ასტარტეს მსახური

 (ხმები: 0)


... გვიან ღამით გამომეღვიძა. ყველას ეძინა, ამ დროისთვის ჩვეული სიჩუმე და მყუდროება სუფევდა ირგვლივ, მაგრამ ამ მყუდროებას არაფერი საერთო არ ჰქონდა ჩემთან. ჩემთვის არ იყო იგი. რაღაც ენთო ჩემში, ასე მეგონა, ცეცხლში ვბანაობდი. საწოლიდან წამოვიწიე და მთვარის სახე დავინახე ღია სარკმელში, ისეთი კრიალა და სხივმოსილი, მანამდე რომ არ მენახა. გაოცებით და თან ყურადღებით მომაჩერდა მთვარე, თითქოს რაღაცის თქმა დააპირაო და იმავე წამს წკაპუნი გავიგონე, ბაღიდან ამოსროლილი კენჭი, ისე ჩანდა, თითქოს მთვარემ მესროლა იგი.
წამოვხტი, სარკმელთან მივირბინე და გადავიხედე. ვიღაცის ლანდი დავინახე ბუჩქების გვერდით, მთვარის სინათლეს გარიდებული. მსუბუქი სამოსი წამოვისხი, რაც ხელში მომყვა. შევდექი სარკმელზე და დაბლა გადავხტი იმ შავი ლანდისკენ.
კედელში ნაკვეთ მარმარილოს ლომს წამოედო ჩემი სამოსელი, შუაზე გაიფხრიწა და მე ახალშობილივით სრულიად შიშველი ჩავუვარდი ხელში ბუჩქებთან მომლოდინე ლანდს. მან გამხვია თავის მოსასხამში და ღამესავით შავ, ღონიერ ულაყზე შემომისვა, ღობის გადაღმა რომ მიება.
ასე დავტოვე მამისეული სახლი.
თითქოს არაფერი საოცარი და უჩვეულო არაა ამაში,რაც ახლა გიამბე, დაო ჩემო. შეყვარებულების წინასწარ დათქმულ პაემანს ჰგავს, ხომ მართალია?
მაგრამ უნდა გითხრა: მე და იმ მხედარს წინასწარ არ დაგვითქამს ეს შეხვედრა. უფრო მეტიც, ერთი სიტყვაც არ გვითქვამს ერთმანეთისთვის. ერთხელ ვყავდი ნანახი, ახლად ნაყიდი ცხენები შემორეკა ჩვენს ეზოში ორიოდე კვირის წინ. მაშინ იმ ღონიერ, შავ ულაყზე იყო ამხედრებული.
მახსოვს, მათრახი გადაუჭირა რომელიღაც დამფრთხალ თუ გაცელქებულ ფაშატს. იმავე მათრახიანი ხელით ოფლი გადაიწმინდა შუბლიდან და ქვეშ-ქვეშ ამომხედა, მარმარილოს ლომებით დამშვენებულ სარკმელში გადმომდგარს.
ის საღამოს ცხენის ნალივით მორკალული და მკედივით წვრილი ახალი მთვარე ჩანდა იმავე სარკმლიდან. როცა მთვარე გაივსო, სწორედ ის მოხდა, რაც უკვე გიამბე.
ასტარტემ მიმიხმო მაშინ, მთვარის თეთრმა ღვთაებამ, ჩემმა მეუფემ და დედოფალმა. მიმიხმო ისეთი ძალით, რომლის წინ აღდგომა მე არ შემეძლო და არც მიფიქრია.სრულიად ახალგაზრდა და გამოუცდელი უკანმიუხედავად მივყე მის ძახილს. იმ მხედარმაც გაკვირვებით მითხრა მერე, მოგვიანებით. მე თვითონაც არ ვიცი, რატომ შემოვუხვიე იმ ღამეს შენს ეზოში, ანდა კენჭი რატომღა ვისროლე ღია სარკმელშიო. ისიც ასტარტემ მოიხმო იქ, მისი ნებით და ბრძანებით მოხდა ყოველივე.
შენ კი, ჩემო დაო, ჯერჯერობით ნუ მეტყვი, თუ როგორ მიატოვე მამისეული სახლი. ვიცი, წვრილმანებს გამოედევნები და უმთავრესი გვერდით დაგრჩება, რამეთუ მეტისმეტად ახალგაზრდა ხარ ჯერ. ჩემი ხნისა რომ მოიყრები, მხოლოდ მაშინ გაიგონებ იმ ძახილს, რომელიც თითქოს არც კი გესმოდა, მაგრამ სწორედ მას აყურადებდი და უკანმოუხედავად მისდევდი.
ამიტომ შენი ნაამბობი ოდნავადაც ვერ მოუახლოვდება ჭეშმარიტებას. ჯერ შენგან ძალზე შორსაა მთვარის გრძნეული ღმერთის საუფლო და თვითონ ისიც, თეთრი ასტარტე, სრულიად უცხოა შენთვის, თუმცა უკვე დაგლოცა მთავარმა ქურუმმა და მის მხევლად გაღიარა. დანარჩენმა მხევლებმაც, მათ შორის მეც, საზეიმო საგალობლები გიმღერეთ და თეთრი სუმბულებით მოგიფინეთ ქალღმერთის საკურთხევლისკენ მიმავალი გზა.
ამ თეთრი, წმინდა ბილიკის გავლა თავისთავად ბევრს არაფერს ნიშნავს, ჩემო დაო. არც ისე დიდი ფასი აქვს მასზე ფეხის დადგმას.
ეს, გზის დასაწყისია მხოლოდ, გზა კი მეტისმეტად გრძელია მეტისმეტად, რომელსაც ჯერჯერობით ვერ ინიშნებს შენი თვალი. ის თეთრი ყვავილებიც ბევრ ჭუჭყს და სიბილწეს ფარავს გამოუცდელი მზერისგან, მე კი ბოლომდე გავიარე ეს გზა, ის ჭაობისმიერი სიბილწეც კარგად დავინახე, გზის დასაწყისში საგულდაგულოდ შენიღბული და დაფარული. ალბათ გარდაუვალია ეს ყოველივე; სწორედ ჭაობის წიაღში ხარობენ და იფურჩქნებიან ყველაზე ულამაზესი ყვავილები. მათი ფურცლები ზეციური სისპეტაკით და სინაზითაა აღბეჭდილი, ფესვები კი ჭაობის სიმყრალისგან იღებენ საზრდელ წვენს.
აი, ასე დავადექი ამ უსაშველოდ ხანგრძლივ გზას, ტაატით მიჰყვებოდნენ ერთმანეთს დღეები, ლოცვის ხიბლით და გულმხურვალებით ავსებულნი, ნელ – ნელა, შეუმჩნვლად იცვლებოდა ყოველივე ჩემს ირგვლივ, ტანს უფრო იმაღლებდნენ ჩინარები, ძეწნებიც უფრო ბარაქიანად ფენდნენ რბილ რტოებს მწვანე მოლზე, რომელზეც ხანდახან უყვარდა გასეირნება მოწყალე ქალღმერთს. ასევე შეუმჩნევლად ვიცვლებოდი მეც, იერსახით, სხეულით და გონებით. არ იცვლებოდა მხოლოდ ჩემი სათაყვანებელი ქალღმერთი, თეთრი ასტარტე, Aმისი ნათელ - ნაღვლიანი სახე ერთნაირად წინ მიმიძღვოდა ყოველთვის. არ იცვლებოდა ჩემი სიყვარული და თავყვანისცემა მის მიმართ. ჯერ კიდევ სრულიად ახალგაზრდამ, ბალღური გულწრფელობით ამოვირჩიე იგი ჩემს მბრძანებლად, იმავე ბალღური გულწრფელობით ვემსახურე მთელი სიცოცხლე. ახლაც სრულიად გულწრფელი ვარ, როდესაც ამას ვამბობ. შემიძლია მსაჯულად მოვუხმო ზეცისა და მიწის ყველა ღვთაებას, თვით ჩემი თეთრი მბრძანებლის, მთვარის გრძნული ღმერთის ჩათვლით.
სულით და გულით შევიყვარე მე იგი, არც ის მაკლებდა თავის წყალობას, უდიდესი სიხარულით მაჯილდოვებდა ამ სიყვარულის სანაცვლოდ. რაღაც აუწერელი, ბალღური სიხარულით მიხაროდა მთვარის თეთრად გაბადრული სახის დანახვა, როცა იგი თავს დაადგებოდა მწვანედ ჩამუქებულ ჭალებს, მისთვის ერთი თვალის მოკვრაც კი წამში უკუჰყრიდა, რა სევდა - ნაღველიც არ უნდა დამწოლოდა გულზე, რაც არ უნდა დამძიმებულიყო ჩემი ყოფა. ასევე დიდი სიხარულით მიხაროდა იმ ვერცხლის ქანდაკების ხილვა, რომელშიც თეთრი ასტარტე იყო განსხეულებული. მშვიდად, დიდებულად სუფევდა შემაღლებულ საყრდენზე, თეთრი ყვავილებით მოგებული ბილიკის ბოლოს. Bბილიკის ორივე მხარეს მაღალი, თეთრი კელაპტრები მიუყვებოდნენ. ნისლივით მსუბუქი რიდე ებურა თავით ფეხამდე, რაც კიდევ უფრო ამქრქალებდა ვერცხლის ისედაც მკრთალ ელფერს, მთვარის სხივებისაგან ნაძერწს ამსგავსებდა მთელ ქანდაკებას. Aარ მბეზრდებოდა მისი ჭვრეტა, შემეძლო უსასრულოდ მეცქირა და არ ვიღლებოდი. Dდიდი სიცხადით ვხედავდი ქალთმერთის ვერცხლის სახეს, ნისლისებური რიდე ხელს ოდნავადაც არ მიშლიდა ამაში. პირიქით, მსუბუქი ქსოვილის ჭავლი სიცოცხლის იდუმალ ძალას მატებდა ქალღმერთს. იგი ცოცხლობდა თავისი იდუმალი, თვალშეუვალი სიცოცხლით. Mმის თვალთმზერასაც მთელი არსებით ვგრძნობდი, ნამდვილად შემომყურებდნენ და მხედავდნენ ვერცხლისაგან ნაძერწი თვალის გუგები.
