ოტია იოსელიანი - ქალი გამოვიდა საღალატოდ

“ფიქრობ, რომ გარყვნილებას, გარყვნილებით დააოკებ, ბოროტებას ბოროტებით დათრგუნავ? ბოროტებას მუდამ სიკეთე უდგას დარაჯად და ქურს–პატიოსანი. მკვლელი რომ მოკლა, გგონია შენ მკვლელად არ იქცევი?

otia ioseliani qali gamovida sagalatod , brdznuli azrebi


გოგონა გვირილისფერი


მე ვარ გოგონა გვირილისფერი...
სულს სტკივა ეს ეპოქა, ეპოქა ნაცრისფერი წვიმების...
დრო გარბის ისე სწრაფად, რომ მიჭირს დაწევა და ვეღარ ვასწრებ არსებობას, მხოლოდ მივყვები ფეხდაფეხ დროს, მაგრამ სულს უნდა ჩამორჩენა, ჩარჩენა სადღაც სხვაგან, ხორცი კი გარბის, რომ დაეწიოს სხვებს...


ნინო დიღმელაშვილი - კედელი


ხშირად ვხედავ სიზმარს რომ შენ სადღაც კედლის იქით დარჩი, მე კი აქეთ და ეს დიდი ხნის წინ იყო. მას მერე მე სულ მოვდივარ და თან ისევ ერთ ადგილას ვარ, ვიღლები და მიწაზე ვჯდები, ვითომ დიდი ფანტელებით თოვს და მე მიკვირს, იმიტომ რომ თან მზეა და თან თოვს. მეც ვიცინი, ხან ვტირი, მერე ისევ ვიცინი.


ადამიანები იმიტომაც ბერდებიან ...

"ადამიანები იმიტომაც ბერდებიან, რომ სხვა ყველაფერთან ერთად, თანდათანობით აკლდებათ სითბო: მშობლების სითბო, შვილების სითბო, შეყვარებულის სითბო, მეგობრებისა და ახლობელი ადამიანების სითბო და რაც მთავარია, იმედის სითბო. .."


გოდერძი ჩოხელი - სიყვარულთან ერთად ...

სიყვარულთან ერთად, თუ სიყვარულის გარდა ამ ქვეყანაზე არსებობს ბედისწერა, რომელიც ყველაფერს თუ არა, თითქმის ყველაფერს განაგებს ადამიანის ამქვეყნურ შარაგზაზე, ზოგისთვის რომ მართლა შარაგზა არის და ზოგისთვის კი, მიხვეულ - მოხვეული, ეკლიანი ბილიკი. სიყვარული კი ისეთი ღვთიური გრძნობაა, გინდა შარაგზაზე იდგე და გინდა მიხვეულ - მოხვეულ, ეკლიან ბილიკზე, ამ გრძნობას უიღბლოს ვერ უწოდებ, იმიტომ რომ ის სიყვარულია!!!

გოდერძი ჩოხელი


ნოდარ დუმბაძე - ვინც ჩამავალი მზის ...

- ვინც ჩამავალი მზის მწვანე ნათელს დაინახავს, ბედნიერი იქნებაო, ასე ამბობენ.

– უთხრა დიდმა ადამიანმა პატარა ადამიანს და თავზე ხელი დაადო.

იმ დღეს, იმ ბავშვის გარდა, მზის მწვანე შუქი თითქმის არავის დაუნახავს...

ნოდარ დუმბაძე


ნანა მეფარიშვილი - ნამცეც–ნამცეც ვეძებ სიხარულს

ნამცეც–ნამცეც ვეძებ სიხარულს, ვაგროვებ და ვხარობ...
ნამცეც–ნამცეც ვეძებ იმედს, ვაგროვებ და ველოდები...
ნამცეც–ნამცეც ვეძებ ღიმილს ადამიანების სახეზე და გულში, ვაგროვებ და დღეს ვილამაზებ...
ნამცეც–ნამცეც ვეძებ სიკეთეს, ვაგროვებ და ვწირავ უფალს...


სამწუხაროდ ასეა წუთისოფელი ...

სამწუხაროდ ასეა წუთისოფელი...

- თვალის დახამხამებას ვერ ასწრებ რომ დრო ისე გარბის რაც არ უნდა ეცადო ვეღარ დაეწევი, ისე გაივლის ბედნიერი წამი რომ მის გააზრებასაც ვერ მოახერხებ.


ნანა აბესაძე - დავდივარ დამძიმებული

დავდივარ დამძიმებული, ჩემი სევდით და დარდებით. თან დამყვებიან ერთგული, ბედის უჟმური ფანდები. ამ ჩემს ყოფას კი ავგულას, არაფრით არ ვედარდები. ალბათ ერთხელაც დრო მოვა, და სადღაც მეც დავმთავრდები. და თავად მარადისობას, მლავებში ჩაუვარდები. მერე, ვინიცის სამყაროს, კიდევაც მოვენატრები...


ნანა აბესაძე


ნინო დიღმელაშვილი - დადუნა

მთელს სოფელში იყო ცნობილი დადუნა თავისი ხასიათის გამო, თითქმის არავისთან მეგობრობდა, უფრო სწორედ სხვები ერიდებოდნენ მასთან ურთიერთობას, არც მუშაობა უყვარდა და არც სწავლით იკლავდა თავს, ჩემთან შემოივლიდა ხშირად, დაჯდებოდა და მეოცნებე თვალებით უყურებდა ფურცლებს, სადაც კალმის წრიპინით გამოყავდა მოთხრობის სურათები, იჯდა დადუნა და არაფერს ამბობდა, როცა წერას დავასრულებდი ხელიდან გამომტაცებდა ფურცლებს, ინტერესით ჩაიკითხავდა, მისთვის გაუგებარ სიტყვებს გამომკითხავდა და მერე დიდი ქალივით მეტყოდა - "არაუშავრს, მგონი მოეწონება ხალხს..."/size]


ლაზარე

მარტოსული იყო ლაზარე და ამ მარტოობას დასტიროდა მუდამ ...
- რა გატირებს, ლაზარე, შე ღვთის გლახა?
ლაზარეს უამრავი რამე ატირებდა ....


ოტია იოსელიანის ხუმრობა

otia ioselianis xumroba proza poezia literatura
ერთ დღეს ბატონი რევაზ მიშველაძე მწერალ ოტია იოსელიანთან ერთად შეხვედრაზე იმყოფებოდა კასპში. დარბაზიდან ერთმა ლამაზმა მანდილოსანმა მწერლებს “საინტერესო” შეკითხვა დაუსვა. ამ სახალისო ისტორიას რევაზ მიშველაძე შემდეგნაირად იხსენებდა: