მიტინგზე

 (ხმები: 0)


ჩემს სიცოცხლეში პირველად ვიყავი მიტინგზე, ბიძაჩემს ვახლდი, ვახოს. მიტინგზე ჩემი წამყვანი სხვა ვინ იქნე-
ბოდა? ვიღაცეები გამოდიოდნენ ფიცარნაგზე და მიკროფონში რაღაცას ლაპარაკობდნენ. დინამიკებს სულ გუგუნი გაჰქონდათ. თითო-ოროლა სიტყვას თუ ვარჩევდი, საბოლოოდ არაფერი მესმოდა. ბიძაჩემს ხელზე მოვქაჩე.
რაზე ლაპარაკობენ?
ბიძაჩემმა ისეთი თვალებით დამხედა... ერიჰაა, ვიფიქრე, ნეტავ სად მოასწრო-მეთქი. ხო, ცოტა ხნით გამეპარა, აქ დამიცადეო, მითხრა. ათიოდე წუთში გამომეცხადა, მაშინ არაფერი შემინიშნავს. ახლა რომ დედაჩემი მხედავდეს... ვახოს ისედაც არ უყურებს წყალობის თვალით.
ბიძაჩემი პატიოსნად შეეცადა, რაიმე გაეგო დინამიკების ხრიალში და მერე ჩემთვისაც აეხსნა. პირდაპირ გული ამიჩუყდა. ზოგიერთებს რომ ჰკითხო, ასე და ისეო, ვახოს ხუხვა უყვარსო, ნამეტანი, მგონი, თავზე მეტად უყვარსო... მართლაც ასეა, მაგრამ მაინც ჯიგარი ვინმეა. მაგაზე გამგები კაცი არ მეგულება. ბურთი ვინ მიყიდა? ვახომ. კინოში ვინ წამიყვანა? ვახომ.
ასე ვიდექით ორივენი,ხალხის დუნდგოში ჩაჭედილები. მოთმინებით ველოდი, თუ რას მეტყოდა ბიძაჩემი. უცბად ფიცარნაგზე ერთი გაწევ-გამოწევა შეიქნა. ვიღაცეები გზას იკაფადნენ მიკროფონისკენ, მაგრამ იქ მყოფები არ უშვებდნენ.
როგორც ჩანს, ჩემზე ადრე ეს ამბავი სხვებმა შეამჩნიეს, ირგვლივ ყვირილი ატყდა:
- მიეცით მიკროფონი, მიეცით! ლაპარაკის უფლება ყველას აქვს!
ამ ყვირილმა ფიცარნაგზე მყოფები შეაფერხა, ის ვიღაცეები კი, გზას რომ იკაფავდნენ, უფრო წააქეზა, მეტი მონდომებით გაიხარჯნენ, დამხვდურნი მისწი-მოსწიეს და ფიცარნაგზე გამოგვეცხადა ვინ თუ იცით?
ვინ და დათუნია!
არ იცით ვინ არის დათუნია? ჩვენი დათუნია, მთელი ქუჩის, უბნის თუ დასახლების... ერთი სიტყვით, ყველასი. დათუნია, რომელმაც ბავშვობიდანვე დაგვამახსოვრა თავი, თუნდაც სიმაღლით, სარეკელა ჭოკივით მაღალი გაიზარდა, მაგრამ რატომღაც უკან გადაიზნიქა. თავ-კისერი წინ აქვს გაწვდილი, ალბათწონასწორობის დაცვის მიზნით. გვერდიდან თუ შეხედავ, ნამდვილი კითხვის ნისანია, პირისპირ რომ შემოგხვდეს, იფიქრებ, აგერ-აგერ ხარივით დამეძგერებაო, მაგრამ ნურავის შეეშინდება, ბატკანივით უწყინარია ჩვენი დათუნია. ხანდახან ბიჭები შეუჩნდებიან და აგიჟებენ. უწმაწურ გინებას ასწავლიან, თორემ ისე მისგან მთელი დღე ხმას ვერ გაიგონებ. რაიმე საქმეს თუ დაავალებ, გაგიკეთებს. გასამრჯელოს მადლობის უთქმელად იკრავს ჯიბეში და მერე კაპიკ-კაპიკ აბარებს დედამისს, მარგალიტას, თუ მანამდე მისმა სულთამხუთავმა ბიჭებმა არ გამოცინცლეს. დედამისის ცეცხლივით ეშინია დათუნიას, საკმარისია მარგალიტას თვალების ერთი დაბრიალება, ერთიანად მოიბღუნძება და მართლაც ნამდვილ კითხვის ნიშანს ემსგავსება, თავი ლამის მუხლებთან მიიტანოს.