მეც, მათ შემყურეს, მეჩვენებოდა, თითქოს თეთრი ღრუბლის კიდეზე შევდგი ფეხი. სიცოცხლეშივე განვიცდიდი იმ დიდ სილაღეს და სიმსუბუქეს, რითაც ჩემი რჩეული ქალღმერთი დამაჯილდოვებდა ამქვეყნიური ყოფის გასრულების ჟამს.
მერე კი, როდესაც საზეიმო ლოცვას ვამბობდი, სრულად ილხენდა სული და გული ჩემი. რამდენჯერ ცრემლიც კი მომდგომია თვალზე უდიდესი სიხარულისაგან. ვმღეროდი ქალღმერთის საყვარელ საგალობლებს, თან ყურადრებით ვუთვალთვალებდი ქალღმერთის ვერცხლის სახეს. როგორც მხევლები ამბობდნენ, ასტარეტეს ძალიან უყვარს საგალობლები. Mმოწყალე თვალით უყურებს, თუ ვინმე შეძლებს, აამოს მის სმენას. ისედაც ხდება, თავის მუდმივ სამყოფელს, ცის თაღს დაუტევებს ქალღმერთი, ვერცხლის ქანდაკებაში დაივანებს, საგალობლების კეთილხმოვანებით მოხიბლული. ამ დროს ცოცხლდება ვერცხლის ცივი ქანდაკება, ცოცხალივით თრთის მისი მკერდი, ღიმილი ატოკებს ვერცხლის ბაგეებს. ცდა არ დამიკლია დაო, ჩემო, მთელ სულს და გულს ვაქსოვდი საგალობლებში, ყვავილის ფურცლებივით ფერადოვანი სიტყვები შევმატე მრავალ მათგანს, (ასე განსაჯეს მხევლებმა), ხმაც მომდევდა, არ მქონია ურიგო. ჟამიდან ჟამს მოკრძალებით ვუსწორებდი მზერას ქალღმერთის ვერცხლის სახეს, იქნებ შეტოკებულიყვნენ ვერცხლის ბაგეები, იქნებ ღიმილი დამენახა მის სახეზე, რჩეულთა ხვედრი რომ ყოფილა ყოველთვის. Aამ ღიმილს დიდი სასოებით ველოდი, თუნდაც რაიმე ოდნავ ნიშანს, მის მსგავსს. იმის უცილობელ ნიშნად ჩავთვლიდი, რომ თეთრი ქალღმერთისთვის ჭეშმარიტად საამოა ჩემი მსახურება და საგალობელი.
რაც უკვე გიამბე, უკვე აქედანაც ცხადად ხედავ, ალბათ, დაო, ჩემო. რა დიდი იყო ჩემი სიყვარული, რაც მე, ჯერ ისევ ბალღმა, ჩემს რჩეულ ქალღმერთს მივუძღვენი. ყოველთვის მისთვის იყო დაუნჯებული ჩემი სული და გული, ისიც ჩემთან იყო განუყრელად, დღისით თუ ღამით, ცაზე მსუფევი თუ უჩინარი, მუდამ უშურველად მაფრქვევდა თავის წმინდა ნათელს. Mმეტად დიდია ძალა ამ წმინდა ნათლისა, ვერაფერი ჩააქრობს, თუნდაც ჭუჭყმა და ბიწმა ერთიანად წალეკოს ირგვლივ ყოველივე.
ამასთან დაკავშირებით ერთ რამეს გიამბობ.
შენ უკვე კარგად იცნობ ასტარტეს ჭალებს, მოშრიალე ჩინარებით და ძეწნებით უხვად მოჩრდილულს. უყვარს ქალღმერთს ამ მწვანე ჭალებში გასეირნება და ხანდახან ძეწნის ხელთუქმნელ კარვებშიც შეიჭვრიტავს ხოლმე, ძირს დაფენილ ტოტებშუა, მხოლოდ იმისთვის, რათა იმწამსვე აარიდოს თვალი იქ დანახულ სურათს. გოგირდოვან ცხელ წყაროსაც ნახავდი, რომელსაც ქვესკნელში უნთებენ ცეცხლს მიწის ჯადო-სულები და ამიტომ უებარი წამლის თვისებები გააჩნია. ასტარტეს მხევლებს ფასდაუდებელ სამსახურს გვიწევს ეს ცხელი ჯადო-წყარო, ბევრ ბიწსა და ავადმყოფობას გვაცილებს. ჰკითხე აზას, ჩვენ თმაჭაღარა მკურნალს, ის გეტყვის ამ ცხელი წყაროს სიკეთეს ჩემზე ბევრად უკეთესად. შეიძლება არც კი უწყოდე, უკვე დაგჭირდებოდა მისი სამსახური. ეს მან, თმაჭაღარა აზამ მოადუღა და ვერცხლის თასი პირთამდე აავსო იმ ნექტრით, მხევლებმა რომ მოგართვეს დალოცვის დროს. მისი უკმეხი იერი და სიტყვაძვირობა ნუ შეგაშინებს. თავისი დღე და მოსწრება ათასნაირი ჯადო-წამლების ხარშვაშია და თვითონაც მწარე, მაგრამ მარგებელ წამალს დაემსგავსა ცოტათი. გულით ძალზე კეთილია. თუ რაიმე შეუძლია, ძალას არ დაიშურებს შენთვის. აზა ხარშავს იმ წამლებსაც, დედობის მომავალი ტვირთისგან რომ ათავისუფლებს მხევლებს. შენ კიდევ მრავალგზის დაგჭირდება მისი სამსახური.
თეთრი მღვიმე არ გექნება ჯერ ნანახი...
ასტარტეს საბრძანებელია ისიც, თეთრგუმბათიანი ტაძრის და მწვანედ დაბურული ჭალების მსგავსად, ოღონდ სულ სხვაა მისი იერი... ასე ყოფილა დაწესებული მუდამჟამს; ჯერ სილამაზე, მერე სიმახინჯე. ჯერ ნექტარი, მერე სამსალა... კარგა დიდ სავალზეა აქედან თეთრი მღვიმე, საკმაოდ შორს უნდა გასცდე ასტარტეს ჭალებს. უჩვეულოდ თეთრ, რძისფერ კლდეებშია ნაკვეთი. ასე გეგონება, რაღაც უცხო, ზეციურ კოშკს მივადექიო, როცა პირველად წამოიმართება სავალი გზის ბოლოს.
მაგრამ მიახლოებისას, რა მკაცრი და ავბედითი სანახავია ეს თეთრი, ხელთუქმნელი კოშკი. საფლავის ქვებივითაა ერთმანეთზე მიყრილი, მაღალი, თეთრი ლოდები, თვით ბუნების ხელით გამოძერწილნი. სწორედ ისინი ხდიან ასეთ ავბედით სანახავს აქაურობას. აკლდამას ამსგავსებენ მთელ შემოგარენს, თუმცა ერთგვარი პეწი და ლაზათი მაინც გააჩნიათ. ყველაზე მთავარი კი, აი, რა არის, დაო ჩემო: ვინც კი შეძლებს და თეთრ მღვიმეში აღესრულება, იგი თვით ასტარტეს სხეულად იქცევა, მთვარის სხივებთან ერთად იქროლებს ლურჯი ცარგვალის უსაზღვროებაში. ოღონდ ასეთები ძალზე ცოტანი არიან. იშვიათად თუ ჰყოფნის ვინმეს ძალა, სიცოცხლის ტვირთით დამძიმებულმა აიაროს თეთრი კლდის აღმართი და თეთრი სიკვდილის სასთუმალს მიანდოს თავი ქედმოდრეკით. მხევალთა უმეტესობა სიბერის ჟამსაც ვერ თმობს ადვილად სიცოცხლეს, როცა ვერავის იზიდავს მათი იერი.
ერთი წმინდა და მაღალი დანიშნულებაც აქვს თეთრი კლდის მღვიმეს და მის ზემოთ წამომართულ თეთრკლდოვან ქონგურებს: ყველაზე დიდი ძალით სწორედ აქ გადმოდის მთვარის ღვთაების ძალა. ღამით, სავსემთვარეობისას, მართლაც რძესავით თეთრად ქათქათებენ ხელთუქმნელი კლდოვანი ქონგურები, ერთიანად აძლიერებენ მათ ცივ კალთებზე უხვად დაფრქვეული მთვარის სხივების ნიაღვარს. ასევე ლოცვაც, აქ წარმოთქმული, კლდეზე არეკლილი მთვარის სხივებივით მიილტვის მაღლა, ერწყმის ასტარტეს ნათელ-ნაღვლიან სახეს. ამას თან, ერთვის განსვენებულ მხევალთა სულები, რომლებიც თეთრი კელაპტრებივით იწყებენ ციმციმს და თავიანთ ლოცვასაც შემოგაწევენ. უდიდესია აქ წარმოთქმული ლოცვის ძალა, ამ მხრივ მას ვერ შეედრება ვერც მდიდრულად ნაგები, მაღალგუმბათიანი ტაძრები, ვერც მწვანედ დაბურული, თვალმახარა საამო ჭალები.
