ნანუკა ჭკუასელი - მე მაინც ვფიქრობ

მე მაინც ვფიქრობ, რომ ყველა ადამიანში ცხოვრობს მზე, რომელსაც ამოსვლის ეშინია ჩვენი აგრესიული და გაცოფებული ხასიათის გამო.
მაგრამ ერთხელაც გავიღვიძებთ და მზეს მოვუსმენთ. მის საუბარს ყურს დავუგდებთ და მივხვდებით, რომ სიკეთე ჩვენშია, რომ იგი საკუთარი თავიდან იწყება და ვრცელდება მთელ სამყაროზე.


არ გაჩერდე

ციოდა, ო როგორ ციოდა, გარეთ საშინელი სიმარტოვის ქარი დაქროდა, გარბოდა, გოგო გარბოდა, მისი კვალს კი ბუნება უმალ აქრობდა, ხალხი ერთობოდა, ჯგუფებად დადიოდა, ყველა აღნიშნავდა, ახალი წლის დადგომას ელოდებოდა. ხმაური იყო, ფეიერვერკებისა და ასაფეთქებლების ხმამ არემარე დაატყვევა, თუმცა მათი ხმაური არ ისმოდა ,ყველაფერს მკვდარი სიჩუმის სურნელი დაკრავდა, თითქოს რაღაც უნდა მომხდარიყო.


რით ვერ გაიგე ჩემო თავო

რით ვერ გაიგე ჩემო თავო, რომ ყველა ღიმილი არაა წრფელი....
ყველა ''სითბო'' არ არის სითბო და არც ყველა ''სიკეთე'' არ არის სიკეთე......
რომ ამ ყველაფერს შეიძლება ფარისევლობა ერქვას.

rit ver gaige chemo tavo rom yvela gimili araa wrpeli


ძმა (თავი მეორე)

თავი მეორე
გახსენება


დანისლული მთების სილუეტი ირეკლებოდა ნაცრისფერ თვალებში. შორს, უსასრულობაში იხედებოდნენ. ისე, თითქოს არც არაფერს, მხოლოდ მოგონებებს უყურებდნენ. მოგონებები არ უნდა ყოფილიყო სასიამოვნო, რაზეც გაშეშებული სახე მეტყველებდა.
მოფერფლისფრო უხეში თმა რკალად ჩამოყროდა თვალებთან და უსასრულო მზერას მთრგუნვარეს ხდიდა. ალაგ-ალაგ ნაიარევები და მისივე თმისფერი, გაუპარსავი, მეჩხერი წვერი კიდევ უფრო მეტ ზაფრას სძენდა.


ძმა (თავი პირველი)

ძმა
თავი პირველი

გადარჩენილი


ნაკვერჩხლად ქცეული, მბჟუტავი ცეცხლი ანათებდა პატარა ოთახს, რომლის სარკმლიდანაც ბუმბულივით ნაზად მოშრიალე ფოთოლთა ხმა იღვრებოდა. კედლები ცეცხლისფერი, ჯვრის ორნამენტებიანი ფარდაგებით იყო დაფარული. იატაკი დატკეპნილი, სიმშრალისგან დახეთქილი მიწისა და ჩაშავებული ხისგან მოეწყოთ. ბუხრის წინ დაბალ ხის ძელზე ბამბის თეთრი წინდები და შალის შავი კაბა შრებოდა. კუთხეში ხისა და რკინის ჭურჭლის მოპირდაპირედ ძველი, მოუხეშავი საქსოვი დაზგა იდგა.
არაფერი მიანიშნებდა ამ სახლში კაცის არსებობაზე, გარდა სარეცელზე მწოლიარე, სიცოცხლე მილეული ადამიანისა, რომელიც ხელებით, ანგარიშმიუცემლად ებღაუჭებოდა მის თავთან ჩამუხლული ქალის მტევნებს, თითქოს სიცოცხლეს ეჭიდებაო.
ნაზ ხელებს ფერი დაეკარგათ და სახეზე ჩამოყრილ ოქროსფერ თმებს, ნერვულად იწევდა უკან, რომელიც შავი ნაჭრით ნახევრად დაეფარა და თმის შიგნით კეფასთან კრავდა. სწორ, გამოკვეთილ ცხვირზე, შუბლიდან დადენილმა წვეთმა გაიკვალა გზა და სინათლეჩამდგარი, იისფერი თვალები აუწვა.
შუბლზე საფენებს უცვლიდა. მომაკვდავს სიამოვნებდა გამოცვლილი, ცივი საფენი და წამით გაყუჩდებოდა. სხეულის ჯოჯოხეთური სიმხურვალე, მალევე ათბობდა ნაჭერს და ისიც იწყებდა სიკვდილის ცეკვას. მძიმედ სუნთქავდა და სიცოცხლისთვის ბრძოლისგან, დაღლილს ხროტინად ამოჰქონდა სულის თითო თითო ნაჭერი. მარცხენა მხრიდან, მენჯამდე, მეწამულად ჩანდა, მთელ ტანზე შეხვეულ საფენებში, ჭრილობიდან მდინარედ გამოჟონილი სისხლი.
ოთახში შავებში ჩაცმული, ნაოჭთა სიმრავლისგან სახე დაღარული დედაკაცი შემოვიდა. ახალგაზრდა ქალს მიუახლოვდა, მხარზე სისინით გადაუსრიალა ხელი და ავადმყოფს დახედა.
- დილამდე თუ გაატანს გადარჩება! - ქალის მხარს ნაზად მოუჭირა ხელი.
- გადარჩება! - ფოლადის სიმტკიცით წარმოთქვა ახალგაზრდამ და წყლიან ჯამში ნაჭერი ჩააფინა.


