ნუნუ ქადაგიძე - ვარდმა რა უთხრა იასა

 (ხმები: 0)


ვარდმა რა უთხრა იასა


ძალიან უყვარდა მზეონას ზღაპრები, ისე არ დაიძინებდა, სანამ ბებია ზღაპარს არ უამბობდა. ბოლო დროს უკვე ერთ ზღაპარსაც აღარ სჯერდებოდა, ორი ან სამი უნდა მოეყოლა ბებიას. ჰოდა, გამოელია ბებიას ზღაპრები. დაიწყებდა თუ არა მოყოლას, მზეონა მაშინვე შეაჩერებდა ხოლმე.
- ეს ხომ გუშინ საღამოს მომიყევი.
ახლა სხვას წამოიწყებდა ბებო.
- ეს კიდევ გუშინწინ მიამბე, - ისევ აბუზღუნდებოდა მზეონა.
ბებიაც გაიკეთებდა ფართოშუშებიან სათვალეს და დაუზარებლად იქექებოდა ძველი ზღაპრების წიგნში, რა არის იქნებ რომელიმე ჯერაც წაუკითხავი ზღაპარი აღმოეჩინა, ცალკე ბებერ მეხსიერებას იჭყლეტდა. ზღაპრების ახალი წიგნი თუ ჩაუვარდებოდათ ხელში, მაშინ ხომ ნამდვილ განცხრომაში იყვნენ ბებია და შვილიშვილი. მაგრამ ასეთი რამ არც ისე ხშირად ხდება, ტელევიზორშიც უმეტესწილად ერთი და იგივე ზღაპრებს იმეორებენ. ამიტომ ყოველ საღამოს, დაძინების წინ, დიდ გაწამაწიაში იყვნენ ბებია და შვილიშვილი.
ერთხელაც, როცა ბებიამ თავის კანტურით და მთქნარებით წამოიწყო:
- იამ რა უთხრა ვარდსა და ვარდმა რა უთხრა იასა...
მზეონამ დამცინავად გადაკისკისა.
- ეს ზღაპარი თავიდან ბოლომდე ზეპირად მახსოვს, ბებია, თუ გინდა, მე თვითონვე მოგიყვები.
ბებიამ ეს ვეღარ მოითმინა და იფეთქა.
- თუ ასეა, შენ თვითონვე უამბე შენს თავს ზღაპრები, მე კი აღარ შემიძლია, ვეღარ მოგიყვები ზღაპრებს.
და ბებია დასაძინებლად წაფრატუნდა, თან უკმაყოფილოდ ბუზღუნებდა, მზის ჩასვლას შიშით ველოდები, ყოველ საღამოს წნევა მიწევს, ზღაპრის გასაგისი შემჯავრდაო.
ცხადია, მზეონა ძალიან უკმაყოფილო დარჩა, შეიძლება ითქვას, გაჯავრდა კიდეც. ერთი პირობა ტირილიც კი დააპირა, სახე ერთიანად მოიჭმუხნა და მუშტებიც მოკუმშა თვალებში ამოსასმელად, მაგრამ უეცრად გაახსენდა ბებიას ნათქვამი სიტყვები, შენ თვითონ მოუყევი შენს თავს ზღაპრებიო.
ტირილი მაშინვე გადაავიწყდა მზეონას, ისე მოეწონა ეს აზრი. აბა, ამას რა სჯობდა, აღარც ბებიას შეაწუხებდა და თან ყოველ საღამოს რომელიმე ახალ ზღაპარს გამოიგონებდა.
სიხარულით ერთიანად გაცისკროვნებული მზეონა მაშინვე შეუდგა ახალი ზღაპრის გამოგონებას... და უცბად აღმოაჩინა, რომ არ იცოდა, თუ რის შესახებ უნდა ყოფლილიყო ეს ახალი ზღაპარი.
მზეონამ შუბლი შეიკრა, ამის მოფიქრება სულაც არ ჩანდა იოლი საქმე... მართლაც, ბევრი იფიქრა, მაგრამ ვერაფერიც ვერ მოიფიქრა, ჭრელი კარუსელივით დაუტრიალდა თვალწინ ზღაპრების ნაირ-ნაირი გმირები. უფლისწულები, მზეთუნახავები, დევები, ურჩხულები, ჭინკები და კიდევ ვინ იცის, რა. და მათ შორის არც ერთი არ ჩანდა იმის მსურველი, რომ მონაწილეობა მიეღო მზეონას ახალ ზღაპარში. ისინი ისევ ძველი ზღაპრის გმირებად ამჯობინებდნენ დარჩენას.
