მეგობრობა (თავი პირველი)

შუა ღამით პარიზში ერთმა ქალმა მარტოხელა ბავშვების სახლის კართან მიიყვანა ბავშვი, სახელად ნია.ის ძალიან პატარა იყო როდსაც დედამისმა კარებთან დატოვა


ბოსე

ჰაერი, სუფთა ჰაერი. თითქოს სუფთა და ამ დროს ვინ იცის, რამდენი სახიდან აორთქლებული ცრემლით გაჟღენთილი...


ლეგენდა ბედნიერებაზე

ერთხელ ბედნიერება ტყეში მოდიოდა და უეცრად ის ღრმა ორმოში ჩავარდა. ბევრჯერ სცადა ბედნიერებამ ორმოდან თავისით ამოსვლა, მაგრამ ორმო იმდენად ღრმა იყო, რომ ვერაფრით ვერ ამოვიდა. ზის ბედნიერება ორმოში და ტირის. ცოტა ხანში, ორმოს ადამიანმა ჩაუარა, ბედნიერებამ გაიგო ადამიანი ხმა და ორმოდან დაუძახა:


ჯულუხიძე ციცინო - ტყეში დაკარგული ბაჭია

ერთ უღრან ტყეში კურდღლების ოჯახი ცხოვრობდა: დედა, მამა და შვიდი ბაჭია. ყველანი ერთმანეთს ჰგავდნენ _ მოკლე, აპრეხილი კუდებით, დაცქვეტილი ყურებით და ფუმფულა, ნაცრისფერი ქურქებით, ოღონდ ერთს, ყველაზე პატარას, თათები თეთრი ჰქონდა, თითქოს წინდები აცვიაო. ამიტომაც ყველა თათუნას ეძახდა. ძალიან ცნობისმოყვარე იყო ჩვენი თათუნა, ყველგან ჰყოფდა თავის მოკლე ცხვირს, სულ დაცანცარებდა, წუთითაც ვერ ნახავდით ერთ ადგილზე გაჩერებულს. ხშირადაც ტუქსავდნენ უფროსები:


ჯულუხიძე ციცინო - კუსკუსების გასაჭირი


დიდი ქალაქის გარეუბანში, ერთ ფერდობზე, ვრცელი ბაღი იყო. უამრავი ხე და ყვავილი ხარობდა ამ ბაღში, ირგვლივ სასიამოვნო სურნელება იფრქვეოდა. შრომისმოყვარე ფუტკრები გულმოდგინედ დასტრიალებდნენ თავს ყვავილებს, ზამთრის სარჩოს იმზადებდნენ. პეპლებიც დაფარფატებდნენ, ჩიტებიც ჟღურტულებდნენ. მაგრამ ამ ბაღში მარტო ფრთოსნები როდი ცხოვრობდნენ. ერთ კუთხეში, იასამნის დიდი ბუჩქის ქვეშ, კუების ოჯახს დაედო ბინა. დედა _ დიდი კუ, რომელიც დილიდანვე გადიოდა საქმეზე და დაბინდებისას თუ შემოვიდოდა სახლში და სამი პატარა კუსკუსა.


"ზოგს დაუტოვეს ოქრო და ვერცხლი, ზოგს – ბორკილივით თავისუფლება..."

ლაშა ბერულავა

ძალიან დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ შეიძლებოდა დამეწყო სტატია მურმან ლებანიძეზე - პოეტზე, რომლის ლექსები და ამ ლექსებზე დაწერილი სიმღერები თითქმის ყველა ქართველმა ზეპირად იცის. ბოლოს, 2002 წლის „ლიტერატურულ საქათველოში“ მასზე მურმან ჯგუბურიას მოკლე მოგონებას გადავაწყდი და დიდხანს არც მიფიქრია:


ვაჟა ფშაველა - კოსმოპოლიტიზმი და პატრიოტიზმი

ადრე, სულ რამდენიმე წლის წინ ბევრი ფიქრობდა, რომ დღევანდელი მსოფლიო დგას გლობალიზაციის პრობლემის წინაშე. რომ გლობალიზაცია ემუქრება მცირერიცხოვან და ეკონომიკურად სუსტ ერებს. ბევრი თვლიდა, რომ ათეულობით მცირერიცხოვანი ერი გაქრებოდა ისტორიის ასპარეზიდან, გადაშენდებოდა.