ახლაც ეტყობა ბიჭებს გაუგიჟებიათ, გზაც იმათ გაუკაფეს მიკროფონისკენ.
როცა ფიცარნაგზე დათუნია გამოჩნდა, ხალხში ერთი ამბავი ატყდა. ვინც მას იცნობდა, ხმამაგლა აყვირდა, ამას აქ რა უნდა, აქედან მოაშორეთო, ვინც არ იცნობდა, აცალეთ, თავისი სათქმელი მაგანაც თქვასო.
ფიცარნაგზე ორი თუ სამი კაცი აიჭრა, რათა დათუნია იქაურობისთვის მოეცილებინათ. მიაღწიეს კიდეც მიზანს, დათუნია ძირს ჩამოაბრძანეს. მისი გამგიჟებელი ბჩბი სადღაც გაშპნენ.
მიტინგი ისევ გაგრძელდა, დადუმებული დინამიკები ისევ აგუგუნდნენ. მე ბიძაჩემი შევანჯღრიე, რაიმე მიამბე-მეთქი. ისე შემომაჭყიტა სასმელისგან აპრიალებულიუ თვალები, თითქოს ღრმა ძილისგან გამოფხიზლდაო. მგონი მართლა ეძინა. ორიოდე წუთის განმავლობაში მიტინგი თავისი წესით და რიგით მიდიოდა. კიდევ ცოტა ხანიც და, ერთიც ვნახოთ, დათუნია ისევ არ გამოგვეცხადა?
აი, ეს კი მართლაც უცნაური ამბავი იყო, ცვენი საწყალი, თვინიერი დათუნია, მხოლოდ მაშინ რომ ამოიღებდა ხმას, თუ რაიმეს შეეკითხებოდი, ახლა უკვე თვიტონ აძვრა ფიცარნაგზე, სრულიად მარტოკა. მხარში აღარ ედგნენ მისი სულთამხუთავები. მიკროფონთანაც მოახერხა მისვლა და გაოგნებული ხალხის წინ მთელი თავისი სიმაღლით აისვეტა.
ხალხში წინანდელზე უარესი ყვირილი ატყდა. „ეს გიჟი ცეღარ უნდა მოაცილოთ აქაურობას?“- გაჰყვიროდნენ მთელი ხმით. თუმცა ისეთების ხმაც გავიგონე, დათუნიას მხარს რომ უჭერდნენ. „დააცადეთ, იქნებ რა უნდა რომ თქვას, ლაპარაკის უფლება ყველას აქვსო“. საბოლოოდ ამ უკანასკნელთა ხმებმა იმძლავრეს, ეტყობა სეირის მოყვარულებიც ბევრნი იყვნენ მოსულნი.
- აცალეთ, აცალეთ, თქვას, რა უფლება გაქვთ, რომ უკრძალავთ, გაიძახოდნენ მთელი ხმით, თან თვალს უკრავდნენ მთელი ხმით, თან თვალს უკრავდნენ ერთმანეთს.
ფიცარნაგზე მყოფები შედგნენ, დათუნიას მიაჩერდნენ, ჯანდაბას მაგისი თავი, თქვას, რაც უნდაო. დათუნიას მიკროფონი ეჭირა და მთვრალივით ქანაობდა.
- თქვი, თქვი, დათუნია - აქეზებდა ხალხი, დათუნიამ ერთხანს კიდევ იქანავა, მერე პირი ფართოდ დააღო და .... ყოვლად საზიზღარი გინება დაახეთქა. საწყალი დათუნია, ბიჭები გინების მეტს არაფერს აზეპირებდნენ. ჰოდა, როცა დაფიქრდა, რა ვთქვაო, მეტი ვერაფერი გაიხსენა.
დათუნიას „სეფე-სიტყვას“ მზაფრი რეაქცია მოყვა ხალხში. უმეტესობა აღშფოთდა, თავი შეურაცხყოფილად იგრძნეს. ზოგიერთები კი, ასეთთა რიცხვი საკმაოდ ბევრი იყო,სულით და გულით ერთობოდნენ. დათუნია სულთამხუთავი ბიჭები ხომ სიცილით იჭაჭებოდნენ, ნამდვილი ზეიმი ჰქონდათ. რას იფიქრებდნენ, თუ ასეთი ნომ ერი გამოუვიდოდათ. ფიცარნაგზებ მყოფები სასწრაფოდ მივარდნენ დაღუნიას, მიკროფონი ხელიდან გამოგლიჯეს და ძირს ჩამოაბრძანეს.