უნდა დამიჯერო, რასაც გეუბნები, დაო ჩემო. ჩემს თავზე გამოვცადე ეს ყოველივე. მე მომიწია ამ თეთრი აღმართის ავლამ და მხურვალე ლოცვის წარმოთქმამ, რომელიც მთვარის სხივებმა წარიტანეს ასტარტესთან და ჩემი სალმობაც გაანდეს. მაშინ ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვიყავი, ჩინარებით დაბურულ ჭალებს კალიებივით შემოესივნენ რომელიღაც ლაშქრის ურდოები. ქონით გაზინთული წოპწოპა ქუდები ეხურათ, ტანზე გველის ქერეჭივით უბზინავდათ მჭიდრო ნაქსოვი აბჯრები. ვერსად ვერ დაემალებოდი, იმდენნი იყვნენ, თან მეტად მოურიდებლად ირჯებოდნენ. რბილ აბრეშუმის ტოტებს აგლეჯდნენ ძეწნებს, იმ ტოტებს, რომლებსაც ჩვენ, ასტარტეს მხევლები, ასე საგულდაგულოდ ვუვლით და ვეფერებით ხოლმე და რომელთა შორის ასტარტე ხანდახან სულ ერთი წამით იჭვრიტება. ისინი კი ცხოველებივით ხორხოცებდნენ და ისე აშტერდებოდნენ მწვანე კარვის მიღმა შეფარულ წყვილს. არ იყო მოსაწონი მათი არც იერი და არც საქციელი, მაგრამ აბა, რას გავაწყობდით ასეთი იყო ჩვენი ხვედრი, ასტარტემ გვიბრძანა გამარჯვებულ ლაშქარს უნდა ვემსახუროთ. იმათი წასვლის მერე მალე გამომაჩნდა ავადობის ნიშნები. ვერ მიშველა ვერც გოგირდოვანმა წყარომ, ქვესკნელის ცეცხლის ჯადო და მხურვალება რომ ახლავს, ვერც თმაჭაღარა აზას მიერ მოხარშულმა წამლებმა. დღითი-დღე ვსუსტდებოდი, სხეულზეც რაღაც საზიზღარმა ლაქებმა და მუწუკებმა დამაყარა.
კარგა ხანს ვეწამე ასე. ერთ დღეს კი, როცა ჩვეულებისამებრ მივაკითხე ჭაღარა აზას წამლისთვის, მან თეთრი სურო გამომიწოდა წამლის ნაცვლად, მასში სუფთა წყალი ესხა.
ხმაც აღარ ამომიღია, დავღუნე თავი და დავადექი თეთრი მღვიმისკენ მიმავალ გზას. მაშინ უკვე გაგებული მქონდა: ვისაც თეთრ სურას მიაწოდებდა ჭაღარა აზა, ამით თეთრი მღვიმისკენ უჩვენებდა გზას, თუ ძალა ეყოფოდა საამისოდ.
ცოტა რამ საგზალიც მოვიხაზირე თეთრი მღვიმისკენ მიმავალმა, ცოტაოდენი კვერი, გამხმარი სოკო და ჩამიჩი. წყლით სავსე თეთრი სურაც თან წავიღე. იქ ხომ არავინ მომაკითხავდა, მე კი ძალის მოკრეფა მჭირდებოდა, რათა ჩემი უკანასკნელი ლოცვა მეთქვა.
დავადექი გზას და ვერ აგიწე, დაო ჩემო, რა იყო ჩემთვის ის გზა. ჭაღარა აზამ იცოდა თავისი საქმე, აშკარად დაინახა მოახლოებული სიკვდილის ნიშნები ჩემს სახეზე. მე ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, თუ რა ზომამდე ვიყავი დაუძლურებული. თითქმის ნახევარი გზა დაჭრილი ნადირივით ფორთხვით ვიარე. ამ თეთრ კლდეებზე როგორღა ავფოფხდი, ახლაც არ ვიცი, თითქმის ვერაფერს ვერ ვიხსენებ. ერთი ისღა მახსოვს, ხელ-ფეხს რომ მიწვავდა მზის თაკარა სხივებზე გახურებული კლდის ქიმები, გონებას წამდაუწუმ ვკარგავდი და მათი მხურვალება მაფხიზლებდა.
საბოლოოდ გონს მხოლოდ თეთრ მღვიმეში მოვედი. თეთრი სურაც იქვე ეგდო. მჭიდროდ ჰქონდა თავი დაცობილი და წყალი არ დაღვრილიყო. ჩემი მწირი საგზალი უბეში მეყარა.
ცოტა რამ შევჭამე, წყალიც დავაყოლე და შედარებით მოღონიერებული მღვიმიდან გამოვლასლასდი. უკვე საღამოვდებოდა, მზე ცისკიდურს იქით მიმალულიყო, ცაზე პირმრუდე მთვარე სუფევდა. მის ჭვრეტაში გავარჯიშებულმა ჩემმა თვალმა ცხადად შენიშნა, რომ ორი დღის შემდეგ სრულიად გაივსებოდა.
ის ორი დღე-ღამე წინასწარ მომზადებას მოვანდომე სალოცავად. ვიხსენებდი საგალობლებს, რომლებიც ოდესმე მეთქვა მთვარის ავსების ჟამს გამართულ ზეიმებზე. ძალიან მამხნევებდა, ახლოს რომ ვიყავი მთვარის თეთრ ღვთაებასთან და მისი მხსნელი ძალა უცილობლად გადმოვიდოდა ჩემზე, განმკურნავდა ამ საზიზღარი სენისგან. თუ არადა, ღვთაების სხეულის ნაწილად ვიქცეოდი გარდაცვალების შემდეგ.
მესამე ღამის დასასრულს, გათენებისას, როცა უკვე მიიმალა მთვარის ოდნავღა ნაკლული ბადრო, ხოლო მზეს ჯერ კიდევ არ დაეკავებინა თავისი ოქროვანი ტახტი, მე წამოვკრიფე ჩემი მწირი საგზალი და მღვიმის სიღრმეს მივაშურე, მღვიმე ვიწროვდებოდა თანდათან, ოღრო-ჩოღრო ბილიკით ეშვებოდა დაბლა, კლდის წიაღში. თვალით ვერაფერს ვხედავდი და ხელის ცეცებით ჩავყევი იმ ბნელ ბილიკს. იმდენი ვიფორთხე და ვიბორძიკე, სანამ კლდის მასიურ კედელს არ შევეჩეხე.
ეს იყო მღვიმის მღვიმე, თეთრი მღვიმის უშორესი და უკიდურესი წერტილი. აქ ვერასოდეს წვდებოდა მზის სხივის ნასახიც კი. განუჭვრეტელი სიბნელე შედედებულივით იდგა ჩემს ირგვლივ. ჩავიმუხლე, ხელი მოვაფათურე და ჩონჩხის ძვლები მომხვდა ხელში. ეს გარდაცვლილ მხევალთა ძვლები იყო, რომელთაც ჩემსავით ეყოთ ძალა აქ, თეთრ მღვიმეში ამოსასვლელად. როგორც წესი, გარდაცვლილებს აღარავინ პატრონობდა. იგულისხმებოდა, რომ ისინი ღმერთის კუთვნილებანი იყვნენ სულითაც და სხეულითაც. შიკრიკს გამოაგზავნიდნენ სავსემთვარეობის განლევის მერე, რათა გაეგოთ, აღესრულა თუ არა თეთრ მღვიმეს შეფარებული სული.
მთელი დღე სრულ სიბნელეში გავატარე, ჩონჩხებს შორის მოკრუნჩხულმა. სამარისებური მდუმარება სუფევდა ირგვლივ. თავდაპირველად მესმოდა რაღაც ფრთხიალის ხმა, ეს ღამურები იყვნენ, რომლებიც უნებურად დავაფრთხე, კლდეებზე ხელის ცეცებით რომ მოვფორთხავდი. მერე ეს ხმაც მიჩუმდა და მართლაც სამარეში მყოფივით ვიგრძენი თავი.
უსაშველოდ დიდხანს ვიყავი ასე. ხან წამოვწვებოდი, ხან ისევ წამოვჯდებოდი. კლდის ნამტვრევები გვერდებს მაჯიჯგნიდნენ, დრო არა და არ გადიოდა. წკვარამი კიდევ უფრო შედედდა ჩემს ირგვლივ, ლოდივით დამძიმდა. ცოტა დააკლდა, კინაღამ სული ამომხადა მისმა სიმძიმემ და სუნთქვა შემიგუბა.
ბოლოს, როგორც იქნა, მომესმა ოდნავ გასაგონი ფრთხიალის ხმა. ფრთხიალი თანდათან გაძლიერდა და მთელ მღვიმეს მოედო. ღამურები ტოვებდნენ თეთრ მღვიმეს და სანადიროდ გარეთ იწყებდნენ გამოფრენას, ეს კი მზის ჩასვლას მოასწავებდა.
ერთხანს იმის შემდეგაც დავიცადე, რაც ღამურებმა დატოვეს მღვიმე. უკანასკნელი ლოცვის მთქმელს მზის სხივებმა არ უნდა დახედოს, თუნდაც უკვე დაისისკენ იყო მიქცეული და ცის კიდურს მიფარებული. საბოლოოდ უნდა ჩაქრეს მზის ჩირაღდანი, მხოლოდ ამის შემდეგ გეძლევა უფლება, უკანასკნელი ლოცვის სათქმელად მიეახლო მთვარის თეთრ ღვთაებას.
ისევ დავადექი იმ გზას, რომლითაც მღვიმის მღვიმეს მივაღწიე. ამოსვლა კიდევ უფრო გამიჭირდა. ბორძიკით და ხელის ცეცებით მივყვებოდი კლდოვან კედელს, რომელსაც დასასრული აღარ უჩანდა. მოვბორძიკობდი და ასე მეგონა, ისევ მღვიმის სიღრმისკენ მივიწევდი გარეთ გამოსვლის ნაცვლად. ბოლოს ერთბაშად იელვა ნათელმა და მე მთვარის გაბადრული სახე დავინახე.
თითქოს ხელი მკრაო, ისე შევდექი მისი დანახვისას. თვალებიც კი დავხუჭე გაოგნებულმა, ჩემს სიცოცხლეში ჯერ არასდროს მენახა ასეთი ძალით მოელვარე, ამ ზომამდე სხივმოსილი მთვარე, ასეთი მოზეიმე სიხარულით გაბრწყინებული.
რა დიდებული იყო, დინჯი, ნათელი, წმინდა... ძლივს გავუბედე კვლავ გამესწორებინა მისთვის თვალი.
ცოტად თუ ბევრად შევაჩვიე თვალი ჩემი ღვთაების ელვარე სახეს, თეთრ კლდეებს შორის ამოვარჩიე ნიშის მსგავსად შეზნექილი მოხერხებული ადგილი და დავდექი ლოცვად.
