როდის გვესტუმრება ახალი წელი

 (ხმები: 0)


ტყეში დიდი ფაციფუცი იყო, ტყის ბინადრები ახალი წლის შესახვედრად ემზადებოდნენ. შეარჩიეს მშვენიერი, წერწეტა ნაძვის ხე, თითქოს საგანგებოდ განზე მდგარი, ისე, რომ მის ირგვლივ საცეკვაო ადგილი საკმაოდ რჩებოდა და მის მორთვაზე იწყეს ზრუნვა. ციყვმა გადაქექა თავისი ფუღურო, ერთი ასხმა წაბლი წაიღო და ნაძვის ხის ტოტზე ჩამოკიდა. წრუწუნამაც გაიმეტა რამდენიმე ცალი თხილი და ციყვს თხოვა, ქვედა ტოტზე დაკიდეო - იმედი ჰქონდა, ზეიმის დამთავრების შემდეგ ისევ მივწვდებიო. წიწკანამ და ბეღურამ ნაირფერი კენკრის ნაყოფით დახუნძლული ნედლი ტოტები მოიტანეს, მწვანე ტოტები დამშვენდა და გაცოცხლდა მათი სილამაზით. ვერცხლისფერმა მელიამ - ფუმფულა ბეწვით შემოსილმა ნამდვილმა მზეთუნახავმა, უცხო სილამაზის ბუმბულისაგან შეკრული მარაო უძღვნა ნაძვის ხეს, ჯერჯერობით მარაო არ მჭირდება, ძალიან ცივა,ზაფხულისათვის ახალს გავაკეთებო. კურდღელიც მოცუნცულდა თავისი ბაჭიებით და ბოსტნეულით პირამდე სავსე კალათა მოიტანა. . . კურდღელს ზღარბი მოჰყვა, ლოყაწითელი ვაშლებით და ქარვისფერი მსხლებით დატვირთული; მისი არმოსვლა ნამდვილად დააკლდებოდა იქაურობას. ირემიც გამოჩნდა, ლაღი, ამაყად კისერმოღერებული. ქორბუდა რქებზე საოცარი სილამაზის წინწკლებიანი სოკო დაემაგრებინა. ხევში ეპოვა თურმე, წიწვებით და ხმელი ფოთლებით შეფუთულ ადგილას, სადაც ზამთრის სიცივე ვერ მიუდგება. ყველაზე ბოლოს დათვი მობაჯბაჯდა, თაფლის ფიჭა წამოეღო ნაძვის ხის მოსართავად. თათით დაამაგრა ფიჭა ნაძვის ხეზე და დანარჩენი საჩუქრები კინაღამ ძირს გადმოყარა. დათვის მოუხეშაობა ხომ საქვეყნოდ ცნობილია, ახლა კი სანახევროდ ძილბურანში იმყოფებოდა, საახალწლოდ საგანგებოდ გამოეღვიძებინათ ზამთრის ძილისაგან და ხეირიანად ვერ გამოფხიზლებულიყო, ამიტომ კიდევ უფრო მოუქნელად ირჯებოდა.
თანდათან მოირთო და გალამაზდა ნაძვის ხე, მაგრამ ჯერ კიდევ იმდენი რამ უნდა შემატებოდა. . .
აი, ყინვამ ძალუმად მოიქნია ჯადოსნური კვერთხი, მთელ ტყეს გადააქსოვა სილამაზითა და სინატიფით განთქმული თავისი ნაქარგი. საოცარი სახეებით მოუქარგა ტოტები ნაძვის ხეს, ფანტასტიკურად ჩაგრეხილ - ჩაწნული მძივები გააბა ტოტიდან ტოტზე.
როცა მთვარე გამოჩნდა, მომწვანო, ფოსფორული სხივები ჩააწნა ყინვის ნაქარგებსა და მძივებში. ვარსკვლავებმა მკრთალი ცისფერი სხივები შემატეს ნაძვის ტოტებს. სად იყო და სად არა, თეთრი ფაფუკი ღრუბელი გამოჩნდა, ტყის თავზე ნელა მირონინებდა. საახალწლო ნაძვის ხის დანახვისას კალთა ღონივრად შეიბერტყა, თოვლის ფიფქები დააფრქვია ნაირფერად მორთულ - მოკაზმულ მწვანე ტოტებს.
