წამოდი ...

წამოდი, დავტოვოთ ჩვენ ბარის ქვეყანა, წამოდი, ხომ ხედავ, შეშლილა სამყარო.. წამოდი, დავსახლდეთ მთების სიახლოვეს, დავსახლდეთ იქ, სადაც სიყალბე არ ხარობს... წამოდი, დავეხსნათ ყველას და ყველაფერს, თვალები შევავლოთ არაგვის ნაპირებს, წამოდი, ძვირფასო, ვერაფერს დააკლებს, ვერავინ!


კონსტანტინე გამსახურდია - მთვარის მოტაცება

ცხოვრებაში ერთხელ ხელში მოგხვდება ისეთი ქალი, რომელიც ბედნიერების ერთდერთი სასწაულია, მაგრამ ახალგაზრდული სიშლეგის ან უბედობის გამო ხელს დააცდენ მას, და მერე მთელი ცხოვრება სინანულად და მოგონებად გექცევა მასზე


ჰერმან ჰესე - ტრამალის მგელი

სასაცილოდ მეჩვენა ადამიანური სითბოს უილაჯო ძებნით გამოწვეული ეს ტანჯვა. სიმარტოვე დამოუკიდებლობაა, მე თვითონ მეწადა იგი და აი, უკვე რა ხანია მოვიპოვე კიდეც, ცივი იყო ეს სიამრტოვე, მაგრამ თან მშვიდიც, დიახ, ისეთივე მშვიდი და უკიდეგანო, როგორც მოტორტმანე ვარსკვლავებით მოჭედილი ცივი, მდუმარე სივრცე.

ჰერმან ჰესე - ტრამალის მგელი


ნოდარ დუმბაძე

-- მე სიყვარულით გარდაცვლილ ადამიანთა აალებული და მოგიზგიზე სული ვარ. ჩემი სიცოცხლე სიყვარულით გარდაცვლილ ადამიანთა სულით საზრდოობს, უკვე რამდენი ხანია დედამიწაზე სიძულვილით მეტი ადამიანი კვდება ვიდრე სიყვარულით, დედამიწაზე დაიშრიტა წყარო ჩემი მაცოცხლებელი, დადგა ჟამი ჩემი გარდაცვალებისა. გააცოცხლეთ სიყვარული დედამიწაზე როგორმე, თუ შეგიძლიათ და აღვსდგები მკვდრეთით... მე, გევედრებით თქვენ ადამიანებს, მე . . . მზე, დამიბრუნეთ სიცოცხლე ჩემი, დედამიწაზე სიყვარულად აღმოცენებული, დამიბრუნეთ სიყვარული და მე კვლავ დაგიბრუნდებით თქვენ.


ანატორელი

მაშინ არ თოვდა, აპრილის იებს
ფანდურის ხმაზე ჩასძინებოდათ
იცრიცებოდა თბილისის ღამე
და განტიადი მალე დგებოდა.
მუხლუხოების ავი ხრჭიალი "ურას" ძახილი, ჩექმუს გრახუნი არყევდა მიწას. არყევდა ზეცას, ტკბილი ჰანგები დაფლითა ხიშტმა და რუსთაველზე მეხი დაეცა. ასფალტზე ედო ცალცალი კედი სისხლიან ნაწნავს წეწავდა ქარი, გალეშილ სალდათს იქვე დაეგდო ქართული სისხლით ნაჭერი კარი. შეიკრა ერი, შენივტდა ერთად. მაგრამ სულ მალე კვლავ გაიხლიჩა.. შიშველ მინდორზე ყურძნების ლუკმად გვერდი-გვერდ ეგდო გოჩა და ხვიჩა. ის 9 აპრილი შორს არის ჩემგან, მაგრამ ის ისე ახლოა ჩემგან, მე მივაბიჯებ რუსთაველზე და აჩრდილტა კვნესა ჩემესმის ყურთან. და მინდა რკინის შევისხა ფრთები წიტელ გველვეშაპს დავთხარო თვალი, მინდა აბფრინდე კავკასიონზე და შევაჩერო აიგის ქარი..
ანატორელი


იდუმალი ქონდრისკაცები

იდუმალი ქონდრისკაცები
ერთი მეწაღე ისე გაღარიბდა, რომ ერთი ბეწო ტყავის ნაჭრის გარდა აღარაფელი ებადა. დარჩენილი ტყავისგან მხოლოდ ერთი წყვილი ჩექმების შეკერვას თუ მოახერხებდა.
მეწაღემ თარგი გამოჭრა და სამუშაო მომდევნო დღისთვის გადადო და რადგანაც ის გულკეთილი კაცი იყო და სინდისიც სუბთა ჰქონდა , მშვიდად დაწვა და ტკბილ ძილს მიეცა.


ქეთი ბერიაშვილი - სიტყვა სამართავი

" აღარ დამიტოვეს სიტყვა სამართავი გასულ ღამეებს რომ სიტყვად დაიტოვებს, ფიქრად დაიტბორებს წარსულ დანატოვრებს, ფიფქად დაითოვებს ჩემი ჩანაფიქრი. მდუმარედ ვდგავარ, მდუმარეს ვგავარ ჩაფლულ ვარდებში, მდუმარედ მესმის ნოტების გამა, ღამეა დრამა დადგმულ სცენაზე მე კი მომესმის სულ სხვა ენაზე, ვბედავ ვეხები იმ ხელუხლებელს, გაუნელებელს, დაუჯერებელს, ცაში რომ იტაცენ ერთი შეხედვით, ერთი შეხებით მოაქვს განწყობა, რითმების წყობა რომ განეწყობა, მავრთულში ხლართები მოიხლართები, სართავ სახელად მოიწოდები. არც ისე ახლოს არც ისე შორს, არც ისე ჩუმს არც ისე წყნარს, თვით მეამბოხეს არც მეამბოხე სულის არ მწამს, გახედე ცას საბარგულს გავს, მდუმარედ ვდგავარ, მდუმარეს ვგავარ ჩაფლულ ვარდებში თუმცა საკუთარ თავს არც ის არ გავს. "