დავიწყე იმ საგალობლებით, რაც კი ოდესმე მიმღერა ჩინარებით დაბურულ ჭამებში თუ ტაძრად ყოფნისას. ჩვეული ხილვები ცოცხალივით წამოიმართნენ ჩემს თვალწინ, საოცარი სიცხადით ვხედავდი ასტარტეს ვერცხლის ქანდაკებას, თავით ფეხებამდე ნისლისებური რიდით შებურვილს. მხევლები ანთებდნენ ქანდაკების ირგვლივ შემომწკრივებულ თეთრ კელაპტრებს. ნაზი შუქის მთრთოლვარე ჭავლი ლივლივებდა ნისლისებურ რიდეზე, მის მიღმა მე დავინახე, თუ როგორ გაუნათდა სახე ვერცხლის ქანდაკებას, ცოცხალივით თრთოდა მთვარის ქალღმერთი, ესმოდა ჩემი გალობა, ესმოდა და ტკბებოდა მისით.
მაგრამ, (ო, ეს მართლაც სასწაული იყო, თუ სასწაულზეც ბევრად მეტი, დაო ჩემო), რა შუქიც არ უნდა ეფრქვია ჩემს ხილვებში შემონახულ ვერცხლის ქანდაკებას და მასში განსხეულებულ ღმერთს, უმეტესი ძალით ელვარებდა თვით თეთრი მთვარე, პირგაბადრული, ნათელი, თეთრი მღვიმის თავზე გადმომდგარი. ჯერ ამის მსგავსი არაფერი მენახა, თეთრი შუქის ნამდვილი ნიაღვარი გადმოაფრქვია და ჩემს თვალთაგან პირწმინდად გადარეცხა ვერცხლის ღვთაების სახე.
ასე რომ, დაო ჩემო, იქ, სადაც მე ლოცვად დავდექი, არ იყო ასტარტეს ვერცხლის ქანდაკება, არც მისი საყვარელი თეთრი ყვავილები ჩანდა სადმე, რომლებითაც სავსემთვარეობისას ამკობენ მის საკურთხეველს. აქ იყო მხოლოდ შიშველი, რძესავით თეთრი კლდეები საფლავის ქვების მსგავსი ლოდებით . . . და თვითონ ასტარტე . . . დიახ, აქ სუფევდა მთვარის თეთრი მეუფე, ჩემი საყვარელი ქალღმერთი, რომელიც მე, ჯერ ისევ გულუბრყვილო ბავშვმა ამოვირჩიე ჩემს მბრძანებლად. იგი ახლა ძალზე ახლოს იყო ჩემთან, ბევრად უფრო ახლოს, ვიდრე ოდესმე ყოფილა. მას აღარ სჭირდებოდა, ვერცხლისგან ნაქანდაკარ სხეულში დაედო ბინა. ის თვითონ მოვიდა ჩემთან და ეს მე იმთავითვე ვიგრძენი.
შუაზე გავწყვიტე რომელიღაც საგალობელი, თვალი გავუსწორე უჩვეულო ძლიერებით მობრკიალე მთვარის ნათელ-ნაღვლიან სახეს და ხელებაღმართულმა შევთხოვე მიეღო ჩემი სული თავის წიაღში. ენებებინა, რომ მე, უღირსი მხევალი, მისი სხეულად ვქცეულიყავი გარდაცვალების შემდეგ.
არც მერე მითქვამს ძველი საგალობლებიდან რომელიმე. ხელებაწვდილი ველაპარაკებოდი ჩემს მბრძანებელს. ვეუბნებოდი, რაც კი ენაზე მომადგებოდა და რაც გამახსენდებოდა. ოღონდ რას და როგორ, ვეღარ გეტყვი. წესიერად ვეღარ ვიხსენებ... მგონი, ისიც შევთხოვე, თუ შენს წიაღში არ მიხმობ ჯერჯერობით, ამ საზიზღარი სენისგან გამათავისუფლე, რათა კვლავ წრფელი გულით გემსახურო, როგორც მხევალი შენი.
ის კი ძალიან მკაფიოდ მახსოვს, რომ ერთიანად ნათელში ვბანაობდი. მთვარის უჩვეულოდ ძლიერი შუქის ნიაღვარს ასევე უჩვეულო ძალით ირეკლავდნენ რძისფერი კლდეები და თეთრი, ნაზი შუქის ნამდვილი ზღვა იდგა ჩემს ირგვლივ.
ამ თეთრი შუქის ზღვაში ერთად მივცურავდი მე და ასტარტე.
იგი ბოლომდე ახლოს იყო ჩემთან, განუყრელი მეგობარივით მედგა გვერდით, უშფოთველი სიდინჯით აყურადებდა ჩემს სიტყვებს.
ბოლოს, როცა მთვარემ ცისკიდურს მიღმა იწყო მოფარება, გამიკვირდა კიდეც, იქ, იმსიშორეზე რა უნდა-მეთქი. აკი სულ ცოტა ხნის წინ, ერთი წამის წინ ჩემთან სუფევდა, სულ ახლოს.
მალე ღამურებმაც გადამიფრინეს თავზე, წრიპინით უბრუნდებოდნენ თეთრი მღვიმის სიღრმეს. ამან შემახსენა, რომ საცაა განთიადი დაიწყებოდა და მეც მივყევი ღამურების კვალს. ფორთხვით, ხელების ცეცებით ჩავათავე ოღრო-ჩოღრო გვირაბი და კვლავ მოვიკრუნჩხე შიშველი კლდის იატაკზე მიმოფანტულ ჩონჩხებს შორის.
ღამურებიც ნელი წრიპინ-ფრთხიალით ლაგდებოდნენ ჩემს თავს ზემოთ, ჩვეულ ადგილებზე. მალე მათი ხმაც მიწყნარდა. კვლავ სამარისებური სიჩუმე გამეფდა მღვიმის მღვიმეში განუჭვრეტელი წკვარამიც ძველებურად შედედდა ჩემს ირგვლივ.
უნდა გითხრა, რომ იმ დღის დაღამება წინანდებურად აღარ გამჭირვებია, დაო ჩემო. ლოცვის ძალა და მხურვალება გამომყვა თან. ვიგრძენი, რომ ასტარტემ მიწილადა თავისი სინათლის რაღაც ნაწილი. იგი უცვლელად ენთო ჩემში, შინაგანად მათბობდა, მახალისებდა. ჩემთვის მანამდე უცნობი, ძალზე მსუბუქი და საამური განცდა მივლიდა მთელ სხეულში.
როცა ის ღამეც გაილია და ღამურებიც აიშალნენ, ცოტა ხნის შემდეგ მეც ფორთხვით ამოვბობღდი მიწისქვეშეთიდან და კვლავ მივეახლე ასტარტეს ნათელ სახეს.
მეორე ღამესაც უჩვეულოდ მოწყალე იყო ჩემს მიმართ ასტარტე. ლოცვის თქმაც კი არ დამაცალა, მღვიმიდან ახლად გამოსულს და მისი ბრწყინვალებით თვალმოჭრილს. მაშინვე დაივანა ჩემს გვერდით და აღარც მივუტოვებივარ მთელი ღამე. სუფევდა სულ ახლოდ, ნათელი, თვალნაღვლიანი და უშფოთველი. ჩვეული სიდინჯით აყურადებდა ჩემს ხმას. ასევე უშფოთველი სიდინჯით მიცურავდა ნაზი, რძისფერი შუქის ზღვაში და მეც მიმაცურებდა. პირვანდელზე მეტი თუ არა, ნაკლები სიხარული არ მოუნიჭებია ჩემთვის იმ ღამით ნათქვამ ლოცვას. ეს განსაკუთრებით მოგვიანებით ვიგრძენი, უკვე მღვიმეში შესულმა და შიშველ კლდეზე მოკრუნჩხულმა ჩონჩხების მეზობლად. ჩემში კიდევ უფრო გაძლიერდა მანამდე უცნობი, რაღაც მეტად მსუბუქი და საამური განცდა, იგი უფრო მკაფიო და აშკარად შესაგრძნობი გახდა. სიხარული ტალღებად მივლიდა სხეულში, უდიდეს სიმშვიდეს და სიამეს მგვრიდა.
მესამე ღამის ლოცვა კი, იმ შიშველ კლდეებზე წარმოთქმული, ენით აღუწერელი იყო, დაო ჩემო. ქალღმერთი კიდევ უფრო ახლოს მოვიდა ჩემთან, მე მხოლოდ თვალთამზერა დავინახე მისი, ისეთი შუქით გაბრწყინებული, რომ თვალი ვეღარ გავუსწორე და სახეზე ავიფარე ხელები შერცხვენილმა. მან კი, ქალღმერთმა, არ იუცხოვა ჩემი უღირსი საქციელი, არ მივუტოვებივარ. თვალდახუჭული და სახეზე ხელებაფარებული მაინც ვხედავდი მის მობრკიალე თვალთა მზერას, ვხედავდი და თან ვგრძნობდი, თუ როგორ მეფერებოდა... თეთრი სხივებისგან შეთხზული, ნაზი და გამჭვირვალე ხელებით მეფერებოდა... მთვარის შუქივით ნაზი ტალღები დამდიოდა მთელ სხეულზე ღვთაების ხელის შეხებისგან. აუწერლად საამური იყო ეს ყოველივე, საამური და სიმშვიდის, შვების მომგვრელი.
როცა მზის სხივების სითბომ შეცვალა ასტარტეს გრილი ხელების შეხება, მაშინღა გავახილე თვალები და სახიდან ხელები მოვიშორე. ლოცვაში ჩაღრმავებულმა ვეღარ გავიგე, როდის მიეფარა ცისკიდურს ჩემი მოწყალე და ახლობელი ღმერთი, მზე სუფევდა ცის თაღზე.
