როცა ვარსკვლავები წკრიალებენ

ზღაპარი - ფანტასტიკა

ჯერ კიდევ შეხვდებით ისეთ ადამიანებს, რომლებსაც სჯერათ, რომ ვარსკვლავები წკრიალებენ. სჯერათ იმის მიუხედავად, ოდესმე საკუთარი ყურით მოუსმენიათ თუ არა. ასეთი ადამიანების რიცხვში ერთი პატარა ბიჭუნაც ერია. ბიჭუნა ვიოლინოზე დაკვრას სწავლობდა, თუმცა სიმართლე რომ ითქვას, საკმაოდ გულგრილად ეკიდებოდა ამ საქმეს. მისი აზრით, ვიოლინოს ხმას ბევრი არაფერი ჰქონდა საერთო ნამდვილ მუსიკასთან, ვარსკვლავების წკრიალთან ხომ სახსენებელიც არ იყო. სავარჯიშოების დაკვრისას მუდამ იმ ციურ, ჰაეროვან მუსიკაზე ოცნებობდა, რომლის შესახებ მხოლოდ ზღაპრებში წაეკითხა.


შეჩერდეს!

ეს მოხდა მრავალი წლის წინ...

უეცრად ზარის ხმა გაისმა, მოხუცი შეცბა, ამ დროს, ღამის პირველ საათზე არავის ელოდა. წამოდგა თავისი საყვარელი სავარძლიდან, წიგნი გვერდზე გადადო და კარს მიუახლოვდა. ზარი შეუჩერებლად რეკდა. ქალმა როგორც კი კარი გააღო მყისიერად ვიღაც კისერზე ჩამოეკიდა და კოცნა დაუწყო...
- ტაია შენ ხარ? ძალიან შემაშინე, რა გჭირს, რა მოხდა?


ყველაზე ლამაზი

როგორ გახდა ბეღურა ყველაზე ლამაზი (ზღაპარი)

თვალებს ძლივს დაუჯერა ბეღურამ, როცა დღისით_მზისით ქალაქის ქუჩაში მოსეირნე ქორბუდა დაინახა. თვითონ ამ დროს პურის ნამცეცებს კენკავდა იმავე ქუჩის კუთხეში, თან ყვავს ეჩხუბებოდა მისი გულისთვის. ის პურის ნატეხი ამდენ ჩხუბად ნამდვილად არ ღირდა. სადმე კიდევ იშოვნიდა ბეღურა ისეთივე ნატეხს, ან ფანჯრის რაფებზე მოძებნიდა პურის ნამცეცებს, მაგრამ ყვავის უსინდისო საქციელმა გააბრაზა. ეს, მან, ბეღურამ იპოვა პურის ნატეხი, ყვავმა კი წართმევა დაუპირა. გამოენთებოდა ყვავი, გაფრინდებოდა ბეღურა. სანამ ყვავი ისევ მიუბრუნდებოდა პურის ნატეხს, ბეღურა უკვე იქ იყო და ასწრებდა სამიოდე ჩანისკარტებას. მერე ისევ თავიდან იწყებოდა ყველაფერი და იყვნენ ასე გაწევ - გამოწევაში.


ცოლ-ქმრობა ოჯახი

მე ვგონებ რომ ესაა სიყვარული და ესაა ოჯახი

"სარეცელთა ჩემთა ზედა ღამე ვეძებ, რომელი შეიყავრა სულმან ჩემმან"

ქებათა ქება

ცოლ-ქმრობა - ლაშა კარანაძე


გამოუცნობი ნივთი

ალბათ სულაც შეუმჩნეველი დარჩებოდა ის უცნაური ნივთი,ძვირფას, ინკრუსტრირებულ მაგიდაზე რომ არ ყოფილიყო წამოსკუპებული.. ადრე ამ მაგიდაზე მალაქიტის ლარნაკი იდო. ახლა იგი თაროზე გადაენაცვლებინათ, ფაიფურის სურის გვერდით. იქ განათება უკეთესი იყო, მაგრამ მალაქიტის ლარნაკი ჩვეულებრივზე უფრო მწვანედ გამოიყურებოდა, ალბათ სიბრაზისგან. თვითონ ინკრუსტრირებული მაგიდაც არ ჩანდა მაინცდა-მაინც კმაყოფილი თავისი ახალი მეზობლით. ტორშერის ჩაციებულ მზერას მრავალმნიშვნელოვანი გამოხედვით უპასუხა.


