გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ხალიბის რკინა)

ხალიბის რკინა


ტერრასაზე სიგრილეა.
ტაბა ტაბაჲ ზის უძრავად როგორც გველი ქვიშაზე გაშოლტილი:
ჰამაკში ოლგას ტანი იშხვართება.
სარგის პეტრიძე ხმალს ათვალიერებს.
არჩიბალდ ტაბა ტაბაჲს ხატავს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ირუბაქიძე)

ირუბაქიძე


არჩიბალდ მეკეში წევს. სასთუმალთან ოლგა ზის. ქალი ხელს უსვამს ვაჟის შუბლს. უსახელო თითზე მოსჩანს ბეჭედი. ბეჭედზე - ხარისთვალისოდება ზურმუხტი. ზურმუხტზე ამოჭრილი რომაელ ქალის პროფილი.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (მამალი ცეცხლი)

მამალი ცეცხლი


დღეს პორტრეტისათვის ვერ იმუშავებს.
დასავლით დიდი ქვის ბჭეა ქალაქის. პატარა ბიჭები ჯოგს მორეკავენ. ჯოგი მოიზლაზნება და მოაქვს ავსილობა და დანელება.
არჩიბალდ მეკეში სასეირნოდ მიდის.
ჯოგს გადახედავს. ავსილია ჯოგივით თვითონ.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ირაჰშანდ)

ირაჰშანდ


- მიწა..
- რა მიწა?!
- სარგის კვდება.
- კვდება?!
- მიწას გაიძახის..
- რა მიწას?!


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ქარავანი)

ქარავანი


ხანდახან უდაბნოში ხმა გაისმის.
სიტყვა ბედუინის.

უდი -
არაბული ცხენის გული ექვსს კილოს იწონის.
ამ გულის ფეთქვას რა შეედრება?!
არჩიბალდ მეკეშიც ასე ფიქრობს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ინტერმედია)

ინტერმედია


მენჯილმა ქარი იცის.
არჩიბალდ მეკეში ტელეფონთან მიდის გაბრუებული. მენჯილის ქარი სხვანაირია. თითქო სხეული სადღაც დარჩენია მეკეშს და ლანდი მიღოღავს მისი სივრცედაკარგული.
სპარსეთის კლდეებში - ტელეფონი: გეოგრაფიული ანახრონიზმი. ტელეფონი სივრცის ძლევაა - მაგრამ ტელეფონით საუბარში სპარსეთის სივრცეების სუნთქვა იკარგება. კიდევ კარგი: რომ ტელეფონი სიფხიზლეა, არჩიბალდ მეკეში თავის სხეულს ნახულობს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (გავაზის თვალი)

გავაზის თვალი

ცხრამუხა

შორიდან რომ შეხედავთ - ერთი ხე გეგონებათ დიდი.
მიუახლოვდებით: ცხრა მუხას დაითვლით.
ცხრა ძმას ხუთმეტ ალაბის დიამეტრზე წრე გაუკეთებიათ.
ძმების ჰასაკი ას წელს გასცილდება.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ნორდოსტ)

ნორდოსტ


გული მარტოა ყოველთვის.

თუ სიყვარულით არის გამთბარი?! მაშინ გული შიშია მარტო: არ გასქდეს მეორე გული. თუ დაშორებულია ამ გულს?! მაშინ გული სევდაა მარტო - (ეგების წინაგზნობს: რომ ოდესმე სამუდამოდ დასცილდება).


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (იმამ ზადე ჰაშიმ)

იმამ ზადე ჰაშიმ


სტეპკო მარჯვე ბიჭია.

„ოპპელ“ ჰლახავს ირანის ზეგანს.

შოფერის გვერდით ზის ვამეხ. ავტომობილში სხედან: არჩიბალდ და სვანი ციოხ: კაცი დაკორძილი და მაგარი. ეს უკანა საჯდომზე. წინაზე - ოდესელი ჰებრაელი მეეროვ და ჯიმშუტ. უკანასკნელი სომეხია ყარაბახიდან. ესეც მაგარი და უდრეკი ვაჟკაცი. სახე არ უცინის. გეგონებათ ყაჩაღი. მაგრამ ქართული თქმა მას „ყოჩაღად“ მონათლავს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ტფილისი)

ტფილისი

მცხეთაში მეფემ ქორი ააფრინა. ქორი ხოხობს გაედევნა. მეფე უცდის: აღარც ქორია და აღარც ხოხობი. მიდის საძებრად. მიადგება ხევს. ხევში ღვარია გოგირდის ფერის. ღვარში ხოხობი დამხრჩვალა. ქორიც თან გადაჰყოლია. მეფე ფუძეს დებს ქალაქისას.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ქართლის ცხოვრება)

ქართლის ცხოვრება


ტფილისი ტორტმანობს: მთვრალი ქალაქი.
ჩრდილოით მოისმის უცხო გუგუნი: ვნებაატეხილი რუსეთი ძველ სამყაროს წარღვნას უქადის. სამხრით მოდის ოსმალო: ბძანება ბძანებას მოსდევს მეხით გარუჯული სახელით: ვეჰიბ მემედ.
საქართველო ხვილიფივითაა ორ დენის შუა გარიყული.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (კუბო მზეში)

კუბო მზეში


ხვლიკის თავი საუკუნეებში ხანდახან ქვავდება.
ეს ქვა ზურმუხტია. ასე ამბობენ აღმოსავლეთში.
არჩიბალდს აგონდება ხვლიკისფერი თვალები: ორი სქელი ფოთოლი ელამურ რომ იცქირებიან. მივიდა ნეტავ ვამეხ პეტერბურგს?! ნახა ნეტავ ოლგა?!
ფიქრები. ფიქრები. და ფიქრები: ორი მწვანე ფოთოლი.
არჩიბალდ მეკეში თეატრის გვერდით მიდის.