ისევ დაიწყო მიტინგი, ახლა უკვე მგონი მესამედ. გავიდა ცოტა ხანი და დათუნია ისევ აფოფხდა ფიცარნაგზე.
ისეთი ამბავი ატყდა, კალმით რომ არ აიწერება, როგორც წიგნებში სწერია ხოლმე. დათუნია, ჩვენი უწყინარი, ბატკანივით მშვიდი დათუნია ახლა ნამდვილ გიჟს გავდა. საწყალს, ეტყობა, თავში დაარტყა, როგორც კი ფიცარნაგს დაადგა ფეხი და ხალხს მაღლიდან გადმოხედა. ღონე არც ახლა აკლდა, ნამდვილ ბაყბაყდევს დაემსგავსა, ათი კაცი მაინც ეჯაჯგურებოდა და მაინც ვერაფერს უხერხებდა, ხარივით მიიწევდა მიკროფონისკენ. ვიღაცეები აცვივდნენ ფიცარნაგზე, რათა იქაურებს მიშველებოდნენ და დათუნია მოეცილებინათ თავიდან, მაგრამ აქ ერთი უცნაური ამბავი მოხდა: დათუნიას მხარის დამჭერნი აქაც გამოუჩნდნენ, თავის მხრივ ისინიც აცვივდნენ ფიცარნაგზე, ეს დიდი საოცრება იყო, მაგრამ აკი ჩემს თვალწინ მოხდა ეს საოცრება...
ფიცარნაგზე ყველაფერი ერთმანეთში აირია, უკვე ძალზე ძნელი იყო იმის გარკვევა, ვინ ეხმარებოდა დათუნიას და ვინ არა. მთელი ფიცარნაგი ზღვასავით ღელავდა და აქეთ-იქით ირწეოდა. ეს ხალხსაც გადაედო, ხალხიც აღელდა, ირგვლივ ყურისწამღები ყვირილი ატყდა, მაგრამ შეუძლებელი იყო იმის გარჩევა, ვინ რას გაჰყვიროდა. მთელი მიტინგი ზღვასავით ღელავდა და ბობოქრობდა, საცაა ნაპირებს გადალახავდა. უკვე საშიშიც იყო იქ დგომა, მაგრამ მე შიში სრულიად დამავიწყდა, ისე ვიყავი გაბრუებული, რაღაც ძალას ვგრძნობდი, რომელიც თითქოს სადღაც მიმაქანებდა. ბიძაჩემს კი მგონი სულ მთლად დაჰკარგოდა გრძნობა. ამ ღრიალში და ვაი-უშველებელში დათუნია ნაბიჯ-ნაბიჯ მიიკვლევდა გზას მიკროფონისკენ. ო, როგორ შემეცოდა! „მიეცით მიკროფონი მაგ საცოდავს, - ავყვირდი მთელი ხმით, ხომ ხედავთ, მიკროფონი სათამაშო ჰგონია! აცალეთ ითამაშოს!“ მაგრამ ვინ გაიგონებდა ჩემს სიტყვებს, საკუთარი ხმა მე თვითონაც არ მესმოდა.
ამასობაში დათუნიამ მიაღწია მიკროფონს, რა შესახედავი იყო... თავი ჩვეულებრივზე დაბლა დაეხარა, თვალებიც სისხლისფერი გახდომოდა. ახლა ნამდვილად ჰგავდა ხარს. თითქოს მართლა რქებით უნდა დაეძგეროს ვიღაცასო. მის ირგვლივ ხალხის ცოცხალი გორგალი ირწეოდა. უკვე მუშტი-კრივზეც გადავიდნენ, დათუნიას სულთამხუთავი ერთი ბიჭი შევამჩნიე მათ შორის, შუბლზე კოპი აჯდა. გამიხარდა, ახია შენზე-მეთქი - გავიფიქრე. მერე თითქოს სახანძრო მანქანის ხმაც მომესმა, ალბათ წყლით უპირებდნენ დათუნიას გაგრილებას. სხვა საშველი მართლაც არ ჩანდა. მაინც ვინ იფიქრებდა, თუ ასეთი ღონიერი იქნებოდა... ხალხი პანტა-პუნტით შემოიფერთხა, მიკროფონს დათვივით წაეპიტინა და ორივე ხელით ჩაბღუჯა.