კინაღამ თავბრუ დაეხვა მზეონას, თითქოს მართლა კარუსელზე იჯდაო, როცა ზღაპრების გმირებს ათვალიერებდა. უკვე აღარ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო.
აქ ბებიის ნათქვამმა სიტყვებმა უშველა: ,,იამ რა უთხრა ვარდსა და ვარდმა რა უთხრა იასა~. სწორედ რომ დროზე გაახსენდა.
ისევ გაუცისკროვნდა სახე მზეონას: ამ ძველ ზღაპარში ია და ვარდი სულაც არაფერს ამბობდნენ... ასეთები მზეონას არ შეეშლება, მართლა ზეპირად იცის ის ზღაპარი. ერთი იმის გაგებაა საჭირო, თუ რა უთხრეს ერთმანეთს იამ და ვარდმა და ახალი ზღაპარიც მზად იქნება.
და მზეონამ ისევ შეიკრა შუბლი. წინანდელზე უფრო მეტად სერიოზული სახე მიიღო, ხუმრობა საქმე ხომ არ იყო, ია-ვარდის ნალაპარაკევი უნდა ამოეცნო.
მაგრამ საუბედუროდ, აქაც იგივე ამბავი განმეორდა, რაც დანარჩენ ზღაპრებში ხდებოდა. ია-ვარდი ისევ ძველი ზღაპრის გმირებად რჩებოდა, ანუ ხმას არ იღებდა, როგორც იმ ძველ ზღაპარს შეეფერებოდა.
ყურთასმენაც კი დაძაბა მზეონამ, რა არის იქნებ მათი ნათქვამი თუნდაც ერთი სიტყვისთვის, ან რაიმესთვის მოეკრა ყური.
ია და ვარდი ჯიუტად დუმდნენ. კრინტიც არ დაუძრავთ. ეტყობა დიდად არაფრად ეპიტნავებოდათ მზეონას ახალ ზღაპარში გადასახლება.
ბოლოს მზეონა შეეხვეწა კიდეც, იავ და ვარდო, რაიმე უთხარით ერთმანეთს თორემ ისე ახალ ზღაპარს ვერ გამოვიგონებო.
ყოველივე ამაო აღმოჩნდა, არც იამ, არც ვარდმა ყურად არ იღო მზეონას ვედრება, არაფრად ჩააგდეს მისი გასაჭირი. ერთი სიტყვა რა არის, ერთი სიტყვაც კი არ შეაწიეს.
ბოლოს ჩაეძინა ამდენი ფიქრებითა და გაწამაწიით დაღლილ მზეონას. სიზმრადაც კი მდუმარე ია-ვარდი ნახა. როცა თვალი გაახილა, ისევ ია-ვარდი წარმოუდგა თვალწინ. ცხადია, ახლაც დუმდნენ.
- სხვა გზა არაა. უნდა მოვძებნო ია და ვარდი და ყური კარად დავუგდო, იქნება რაიმე გავიგონო მათი ნალაპარაკევიდან, - მტკიცედ გადაწყვიტა მზეონამ და სისრულეში მოიყვანა კიდეც თავისი გადაწყვეტილება. მაშინვე ია-ვარდის საძებრად გასწია.
შორს წასლვა არ დასჭირვებია საამისოდ. იმ უბანს, სადაც მზეონა ცხოვრობდა, ვარდნარი ერქვა სახელად და როგორც სახელი მიუთითებს, უამრავი ვარდი ხარობდა აქ, იებიც ბლომად იცოდა ვარდნარში, ღობის ძირას მორცხვად მიიკუნჭებოდნენ ხოლმე. ამის გარდა, ვარდნარის ბოლოს, პატარა ხეობის გადაღმა, მწვანე შრიალა ტყე იწყებოდა. იმ ხეობაშიც და ტყეშიც მრავლად ხარობდნენ ყვავილები. მათ შორის ია-ვარდიც.
მიიარ-მოიარა მზეონამ, ჯერ საკუთარი ეზო, მერე მთელი ვარდნარი. პატარა ხეობა, მწვანედ მოშრიალე ტყესაც მიაკითხა, ხეობის გადაღმა. არც ვარდი ჩანდა სადმე, არც ია...
ძალიან უნდოდა მზეონას ახალი ზღაპრის გამოგონება და აღარ მოეშვა ია-ვარდის ძებნას. თუმცა მათი ნასახიც არსად ჩანდა. ამ ძებნისას საკმაოდ ღრმად შევიდა ტყეში. ისეთ ადგილს მიაღწია, სადაც ადრე ფეხიც არ დაედგა.
- რას ეძებ, პატარა ქალო? - მოესმა უეცრად ვიღაცის ალერსიანი ხმით ნათქვამი შეკითხვა.