უცხო ხილი

ძმის ნაჩუქარი ხამლები ხურჯინში ჩავაწყვე, არ მინდა გამიცვდეს ამხელა გზაზე. შენსკენ ფეხშიშველა მოვეშურები და ამისთვის ნუ დამძრახავ, დედოფალო. როცა მოვატან შენს კარიბჭეს, მაშინ კი ჩავიცმევ ფეხზე. მანდ ხომ უამრავი ხალხი იქნება, დიდებულებიც იქნებიან ბევრნი, ოქროქსოვილით და დიბა-ატლასით შემოსილები. შემრცხვება მათი, უფრო მეტად კი შენი. აკი ამბობს ჩემი რძალი, ფეხშიშველა სიარული სირცხვილიაო, ამიტომაც ხალხში არ მაძლევს უხამლებოდ სიარულის უფლებას. ხალხისა რცხვენია, არა სთქვან, მული ფეხშიშველა დაუდისო, თორემ ჩემი რა დარდი აქვს.


ლანდები

ვირტუალურ სამყაროში მოხვედრილი პიროვნება . . .

დღეს კიდევ ერთი ლანდი შემომხვდა. უხმოდ ჩამიარა გვერდი და ქუჩის კუთხეს მიეფარა. ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ შევხმიანებოდი, ან ხელის ხლება არ მეცადა. უკვე კარგად ვიცი, ასეთი ცდა სრულიად ამაოა. ლანდს ხელს ვერ ახლებ, ვერც დაელაპარაკები. შენი არაფერი ესმის. გარეგნობით კი როგორ ჰგავს ნამდვილ ადამიანს.


შვეიცარული საათი

შვეიცარიული საათი

დღის სამ საათზე გავიღვიძე გაჭირვებით. სანამ წამოვდგებოდი დიდხანს ვიყოყმანე კბილები გამომეხეხა თუ არა, ბოლოს სახლი ისე დავტოვე პირზე წვეთიც არ შემისხამს. ვინმემ რომ დამავალოს დილა წარმოიდგინეო, პირველი რასაც დავინახავ , აბაზანიდან გამომავალ ბოქსერებისამარა მამაკაცი იქნება,


შემოდგომის სიცივე

არც ისეთი ცუდი დღე იყო. ახალ მოსული სექტემბერი თითქოს შემოდგომის სურნელს ატრიალებდა ,მაგრამ აგვისტოდან გამოყოლილი სიმხურვალე მაინც თავისას შვებოდა და ეგრედწოდებულ "ბარხატნი" სეზონს ქმნიდა. შენ გაშლილ წაბლისფერ თმებს საქარე მინიდან შემოქროლილი დატენიანებული ჰაერი ეთამაშებოდა და ჩემი ოდნავ კეხიანი ცხივირის ნესტოებში, ნესტოებიდან მერე ტვინში, მახსოვრობაში ისე ჯდებოდა თითქოს ღამეები არ ქონდეს ნატარები მაგ სურნელის ყნოსვაში და თითქოს უცხო იყოს რამე.


მარტოობა

წინწკალამ იმასაც მოჰკრა ყური, ადამიანები მარტოობას განიცდიან და ამისგან ძალიან იტანჯებიანო. ჰოდა, ამ საქმეშიაც გადაწყვიტა ესინჯა თავი. რაც შეიძლებოდა გაჯავრებული იერი მიიღო... ამგვარი იერი აქვთ ადამიანებს, როცა რაიმე აწუხებთ... და ასეთი სახით აიტუზა მწვანედ მობიბინე მდელოზე, ვარდისფრად აბრდღვიალებული ასკილის ბუჩქის მახლობლად.


მუზის სტუმრობა

ერთ ღამეს წინწკალამ შუქი აღარ ჩააქრო თავის კოხტა ბინაში... ანუ თავისი წინკლებიანი ქუდი აღარ დაახურა ნათურასავით მანათობელ ნატვრისთვალს. მერე, იცით, რატომ? მუზას ჩაუსაფრდა. გაგონილი ჰქონდა, ადამიანები მუზას ღამღამობით ელოდებიან და ამ მიზნით მთელი ღამის განმავლობაში შუქს არ აქრობენო.


როგორ გაანათა წინწკალამ სახლი

წინწკალა სახლის განათებაზე ზრუნავს

აბა, ვის გაუგია სახლი განათების გარეშე? წინწკალას არავისგან არ დასჭირვებია მითითება, ეს თვითონაც მშვენივრად იცოდა; ხან წიგნს წაიკითხავ გვიან საღამოს, ხან სტუმრებს გაუმასპინძლდები.
ჰოდა, როცა მოსაღამოვდა და ტყეში ციცინათელები გამოეფინენ, ერთ-ერთი მათგანი დაიჭირა, სახლში გააქანა და პატარა მაგიდაზე დასვა.