ეს უკვე აღარ იყო სანაღვლო, შემეძლო აღარ დავმალოდი მზის სხივებს. უკვე გაილია სავსემთვარეობის სამი ღამე. მე ვთქვი უკანასკნელი ლოცვა, აღვასრულე მთვარის ღვთაების ყველაზე იდუმალი წესი. თუკი ასტარტემ ამჯერად არ მიმიღო თავის წიაღში, ეს მისი ნებაა... მომავალ სავსემთვარეობისას, თუ ცოცხალი დავრჩი, კვლავ ვიტყვი ლოცვას, ამ თეთრ კლდეეებს შეხიზნული ფიქრებში გართულმა ვიღაცა დავინახე, კლდოვან ბილიკს მოუყვებოდა თეთრი მღვიმისკენ. შიკრიკი იყო, მხევლებს გამოეგზავნათ ამბის გასაგებად. მომიახლოვდა, სანამ თავზე არ დამადგა, ვერ დამინახა.
უეცრად შეჩერდა, დაკვირვებით დამაშტერდა, მზერა ჩემს ხელებსაც ჩააყოლა, სახეზე უდიდესი გაოცება გამოეხატა . . .
მეც მაშინღა დავხედე ჩემს ხელებს და მკლავებს, რომლებიც ავადობის მაუწყებელი ლაქებით მოფენილი მეგულებოდა, ახლა კი რძესავით თეთრნი გამხდარიყვნენ, წინანდელზე უფრო სალუქნი და სუფთა. კვალიც არ ჩანდა იმ ძველი ავადმყოფობისა.
მაშინვე შიმშილი ვიგრძენი. მე ხომ სამი დღე-ღამის განმავლობაში წყლის მეტი არაფერი მიგემია. უკანასკნელი ლოცვის დროს მარხულობაა საჭირო. შიკრიკს ვკითხე, საჭმელი ხომ გაქვს-მეთქი. მანაც გამომიწოდა თავისი საგზალი. შევჭამე ცოტა რამ და მერე ერთად დავეშვით თეთრი კლდეებიდან დაბლა, ასტარტეს ჭალებისკენ. მთვარის თეთრმა ღვთაებამ არ მიმიხმო თავის წიაღში, კვლავ ჩემი სამსახური ინება, ჩემი სხეულიდან სენის გადაწმენდა ამის აშკარა ნიშანი იყო.
დიდი სიხარულით მიმიღეს მხევლებმა, საზეიმო ღამისთევაც მომიწყვეს. ასტარტემ მოწყალე თვალით შემხედა, თავისი ნათელი მომფინა და ეს მოწყალება მარტო მე არ მეკუთვნოდა. იგი მათთვისაც იყო, დანარჩენი მხევლებისთვის მათაც მოეფინათ ღვთაების ძალა და ნათელი. ყველამ ირწმუნა, რომ ასტარტე თავის ძალას და ნუგეშს არ იშურებდა ერთგულ მხევალთათვის.
ზეაღმტაცი გრძნობისაგან სახეები განათებოდათ მხევლებს, მადლიერ მზერას ვერ მაშორებდნენ, მე ხომ ღვთაების ნათელი მივიტანე მათთან. მერე როგორ მღეროდნენ... ჯერ არასოდეს მომესმინა ასეთი ხმატკბილი საგალობლები... მათ ქალღმერთის სიყვარულით სახელგანთქმული მხევლები ამბობდნენ, რაღა თქმა უნდა, მეც შევუწყე ხმა.
ჩემმა ცხოვრებამაც იცვალა იერი, ერთბაშად თვალში მოსახვედრი შევიქენი, წინანდელთან შედარებით უფრო დაფასებული და პატივსაცემი. ახლა უკვე ნება მქონდა, მხევალთა ჯგუფში ყველაზე წინ ვმდგარიყავი საზეიმო წესის აღსრულების დროს, შემეძლო ხელით შევხებოდი ნისლივით გამჭვირვალე რიდეს, რომელიც ასტარტეს ვერცხლის ქანდაკებას ბურავდა, ამის ნება კი ძალზე იშვიათად ჰქონია ვინმე მხევალთაგანს, ეს მხოლოდ ქურუმთა უფლება იყო.
მეც შევიფერე, ჩემო დაო, ეს ღირსპატივსაცემი მდგომარეობა, რაც ასტარტემ მარგუნა. განა მისი ნებით არ მოხდა ყველაფერი . . . სენისგან ჩემი განწმენდა და ირგვლივ მყოფთა კრძალული მოპყრობაც . . . მსიამოვნებდა, როცა ვგრძნობდი და მხევალთა მადლიერ მზერას. დიდ სიხარულს მგვრიდა იმის შეგრძნება, რომ ქალღმერთის რჩეული ვიყავი.
ეს ყველაფერი კი, სიხარულთან ერთად, სიამაყითაც მავსებდა. ქალღმერთმა მიწილადა თავისი ნათელი და იმის ნებაც მომცა, ჩემს დებთან მომეტანა იგი, რათა ყველას ეხილა. ეს კი მართლაც გამორჩეული წყალობაა, რასაც ძალზე იშვიათად იმეტებენ ღმერთები. ერთი ისღა იყო დარჩენილი, ჩემი გულმხურვალე გალობით ნაამები ქალღმერთის ღიმილიც დამენახა ვერცხლის ბაგეებზე აღბეჭდილი. ეს უკვე ურყვედა მწამდა, დაო, ჩემო. ადრე თუ გვიან, ღიმილითაც დამაჯილდოვებდა, უთუოდ დადგებოდა ამისი ჟამიც.
მაგრამ ერთხელ ისეთი რამ ვიხილე, რამაც ცივი წყალი გადაასხა ჩემს გულზვაობას და სიამაყეს.

ტაძრად ვიყავით შეკრებილნი მხევლები, საზეიმო ღამისთევას ვუწყობდით ასტარტეს. თეთრი კელაპტრები შემოვუმწკრივეთ ირგვლივ ღვთაების ვერცხლის ქანდაკებას, თეთრი ყვავილები დავუფინეთ ფერხთით. მე წინ ვიდექი მხევალთა ჯგუფში. მხურვალე ლოცვის წარმოთქმის დროს ხელს აღვმართავდი ჟამიდანჟამს, რათა შევხებოდი ვერცხლის სხეულზე ჩამობურულ ნისლოვან რიდეს. და ამ დროს ღვთაების სახეს ავხედავდი ხოლმე, ნისლოვანი რიდის მიღმა მიმკრთალებულ, ვერცხლისგან ნაქანდაკარ სახეს. მინდოდა გამეგო, ხარობდა თუ არა ჩემი მხურვალე ლოცვით და მოკრძალებული ხელის შეხებით. ძალიან მინდოდა რაიმე ნიშანი დამენახა ამის დასტურად.
და ამ დროს, საზეიმო გალობისას, როცა თეთრ ქალღმერთს ცოცხალივით უთრთოდა ვერცხლისგან ნაქანდაკარი მკერდი, ტაძრის შემოსასვლელში ბალღი გამოჩნდა. ხელებში თეთრი ყვავილები ეჭირა, თავით ფეხამდე თეთრებში ჩასმულს, ასტრატეს ვერცხლის ქანდაკებისკენ მიემართებოდა. ნელა, აუჩქარებლად მოაბიჯებდა, ფართოდ თვალებგახელილი, მშვიდი, ბავშვური გულუბრყვილობით მომღიმარი სახით. ეტყობოდა, რომ კარგად ართობდა ის ყოველივე, რასაც ირგვლივ ხედავდა.
შევხედე თუ არა, მაშინვე ვიცანი, მხევალ ანეზიას შვილი იყო. ერთი ფეთხუმი იყო ანეზია, გონებადაფანტული და შეუხედავი, ბავშვი კი ანგელოზივით ლამაზი გააჩინა, ჯანმრთელი და სიცოცხლით სავსე. ეტყობა, დღეები აერია ტუტუც ანეზიას, ვერაფერი გაიგო და დროზე არ დალია ჯადოქარ აზას მიერ მოხარშული სასმელი, რაც შვილოსნობის არიდების უებარი საშუალებაა. მხევლებს არ აქვთ ბავშვის გაჩენის ნება. საჭიროების დროს სვამენ აზას სასმელს და მერე გოგირდოვან ცხელ წყაროში ბანაობენ. ცხელი წყლის ნაკადი გადარეცხავს და თან წაიღებს შვილოსნობის ყოველგვარ კვალს და ნიშანს. თუკი ვინმე ამ წესს არ აღასრულებს და ნებით თუ უნებლიეთ დედა გახდება, მხევლები არ სჯიან ამისთვის, არ უთვლიან მომაკვდინებელ ცოდვად, ოღონდ ესაა, შვილის პატრონს უკვე აღარ აქვს უფლება ასტარტეს ემსახუროს. იგი ვერ იტყვის მის სადიდებელ ლოცვას და საგალობლებს. ერთადერთი რისი უფლებაც მას ეძლევა, ეს თვითონ მხევლების სამსახურია. ანეზიასაც სწორედ ასეთი ბედი ერგო, დაფართხუნობდა წმინდა ჭალებში, ისევ მხევლებს ემსახურებოდა. ჭინჭებს ურეცხავდა, საჭმელსაც უმზადებდა. რაც შეეხება ასტარტეს ტაძარს, იქ ფეხის შედგმის ნება აღკვეთილი ჰქონდა ანეზიას, ლოცვის თქმაზე ხომ ფიქრიც ზედმეტი იყო.
და ახლა, თავისი შვილი გამოაწყო თეთრებში ანეზიამ, ხელში ასტარტეს საყვარელი თეთრი ყვავილები მისცა და საზეიმო წესთაღსრულების დროს ტაძარში შემოუშვა, რათა ყვავილები მიერთმია ღვთაებისთვის. ანეზიას ჭკუით, ეს იქნებოდა სანაცვლო იმ ლოცვისა, რომლის თქმის ნებაც მას აღარ ჰქონდა.
ბალღი მიუახლოვდა ვერცხლის ქანდაკებას, შედგა და მაღლა თავაწეულმა, ხელში თეთრი ყვავილებით, ღვთაების სახეს მიაპყრო მზერა. ცოცხალი ინტერესიც იკითხებოდა მის თვალებში და ის ნათელი, წმინდა გულუბრყვილობა, რომელსაც ბალღის თვალების გარდა სხვაგან ვერსად მოიძევს ადამიანი.