ქეთი ბერიაშვილი - მომყევით

" მომყევით ჯერ კიდევ ვარ მთქმელი_მაქვს სათქმელი, მომყევით გასავლელი ბევრია, მემღერება სამღერ ბგერებს ვეღარ ვკავებ, გამომყევით სულგრძელობას გაუყევით, მოსალოცი ბარათები დაიტოვეთ რაც კი თქვენთვის მიგზავნია, მიგზავნიან, სამადლობლებს მიგზავნიან. დაუხურავთ, ქუდი თავზე დაუხურავთ შემართულებს, შემყურებენ როგორც მრავლის მომცველს, იქნებ სახლი_კარი ჩვენც კი მოგვცეს, ხმამაღალი საუბარით სახლის ფუძე ანგელოზი დაუფრთხიათ. გაურბიან, კეთილ საქმეს გაურბიან, გაუყრიათ, მოსავალნი გარეთ ფუჭად დაუყრიათ, შემყურებენ როგორც მრავლის მომცველს, რაც კი არ მაქვს მათთვის მიჩენილი ვერვის მივცემ. გამომყევით, ჯერ კიდევ ვარ მთქმელი_გამომყევით მაქვს სათქმელი, მემღერება, სამღერ ბგერებს ვეღარ ვკავებ, თუ გზად ნახოთ მსგავსნი უგუნურნი იქვე მყოფნი დააკავეთ . "


„აველუმი“ ოთარ ჭილაძე

მართალია, ჭიპლარს რომ შეაჭრიან, ადამიანიც ისევე აღარ ეკუთვნის მშობელს, როგორც ზღვაში გასული ნავი - მიწას, რომელზედაც იქამდე თოკით იყო მიბმული, მაგრამ მთავარია, ადამიანს, ნავისა არ იყოს, დასაბრუნებელი ადგილი ჰქონდეს და რაც კიდევ უფრო მთავარია, ყოველთვის ელოდებოდნენ იქ.

„აველუმი“ ოთარ ჭილაძე
[i][/i]


ქეთი ბერიაშვილი - მზეს დავუცდი

" წუთებში საათი გამოისახა, მძარცველი კვამლში გარდაისახა, ჯვარი მალულად სახედ ისახა, მკრთალი ნაბიჯებით ზეცად ასახლდა. ნაბიჯები დაბიჯებით გარიჟრაჟზე დაგიჯდებით, მზეს დავუცდი დადინჯებით, მუხლებზე დავუჯდები მზის სხივის გამოჩენას, არა იმიტომ რომ მისგან ველოდე გამორჩენას, ყბედობას თუ არ მოვრჩები დღეც მორჩება, შემდეგი გათენება სანატრელად მომრჩება. სახეს ღიმილი მე ამომჩემდა, ბაგის სისველეს თვალი იმჩნევდა, ზეცა ჭექდა და ქუხდა როცა აღარ მქონდა ჯიბეში ხურდა, სავალი გზები კიბეზე დავითვალე, შარვალი, კედი, ტანზე დავიტანე, სასმელის სუნი ვერ ავიტანე როცა გამვლელი გვერდით გავიტანე. ვიტანთ ასატანს, ვერ ვიტანთ აუტანს გოლს რომ გაუტან, შენსას გაიტან, სურვილებს ტანად იტან შენს კარს კი მკაცრად იცავ. "


ქეთი ბერიაშვილი - ვწერდი აზრს _ აზრი კი მე მწერდა

" ვწერდი სტროფებს, მის მფლობელს ვეწეოდი დროებაში, განუსაზღვრელ დროებას ხაზს ვუსვავდი დროებით, გართობა დღეს გართობას ვულოცავდი დღითი - დღე დღეობას, რომ გავს ამაოებას. გამოდარებას მახსენებს სიხარულით აღვსილს ზედმეტი ბედის ბედნიერება. მაღელვებს ღამის წყვდიადში გამვლელი ნაბიჯებს წინ დგავს და დარდს აყოლილი.. არ არის მასში ბედი მოვლილი, რომ ქონოდა ზღაპარი ჯინის -ლამპარით როდი ნანახი _ ექნებოდა საკუთარი გულის სამარხი უკვე ნანახი. რაკი ლამპარით ოცნებები ასრულებულა _ ჩვენც გვეწეოდა მოკვდავ მეოცნებენს ლამპარი-ჯინის, სასთუმალთან მომავლის მიმავალნს . "


ქეთი ბერიაშვილი - მე ყოველგან მომელიან

" მე ხომ არ ვამბობ ამას ვჯერდები, ამდენი დაჯერებით მგონი ვბერდები, სამართალს ვერ ვხედავ სიტყვები გამომელია, საშიშროებაა როცა შენგან ქრთამს მოელიან, თითქოს მათი მოვალე იყო ან ხარაზი, მე ხომ ხაზგასმით ავღნიშნე ესოდენ მყოფი სარკაზმი, თან როგორ ხარ ამ სარკაზმში მოკაზმული, ვიღაცას ეგონები ამ ცხოვრებაში მოპარული, მოპარული - ეს არის შენი სახელი? რომ ამბობდი: მე ყოველგან მომელიან, ქალები, კაცები, მხეცებივით შემოგყურებენ, გაოცებულნი გაკვირდებიან და ამბობენ: ნუთუ არის მასში ნეტარი _ რაიმე წმინდა . "