დროის ქიმერა

ადამიანი და რობოტი

დილაადრიან დამირეკა ელიზბარმა, ერთი ჩემი ძმაკაცი უნდა გაგაცნო, სასწრაფოდ მოდიო. გამიკვირდა მისგან ესოდენ უჩვეულო სულსწრაფობა, მაგრამ ტელეფონზე არაფერი მიკითხავს, მაშინვე კიბერნეტიკოსთა საცდელი სადგურისაკენ გავქანდი . . . კარგა ხანია, იქ ათენ - აღამებდა.


ნიკოლოზ ქართველი - ყოველდღიური რეალობა

ჩვენ ვუძლებთ ამ ყოფას,
ყოველი დღე,
ყოველი საათი
და
ყოველი წუთი...


ლადო ასათიანის წერილი ცოლს

ანიკუშა! გაზეთი და წერილი მივიღე, როდის დაიწყე ასეთი მოკლე წერილების წერა? შენ თუ ცუდ ხასიათზე ხარ, მერე მე რა დავაშავე? ცუდ ხასიათზე რომ იყავი, მაშინ უფრო მწერდი, მგონი, და ახლა რა მოგივიდა, ა? პასუხს მოგწერო, რას ქვია, პასუხს მომწერ…



lado-asatianis-tserili-cols-ლადო-ასათიანის-წერილი-ცოლს


ნივთი, რომელიც ნდობას იწვევს

გვიან ღამით, მაღლივი კორპუსის მტვრიან სადარბაზოში შუახნის კაცმა შეაბიჯა. იგი იმდენად უბრალო, ჩვეულებრივი შესახედაობის გახლდათ, რისი აღწერაც ჩვეულებრივ ყველაზე მეტად ჭირს.
nivti romelic ndobas iwvevs proza litetaruta


ბეღურა და თოვლი


ახალი წლის წინა ღამე იყო. სარკმელს მიკრული პატარა და-ძმა ჩამუქებულ ზეცას ასცქეროდა. არსად არ ჩანდნენ თოვლის ფიფქები, ერთიც არ ტრიალებდა ჰაერში. არადა, როგორ უნდოდათ ბავშვებს თოვლი საახალწლოდ, როგორ ნატრობდნენ ...


მოდი თავი არ ვიმართლოთ - გრიგოლი ქეცბაია

საერთო ჯამში რა მიზნებსაც ვისახავთ სრულიად სავსებით მივაღწევთ თუ არ მივაღწევთ ეს ისევ ჩვენზეა დამოკიდებული ვიცი ეს ფაქტი ყველამ იცის დამი ჩემი მორიგი ჩანახატი ამ საკითხს ეძღვნება.


ძვირფასი ნაპოვნი (პირველი შეხვედრა, გამოუვალი მდგომარეობა)

როგორ ეხმარებიან დათუნას მეგობრები

პირველი შეხვედრა


დათუნამ და მახარემ ერთმანეთი თოჯინების თეატრში გაიცნეს. დათუნა დარბაზში იჯდა, მახარე სცენაზე სრულებდა საოცრად საინტერესო და თანაც სახიფათო როლს. თავზე კოკროჭინა ნაბდის ქუდი ეხურა, ლოყები წითლად უღაჟღაჟებდა.

dzvirfasi napovni pirveli shexvedra gamousvali mdgomareoba rogr exmarebian datunas megobrebi


ნანუკა ჭკუასელი - მე მაინც ვფიქრობ

მე მაინც ვფიქრობ, რომ ყველა ადამიანში ცხოვრობს მზე, რომელსაც ამოსვლის ეშინია ჩვენი აგრესიული და გაცოფებული ხასიათის გამო.
მაგრამ ერთხელაც გავიღვიძებთ და მზეს მოვუსმენთ. მის საუბარს ყურს დავუგდებთ და მივხვდებით, რომ სიკეთე ჩვენშია, რომ იგი საკუთარი თავიდან იწყება და ვრცელდება მთელ სამყაროზე.


არ გაჩერდე

ციოდა, ო როგორ ციოდა, გარეთ საშინელი სიმარტოვის ქარი დაქროდა, გარბოდა, გოგო გარბოდა, მისი კვალს კი ბუნება უმალ აქრობდა, ხალხი ერთობოდა, ჯგუფებად დადიოდა, ყველა აღნიშნავდა, ახალი წლის დადგომას ელოდებოდა. ხმაური იყო, ფეიერვერკებისა და ასაფეთქებლების ხმამ არემარე დაატყვევა, თუმცა მათი ხმაური არ ისმოდა ,ყველაფერს მკვდარი სიჩუმის სურნელი დაკრავდა, თითქოს რაღაც უნდა მომხდარიყო.


