გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ქარავანი)

ქარავანი


ხანდახან უდაბნოში ხმა გაისმის.
სიტყვა ბედუინის.

უდი -
არაბული ცხენის გული ექვსს კილოს იწონის.
ამ გულის ფეთქვას რა შეედრება?!
არჩიბალდ მეკეშიც ასე ფიქრობს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ინტერმედია)

ინტერმედია


მენჯილმა ქარი იცის.
არჩიბალდ მეკეში ტელეფონთან მიდის გაბრუებული. მენჯილის ქარი სხვანაირია. თითქო სხეული სადღაც დარჩენია მეკეშს და ლანდი მიღოღავს მისი სივრცედაკარგული.
სპარსეთის კლდეებში - ტელეფონი: გეოგრაფიული ანახრონიზმი. ტელეფონი სივრცის ძლევაა - მაგრამ ტელეფონით საუბარში სპარსეთის სივრცეების სუნთქვა იკარგება. კიდევ კარგი: რომ ტელეფონი სიფხიზლეა, არჩიბალდ მეკეში თავის სხეულს ნახულობს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (გავაზის თვალი)

გავაზის თვალი

ცხრამუხა

შორიდან რომ შეხედავთ - ერთი ხე გეგონებათ დიდი.
მიუახლოვდებით: ცხრა მუხას დაითვლით.
ცხრა ძმას ხუთმეტ ალაბის დიამეტრზე წრე გაუკეთებიათ.
ძმების ჰასაკი ას წელს გასცილდება.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ნორდოსტ)

ნორდოსტ


გული მარტოა ყოველთვის.

თუ სიყვარულით არის გამთბარი?! მაშინ გული შიშია მარტო: არ გასქდეს მეორე გული. თუ დაშორებულია ამ გულს?! მაშინ გული სევდაა მარტო - (ეგების წინაგზნობს: რომ ოდესმე სამუდამოდ დასცილდება).


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (იმამ ზადე ჰაშიმ)

იმამ ზადე ჰაშიმ


სტეპკო მარჯვე ბიჭია.

„ოპპელ“ ჰლახავს ირანის ზეგანს.

შოფერის გვერდით ზის ვამეხ. ავტომობილში სხედან: არჩიბალდ და სვანი ციოხ: კაცი დაკორძილი და მაგარი. ეს უკანა საჯდომზე. წინაზე - ოდესელი ჰებრაელი მეეროვ და ჯიმშუტ. უკანასკნელი სომეხია ყარაბახიდან. ესეც მაგარი და უდრეკი ვაჟკაცი. სახე არ უცინის. გეგონებათ ყაჩაღი. მაგრამ ქართული თქმა მას „ყოჩაღად“ მონათლავს.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ტფილისი)

ტფილისი

მცხეთაში მეფემ ქორი ააფრინა. ქორი ხოხობს გაედევნა. მეფე უცდის: აღარც ქორია და აღარც ხოხობი. მიდის საძებრად. მიადგება ხევს. ხევში ღვარია გოგირდის ფერის. ღვარში ხოხობი დამხრჩვალა. ქორიც თან გადაჰყოლია. მეფე ფუძეს დებს ქალაქისას.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ქართლის ცხოვრება)

ქართლის ცხოვრება


ტფილისი ტორტმანობს: მთვრალი ქალაქი.
ჩრდილოით მოისმის უცხო გუგუნი: ვნებაატეხილი რუსეთი ძველ სამყაროს წარღვნას უქადის. სამხრით მოდის ოსმალო: ბძანება ბძანებას მოსდევს მეხით გარუჯული სახელით: ვეჰიბ მემედ.
საქართველო ხვილიფივითაა ორ დენის შუა გარიყული.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (კუბო მზეში)

კუბო მზეში


ხვლიკის თავი საუკუნეებში ხანდახან ქვავდება.
ეს ქვა ზურმუხტია. ასე ამბობენ აღმოსავლეთში.
არჩიბალდს აგონდება ხვლიკისფერი თვალები: ორი სქელი ფოთოლი ელამურ რომ იცქირებიან. მივიდა ნეტავ ვამეხ პეტერბურგს?! ნახა ნეტავ ოლგა?!
ფიქრები. ფიქრები. და ფიქრები: ორი მწვანე ფოთოლი.
არჩიბალდ მეკეში თეატრის გვერდით მიდის.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (მზის ნარქენი)

მზის ნარქენი


სასტუმროს კარებს სოფლის გოგო მიადგება. თავი წაკრული აქვს თავსაფარით. მხრებზე მოხვეული აქვს თავშალი. სოფლის გოგო მაღალია - თუმცა ქოშები უქუსლოა. დარცხვენით შედის სასტუმროში. შესავალში მეკარეა. იგი მაგიდაზე (რომელიც საწიგნეს უფრო ჰგავს) სასტუმროს წიგნს ათვალიერებს. მეკარე ოდნავ თავს ასწევს. სათვალების ზემოდან იხედება.


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ვამეხ)

ვამეხ


„ძმური ნუგეში“ გაჩაღებულია. ორკესტრი სერავს ხმაურს. ვინ გინდა იხილო?! ქართველი. სომეხი. თათარი. ოსი. მთიელი. ებრაელი. პოლონელი. ესტონელი. ლიტველი. რუსი აფიცრები. პოლკოვნიკები. „ზემგუსარები“. ხაკები. შინელები. საბეჭურები მრავალნაირი. და მთელი გუნდი სათნოების დების და მთელი ხროვა აფიცერთა ცოლების. ხასები დემიმონდენები. პაპიროსის ბოლი. ყავა და კონიაკი. „კახური“. ხრიალი. ჟრიალი. ქეიფი. დროსტარება. ახალი რომანსი. ვიღაც ტენორი „ზემგუსარი“. ვიღაც ბარიტონი: ისიც „ზემგუსარი“. ქალები დაყურსულები და ვაჟები ატეხილები. აქაიქ თვალებში: სიფილისის ციალი. ისტერია და ბაკჰანტები. დახლთან ხანგადასულნი მანდილოსანნი - რომელნიც თავის სილამაზეს იგონებენ. მაგიდებს თავს ევლებიან წამოჩიტული ქალიშვილები: „პირველ გამოსვლას“ აქ ცდიან..


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (სკვითების მენადა)

სკვითების მენადა


რა ემართება ოლგას?!
არჩიბალდს გუშინდელი სცენა აგონდება:
- არჩი!. რა წარმტაცია ივდითი ოლოფერნს რომ თავი მოჰკვეთა: ალბად გაძღა მისი სისხლით..
- რად მოგაგონდა?!
- არჩი!. ივდითს რომ საქმარო ჰყოლოდა.. ერთადერთი...
- მერე?!


გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი - მამა

მამა

გველი პერანგს იხდის


ბაბუა სარიდან მზეს ეფიცხება. გაზაფხულის მზე ფერსათის კალთებზე მწველი არაა. ძვლები გაუცივდა ბაბუა სარიდანს. რამდენი გაზაფხული გაუვლია მოხუცს?! იგონებს და ვერ გამოუანგარიშებია. ხსოვა ერთი ფენიდან გადადის მეორეში. გაზაფხული ყველა ფენებში ერთნაირია - (ასე გზნობს მოხუცი).