე თავდება: „...ხმა აღწევდა".
-ისინი ნაფერები დალალებისთვის იბრძოდნენ, — თქვა გრიშამ, — სილამაზეში, მთვარის შუქზე ალესილი დანებით იბრძოდნენ, შორიდან კი გიტარის ნაღვლიანი ხმა აღწევდა.


ქეთი ბერიაშვილი - შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს

" ამ წელს გაცისკროვნებული ფიფქები ჩამოთოვს, შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს. გაჰყვები გამოქვაბულის ბნელ გზას _ რომლის გზაც თანდათან ვიწროვდება და სიბნელე მოიცავს გამოქვაბულის კედლებს, აანთებ კელაპტარს წმინდა კანდელზე _ სიწმინდეს მიჰყავხარ წმინდა კამკამა წყლისკენ __ დაეძებ სითბოს _ მაგრამ არავინ გათბობს, შენ რჯული შეიცვალე _ სული ხომ არა, ამ დროს მე გამოვჩნდებიი _ გიჟური ძრწოლა ამიტანს უშენობისა.. ამ პერანგს გაგხდი _ ჩემს ნათელს ირგებ _ თუ ვერ მოირგე _ მე შენ ვერ გიგებ.. გაბადრულ მთვარეს მე შეგადარე _ ხან გზას მინათებ, დამყურებ, თვალყურს მადევნებ __ ხან კი გაქრებიი _ ცხოვრებაც ფერს იცვლის საოცარ ფერად. "