ახლა კი, ნაძვის ხეს, როგორც იტყვიან, აღარაფერი აკლდა. ავ თვალს არ დაენახებოდა, ისე გამშვენიერდა. გადაჭარბებული სულაც არ იქნება, თუ ვიტყვით, რომ ასეთ ლამაზ საახალწლო ნაძვის ხეს სხვაგან ვერსად შეხვდებოდით.
ტყის ბინადრები გარს შემოეხვივნენ ნაძვს და აღტაცებულნი თვალს ვეღარ აშორებდნენ, მისი სილამაზით ტკბებოდნენ; თან მოუთმენლად ელოდნენ ახალი წლის მოსვლას, სხვა საქმე აღარაფერი დარჩენოდათ.
- როდის მოვა ახალი წელი? - იკითხა ბაჭიამ. ეტყობა, რაიმე სასუსნავის ჩაკვნეტა ეჩქარებოდა.
- მე ხომ გითხარი, ზუსტად თორმეტ საათზე - ჩაულაპარაკა დედა კურდღელმა და ბაჭიას თავში თათი წაუთაქა, ეს როგორ დაგავიწყდაო.
- კი, მაგრამ, საათი ხომ არცერთს არ გვაქვს! - თქვა ვერცხლისფერმა მელიამ, - როგორ გავიგებთ ახალი წლის მოსვლას.
- საათი კაჭკაჭს ექნება ფუღუროში შენახული - თქვა ციყვმა და დრო აღარ დაუკარგავს, ხტუნვა - ხტუნვით გაქანდა კაჭკაჭისაკენ. დანარჩენებიც, ზოგი ფრენით, ზოგი ხტუნვით თუ სირბილით, ციყვს უკან გამოუდგნენ. ხომ შეიძლებოდა რაიმეში გამოსდგომოდნენ.
კაჭკაჭი ბაიბურშიც არ იყო, თუ რა დღესასწაული მზადდებოდა ტყეში, თავი ფრთის ქვეშ ამოედო და გულის ძილით ეძინა. ციყვმა ძლივს გააღვიძა.
- როცა რაიმეს ნახავ მოსატაცებელს, მაშინ ვერავინ დაგასწრებს, - უსაყვედურა ციყვმა, - საათი გექნება, საჩქაროდ გვჭირდება. . .
- საათი რამდენიც გინდა, იმდენი მაქვს, - თქვა კაჭკაჭმა და შვიდიოდე საათი გადმოულაგა.
ტყის ბინადრები სიხარულით ახმაურდნენ, მართლაც რომ კოჭი ალჩუზე დაუჯდათ - ჯერ სულ არ ჰქონდათ საათი და აგერ უცებ შვიდი დაულაგეს წინ, მაგრამ როცა საათებს დახედეს, სიხარული წამში გაუქარწყლდათ: ყველა საათი სხვადასხვა დროს აჩვენებდა.
- რომელია ამთ შორის სწორი? - ჰკითხა ციყვმა.
კაჭკაჭმა პასუხად მხრები აიჩეჩა და თავი ისევ ფრთის ქვეშ შეჰყო დასაძინებლად.
დაღონდნენ ტყის ბინადრები, იქვე მიუტოვეს კაჭკაჭს თავისი შვიდივე საათი და კვლავ ნაძვის ხეს მიაშურეს. ნაძვის ხე ისევ ისე ბრწყინავდა თვალისმომჭრელი სილამაზით, მაგრამ ეს ბრწყინვა აღარავის ახარებდა. თავს ვეღარაფრით ინუგეშებდნენ. მათ აღარ ესტუმრებოდათ ახალი წელი, რადგან საათი არ ჰქონდათ. ახალი წლის ღამეს ყველა საათს შეჰყურებს. ზუსტად თორმეტ საათზე თოვლის ბაბუა მოგრიალდება ირმებშებმული ეტლით და ახალი წლის დადგომას ულოცავს დამხვდურებს, თან საახალწლო საჩუქრებს ურიგებს. ოღონდ ეს მშვენიერი ამბავი იქ ხდება, სადაც საათი აქვთ. უსაათოდ თოვლის ბაბუა არსად მიდის.
