..რამდენი სიყალბეა . . . მე ცოტა დავიღალე

"...რამდენი სიყალბეა . . . მე ცოტა დავიღალე . . . ისეთი ნისლია რომ გზა ვეღარ გავიკვალე, გრძნობებიც ყალბი გახდა ეს ვეღარ გავითვალე, ვის რამდენი ნიღაბი აქვს ესეც ვერ დავითვალე . . . ცოტა მეწყინა და ცოტა გულიც დამწყდა, ადამიანობა თითქმის ყველგან გაწყდა , ძმობის,მეგობრობის ხიდი ყველგან ჩატყდა, ერთგულებაც კი მგონი ერთად გაქრა. . . სიყვარულს შეგფიცებენ , აზრებს დაგახვევენ , გრძნობებს ხროვასავით გარს შემოგახვევენ , დრო გავა ნიღაბსაც მალე დაამსხვრევენ, გაგიღიმებენ და თავბრუს დაგახვევენ . . . ეს ჩვენი სამყარო დიდი თეატრია ტყუილში ყოფნა კი ჩემთვის სასჯელია. . . ვის რისი როლი აქვს უკვე ამერია . . . ვერ შეგემატებით . . . გულის ამრევია..


ქეთი ბერიაშვილი - მიდარაჯეთ

" მიდარაჯეთ ფიქრები არ მომეძალოს, მიდარაჯეთ სიკვდილი არ მომეპაროს, მიდარაჯეთ სიბერეში ხვევნა კოცნა შემიტყუებს, მიდარაჯეთ აზრებს ვეღარ ვუყრი თავს, თავს ვეღარ ვწევ ზევით მიდარაჯეთ, ცოდვებმა დამამძიმეს ვეღარ ვფანტავ ცოდვებს გამამხნევეთ, სახეც შემშლია სიბერეში მიდარაჯეთ, წარსულს გადავხედე სურათზე ნახატს _ მშვიდ ფერებშია მოხატული მე კი ცოდვები მამძიმებს ხან ძილს მივყავარ ბურუსში მაძინებს _ მამძიმებს, მიდარაჯეთ ვშიშობ გულიც დამიმძიმდეს მერე ვეღარ ვნახავ საშველს. ტკბილი დღენი შემირჩიეთ დარჩენილი და თან როგორც ბავშვს პატარას__ისე მიდარაჯეთ."


ქეთი ბერიაშვილი _ კერა

"მებრძოლა შენთვის განა ვინმეს ვალი მერთვის, მსახველი მებრძვის კაკუნი მესმის, შემოდის ერთი, მესროლე ერთი, იყავი კერპი, რჩეული ნერგი, კვამლშიც რომ ხარობს, იზრდება გონით, იზრდება დროით, საღად მოაზროვნე, ხანაც კაპასი, იტყვის ბევრს და აკეთებს კერებს, ნაკერებს, ხელით მორთულს, ორ-ს რთულს, საკმარისად ხლართულ მავრთულს. იყავი ბრძენი, იყავი კერპი, ხვალაც ხომ მეტყვი_მეტყვი ბევრს და შემიქმნი კერებს, რაც მე მაჩერებს, თუნდ არ მსურდეს მამშვენებს, მაჩუმებს, ხალას ფერებში ეწყობა, რა გაეწყობა_წარსულში გსურდა ერთი ჟამად ამად კი აკეთებ მეორეს, ის გამეორებს, ხანაც გაორებს, გცდის, გიცდის, განცდით გაკვირდება რაიმე ხომ არ გაღორებს, რაიმეში ხომ არ სცვლი ფერებში გაწყობილ კერებს _ რაც შენ გაჩერებს, გაჩუმებს, არ გსურს და მაინც რომ გამშვენებს _ შესაფერ სამშვენებს. და ბოლოს: მესროლე ერთი___მხოლოდ კერა მიქმენი ერთადერთი."


ქეთი ბერიაშვილი - მუზა

" მადროვეო დრო გაიძახდა პროზაიკოსი, შევქმნით ერთად ბევრს, ნაქებ ერთად ყრილს. გამიშვიო დღეს უფლად თავის _ თავის უფლად, შეგიქმნიო ხვალ თვალის წარმტაცს, ისეთს თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს. მიშვი მუზა დღეს დავბრუნდები ბუდეს ხვალ, მზის სხივი რომ ასე მწვავს, მომავლის რომ ასე მწამს, გულმხურვალედ მარადჟამ. რა კარგი ხარ როცა არ რთავ ნებას_მოგაყენოს საკუთარი ვნება. ხომალდი რომ ჩამოდგება მუზის_ჩემს წინ_მოლივლივე, მერე გეტყვი, გეტყვი ბევრს, ისეთს შევქმნი თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს."


