ბერულავა ბექა - Berulava Beqa

 (ხმები: 1)


ორი შროშანი

(ori shroshani)

"ჩემკენ არც გამოუხედავს! მეც რას გადავეკიდე...ყურადღებასაც აღარ მივაქცევ! თუმცა რა აზრი აქვს?მაინც ვერ იგრძნობს,თვითონ არ მაქცევს ყურადღებას...მოკლედ,აღარ მაინტერესებს!მაგრამ ,რატომ ვარ ასე ცუდად?თითქოს რაღაც მაკლია..,არა უშავს, გამივლის..."–კიბის საფეხურზე ჩამოჯდა,ჩაშავებულ,აქა–იქ ვარსკვლავებით დაწინწკლულ ცას შეაცქერდა, შემდეგ ნელა წამოიმართა და ჩურჩულით თქვა:

– ახლა ის უნდა გავაკეთო, რაც ასე ძალიან მინდა.ყვავილები მჭირდება.– და ჩაიცინა:"იმედია ჯერ კიდევ ღვიძავთ."– გვერდით მეზობლის ეზოში გადაიპარა:" ცუდია,მე რომ არ მაქვს ეზოში ყვავილები", - შროშანის პაწია ბუჩქს წამოეპარა ,ჩაიჩოქა ,ერთადერთი ყვავილი ხარობდა, ფრთხილად მოწყვიტა და ახლა სხვა ბუჩქისკენ გაემართა. ორი შროშანი კიდევ იპოვა,დაკვირვებული,დაძაბული მზერა მოავლო.–"მეტი აღარ არის,სხვა მეზობელთანაც მომიწევს შეპარვა", აიღო მინდორზე მისვენებული სამიოდე შროშანი და ახლა სხვა მეზობლის ჭიშკართან დადო.

შიგნით შესვლა დააპირა,მაგრამ ჭიშკარი დაკეტილი აღმოჩნდა, ღობეზე გადაძვრა და მაშინვე ძაღლის ყეფა მოესმა,სულ დაავიწყდა ,რომ აქ ძაღლი ჰყავდათ.სასწრაფოდ უკან შეტრიალდა და ღობეს გადაევლო,შარვლის ტოტი ღობის სარს წამოედო და მიწას დაასკდა.

წამოდგა,შარვალი დაიფერთხა.ხელიდან სისხლი სდიოდა
და როცა დახეულ შარვალს დახედა,ნახა,რომ ერთი შროშანისათვის ფეხი დაედგა.ოდნავ დაღონდა,დარჩენილი ორი აიღო და თავის ეზოში შევიდა,კიდევ მოიფიქრა რაღაც.ყვავილები ფრთხილად დადო კიბის საფეხურზე და ოთახში შევიდა.ცოტა ხნის შემდეგ,პატარა,წითლი ლარნაკით ხელში გამოვიდა.ლარნაკი წყლით აავსო,ორივე შროშანი ლამაზად ჩადო,მერე ფრთხილად აიღო და გარეთ გავიდა.ხელი ეწვოდა,სისხლიც სდიოდა,მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია.

ნელი,მაგრამ მტკიცე ნაბიჯით მიუახლოვდა თეთრად შეღებილ ჭიშკარს.კარებთან მივიდა,ჩაიმუხლა და ლარნაკი დადო,ცოტა ხანს დააცქერდა,მერე,თითქოს რაღაც გაახსენდაო,ოდნავ გაიმართა,ჯიბიდან ცარცის ნატეხი ამოიღო და იქვე წააწერა:"ნათია,
მიყვარხარ!"

სახლში სირბილით დაბრუნდა,ხელიდან სისხლი მოიბანა და თავის ოთახში ავიდა.მალე ჩაეძინა.შვიდი საათიც არ იყო,როცა ახალგაღვიძებულმა საათს დახედა.წამოდგა,ყვავილები გაახსენდა,ჩაიცვა და გარეთ გავიდა.სითეთრეშეპარულ ცას ქურდული მზერა მოავლო.მოუახლოვდა ჭიშკარს და შორიდანვე დაინახა,რომ ლარნაკი აღარ იყო. განცვიფრდა,ნაბიჯს აუჩქარა და ჭიშკართან შეჩერდა,თავისი წარწერის ქვეშ ერთადერთი დამატებული სიტყვა შენიშნა:"მეც!."

უცებ ვერაფერს მიხვდა,მაგრამ მალე გაიაზრა და იგრძნო,როგორ აუჩქარდა გულისცემა,–"ეს როგორ,ეს...ვუყვარვარ?!"–შემდეგ თავს ძალა დაატანა და ისევ დაფიქრდა."ალბათ წუხელ ყველაფერი ნახა..."–და უცებ დაეჭვდა:"იქნებ,ვინმე სხვამ დაწერა?!"–დაბნეულმა გახედა ნათიას სახლს და უცებ ყველა გრძნობა ერთად მოეძალა,–ყვირილი მოუნდა,სიცილი,ტირილიც კი–ბედნიერებისაგან:შიგნით ,ფანჯრის რაფაზე იდო წითელი ლარნაკი და ლარნაკში კი –ორი შროშანი...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.