ასე იდგა ორიოდე წამით... მერე, თითქოს უცბად გაახსენდაო, რაც დაავალეს, კვლავ წინ წადგა ორიოდე ნაბიჯი, ვერცხლის ქანდაკების ფერხთით დააწყო თეთრი ყვავილები და კვლავ ახედა ქალღმერთის ვერცხლის სახეს ცნობისმოყვარეობით სავსე, გულუბრყვილო თვალით.
და ამ დროს მოხდა სასწაული, იქვე, ჩემს თვალწინ, მე ხომ ყველაზე ახლოს ვიდექი ღვთაების ვერცხლის ქანდაკებასთან... ის-ის იყო, ხელი აღვმართე, რათა ნისლოვან რიდეს შევხებოდი, სიცოცხლისმიერმა თრთოლვამ გადაურბინა ქალღმერთის ვერცხლის სახეს და მე შევამჩნიე, ღიმილმა როგორ შეუტოკა ვერცხლის ბაგეები. ქალღმერთმა გაუღიმა პაწია ბალღს, მასზე თვალმიპყრობილს და არა მე... მე ხომ ვერ მოვასწარი, ხელით შევხებოდი ნისლოვან რიდეს. ღიმილით თანმხლებმა ნათელმაც აშკარად იელვა ქალღმერთის თვალებში, ბალღსაც დაეფრქვა იგი, და ორივენი, ქალღმერთიც და ბალღიც, ერთიანად ნათელში გაეხვივნენ.
ხელი მოჭრილივით ჩამომივარდა, გალობა შევწყვიტე. ერთი წამით თვალიც კი დავხუჭე იმ ნათელით დაბრმავებულმა, რამაც ჩემთან ასე ახლოს იელვა. როცა თვალი კვლავ გავახილე, დავინახე, რომ ბავშვს ზურგი შეექცია ვერცხლის ქანდაკებისთვის, გასასვლელისკენ მიემართებოდა. ერთი წამით ჩვენც გადმოგვხდა, ცნობისმოყვარეობით მოგვათვალიერა ყველანი. თეთრი კელაპტრების შუქზე გაიელვა მისმა ფართოდ გახელილმა, ნამიანმა თვალებმა. ამ თვალების წმინდა ბრწყინვამ უარესად გამაოგნა. ეს ხომ სწორედ ქალღმერთის თვალები იყო, რომელთაც მე თვალებდახუჭული და სახეზე ხელებაფარებული შევყურებდი, თეთრი მღვიმის წინ ლოცვად დამდგარი.
ბალღი თვალს მიეფარა, მხევლები გალობდნენ, წესთაღსრულება ოდნავადაც არ შეფერხებულა, ფეთხუმ ანეზიას ბალღის გამოჩენა რაიმე ცოდვად და დარღვევად არავის მიუჩნევია.
მე კი ენაც ვეღარ დავძარი, საგალობლის არცერთი სიტყვა აღარ მითქვამს. თუმცა კიდევ კარგა ხანს გრძელდებოდა წესთაღსრულება. აღარც ის მიცდია, კვლავ ხელით შევხებოდი ღვთაების რიდეს. ეს წუთია ნანახი სასწაულებრივი ნათელი რიალებდა ჩემს თვალწინ, გულისყურს მიბნევდა და თავისი ბრწყინვალებით მაბრმავებდა.
შემდგომში მე საბოლოოდ აღვიკვეთე ღვთაების რიდეზე ხელის შეხება, აღარც სხვებზე წინ ვდგებოდი გალობის დროს. ბევრჯერ მკითხეს ამის მიზეზი, მე უცვლელად ერთი პასუხი მქონდა მზად:
-არა ვარ ღირს, სხვებისგან გამორჩეული ვიყო. ყველას ერთნაირად გვეფინება მთვარის შუქი და მთვარის ღვთაების წინაშეც თანაბარნი ვართ ყველანი.
- შენ გზის მაჩვენებელი ხარ ჩვენი, ღვთაებასთან ყველაზე ახლოს მდგომი, _ მეუბნებოდნენ ისინი.
მე მაინც ჩემსაზე ვიდექი და ბოლოს თავი დამანებეს. თუ სიმაღლიდან დაბლა იწყებ დაშვებას, ადვილად დაგრთავენ ამის ნებას. თუ პირიქით იქცევი, დაბლიდან მაღლა მიიწევ, იმას კი აღარ გაპატიებენ, ასე ყოფილა მუდამ.
ნამდვილ მიზეზს, ცხადია, არავის ვეუბნებოდი.
იგი ჩემს გულში დუღდა, სანამ ბოლოს გარეთ არ გადმოსკდა.
ვერა და ვერ დავივიწყე ის საოცარი ხილვა, ის უჩვეულო ნათელი, რაც ასტარტემ ასე გულუხვად დააფრქვია ჭკუანაკლულ ანეზიას ბალღს. ჩემს თვალში არა და არ მქრქალდებოდა ის ღიმილი, რაც პაწია ბალღის შემოხედვის საპასუხოდ აღიბეჭდა ასტარტეს ვერცხლისგან ნაკვეთ სახეზე, ჩემთვის კი არა და არ გამოიმეტა იგივე. არადა, როგორც ველოდი მისგან რაიმე ამდაგვარ ნიშანს, როგორ შევთხოვდი მხურვალე ლოცვებში...
თუმცა ეს არ ნიშნავდა იმას, თითქოს თავისი ნათელი სახე აერიდებინოს ჩემთვის ასტარტეს. იგი ახლაც ძველებურად მოწყალე იყო. აკი ასე გულთბილად მომეპყრა დიდი ღმერთქალი, როცა აგრერიგად მჭირდებოდა მისი ძლიერება; მთვარის თეთრი სხივებისთვის ნაძერწი ხელებით გადაწმინდა სენის კვალი ჩემი სხეულიდან, დაუნანებლად მიწყალობა თავისი ნათელი, რაც სხვებმაც შეამჩნიეს და დააფასეს, უმადურება იქნებოდა ჩემგან ამის დავიწყება.
მაგრამ ის, რაც საზეიმო წესთაღსრულებისას ვიხილე, რაღაცით უფრო მეტი იყო, ვიდრე ჩემი ლოცვა ყოფილა ოდესმე. ბავშვის გულუბრყვილო, წმინდა გამოხედვამ ერთბაშად უსაშველოდ დიდი, ღრმა უფსკრული დამანახა, რაც ღმერთისგან მაშორებდა. ბავშვის თვალებში ცოცხლობდა ღმერთი, ცოცხლობდა ბევრად უფრო ძლევამოსილად, უბრალოდ და ბუნებრივად, ვიდრე მე შევძელი ამისთვის მიმეღწია თავგამოდებული, უმხურვალესი ლოცვებით.
და ეს უფსკრული, რაც ასე მაშორებდა ღმერთისგან, ერთი ხელის მოსმით გადალახა ჭკუანაკლებმა ანეზიამ, როცა თავის ბალღს თეთრი ყვავილები მისცა ხელში და უბრძანა, ასტარტეს ფერხთით დაეწყო ისინი.
მაჯობა ჭკუანაკლულმა ანეზიამ, დიდად მაჯობა.
მას ბევრად მეტი აღმოაჩნდა ღმერთთან საერთო, რისი იმედიც კი მე, ღმერთის წყალობით განებივრებულს და ხელდასხმულს, შეიძლებოდა მქონოდა.
გკითხავ, ქალღმერთო, უნათლესო ქალღმერთთა შორის, სად არის ნაპირი შენი უსაზღვრობისა? სად არის ბილიკი, შენს ნაკვალევს რომ ინახავს და ამჟღავნებს...
ჩვენ, ცოდვილნი, შენი არსების უმცირეს ნათელს ვეზიარებით მხოლოდ, თავი კი მაშინვე შენგან რჩეული და ხელდასხმული გვგონია. ამაო იმედებით ვატყუებთ საკუთარ სულსა და გულს, თითქოს და სხვა არავინ იყო ჩვენნაირი, თუნდაც ჩვენი მსგავსი... მხოლოდ მაშინ თუ გამოვფხიზლდებით, როცა ამ მცირე ნათელზე შეუდარებლად აღმატებულ ნათელს ვიხილავთ შენსას. ნათელს, რომელიც თავისი ბრწყინვალებით გვაბრმავებს და გვეუბნება, რაოდენ უსაგნოა და არაფრის მაქნისი ჩვენი სიამაყე და თავდაჯერება. ხოლო არსება შენი იმდენად ფართო და ყოვლისმომცველია, ვერასდროს გასწვდება ჩემისთანა მწირი სული.

* * *

ასე ერთბაშად განვიკურნე სიამაყის და ამპარტავნობის სენისგან, დაო ჩემო.
აღარასოდეს მიფიქრია, რომ ღმერთის რჩეული და მისგან ხელდასხმული ვიყავი. სწორედ ამიტომ ვთქვი უარი, ყველაზე წინ ვმდგარიყავი საზეიმო ლოცვის დროს. ნისლოვანი რიდის შეხება ამის გამო აღვიკვეთე.
და მით უფრო მადლიერი ვიყავი ჩემი თეთრი ღვთაებისა, რომელიც მე ჯერ კიდევ ბალღმა ამოვირჩიე მბრძანებლად და მეუფედ.
სიამაყე არანაკლებ საზიზღარი სენია, ვიდრე ის წყლულოვანი დაავადება, რაც ასტარტემ თავისი სხივმოსილი ხელებით გადაწმინდა ჩემი სხეულისგან. ახლაც მადლობის მეტი არც-რა მეთქმოდა ჩემი მოწყალი მეუფისთვის, როცა ამ სენისგანაც, სიამაყის წყლულისგანაც გამწმინდა.