რით ვერ გაიგე ჩემო თავო

რით ვერ გაიგე ჩემო თავო, რომ ყველა ღიმილი არაა წრფელი....
ყველა ''სითბო'' არ არის სითბო და არც ყველა ''სიკეთე'' არ არის სიკეთე......
რომ ამ ყველაფერს შეიძლება ფარისევლობა ერქვას.

rit ver gaige chemo tavo rom yvela gimili araa wrpeli


ძმა (თავი მეორე)

თავი მეორე
გახსენება


დანისლული მთების სილუეტი ირეკლებოდა ნაცრისფერ თვალებში. შორს, უსასრულობაში იხედებოდნენ. ისე, თითქოს არც არაფერს, მხოლოდ მოგონებებს უყურებდნენ. მოგონებები არ უნდა ყოფილიყო სასიამოვნო, რაზეც გაშეშებული სახე მეტყველებდა.
მოფერფლისფრო უხეში თმა რკალად ჩამოყროდა თვალებთან და უსასრულო მზერას მთრგუნვარეს ხდიდა. ალაგ-ალაგ ნაიარევები და მისივე თმისფერი, გაუპარსავი, მეჩხერი წვერი კიდევ უფრო მეტ ზაფრას სძენდა.


ძმა (თავი პირველი)

ძმა
თავი პირველი

გადარჩენილი


ნაკვერჩხლად ქცეული, მბჟუტავი ცეცხლი ანათებდა პატარა ოთახს, რომლის სარკმლიდანაც ბუმბულივით ნაზად მოშრიალე ფოთოლთა ხმა იღვრებოდა. კედლები ცეცხლისფერი, ჯვრის ორნამენტებიანი ფარდაგებით იყო დაფარული. იატაკი დატკეპნილი, სიმშრალისგან დახეთქილი მიწისა და ჩაშავებული ხისგან მოეწყოთ. ბუხრის წინ დაბალ ხის ძელზე ბამბის თეთრი წინდები და შალის შავი კაბა შრებოდა. კუთხეში ხისა და რკინის ჭურჭლის მოპირდაპირედ ძველი, მოუხეშავი საქსოვი დაზგა იდგა.
არაფერი მიანიშნებდა ამ სახლში კაცის არსებობაზე, გარდა სარეცელზე მწოლიარე, სიცოცხლე მილეული ადამიანისა, რომელიც ხელებით, ანგარიშმიუცემლად ებღაუჭებოდა მის თავთან ჩამუხლული ქალის მტევნებს, თითქოს სიცოცხლეს ეჭიდებაო.
ნაზ ხელებს ფერი დაეკარგათ და სახეზე ჩამოყრილ ოქროსფერ თმებს, ნერვულად იწევდა უკან, რომელიც შავი ნაჭრით ნახევრად დაეფარა და თმის შიგნით კეფასთან კრავდა. სწორ, გამოკვეთილ ცხვირზე, შუბლიდან დადენილმა წვეთმა გაიკვალა გზა და სინათლეჩამდგარი, იისფერი თვალები აუწვა.
შუბლზე საფენებს უცვლიდა. მომაკვდავს სიამოვნებდა გამოცვლილი, ცივი საფენი და წამით გაყუჩდებოდა. სხეულის ჯოჯოხეთური სიმხურვალე, მალევე ათბობდა ნაჭერს და ისიც იწყებდა სიკვდილის ცეკვას. მძიმედ სუნთქავდა და სიცოცხლისთვის ბრძოლისგან, დაღლილს ხროტინად ამოჰქონდა სულის თითო თითო ნაჭერი. მარცხენა მხრიდან, მენჯამდე, მეწამულად ჩანდა, მთელ ტანზე შეხვეულ საფენებში, ჭრილობიდან მდინარედ გამოჟონილი სისხლი.
ოთახში შავებში ჩაცმული, ნაოჭთა სიმრავლისგან სახე დაღარული დედაკაცი შემოვიდა. ახალგაზრდა ქალს მიუახლოვდა, მხარზე სისინით გადაუსრიალა ხელი და ავადმყოფს დახედა.
- დილამდე თუ გაატანს გადარჩება! - ქალის მხარს ნაზად მოუჭირა ხელი.
- გადარჩება! - ფოლადის სიმტკიცით წარმოთქვა ახალგაზრდამ და წყლიან ჯამში ნაჭერი ჩააფინა.