მე ქალი ვარ!

---მე ქალი ვარ!
...დიდი ხნის წინათ, კაცის ნეკნიდან შემქმნეს და ქალად მომნათლა იმ შემოქმედმა...
...მას მერე, მე ვარ კაცის ნეკნის მატარებელი...
---მე ქალი ვარ!


ნოდარ დუმბაძე - დედაშენი არის ღმერთი

დედაშენი არის ღმერთი. შენ რომ ზიხარ და უყურებ. ისიც რომ გიყურებს. შენ რომ დედას ეძახი და ის შვილს გეძახის, ამიტომ შენ გგონია ღმერთი არ არის? შენ ღმერთი ვინ გგონია? წვერებიანი ბაბუა?


მეგობრობა (თავი პირველი)

შუა ღამით პარიზში ერთმა ქალმა მარტოხელა ბავშვების სახლის კართან მიიყვანა ბავშვი, სახელად ნია.ის ძალიან პატარა იყო როდსაც დედამისმა კარებთან დატოვა


ბოსე

ჰაერი, სუფთა ჰაერი. თითქოს სუფთა და ამ დროს ვინ იცის, რამდენი სახიდან აორთქლებული ცრემლით გაჟღენთილი...


ლეგენდა ბედნიერებაზე

ერთხელ ბედნიერება ტყეში მოდიოდა და უეცრად ის ღრმა ორმოში ჩავარდა. ბევრჯერ სცადა ბედნიერებამ ორმოდან თავისით ამოსვლა, მაგრამ ორმო იმდენად ღრმა იყო, რომ ვერაფრით ვერ ამოვიდა. ზის ბედნიერება ორმოში და ტირის. ცოტა ხანში, ორმოს ადამიანმა ჩაუარა, ბედნიერებამ გაიგო ადამიანი ხმა და ორმოდან დაუძახა:


ჯულუხიძე ციცინო - ტყეში დაკარგული ბაჭია

ერთ უღრან ტყეში კურდღლების ოჯახი ცხოვრობდა: დედა, მამა და შვიდი ბაჭია. ყველანი ერთმანეთს ჰგავდნენ _ მოკლე, აპრეხილი კუდებით, დაცქვეტილი ყურებით და ფუმფულა, ნაცრისფერი ქურქებით, ოღონდ ერთს, ყველაზე პატარას, თათები თეთრი ჰქონდა, თითქოს წინდები აცვიაო. ამიტომაც ყველა თათუნას ეძახდა. ძალიან ცნობისმოყვარე იყო ჩვენი თათუნა, ყველგან ჰყოფდა თავის მოკლე ცხვირს, სულ დაცანცარებდა, წუთითაც ვერ ნახავდით ერთ ადგილზე გაჩერებულს. ხშირადაც ტუქსავდნენ უფროსები:


ჯულუხიძე ციცინო - კუსკუსების გასაჭირი


დიდი ქალაქის გარეუბანში, ერთ ფერდობზე, ვრცელი ბაღი იყო. უამრავი ხე და ყვავილი ხარობდა ამ ბაღში, ირგვლივ სასიამოვნო სურნელება იფრქვეოდა. შრომისმოყვარე ფუტკრები გულმოდგინედ დასტრიალებდნენ თავს ყვავილებს, ზამთრის სარჩოს იმზადებდნენ. პეპლებიც დაფარფატებდნენ, ჩიტებიც ჟღურტულებდნენ. მაგრამ ამ ბაღში მარტო ფრთოსნები როდი ცხოვრობდნენ. ერთ კუთხეში, იასამნის დიდი ბუჩქის ქვეშ, კუების ოჯახს დაედო ბინა. დედა _ დიდი კუ, რომელიც დილიდანვე გადიოდა საქმეზე და დაბინდებისას თუ შემოვიდოდა სახლში და სამი პატარა კუსკუსა.


"ზოგს დაუტოვეს ოქრო და ვერცხლი, ზოგს – ბორკილივით თავისუფლება..."

ლაშა ბერულავა

ძალიან დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ შეიძლებოდა დამეწყო სტატია მურმან ლებანიძეზე - პოეტზე, რომლის ლექსები და ამ ლექსებზე დაწერილი სიმღერები თითქმის ყველა ქართველმა ზეპირად იცის. ბოლოს, 2002 წლის „ლიტერატურულ საქათველოში“ მასზე მურმან ჯგუბურიას მოკლე მოგონებას გადავაწყდი და დიდხანს არც მიფიქრია: