იალქნიანი ნავი

 (ხმები: 0)


იალქნიანი ნავი


როცა ბამბაქულამ იალქნიანი ნავი პირველად დაინახა, ძალიან გაოცდა და ნიავს ჰკითხა, ნავზე თეთრი ფარდები რად ჩამოუფარებიათო? სწორედ ასე თქვა, თეთრი ფარდებიო.
ნიავმა ამ სიტყვებზე იმდენი იცინა, კინაღამ სული შეეხუთა და ძლივსღა ამოთქვა:
- ეს ფარდები კი არა, იალქნებია ბამბაქულა.
- რისთვის სჭირდება მერე ეს იალქნები?
- რისთვის და მაგითი მოძრაობს. მე ვუბერავ იალქნებს და ნავი ზღვის ტალღებზე მისრიალებს.
- აი, თურმე რა . . . - ჩაილაპარაკა ბამბაქულამ. - იალქნიანი ნავიც შენი მეგობარი ყოფილა, არა?
ნიავი დაეთანხმა, შენს შემდეგ ჩემი უახლოესი მეგობარიაო. ბამბაქულა დამშვიდდა, ნიავმა პირველი ადგილი მას რომ მიაკუთვნა და დაკვირვებით დაუწყო თვალთვალი ნავს. რაც უფრო მეტს შეჰყურებდა, მით უფრო მოსწონდა.
- მე რომ ბამბაქულა არ ვიყო, იალქნიან ნავად ყოფნას ვინატრებდი. - ბუტბუტებდა თავისთვის. - რა კოხტაა და მოქნილი. რა მსუბუქად მისრიალებს ტალღებზე. გეგონება, სულ ცოტაც და ჰაერში აფრინდებაო. ცოტათი მგავს კიდეც.
აღფრთოვანებული ბამბაქულა ზღვის ზედაპირს მიუახლოვდა, რათა იალქნიან ნავს უფრო კარგად გასცნობოდა.
- ძალიან მომწონს შენი მსუბუქი სრიალი, - უთხრა გულითადი ღიმილით.
იალქნიანმა ნავმა ქათინაური დაუბრუნა:
- მეც ძალიან მომწონხარ, სიმსუბუქით ვერავინ ვერ შეგედრება, თვით მეც კი.
ბამბაქულამ კიდევ უფრო გაიხარა, იალქნიანი ნავისაგაანაც გულითადობის გამომხატველი სიტყვები რომ გაიგონა და მაშინვე მასთან დამეგობრება გადაწყვიტა. უკვე წარმოიდგინა კიდეც, ერთად როგორ ისრიალებდნენ ზღვის ტალღებზე და როგორ დაეხმარებოდათ ნიავი. აკი ორივეს მეგობარი იყო, წინასწარ სიამით ეღიმებოდა, რა კარგ დროს გავატარებთო.
- მე ბამბაქულას მეძახიან, შენ რა გქვია? - ჰკითხა იალქნიან ნავს. ჯერ ხომ უნდა გასცნობოდა თავის მომავალ მეგობარს.
- ძალიან სასიამოვნოა. მე ფრთათეთრას მეძახიან, - უპასუხა იალქნიანმა ნავმა. - აი, ხედავ? გვერდზე მაწერია ჩემი სახელი. კითხვა ხომ იცი?
ბამბაქულას ცოტათი ეწყინა იალქნიანი ნავის შეკითხვა, მაგრამ არ შეიმჩნია. მაშინვე დაეშვა ზღვის ზედაპირზე, რათა წარწერა წაეკითხა და იალქნიანი ნავის წინაშე გამოემზეურებინა თავისი ცოდნა. მაგრამ თავისდა გასაოცრად, როცა ძალიან მიუახლოვდა, წარწერას ვინღა დაეძებდა, თვით იალქნიანი ნავიც ვეღარ დაინახა.
- სადა ხარ ფრთათეთრავ? - დაუძახა ბამბაქულამ, - ვეღარ გხედავ!
- ვერც მე გხედავ ბამბაქულავ, მოესმა სულ ახლოდან. ბამბაქულამ თვალები დააცეცა, მაგრამ მაინც ვერ დაინახა.
„ალბათ შემეშალა და სადღაც სხვაგან დავეშვი ზღვის ზედაპირზე“, - იფიქრა ბამბაქულამ და ისევ მაღლა აიწია. ზევიდან კარგად დაათვალიერა ბამბაქულას სამყოფელი, არ შემეშალოსო და ისევ ჩამოეშვა დაბლა. მაგრამ როგორც კი ზღვის ზედაპირს შეეხო, ისევ დაჰკარგა მხედველობიდან.
- სად დაიკარგე, ფრთათეთრავ? - დაუძახა ბამბაქულამ.
- მე კი არა, შენ ხარ დაკარგული, - მოესმა ფრთათეთრას ხმა. ძალიან ახლოდან კი მოისმოდა ეს ხმა, მაგრამ ბამბაქულამ მაინც ვერაფერი დაინახა.
ბამბაქულა დაიბნა, ვერაფერი გაეგო. ისევ აიწია მაღლა. კიდევ ერთხელ სცადა ფრთათეთრას მიახლოებოდა და კიდევ დაჰკარგა მხედველობიდან.
- ერთი მითხარი, მე თუ მხედავ ფრთათეთრა, - დაუძახა მოთმინებადაკარგულმა ბამბაქულამ.
- შენ კი არა, ვეღარც ლურჯ ცას ვხედავ, - მოესმა ფრთათეთრას ხმა. - მხოლოდ იმ ტალღას ვარჩევ, რომელზეც ამ წუთში მივცურავ და იმასაც ძალიან ბუნდოვნად.
ბამბაქულამ აღარ იცოდა რა ეღონა. ფრთათეთრაც დაბნეული იყო, გაუბედავად ირწეოდა ტალღაზე. ისევ ნიავმა უშველათ. დაუბერა და მაღლა აიტაცა ბამბაქულა. ახლა კი დაინახა ბამბაქულამ ფრთათეთრა, იმანაც თამამად გააგრძელა გზა ლურჯ ტალღებზე.
- მე კარგად გხედავ ფრთათეთრავ, - ჩამოსძახა ბამბაქულამ ზევიდან, - შენც ხომ მხედავ?
- მეც კარგად გხედავ, - გამოეპასუხა ფრთათეთრა, - ლურჯ ცასაც ვხედავ, ჰორიზონტსაც.
ვერც ბამბაქულას და ვერც ფრთათეთრას ვერ გაეგოთ, თუ რა ხდებოდა, რატომ ეკარგებოდათ ერთმანეთი მიახლოებისას. ისევ ცალ-ცალკე გააგრძელეს თავიანთი გზა, შორიდან ესიყვარულებოდნენ ერთმანეთს, თან გულში ფიქრობდნენ: „სიშორე ჩვენს მეგობრობას სულ ერთია, ვერაფერს დააკლებსო“, ნიავმა ალბათ ყველაფერი კარგად იცოდა, მაგრამ საჭიროდ არ ჩათვალა, მათთვის რაიმე განემარტა, მხოლოდ ჩუმად ქირქილებდა თავისთვის.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.