არაჩვეულებრივად ლამაზი ნაძვის ხის ირგვლივ სიჩუმემ დაისადგურა. ტყის ბინადრებს თავი ჩაექინდრათ და ხმას აღარ იღებდნენ. ერთმანეთსაც კი აღარ უყურებდნენ დაღონებულები. უეცრად ამ სიჩუმეში ვერცხლის ზანზალაკების წკარუნი შემოიჭრა. ტყის ბინადრებმა ერთმანეთს გადახედეს. წკრიალის ხმას ფლოქვების თქარათქური მოჰყვა, და სულ მალე თოვლიან ბილიკზე თოვლის ბაბუა შემოიჭრა ირმებშებმული ეტლით.
ტყის ბინადრებმა პირველად თვალს ვერც კი დაუჯერეს.
- როგორ გვესტუმრე, თოვლის ბაბუავ, ჩვენ ხომ საათი არ გვაქვს? - ჰკითხეს ერთხმად თოვლის ბაბუას.
- სამაგიეროდ მე მაქვს საათი, - თქვა თოვლის ბაბუამ, - მე თვითონ ვიცი, თუ სად როდის უნდა მივიდე.
რაკი ეს საკითხი გაირკვა, ტყის ბინადრები დამშვიდნენ. გაოცებამ სიხარულს დაუთმო ადგილი. თოვლის ბაბუას მობრძანება, ცხადია, ყველას ძალიან გაუხარდა, მით უმეტეს, რომ მან უამრავი საახალწლო საჩუქარი მოიტანა, - უტკბილესი, უგემრიელესი, უძვირფასესი.
არაჩვეულებრივად ლამაზი ნაძვის ხის ირგვლივ ასევე ლამაზი ზეიმი გაიმართა. ტყის ბინადრები ცეკვავდნენ, მღეროდნენ, ათასგვარ ოინბაზობას იგონებდნენ, ფერხულს უვლიდნენ ნაძვის ხის გარშემო. თოვლის ბაბუაც მათთან ერთად მხიარულობდა, საგანგებოდ აღნიშნა, ასეთი ლამაზი ნაძვის ხე ჯერ თვალით არ მინახავსო. თოვლის ბაბუას კი ეს ნამდვილად დაეჯერებოდა. ჯერ არცერთი საახალწლო ნაძვის ხე არ მორთულა, საკუთარი თვალით რომ არ ენახა.
მერე თოვლის ბაბუა ისევ ჩაჯდა ირმებიან ეტლში.
- დროა, დაგტოვოთ, სხვებსაც ხომ უნდა ვესტუმრო, - თქვა მან.
ირმებმა კამარა შეკრეს, ვერცხლის ზანზალაკები აწკარუნდნენ და ახალი წელი სხვაგან გაფრინდა.
ახლა კი მთავარ სათქმელს მივადექით. თოვლის ბაბუამ, სანამ ტყის ბინადართა თავყრილობას დაემშვიდობებოდა, თავის საათი აჩუქა მათ, საკუთარი ხელით ჩამოჰკიდა ხის ტოტზე, საგანგებოდ აღნიშნა, რომ ეს საათი მუდამ ზუსტად იმუშავებდა და არასოდეს უმტყუნებდა მათ.
მერე არ იკითხავთ, რა მშვენიერი საათი იყო!? სულ ერთიანად ბაჯაღლო ოქროსი, ციფრების ადგილას ბრილიანტის თვალი ესვა. ისრები პლატინისა ჰქონდა. კაჭკაჭს სწორედ რომ თვალი დარჩა ზედ, უნდოდა აეწაპნა და თავისი საათებისთვის მიემატებინა, მაგრამ ვერ მიართვეს.
ასე რომ, თოვლის ბაბუას ნაჩუქარი ძვირფასი ოქროს საათი ისევ იქ არის, მწვანე ტყის სიღრმეში, ნაძვის ხის ტოტზე ჩამოკიდებული. თუ ვინმე კარგად მოძებნის, იქნებ იპოვოს კიდეც. . .




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.