მთვარის საქანელა » Literatura.Mcvane.Ge



მთვარის საქანელა

 (ხმები: 0)


ვერა და ვერ დაიძინა თამუნამ. ანკი რა დააძინებდა: ღია სარკმელში მოქათქათე, გაბადრული მთვარე ისეთი ოინბაზი ღიმილით შეჰყურებდა თვალებში, თითქოს ეუბნებოდა, რა დროს ძილიაო. თამუნამ შეამჩნია, მთვარეს თვალები ჰქონდა, ცხვირიც, პირიც. ზუსტად ისეთივე იყო, როგორიც თავისი ზღაპრების წიგნში ჰქონდა ნანახი. იმ ზღაპრებში მთვარეს ლაპარაკი შეეძლო. თამუნამ იფიქრა, იქნებ მართლა შეუძლია მთვარეს ლაპარაკიო და ცნობისმოყვარეობით ჰკითხა:
- რატომ არ გეძინება, მთვარევ?
მთვარეს გაეღიმა. თამუნას გაუხარდა, გაიგონაო.
- მე ღამით არ მძინავს, დღისით ვიძინებ. - უპასუხა გოგონას.
- რა კარგია. - ტაში შემოჰკრა თამუნამ, - არც მე მეძინება, მოდი, ერთად ვითამაშოთ.
- კარგი, ვითამაშოთ, - სიხარულით კიდევ უფრო გაიბადრა მთვარე.
- რა ვითამაშოთ? - დაფიქრდა თამუნა, - მე ბევრი თამაში ვიცი, შენ თუ იცი?
- მე ყველა თამაში ვიცი, რასაც შენ თამაშობ. ის ვითამაშოთ, რაც ყველაზე მეტად მოგწონს.
- ყველაზე მეტად საქანელაზე ქანაობა მომწონს.
- კარგი, საქანელაზე ვიქანაოთ, - დაეთანხმა მთვარე, - მაგრამ შენიმ პატარა საქანელა არ გამოგვადგება. მე მაქვს ჩემის ხივებისაგან დაწნული ვერცხლის საქანლეა, მაგრამ ჯერ დაფიქრდი, ხომ არ შეგეშინდება?
ეს შეკითხვა თამუნას ეუცხოვა კიდეც. მე და შიში? - გაიოცა გოგონამ. და მართლაც სულ არ შეშინებია, ჰაერში ჩამოშვებული ვერცხლის საქანელა რომ დაინახა. ძალიან ჰგავდა მის საქანელას, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ მისი ბოლოები სადღაც ცის სიღრმეში იკარგებოდნენ. არც კი დაფიქრებულა, მაშინვე დასკუპტა საქანელაზე, ხელებით მაგრად ჩაეჭიდა ვერცხლის თოკებს და ჰერი . . . გაფრინდა ჰაერში. სულ მალე იგრძნო, ძალიან მაღლა რომ აფრინდა. გადმოიხედა ძირს და რას ხედავს: დედამიწა სადღაც შორს დარჩენილა და სულ უფორ პატარავდება. ცოტა კი შეკრთა თამუნა, მაგრამ მაშინვე გაიმაგრა გული, თავი მაღლა ასწია, ისევ მაღლა აიხედა და თავის ცხვირწინ საოცრად გადიდებული, მოქათქათე მთვარე დაინახა, რომელიც ყოველწამს თვალდათვალ იზრდებოდა. თურმე მთვარეს მიახლოებია. აბა, რა გეგონათ, მთვარის საქანელა მთვარისა და დედამიწის შორის დაჰქროდა. აი, უკვე სულ ახლოს ხედავს თამუნა მთვარის განათებულ ზედაპირს, სულ ცოტაც და საცაა დაეშვება კიდეც მასზე, მაგრამ მთვარის საქანელა ახლა უკანვე გამოქანდა და თამუნა დედამიწისკენ გამოიტაცა. მთვარე ისევ დაპატარავდა, დედამიწა კი გაიზარდა. მთელ დედამიწას გადაუწროლა თამუნამ თავისი საქანელით, მაღლიდან დაჰყურებდა რა სწრაფად მიცურავდნენ ქვემოთ მთები, ზღვები, ქალაქები. თავისი სახლიც კი დაინახა. ფანჯრებში სინათლე არ ენთო, ალბათ ყველას ეძინა, მერე ისევ მთვარისაკენ გაქანდა.
