"ადამიანი რომ ყოვლისშემძლე იყოს..."

საქმე იმაშია ვინ როგორ მოაწყობდა ირგვლივ ყველაფერს ყოვლისშემძლე რომ იყოს. ბევრს ვფიქრობ ადამიანური ბუნების უკიდეგანო შესაძლებლობებზე.


koba shatirishvili adamiani rom yovlisshemddzle iyos proza


ციცინათელა

მინდა გიამბოთ ზღაპარი ციცინათელების შესახებ. უფრო ზუსტად, იმის შესახებ, თუ როგორ გაჩნდნენ ციცინათელები ჩვენს მშვენიერ ცთომილზე, ასევე მშვენიერი სახელი, დედამიწა რომ ჰქვია.


გოდერძი ჩოხელი - თუკი თქვენს სულს ოდნავი სინათლე მაინც შერჩენია

"თუკი თქვენს სულს ოდნავი სინათლე მაინც შერჩენია, დაწერეთ ისეთი წიგნი, რომელიც მთელ ქვეყანას შემოივლის, ადამიანებს სინათლეს მოჰფენს, ერთმანეთს შეაყვარებს და სიკეთით ატარებს. დაწერეთ ისეთი წიგნი, როგორიც ბავშვის ტირილია. მაშინ თქვენ ჭეშმარიტად დიდი მწერალი იქნებით. ეცადეთ სიცოცხლეშივე მოიპოვოთ თქვენი სულის გარდაცვალება... "


tuki tqvens suls odnavi sinatle manc sherchenia literatura


"დანაშაული და სასჯელი"

რუსი კლასიკოსი, მე-19 საუკუნის ფენომენალური მწერალი და მოაზროვნე თედორე დოსტოევსკი და მისი შემოქმედება იმთავითვე გახდა ჩემი აზროვნების გარდატეხის მიზეზი და ცხოვრებისეული დამრიგებელი. ამ უდიდესი მწერლის გაცნობის შემდეგ აღმოვაჩინე ახალი სამყარო, რომელმაც უდიდესი სიამოვნება მომანიჭა და ცხოვრებაზე ღრმად დამაფიქრა, ცხოვრებაზე და ადამიანებზე...


მერაბ სალუქვაძე - მარტოდმარტო


მარტოდმარტო

არც ველოდი ისე მოულოდნელად შემოიჭრა ჩემს ოთახში, ჩემს საწოლთან ჩამოჯდა, წარმატებები მისურვა და მითხრა, თავშიც ქვა გიხლიაო..


აბრეშუმის კარავი ხავერდის ხალიჩაზე

არ დაუჯეროთ, თუ ვინმე გეტყვით, ზღაპრიდან სინამდვილეში გადმოსვლა შეუძლებელიაო. უამრავი მაგალითი არსებობს იმისა, თუ როგორ გვესტუმრებიან ხოლმე ზღაპრის გმირები. ერთ-ერთ მათგანს სწორედ ახლა გიამბობთ.
ჩვენი სტუმარი სულ პაწია, ციცქნა გოგონაა. მას ყვავილების ფურცლებზე უყვარს მოკალათება, რათა შემდეგ ზღაპრულმა უფლისწულმა იპოვოს. სახელად ნამცეცა ჰქვია. ალბათ გეცოდინებათ, ვისაც ზღაპრების კითხვა გიყვართ...


ვერცხლის რკალებში მომწყვდეული წამი

- უკვე აქ არის, - ხმადაბლა ჩაილაპარაკა გვირილამ.
- ჩვენ კი გვეგონა, პირველები ვიქნებოდით, - ასევე ხმადაბლა გამოეპასუხა ზაფრანა, თან ფართოდ გაშალა ნარინჯისფერი ფურცლები, რათა არაფერი გამორჩენოდა. მის მიღმა ქონდარმაც გამოჰყო თავი, მკრთალ-მოიისფრო პაწაწინა ფურცლები მორცხვად გამოაჩინა. იგი ისე მიჰკვროდა ზაფრანას, ვერც კი შეამჩნევდი.


რატომ არის ია თავდახრილი

გაზაფხული გვესტუმრაო, უთენია მოიტანა ნიავმა ეს ახალი ამბავი. მთელი ტყე ერთბაშად ახმაურდა, ტყის ბინადრებმა ახლადაბიბინებულ მწვანე მდელოს მიაშურეს (აქ დგამს თავის პირველ ნაბიჯებს გაზაფხული), რათა კარგად შეეთვალიერებინათ ამდენი ხნის ნანატრი სტუმარი.

ratom aris ia tavdaxrili proza saintereso sakitxavi


მერაბ სალუქვაძე - ჩემი მოგონების დღიურებიდან

ჩემი რეალური მოგონების დღიურებიდან სიჩუმეა, სიბნელეა, ღამის წყვდიადში მე შენს მონატრების სტრიქონებს ვწერ ჩემო სიყვარულო..ჩემო ნაადრევად წასულო ერთადერთო იმედო ამ ცხოვრებიდან..შევძლეებ კი დავწერო ჩემი გულის ტკივილი?
იცი? რაღაც ამ ბოლოს ძაან სევდიანი და სხვანაირი გავხდი..
რაღაც ამ ბოლოს ვეღარაფერს ვგრძნობ ჩემს ირგვლივ ლამაზს და კარგს..
ასე მგონია დამთავრდა სამყარო ჩემი უშენოდ და მიილია ჩემი საუკეთესო ლამაზი წლების ხანა...

merab saluqvadze chemi mogonebebis dgiuridan


ილია ჭავჭავაძე - " ... ჩვენ გვავიწყდება, რომ ცოდნა .."

",...ჩვენ გვავიწყდება, რომ ცოდნა, სწავლა-განათლება დაუშრეტელი წყაროა, როგორც კაცად მყოფობისათვის, ისეც თავის სარჩენად, ქონებისა და სარჩოს მოსაპოვებლად. რასაც მცოდნე კაცი ერთს საათში მოიამაგებს, იმას უცოდინარი მოანდომებს ოთხ-ხუთ საათს. შესაძლოა კაცს სიმდიდრე თვალ წინ ედოს და ვერა ჰხედავდეს უცოდინარობით და ან ჰხედავდეს და არ იცოდეს, როგორ და რა გზით აიღოს და შინ შეიტანოს, და მცოდნე კაცი-კი ქვასაც წყალს გამოადენს, სიმდიდრის წყაროს იქ ამოახეთქებს, საცა უცოდინარს სიზმარშიაც არ მოეჩვენება. .."

ilia chavchavadze chven gvaviwydeba rom codna swavla ganatleba daushreteli wyaroa


ვაჟა-ფშაველა

" ...ცხოვრება ჩვენს წადილს და გემოვნებას არ დასდევს; იმას საკუთარი თავისი კანონი აქვს; როგორც გაზაფხულის მთიდან მომსქდარს ღვარებს ვერავინ დააგუბებს, ვერ შეაჩერებს, ისე ცხოვრების წადილს, მის მისწრაფებას, ბევრის წყენას, ბევრის ცემას, გვემას არ დაგიდევს. ..."

vaja pshavela vaja fshavela proza cxovreba chvens wadils da gemovnebas ar dasdevs


მოზეიმე ასპიტები

ასპიტების ზეიმი

- დამიჯერე, ასე აჯობებს...
- არა, მე მგონი, არ ღირს.
- ერთხელ მაინც რომ სცადო...
- არა-მეთქი.