ის იყო, პირიც დააღო დათუნიამ, რაღაც უნდა ეთქვა, მიკროფონი ორივე ხელით ჩაბღუჯული ეჩირა, რომ უცბად გაშეშდა, ხმაც ვერ დასძრა, თვალები კიდევ უფრო გადმოეკარკლა, ორიოდ წამის მანძილზე იყო ასე გაშეშებული. უეცრად მიკროფონი ძირს დააგდო (სანატრელი, ეგზომ სასურველი მიკროფონი) ერთი ნახტომით გაჩნდა ფიცარნაგის კიდესთან, სასწრაფოდ გადაეშვა ძირს და უკანმოუხედავად მოკურცხლა. მძიმე ტორტმანით მოჰქონდა აწოწილი სხეული, სირბილით კი საკმაოდ სქრაფად გარბოდა.
გაოცებულმა ხალხმა გონს მოსვლა ვერც მოასწრო, რომ ფიცარნაგზე ეხლა დათუნიას დედა, მარგალიტა ავიდა. თურმე სწორედ მისი დანახვის შეეშინდა დათუნიას და იმიტომაც მოკურცხლა.
- ოო, მარგალიტა! ამდენ ხანს როგორ ვერ მოვიფიქრეთ, მარგალიტასთვის დაგვეძახა, - ახმაურდა ხალხი. ყველას გულქრფელად უკვირდა, ეს რამ დაგვავიწყაო. მარგალიტა მიკროფონთან მივიდა, საშინელი წყევლა-კრულვა დაატეხა თავს იქ შეყრილებს.
- თქვენ ხალხი ხართ?- გაკაპასებით ამბობდა იგი, - თქვენ ადამიანები გქვიათ? რა გინდოდათ დათუნიასთან, რას მოათრიეთ აქ, ხომ იცით, რა ჭკუის პატრონიცაა, თუმცა რა, მაგაზე მეტი ჭკუა არც თქვენთვის მოუცია გამჩენს...
ეს ლანძღვა არავის ესიამოვნა. ჩვენთან რა გინდა, ვიღაცეებმა შეაგულიანესო, აყვირდნენ. ზოგიერთებმა თავი შეურაცხყოფილად იგრძნეს. ეს რა ხდება, თავი საგიჟეთში გვგონიაო. ჯერ შვილი, მერე დედა, ორივენი ერთმანეთზე უარესები არიანო.
მარგალიტამ იყვირა, იკაპასა, გული მოიოხა და მერე გულამოსკვნით ატირდა ამდენი ხალხის თვალწინ.
- ვინ რა იცის, რა გამწარებულიუ ვარ, - ამბობდა ტირილით, მთელი ცხოვრება სიხარული არ მინახავს. ახლა კიდევ, ღმერთმა როგორ დამსაჯა, ასეთი შვილი რომ მომცა. რა გინდათ მაგისგან, რას ერჩით, ასე რამ გაგიქვავათ გული. ღმერთისა მაინც არ გეშინიათ?მარგალიტა ტირილით ჩამოვიდა ფიცარნაგიდან და თავისი გზით წავიდა. მისმა ცრემლებმა ხალხზე ისე იმოქმედა, თითქოს ცივი წყალი გადაასხესო. ირგვლივ სიჩუმემ დაისადგურა. ყველას გულით შეებრალა ის საცოდავი ქალი. მართლაც რა უბედურია ის საწყალიო, ჩაილაპარაკეს. თან როგორღაც უხერხულობას გრძნობდნენ, თუმცა თავი ყველას უდანაშაულო ეგონა. ლაპარაკის იშტა დაეკარგათ, აღარ უნდოდდათ მიტინგი. დაღუნეს თავები და თავ-თავიანთ სახლებში წავიდ-წამოვიდნენ. მიტინგის მომწყობებმაც სხვა დროისთვის გადადეს მიტინგი.
მე და ბიძაჩემი სულ ბოლოს წამოვედით. თავი ერთიანად მიბრუოდა, მიჭირდა იმაში გარკვევა, რაც ჩემს თვალწინ მოხდა.
- ნეტავ საით გაიქცა დათუნია, - ვთქვი ფიქრებში გართულმა.
- ვინ დათუნია? - მკითხა ბიძაჩემმა.
- ვინ და დათუნია აღარ იცი?
- მიტინგზე იყო?
- რაო, არ გაგიგია?
ეჰ, ბიძაჩემს თურმე მართლა ზეზეულად ეძინა, არაფერიც არ გაუგია. რაღაც ხმები კი მესმოდაო, დამნაშავესავით ჩაილაპარაკა, როცა მე სიცილი ამიტყდა.
ამ უცნაურ ამბავს ალბათ არც კი გავიხსენებდი, მაგრამ მინდა ბიძაჩემმა წაიკითხოს და გაიგოს, თუ რა მოხდა იმ ხნის განმავლობაში, როცა თვითონ ზეზეულად ეძინა.







Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.