ისე მოეწონა თამუნას მთვარის საქანელა, სიხარულისგან სულ კისკისებდა. მართლაც, აბა რა სჯობია იმ სიმაღლეზე ქროლვას. მთვარეც გულიანად უღიმოდა ხან ახლოდან, ხან კიდევ შორიდან. თვალებციმციმა ვარსკვლავები სიცილით უთვალთვალებდნენ და ფერხულს უვლიდნენ მათ გარშემო.
ამ განცხრომაში რომ იყო, უეცრად მთვარის ხმა ჩაესმა:
- ახლა კი გეყოფა თამუნა. ჩემი ჩასვლის დრომ მოაწია, მზე ამოდის უკვე. დამიბრუნე ჩემი საქანელა.
გაიხედა თამუნამ, მართლაც აღმოსავლეთით ცა ვარდისფრად შეღებილა, მზე ამოსვლას აპირებს და ძალიან ეწყინა:
- ცოტა ხანს კიდე დაიცადე, რა, მზეო, - შეეხვეწა მზეს. - ჯერ კიდევ მინდა მთვარის საქანელით ქანაობა. შენ თუ ამოხვალ, მთვარე უკანვე წაიღებს თავის საქანელას.
- რა სისულელეს ამბობ, - გაჯავრებით უპასუხა მზემ, - როგორ შემიძლია დაცდა. ერთ წამსაც ვერ მოვითმენ. იცი, რამდნეი ხალხი ელოდება ჩემს ამოსვლას? მერე კიდე, მეც შემიძლია გაჩუქო ჩემის ხივებისაგან დაწნული ოქროს საქანელა. იგი კიდევ უფორ შორს, ვარსკვლავებამდე აგიტაცებს.
თამუნას ძალიან გაეხარდა მზის სიტყვები. მაშინვე ჩამოხტა ვერცხლის საქანელიდან. მთვარისთვის მადლობის გადახდაც არ დავიწყებია. ფერგამკრთალმა მთვარემ ჩუმად გაუღიმა საპასუხოდ და ნახევრად თვალებმილულული ჩაეშვა ცისკიდურს მიღმა.
თამუნამ ამომავალ მზეს მიაპყრო თვალი. მართლაც სიტყვა შეასრულა მზემ: ჩამოუშვა ციდან თავისი სხივებისაგან დაწნული ოქროს საქანელა. ხედავს თამუნა, როგორ ნელნელა ეშვება ციდან ოქროს საქანელა, თან ისე ბრწყინავს, რომ გოგონა თვალს ვერ უმაგრებს, ხელებს კი მონდომებით იწვდის მისკენ, ძალიან ეჩქარება ვარსკვლავებამდე გაფრენა. აჰა, უკვე სულ ახლოსაა მზის საქანელა, თამუნას თვალები კიდევ უფრო აუჭრელდა:
- უჰ, როგორ ბრწყინავს! - წამოიძახა თვალებმოხუჭულმა.
- მართლაც ზალიან ბრწყინავს მზე, ფარდა გადაწეული დამრჩენია ღამით, - ჩაესმა ხმა. თამუნამ თვალები გაახილა. თავზე დედა დასდგომოდა. დედამ ფარდა გაასწორა და მზის თვალის მომჭრელი საქანელა ფარდის უკან მიიმალა.
- მზის საქანელა! - წამოიძახა თამუნამ და ხელები მისკენ გაიწოდა.
- რა მზის საქანელა, შვილო? - გაოცებით იკითხა დედამ.
ძალიან ეწყინა თამუნას, როცა გაიგო, რომ ყველაფერი თურმე სიზმარში უნახავს.
სწორედ ამ დროს ნიავმა ფარდა ააფრიალა, მზემ ისევ შემოიჭყიტა ოთახში და რა გგონიათ? თამუნას ეშმალურად ჩაუკრა თვალი. . . მაშინვე მიუხვდა თამუნა, რასაც ნიშნავდა ეს თვალის ჩაკვრა; მზე ნამდვილად შეჰპირდა თავის საქანელას, ამაში ეჭვის შეტანაც არ შეიძლებოდა. და ახლა, როცა მაგიდასთან ზის და კაკაოს შეექცევა, სწორედ იმ საოცარ წამზე ფიქრობს, როცა ორივე ხელით ჩაეჭიდება მზის საქანელას, მოხერხებულად მოიკალათებს და მასთან ერთად გაფრინდება შორს, შორს ვარსკვლავებისკენ. უფროსებს ცხადია, არაფერს ეტყვის, ისინი რას გაუგებენ, იმდენიც კი არ ესმით, რომ მზე ყოველთვის სიმართლეს ამბობს, სიზმარში იქნება თუ ცხადში.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.