ამიტომ, არც ამის შემდგომად დაჰკლებია ჩემს ლოცვას მხურვალება, როცა გამორჩეული ადგილი აღარ მეჭირა მხევალთა გუნდში. მე ისევ ძველებურად შევიგრძნობდი მთვარის თეთრი ქალღმერთის ნათელს ჩემს სულსა და გულში. ლოცვის დროს იგი ძველებურად დაივანებდა ჩემს გვერდით, თავის უხვ წყალობას და მოზეიმე სიხარულს არ მაკლებდა.
მაგრამ ძველებური სიმშვიდე აღარ იყო ჩემში. აკი ჩემს ლოცვას აკლდა ის ნათელი, რასაც ასე თავისუფლად მისწვდა ჭკუანაკლები ანეზია.
ამას ვერაფრით ვერ ვივიწყებდი.
მეც უნდა მივწვდენოდი იმ ნათელს.
ვინ იცის, იქნებ სწორედ ეს მანიშნა დიდმა ღმერთქალმა, როცა ასეთი ბრწყინვალებით დამიბრმავა თვალი.
ასტარტეს მხევლებს გვქონდა უფლება, საგანგებო წესების აღსრულების შემდეგ თვითონვე ამოგვერჩია ტოლ-სწორი. ეს სიყვარულის გამოწვევა იყო, ჯილდოს არმომლოდინე. მე ჯერ არასდროს არ მესარგებლა ამ უფლებით, ჩემი სიყვარული ასტარტეს სამსახური იყო მხოლოდ, სხვა რამ მიზანი არც არასდროს მქონია. ახლა კი დადგა ჟამი, რათა ეს უფლება გამომეყენებინა. ვერცხლის თასი პირთამდე ავავსე ტკბილი, მათრობელა სასმელით და ერთ სახიერ მეომარს მივუტანე, რომლის ლაშქარიც მწვანე ჭალებში ატარებდა დროს ამჟამად. უარი არ უთქვამს მეომარს, დაჰყვა ჩემს გამოწვევას. იმას ვერ ვიტყვი, თავი დიდად გამოიდო-მეთქი, მაგრამ არც თავისი სიყვარული დაუმადლებია ჩემთვის. ლამაზი იყო, თვალები კი ცივი ჰქონდა, ულმობელი, როგორც ომგადახდილს ჩვევია.
თუმცა, მერე ჩქარა შეიცვალა რაღაც ჩვენს ურთიერთობაში, მეომრის თვალებში თბილი ნაპერწკლები აკიაფდნენ. ღიმილით დამაცქერდებოდა ხოლმე. ჩემმა გულმა მიიხმო იგი, გულმა, რომელიც ასტარტეს სიყვარულით იწვოდა და ახალ საშუალებებს ეძებდა მასთან სიახლოვისთვის. მას არ შეეძლო ამის გაგება, მაგრამ მხურვალება ჩემი გულისა კარგად გაიგო და დააფასა.
თვითონვე მომძებნიდა ხოლმე, ჩემს მოხმობას აღარ ელოდა. შეუყვარდა ჩემთან მუსაიფიც, მთისა და ბარის ამბებს მიყვებოდა. მეც ფრიად მოხარული ვიყავი ამისა. ჩემი ხელით ნაქსოვ რბილ ფარდაგს გავუფენდი ძეწნის ხშირი ტოტების მიღმა, ნებივრად წამოწვებოდა და თვალს არ მაცილებდა, როცა მე ვლაპარაკობდი.
თავდაპირველად სიყვარულის სალაღობო სიტყვებს თუ ვეტყოდი, რასაც მხოლოდ შეყვარებულთათვის აქვს ფასი.
მაგრამ მერე გულმა არ მომითმინა და ლამაზ მეომარს გავუმჟღავნე ჩემი იდუმალი მიზანი; ვუთხარი, მინდა ბალღი მყავდეს-მეთქი. არ ვიცი რამ წამაქეზა. იქნებ იმან, რომ ფრიად ალერსიანი, კეთილი თვალით მიყურებდა მეომარი და სულ იმას მიმეორებდა, ბევრს ვიცნობ ასტარტეს მხევლებს, მაგრამ შენისთანას ჯერ არ შევხვედრივარო. შენი სათაყვანებელი ღვთაების მადლი აშკარად გახლავსო...
ანდა, იქნებ შეიძლება იმიტომაც ვერ დავმალე საიდუმლო, რომ ძალიან მინდოდა, გულწრფელი ვყოფილიყავი ბოლომდე, როგორც ჩემი ქალღმერთის წინაშე ვიყავი ყოველთვის გულწრფელი. ამ სიყვარულს სათაყვანებელი, წმინდა არსება უნდა ეშვა და მინდოდა ჩვენი კავშირიც წმინდა და წრფელი ყოფილიყო.
ასეა თუ ისე, აღარ დავუმალე ლამაზ მეომარს ჩემი იდუმალი მიზნები და სურვილი. დაწვრილებით ვუამბე, თუ როგორ განმაცვიფრა დიდმა ასტარტემ, როცა პაწია ბალღს დააფრქვია თავისი ნათელი.
- მანამდე თითქოს ვერც კი ვამჩნევდი პატარა ბალღებს, _ ვეუბნებოდი ლამაზ მეომარს - ისინი თითქოს არც კი არსებობდნენ. მხოლოდ მას შემდეგ დავინახე პაწიები, რაც ასტარტეს უხვი ნათელი ვიხილე, ჭკუანაკლებ ანეზიას ბალღზე გადმოსული. მაშინ მივხვდი, თუ როგორ უყვარს ღმერთქალს პატარები, გამორჩეულ ნათელს იმეტებს მათთვის.
მეც მინდა მყავდეს ბალღი, ლამაზი, საყვარელი, პაწაწინა... მინდა იმანაც მიიტანოს თეთრი ყვავილები ასტარტეს ვერცხლის ქანდაკებასთან. ვიცი, ძალიან ეამება თეთრ ღმერთქალს, თავის გამორჩეულ ნათელს ჩემი ბალღისთვისაც გამოიმეტებს, ვერცხლის ბაგეებით გაუღიმებს. და ეს იქნება ჩემი ყველაზე მხურვალე ლოცვა, რაც კი ოდესმე მითქვამს ჩემი სათაყვანებელი ღმერთქალისთვის.;
გაოცებით მომისმინა მეომარმა, რაც ვუთხარი და ასტარტეს ტაძრიდან გაგაძევებენო მითხრა.
ვიცი, მაგრამ ეს ვერ შემაჩერებს-მეთქი, ვუთხარი. იმდენად დიდია ჩემი სურვილი ყველაზე ნათელი ლოცვის თქმისა მთვარის თეთრი ღვთაებისთვის.
წმინდაა ჩემი სიყვარული შენდამი, ლოცვად გარდასახვის მოსურნე, ასე ვითხარი ლამაზ მეომარს, წმინდაა ჩემი სული და სხეული, მიწის ზეცის ჯადოთი განბანილი. იგი ელოდება შენს პასუხს ჩემს სიყვარულზე, წმინდა და ჯანსაღი იქნება ის პაწია სხეულიც, რომელიც ცხრა მთვარის შემდეგ მოევლინება ქვეყანას.
შენ ლამაზი ხარ, მეომარო. პაწიაც ლამაზი იქნება.
ამ სიტყვების პასუხად მეომარმა გაიღიმა იმ ალერსიანი, მეტყველი ღიმილით, რაც ასე ამშვენებდა მის ვაჟკაცურ სახეს და თქვა, მე კიდევ უკვდავება მინდაო.
ო, როგორ მომხვდა მისი სიტყვები გულზე, ჩემო დაო. Mეომარი ხომ მუდამ სიკვდილს ეთამაშება, თვალებში შეჰყურებს სიკვდილის ულმობელ ღმერთს.
ოღონდ გადარჩეს, ოღონდ როგორმე სიცოცხლე შეინარჩუნოს, მუდამ ამაზე უხდება ფიქრი და ზრუნვა.
და, ცხადია, უკვდავბაზე იოცნებებს.
ცრემლებიც კი მომაგა თვალზე, როცა ყოველივე ეს ცხადად წარმოვიდგინე, ცრემლგარეული ხმით შევფიცე მეომარს, რომ აღარასოდეს დავივიწყებდი მის სურვილს და ჩემს ლოცვებში მოვიხსენიებდი. ამდენად, იმ პაწია ბალღში, რომელიც ჩემი ლოცვის სხეულად იქცეოდა, მისი უკვდავებაც შეისხამდა ხორცს.
შემდეგ ისიც გავუმხილე, რომ ბალღის გასაზრდელად მქონდა სახსარი, როდესაც ტაძრიდან გამაძევებდნენ და ასტარტეს მსახურების ნებას აღარ მომცემდნენ.
იშვიათი ყელსაბამი მაჩუქა ერთხელ სახედაჩეხილმა, ძველმა მეომარმა; ოქროს ძეკვზე აკინძული თორმეტი ოქროს კუ, ყველა მათგანს ალმასები ასხდა თვალების ადგილას. ვკითხე კიდეც გაკვირვებულმა, ასეთი ძვირფასი საჩუქარი ჩემთვის როგორ გამოიმეტე – მეთქი.
ამას იმათ მაგივრადაც გაძლევ, რომლებიც სულ არაფერს გაჩუქებენო, - კეთილი ღიმილით მითხრა სახედაჩეხილმა მეომარმა.
და, ახლა წინ გადავუშალე ლამაზ მეომარს ჩემი განძი, დარდი ნურაფრისა გექნება – მეთქი, ვუთხარი. თორმეტი ოქროს კუ დამეხმარება, არაფერი მოაკლდეს ჩვენს პაწიას, არც ბავშვობაში გამოცდის სიდუხჭირეს, მოწიფულობაში გზის გამკვლევად გამოადგება.
ასე, რომ, მუდამ იცოცხლებს და გაიფურჩქნება ჩემი ლოცვა და შენი უკვდავება, ამ ბალღში შენივთებული – ვეუბნებოდი მეომარს.
ღოგორც ხედავ, აღარფერი დავტოვე გაუმხელელი და დაფარული, ჩემო დაო. Mინდოდა წმინდა და ბოლომდე წრფელი ყოფილიყო ჩვენი სიხარული, რომელსაც პაწია, ლამაზი სხეული უნდა ეშვა.
