დედის ჩაწვეთებულ ცრემლზე ია ამოდისო

",....დედის ჩაწვეთებულ ცრემლზე ია ამოდისო, ასე იტყოდნენ ჩემს ყრმობაში.

ჩემი სოფლის ტყისპირებში, ყოველ გაზაფხულზე ია ბღუჯეულად ამოდიოდა,არემარე სულ ლურჯად გადაიბურებოდა ხოლმე. მეგონა მთელი ქვეყნის დედებს აქ ეტირნათ, იმდენი ია ამოსულიყო ჩემი სოფლის მშვენიერ მიდამოებში...."

გიორგი ლეონიძე

dedis chawvetebul cremlze ia amodiso ase ityodnen chems yrmobashi


თოჯინების ქალაქი

უჩვეულო მღელვარება

თოჯინების ქალაქში დიდი მღელვარება და მითქმა - მოთქმა იყო. ამას იმწამს მიხვდებოდით, როგორც კი ქალაქის ქუჩებში გაისეირნებდით. თოჯინები ჯგუფ - ჯგუფად იდგნენ და რაღაცაზე გაცხარებით მსჯელობდნენ. აი, რას მოჰკრავდით ყველაზე ხშირად ყურს:
- ვაითუ, კოხტამ აღარ იცეკვოს . . .


გულისხმიერი ფრთოსნები

ქოლგოსანს ეგონა, რომელიღაც მიწიერ ქალაქში მოვხვდიო, როდესაც თავი ფრთოსანთა ქალაქში ამოჰყო; ისეთივე ქუჩები, შენობები, ბაღები თუ სკვერები . . . ტრანსპორტიც კი მიწიერი წარმოშობისა გეგონებოდათ. განსხვავება მხოლოდ იმაში იყო, რომ ქუჩებში ადამიანების ნაცვლად ფრინველები დადიონენ, ტრანსპორტშიაც ფრთოსნებს მოეკალათებინათ.


დედაა ის ქალი რომელსაც შეუძლია

"დედაა ის ქალი რომელსაც შეუძლია უარი თქვას თავის ცხოვრებაზე რათა შენი ცხოვრება სრულყოფილი შექმნას. სურს დაგეხმაროს ყველაფერში და შენი მეორე მეც იყოს. დედა ის ქალია, უკანასკნელ სამკაულს, თუნდაც მამის ნაჩუქარ საქორწინო ბეჭედს, რომ გაიღებს რათა ლუკმა პური ჭამო..."

dedaa is qali romelisac sheuzlia uari tqvas tavis cxovrebaze rata sheni cxovreba srulhyofili sheqmnas


ხატია ხადური - "... გამარჯობა ... "

– გამარჯობა მეორე ზონასთან გაივლით?
– დიახ.
უკიდეგანო გზა ზონამდე, მილიმეტრები კილომეტრებს ჰგავს ... გული, საფეთქლები და პულსი კანის გარეთ მოძრაობს, რითმას ეს მარშუტკის მძღოლიც ჰყვება ისე დაჰყავს...
უკაცრავად, აქ გამიჩერეთ.

ხატია-ხადური-khatia-khaduri-gamarjoba-meore-zonastan-gaivlit-proza-tanamedrove-mwerlebi-literatura


დროის ქიმერა

ადამიანი და რობოტი

დილაადრიან დამირეკა ელიზბარმა, ერთი ჩემი ძმაკაცი უნდა გაგაცნო, სასწრაფოდ მოდიო. გამიკვირდა მისგან ესოდენ უჩვეულო სულსწრაფობა, მაგრამ ტელეფონზე არაფერი მიკითხავს, მაშინვე კიბერნეტიკოსთა საცდელი სადგურისაკენ გავქანდი . . . კარგა ხანია, იქ ათენ - აღამებდა.


ნიკოლოზ ქართველი - ყოველდღიური რეალობა

ჩვენ ვუძლებთ ამ ყოფას,
ყოველი დღე,
ყოველი საათი
და
ყოველი წუთი...


ლადო ასათიანის წერილი ცოლს

ანიკუშა! გაზეთი და წერილი მივიღე, როდის დაიწყე ასეთი მოკლე წერილების წერა? შენ თუ ცუდ ხასიათზე ხარ, მერე მე რა დავაშავე? ცუდ ხასიათზე რომ იყავი, მაშინ უფრო მწერდი, მგონი, და ახლა რა მოგივიდა, ა? პასუხს მოგწერო, რას ქვია, პასუხს მომწერ…



lado-asatianis-tserili-cols-ლადო-ასათიანის-წერილი-ცოლს


ნივთი, რომელიც ნდობას იწვევს

გვიან ღამით, მაღლივი კორპუსის მტვრიან სადარბაზოში შუახნის კაცმა შეაბიჯა. იგი იმდენად უბრალო, ჩვეულებრივი შესახედაობის გახლდათ, რისი აღწერაც ჩვეულებრივ ყველაზე მეტად ჭირს.
nivti romelic ndobas iwvevs proza litetaruta


ბეღურა და თოვლი


ახალი წლის წინა ღამე იყო. სარკმელს მიკრული პატარა და-ძმა ჩამუქებულ ზეცას ასცქეროდა. არსად არ ჩანდნენ თოვლის ფიფქები, ერთიც არ ტრიალებდა ჰაერში. არადა, როგორ უნდოდათ ბავშვებს თოვლი საახალწლოდ, როგორ ნატრობდნენ ...


მოდი თავი არ ვიმართლოთ - გრიგოლი ქეცბაია

საერთო ჯამში რა მიზნებსაც ვისახავთ სრულიად სავსებით მივაღწევთ თუ არ მივაღწევთ ეს ისევ ჩვენზეა დამოკიდებული ვიცი ეს ფაქტი ყველამ იცის დამი ჩემი მორიგი ჩანახატი ამ საკითხს ეძღვნება.


ძვირფასი ნაპოვნი (პირველი შეხვედრა, გამოუვალი მდგომარეობა)

როგორ ეხმარებიან დათუნას მეგობრები

პირველი შეხვედრა


დათუნამ და მახარემ ერთმანეთი თოჯინების თეატრში გაიცნეს. დათუნა დარბაზში იჯდა, მახარე სცენაზე სრულებდა საოცრად საინტერესო და თანაც სახიფათო როლს. თავზე კოკროჭინა ნაბდის ქუდი ეხურა, ლოყები წითლად უღაჟღაჟებდა.

dzvirfasi napovni pirveli shexvedra gamousvali mdgomareoba rogr exmarebian datunas megobrebi