ნანა აბესაძე - დავდივარ დამძიმებული

დავდივარ დამძიმებული, ჩემი სევდით და დარდებით. თან დამყვებიან ერთგული, ბედის უჟმური ფანდები. ამ ჩემს ყოფას კი ავგულას, არაფრით არ ვედარდები. ალბათ ერთხელაც დრო მოვა, და სადღაც მეც დავმთავრდები. და თავად მარადისობას, მლავებში ჩაუვარდები. მერე, ვინიცის სამყაროს, კიდევაც მოვენატრები...


ნანა აბესაძე


ნინო დიღმელაშვილი - დადუნა

მთელს სოფელში იყო ცნობილი დადუნა თავისი ხასიათის გამო, თითქმის არავისთან მეგობრობდა, უფრო სწორედ სხვები ერიდებოდნენ მასთან ურთიერთობას, არც მუშაობა უყვარდა და არც სწავლით იკლავდა თავს, ჩემთან შემოივლიდა ხშირად, დაჯდებოდა და მეოცნებე თვალებით უყურებდა ფურცლებს, სადაც კალმის წრიპინით გამოყავდა მოთხრობის სურათები, იჯდა დადუნა და არაფერს ამბობდა, როცა წერას დავასრულებდი ხელიდან გამომტაცებდა ფურცლებს, ინტერესით ჩაიკითხავდა, მისთვის გაუგებარ სიტყვებს გამომკითხავდა და მერე დიდი ქალივით მეტყოდა - "არაუშავრს, მგონი მოეწონება ხალხს..."/size]


ლაზარე

მარტოსული იყო ლაზარე და ამ მარტოობას დასტიროდა მუდამ ...
- რა გატირებს, ლაზარე, შე ღვთის გლახა?
ლაზარეს უამრავი რამე ატირებდა ....


ოტია იოსელიანის ხუმრობა

otia ioselianis xumroba proza poezia literatura
ერთ დღეს ბატონი რევაზ მიშველაძე მწერალ ოტია იოსელიანთან ერთად შეხვედრაზე იმყოფებოდა კასპში. დარბაზიდან ერთმა ლამაზმა მანდილოსანმა მწერლებს “საინტერესო” შეკითხვა დაუსვა. ამ სახალისო ისტორიას რევაზ მიშველაძე შემდეგნაირად იხსენებდა:


უმზეო დროსთან ნამბორალნი

არ ვიცი, ეს ნაწარმოები როდის დაიწერა, ან ვინ დაწერა. ჩემი აზრით, რამდენიმე ათასწლეულის წინ ვინმე ღვთისგან ბოძებული ნიჭით დაჯილდოებულ ადამიანს უნდა დაეწერა. რომ არა ღვთის ნიჭი, ასეთ უნიკალურ ქარგას, ასეთი მხატვრული და ფილოსოფიური ხედვათა სინთეზით ვერ გააჯერებდა. ნაწარმოები ჩემს ხელში შემთხვევით, დროისგან დაზიანებული მოხვდა. მე კი გადმოწერისას ოდნავ, სულ ოდნავ გავათანამედროვე. თან მიკვირს, გადარჩენილი ნაწილი, თუნდაც ეს მართლაცდა უნიკალური ქარგა, თითქოსდა ჯვრის სქემა, ჩემამდე როგორ არავის ხელში არ აღმოჩნდა. ალბათ, აქაც ღვთის ნება იყო. და იღბლიანად მიმაჩნია, რაკი მან ათასწლეულებს დაფარულმა გაუძლო. ჯვრის სქემამ კი ჩემი სამშობლოს, საქართველოს დროშა გამახსენა.


მოხევე

ხევი ... უზარმაზარი თოვლიანი მწვერვალები. თერგი, მყინვარი, სამება, ცვრიანი ბალახი, ცივი წყაროს წყალი, პატარა მიწა, რაღათქმაუნდა ღმერთი, სახლი, ოჯახი და თავისუფლება. სულ ესაა რაც სჭირდება მოხევეს. მოხევეს, რომელსაც ბატონი არასოდეს ჰყოლია და მუდამ თავისუფლებისა და სამშობლოს სიყვარული უნათებდა გზას.


შენი კავალერი

მოგყევი საყვარლის ოთახამდე და ისევ დაგინახე გრძნობებგაშიშვლებული პოეზიასთან. არ გიხდებოდა შავ-თეთრი სტროფების სხეულზე ფათური. ზურგი შეგაქციე და მხრებში ამტკივდი მუნკის „კივილივით“.


დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს ...

დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ... მიყვარხარ მაგრამ მშიერი ვარ ამ სიყვარულით დაწინწკლულ ცაზე ირმის ნახტომს ავედევნები რადგან სამყარო უყკვე არის გადასანთლული შემომიწირავს ზვარაკივით ჩემი ლექსები...


გურამ დოჩანაშვილი - ზოგი ხმაური სიმშვიდეა

- ზოგი ხმაური სიმშვიდეა.
- მაინც რომელი? - აი, როცა შინ ხარ ... გარეთ წვიმს. წვეთები მშვიდად უკაკუნებენ ფანჯარას. სახლში თბილა. წვეთების ხმაური აღარ გესმის, გახსენდება რაღაც, ფიქრობ... სიმშვიდეა

გურამ დოჩანაშვილი


ჭაბუა ამირეჯიბი - რაც ადამიანი არსებობს ...

...''რაც ადამიანი არსებობს, სიკეთე და ბოროტებაც არსებობს, თანაც გვერდიგვერდ. მაგრამ ბოროტება ისე ხმაურობს, ხანდახან ფიქრობ, ქვეყნად მარტო ის არისო. არადა, სამყაროს ჩუმი სიკეთე მართავს, - მერე რა, რომ ხშირად შეუმჩნეველი რჩება...


ერთხელ, ერთი ქალაქის კარიბჭესთან

ერთხელ, ერთი ქალაქის კარიბჭესთან გამოჩნდა მოგზაური, რომელმაც შეკითხვით მიმართა შესასვლეთან მჯდარ მოხუცს:

– მე პირველად ვარ ამ მხარეში, ვერ მეტყვით როგორი ადამიანები ცხოვრობენ ამ ქალაქში?


ომარ ხაიამი - "იგავი სარკეზე"

ერთხელ ბრძენს ჰკითხეს:
– რატომ არიან ღარიბები უფრო მეტად სტუმართმოყვარენი და ნაკლებად ძუნწები, ვიდრე მდიდრები?
– გაიხედეთ ფანჯარაში, რას ხედავთ?