თუმცა, შეიძლება, ლამაზი მეომრის სიყვარულმაც მომნუსხა, ვინ იცის . . .
ჰოდა, სანანებლად გამიხდა მერე ეს ზედმეტი გულახდილობა; დიდი დრო არ გასულა ამ საუბრის მერე, უკვალოდ გაჰქრა ჩემი ლამაზი მეომარი, მას მიჰყვა ოქროს ყვავილებიც, თეთრი მარგალიტების თვალებით დამშვენებული.
ლამაზი მეომრის გულქვაობაზე როდი გავბრაზდი მაშინ, ჩემო დაო. არა. მისი სახე როგორღაც მაშინვე გაჰქრა ჩემი მეხსიერებიდან, როგორც კი თვალს მოეფარა თვითონ. მე ჩემი თეთრი ღვთაების, ასტრატეს თვალები დავინახე და მივხვდი, აღარ მწყალობდა ჩემი ქალღმერთი, არ ნებავდა ჩემს პატარას მიერთმია მისთვის ყვავილები საზეიმო წესთაღსრულების დროს, ცივად მიიქცია პირი ჩემგან.
იმავე დღეს ბოლომდე დავცალე მწარე სასმელით სავსე თასი, ჯადოქარ აზას მიერ მოდუღებული. არ მინდოდა, სიდუხჭირეში მენახა ჩემი პაწია, მათხოვრობით მერჩინა თავი, როცა ტაძრიდან გამაძევებდნენ.
როცა გოგირდოვანმა ცხელმა წყალმა გადარეცხა ჩემი სხეულიდან მომავალი შვილოსნობის ყოველი ნიშანი, მხოლოდ მაშინ ამოვიღე ხმა, უკვალოდ გამქრალ მეომარს მივმართე:
- შენ ოქრო იპოვე მეომარო, მაგრამ უკვდავება დაკარგე!
მართლაც ასე მოხდა, ჩემო დაო, თითქოს ენამ მიყივლაო; სამი დღეც არ გასულიყო, რომ საკუთარი თვალით ვიხილე ლამაზი მეომარი მკვდარი, თანაც სამარცხვინო სიკვდილით მკვდარი, ანწუხზე აეგოთ ღალატისთვის.
ყოველივე ამის შემდგომ ხშირად ვამჩნევდი ჩემს თავს, თუ როგორ მიჭირდა ლოცვა. ძალიან მეშინოდა ამისი, დაო ჩემო. ვინღა დაეძებდა იმ გამორჩეულ ნათელს, რაც პაწია ბალღისთვის გამოიმეტა დიდმა ღმერთქალმა... ჩემთვის აგრერიგად ნაცნობ, ჩვეულ სიხარულს და სინათლესაც აღარ იმეტებდა ჩემთვის.
ყველაფერს საკუთარ უმადურობას ვაბრალებდი. რამდენჯერ დამიმუნათებია და შემირცხვენია საკუთარი თავი; მე მიყვარდა ქალღმერთი, შემეძლო ლოცვა, როცა იგი მოწყალე იყო ჩემს მიმართ, როცა თეთრო სხვებისგან ნაქსოვი უნაზესი ხელებით გადაწმინდა ჩემი სხეულიდან მომაკვდინებელი სენის ნიშნები. ახლა, როცა იგივე ღვთაება მოწყალე აღარაა ჩემს მიმართ რა ნება მაქვს შევიძულო და უარვყო იგი. მე მაინც უნდა მიყვარდეს ჩემი თეთრი ქალღმერთი, უნდა ვილოცო მასზე.
ასე შევაგონებდი საკუთარ თავს, მაგრამ ეს ბევრს არაფერს მშველოდა. გამუდმებით ვფიქრობდი, ვაითუ ასტარტემ საბოლოოდ მიიქცია ჩემგან პირი, ვაითუ აღარასოდეს ამავსოს წმინდა, მოზეიმე სიხარულით და ნათელით, ვეღარ ვთქვა ჩემი მხურვალე ლოცვა.
გარეგნულად არაფერი მემჩნეოდა, მხევლებისთვის მე ისევ ვიყავი ასტარტეს მიერ ხელდასმული მხევალი, რომელმაც თავისი ნებით უარყო გამორჩეული ადგილი საზეიმო წესთაღსრულების დროს, ჩემი ლოცვაც მხურვალე ლოცვას ჰგავდა.
თუმცა ეჭვები ერთი წამითაც არ მტოვებდნენ.
და აი რა მოხდა ერთ მშვენიერ დღეს, დაო ჩემო.
ერთმა ცალთვალა მეომარმა თორმეტი ოქროს კუ მაჩუქა, სწორედ ის ყელსაბამი, რომლებიც იმ ლამაზმა მეომარმა წამართვა...
მართლაც საოცარია, თუ როგორ მეორდება ყოველივე ამქვეყნად, გაცვეთილი სიმღერის მსგავსად. ჩემს შეკითხვაზე, ასეთი ძვირფასი საჩუქარი როგორ გამოიმეტე-მეთქი, მანაც ასე მიპასუხა: ეს იმათი სამაგიეროც არის, რომლებიც არაფერს გაჩუქებენო.
ასე რომ, დაბრუნდა ჩემთან თორმეტი ოქროს კუ, თვალების ადგილას ალმასები რომ ასხდნენ. არ მიკითხავს მეომრისთვის, თუ როგორ აღმოჩნდა მასთან იგი. ასეთი რამ წესად არ გვაქვს ასტარტეს მხევლებს. და საერთოდ, ვინ რა იცის, რა გზებით დადის ოქრო ამ ცოდვილ მიწაზე...
იმ ღამით სწორედ სავსემთვარეობა იყო, ესეც კეთილ ნიშნად ვინიშნე. მთელი ამ ხნის მანძილზე პირველად ვიგრძენი, რომ ისევ ჩემთან იყო ჩემი სათაყვანებელი თეთრი ღვთაება. მან ძველებურად ახლოს მომიტანა თავისი სხივმოსილი სახე ლოცვად დამდგარს. ჩემთან სულ ახლოს დაივანა, თავისი სინათლით ამავსო.
ისევ გაცოცხლდა ჩემი ძველი, სანუკვარი ოცნება, პაწია ბალღში განსხეულებულიყო ჩემი ლოცვა. ჩემი გული და სხეული მზად იყო ამისთვის, თორმეტმა ოქროს კუმ დიდი ძალა შემმატა, როგორც ასტარტეს წყალობის ახალმა ნიშანმა.
კვლავ ავავსე თასი მათრობელა ნექტრით, რათა წინასწარ შეთვალიერებული მეომრისთვის მიმერთმია. რაც შეეხება ოქროს ყელსაბამს, ამაზე ცხადია, აღარაფერს ვიტყოდი, რაც არ უნდა სასიყვარულო ცეცხლი დაგზნებულიყო ჩვენს შორის.
მაგრამ ახლა სულ სხვა მხრიდან მელოდა იმედის გაცრუება, დაო ჩემო. ეს სხვა მხარე საკუთარი სხეული იყო, შობის უნარდაკარგული.
დიდხანს არ მინდოდა ამის დაჯერება, მაგრამ ვერსად წაუხვალ ჭეშმარიტებას.
ასე ჩამოთავდნენ წლები. ჩემმა სხეულმა ვერ შვა პაწია, რომელშიც ჩემი ლოცვა შეისხამდა ხორცს და რომელსაც თავის გამორჩეულ ნათელს დააფრქვევდა ჩემი სათაყვანებელი ქალღმერთი.
არ ვიცი, რას მივაწერო ეს ყველაფერი, ბედის უკუღმართობას, თუ ასტარტეს რისხვას, რომელიც მან არა და არ შეცვალა წყალობით.
ერთი ისღა ვიცი, რაც უკვე გითხარი.
დაბოლოს, იმასაც გეტყვი, ჩემო დაო, რის სათქმელადაც მოგიხმე და ჩემი ამბავიც წინ წავუმძღვარე; ისევ ჩემთანაა თორმეტი ოქროს კუ, ალმასისთვალებიანი, ასე უცნაურად ჩემთან დაბრუნებული.
ჩემთანაა და მინდა, შენ გადმოგცე.
მის საზიანოდ ნურაფერს იღონებ, თუკი შენს წიაღში ოდესმე ნაყოფი აღმოცენდება, ნურც ის შეგაშინებს, თუკი შენი მეომარი არად ჩააგდებს საკუთარ უკვდავებას, პაწია ბალღში განსხეულებულს . . . ეს შეიძლება, ცოტათი განსხვავებულად ითქვას თქვენს შორის, მაგრამ, მერწმუნე, აზრი ყოველთვის ერთია.
ნურაფრის ნუ შეგეშინდება, დაიბადოს პაწია, იხილოს დღის ნათელი. ეს თორმეტი ოქროს კუ მოგცემს სახსარს მის აღსაზრდელად, როდესაც ასტარტეს ტაძრიდან გაგაძევებენ.
მე ბევრი აღარ დამრჩენია სიცოცხლის დღეები. როგორც მხევლები ამბობენ, (მეც მაქვს იმედი) ქალღმერთის სხეულად ვიქცევი გარდაცვალების შემდეგ. ეს დიდი სიხარული და ნუგეშია ჩემთვის, მაგრამ დარდად მიმყვება ჩემი უთქმელი ლოცვა; ბალღი, რომელიც ჩემს სხეულს უნდა ეშვა და რომლისთვისაც გამორჩეულ ნათელს იმეტებს ასტარტე.
შენ კი შეგიძლია თქვა ეს ლოცვა, ყველაზე მხურვალე და აღმატებული ლოცვათა შორის.
ერთსა გთხოვ მხოლოდ; ჩემი სახელიც ახსენე, როდესაც ბალღს თეთრი ყვავილებით აუვსებ ხელებს და სტარტეს ვერცხლის ქანდაკებისკენ უჩვენებ გზას.




Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.