აი რას წერდა ნოდარ დუმბაძე გალაკტიონზე

ნოდარ დუმბაძე გალაკტიონ ტაბიძის შესახებ:

"დანაშაული, რომელსაც ახლა მოგახსენებთ, ხანდაზმულია და ამიტომ ვბედავ გამხელას: 1945 წელს პლეხანოვზე ბუკინისტს თვალსა და ხელს შუა ავაცალე გალაკტიონის ყდაგაცრეცილი რჩეული, რომელიც 100 მანეთი ღირდა და სახლში მისულმა უსინდისოდ დავაწერე - "ჩემი გალაკტიონი! "
ამავე წელს მეღირსა გალაკტიონთან შეხვედრა. შემდეგ ეს შეხვედრა ოდნავ შეცვლილი სახით, რომან "მზიან ღამეში" აღვწერე. კიდევ ერთი შეხვედრა მქონდა გალაკტი...ონთან ჩემთვის დიდად ღირსშესანიშნავი.


დანამდვილებით არავინ იცის რა არის სული - "კუკარაჩა"

დანამდვილებით არავინ იცის რა არის სული. სული მე მაინც ზღაპრული ჯინივით ბოთლში გამომწყვდეული ადამიანის ფიქრი და ოცნება მგონია, რომელიც თავის გაჩენის დღიდან თავისუფლებას ელოდება, თავისუფლებისაკენ მარადიული სწრაფვა და ლტოლვა ახასიათებს. მერე ჩვენ, ზოგჯერ ნებით, ზოგჯერ კი უნებლიედ ვანთავისუფლებთ მას ამ ბოთლიდან, უფრო ხშირად კი იგი თვითონ ინთავისუფლებს თავს. და უკვე თავისუფალი კი სასწაულებს სჩადის მეცნიერებაში, ხელოვნებაში, ლიტერატურაში... ყველა გენიოსი მე ბოთლიდან განთავისუფლებული ჯინი მგონია. მართალია ზოგი დიდია ზოგი პატარა, ზოგი უფრო სუსტი ზოგიც ძლიერი, მაგრამ ამას არ აქვს მნიშვნელობა, რადგან ბოთლიდან განთავისუფლების ბედნიერებას ყველა ერთნაირად განიცდის... თუ რამ საგანძური და ჯილდო მიუნიჭებია ღმერთს ადამიანისთვის, სიყვარულის ნიჭია. ცოდოა ის კაცი რომელიც ამ დიდი ნიჭის გარეშე წავა ამ ქვეყნიდან...

"კუკარაჩა"


ფიოდორ დოსტოევსკი - თეთრი ღამეები

არსებობს ღამეები, რომლებიც მხოლოდ მაშინ შეიძლება არსებობდნენ, როცა ახალგაზრდა ხარ. ეს არის ღამე, როდესაც ცა ისეა ვარსკვლავებით მოჭედილი, ისეთი ნათელია, რომ შეხედავ თუ არა, უნებურად საკუთარ თავს ეკითხები: ნუთუ ასეთი ცის ქვეშ გაბრაზებული და უხასიათო ადამიანებიც ცხოვრობენ? ასეთ ღამეებს ყველაზე მეტად მეოცნებეები აფასებენ. მეოცნებე ჩვეულებრივი ადამიანი არ არის. ძირათადად მოფარებულ ადგილებში სახლობს, თითქოს მზესაც კი ემალება. მეოცნებეს ნაცნობები არ ჰყავს, მაგრამ არც სჭირდება. ისედაც მთელს ქალაქს იცნობს.


უბედური კურდღელი - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)


გამოაცილეს სუფრიდან,
კურდღელი კარგად შემთვრალი,
მღერის რომ არის სულწმინდა,
არავისი აქვს დღეს ვალი.
`ლხინი მრავალი მინახავს,
ჰარალი, ჰერი, ჰერიო,
ჩემზე მამაცი ვინა ხართ –
ვერას დამაკლებს მგელიო


უჯიშო - ვახტანგ ჭანკოტაძე (იგავ-არაკი)

სხვის ჯიბეში ფულებს თვლიდა,
ბოღმით გულზე სკდებოდა,
განგაშს სტეხდა, თითქოს მთიდან
ზვავი ემუქრებოდა.
ძლიერ სწყინდა, თუ სხვის ბაღში
მწიფდებოდა ატამი,
ფერით ჰგავდა დამწვარ ნახშირს,
წესს მისდევდა სატანის.