მომთაბარეები

არაორდინალური ადამიანები

ისინი ჩვენმა მეზობელმა და ოჯახის მეგობარმა მოგვიყვანა, გვთხოვა, ცოტა ხნით ჩვენთან გაგვეჩერებინა მდგმურად. უარი ვერ ვუთხარით, მისი დიდი ხათრი გვაქვს. ბევრნი იყვნენ, ამიტომ სახლის პირველი სართული მთლიანად დავუთმეთ.


“გეხვეწებით, გაუფრთხილდით სიმარტოვეში ეულად დარჩენილ ბებოებს”

ისედაც მიტოვებულ სოფელში მიატოვეს ბებო. ზაფხულში ვერ მოიცალეს შვილებმა, ზოგი სამსახურს იმიზეზებდა, ისეთ ადგილებზე მუშაობდნენ, გაცდენა არაფრით არ შეიძლებოდა. შვებულება თითქმის ოთხივემ ერთად აიღო, ოჯახებით აიყარნენ და ზღვაზე წავიდნენ. იქიდან დაბრუნებულებს კი, ისევ უამრავი გადაუდებელი საქმე ელოდებოდათ თბილისში.



საინტერესო-გოდერძი-ჩოხელი-ბებო-saintereso-goderdzi-choxeli-bebo


ნანუკა ჭკუასელი - ცოდვაა განსაცდელში ჩავარდნილი ადამიანი

ცოდვაა განსაცდელში ჩავარდნილი ადამიანი. სიკვდილისთვის განწირულ არსებას ემსგავსება და მერე თითქოს ყველა გრძნობას ივიწყებს. უფრო მეტად ცოდვაა, თუ ხელის დამჭერი არა ჰყავს არავინ.

codvaa gansacdelshi chavardnili adamiani literatura chanaxatebi nanuka chkuaseli


ის ქუჩა


დარდი შემიპყრობს თუ არა, დავადგები ამ მოკლე ქუჩის თავს, ბოლომდე ჩავივლი და ისევ უკან მოვდივარ…

არ ვიცი რამეს მაგონებს მშობლიურს, თუ ისე, უბრალოდ ამოვიჩემე…

dardi shemipyrobs tu ara davadgebi am mokle quhis tavs bolomde chavivli


ლოთის ამბავი

როგორ მოხვდა ლოთი სამოთხეში....

ძალიან საინტერესო ამბავი....


იდეალური დიასახლისი

- ალო! ტექნიკურ სიახლეთა ბიუროა? როდის მაღირსებთ იმ თქვენს დაპირებულ ,,იდეალურ დიასახლისს? " .. უკვე მზად არის? კიდევ კარგი, თორემ უკვე სადღაც ვაპირებდი გაქცევას. ჩემს ბინაში ცხოვრება აღარ შეიძლება, ისეა არეული...
idealuri diasaxlisi proza chanaxatebi


ყურშა და ულვაშა (ყურშას ფიქრები, ულვაშას ფიქრები)

ყურშას ფიქრები


- ისედაც ცალი ყურით მისმენს, იმ ყურსაც მაშინვე სხვა მხარეს მიაბრუნებს, როგორც კი სიზმრის ბილიკს ვახსენებ. არ მოსწონს ამაზე ლაპარაკი. ნეტავ რატომ? ვერაფერი გამიგია . . . არადა, რა კარგი იქნებოდა ჩემთვის თათი გამოეწოდებინა, ერთად გვევლო სიზმრების იდუმალ ბილიკებზე.