მზეონამ მიიხედ-მოიხედა: იქვე სულ ახლოს, გამოფუღუროებული ხის გვერდით, ვიღაც მოხუცი ქალი იდგა და ალერსიანად შემოჰყურებდა. ხის ქერქისფერი კაბა ეცვა, მწვანე თავსაფარი ეხვია, ხელში კი ნედლი ხის ტოტი ეჭირა... და მზეონამ მაშინვე იცნო ადგილის დედა, ძალიან კარგად ახსოვდა იგი ბებიის მონაყოლი ზღაპრებიდან.
- ია-ვარდს დავეძებ, - ზრდილობიანად მიუგო მზეონამ.
- სულ ტყუილად ეძებ ია-ვარდს - თავი დანანებით გადააქნია ადგილის დედამ.
- რატომ? - გაიკვირვა მზეონამ, - ვინ მოსთვლის, რამდენჯერ მინახავს ამ ადგილებში ია და ვარდი.
- მართალია, ბევრჯერ გინახავს ია და ვარდი, მაგრამ ყოველთვის სხვადასხვა დროს, ჩემო პატარავ, - აუხსნა ალერსიანი ხმით ადგილის დედამ, - იას და ვარდს ერთად ვერასდროს ნახავ, ისინი სხვადასხვა დროს ყვავილობენ. აი, ახლა იამ უკვე დაამთავრა ყვავილობა, ვარდი კი ჯერ არ გაფურჩქვნილა.
მზეონამ ნაღვლიანად ჩაჰკიდა თავი, უწინ არასოდეს დაფიქრებულა იმაზე, რასაც ადგილის დედა ეუბნებოდა. რას წარმოიდგენდა, თუ ამდენ დაბრკოლებას უნდა გადაჰყროდა ზღაპრის გამოგონებისას.
ადგილის დედას შეუმჩნეველი არ დარჩენია მზეონას დაღონება. ჰკითხა კიდეც ამის მიზეზი, ხასიათი რად შეგეცვალაო, ია-ვარდის ერთად ნახვა რად გინდოდაო.
- მათი ლაპარაკი მინდა გავიგონო, - თქვა მზეონამ.
- თუ ასეა, მარადიული გაზაფხულის ბაღში უნდა წახვიდე, - უთხრა ადგილის დედამ. - იქ ყველანაირი ყვავილი ერთად ყვავილობს, მათ შორის ია და ვარდიც. ჩემი უფროსი დაც იქაა. თუ დაგჭირდა, დახმარებაზე უარს არ გეტყვის.
- ოჰ, რა კარგია, - ტაში შემოჰკრა სიხარულისაგან მზეონამ, - სადაა მარადიული გაზაფხულის ბაღი?
პასუხად ადგილის დედამ ხელი აღმართა და სადღაც მიუთითა ნედლი ხის ტოტით. თვალი გააყოლა მზეონამ, ხავერდივით მობიბინე მწვანე ბილიკი დაინახა და მაშინვე იქითკენ გაექანა.
ფრთებშესხმულივით მიჰქროდა მზეონა ადგილის დედის მიერ მითითებულ მწვანე ბილიკზე, ძალიან ეჩქარებოდა მარადიული გაზაფხულის ბაღში მოხვედრა. ბევრს სასიკეთოსა და საამურს მოელოდა და ცხადია, მისი ზღაპარიც აუცილებლად ხორცს შეისხამდა.
მართლაც, უმშვენიერეს მხარეში ამოჰყო თავი მზეონამ. ეს იყო დიდი წალკოტი, ათასნაირი ყვავილებით სავსე. თვალებიც კი აუჭრელდა მზეონას, საითაც არ გაიხედა, ყველგან ათასფერი ყვავილები იწონებდნენ თავს. აქ ყველა ერთად ყვავილობდა: ნარგიზი თუ ზამბახი, ტიტა თუ სუმბული, ენძელა თუ სათოვლია... საზღვარი არ უჩანდა მათ მრავალნაირობას და მრავალფერობას... ია და ვარდიც იყო იმ წალკოტში, სწორედ გვერდიგვერდ ხარობდნენ.
დრო აღარ დაუკარგავს მზეონას, მაშინვე ია-ვარდისკენ გაექანა, ჩაცუცქდა მათ წინ და ყური მიუგდო, აბა თუ ელაპარაკებიან ერთმანეთსო.
მაგრამ ამაოდ გაისარჯა. როგორ არ დაძაბა ყურთასმენა, მაგრამ ვერაფერი გაიგონა. ამ მარადიული გაზაღხულის ბაღშიც დუმილს ამჯობინებდნენ ია და ვარდი. ერთმანეთს არაფერს ეუბნებოდნენ.
მზეონამ მაშინ თვითონ გაუბა მასლაათი, სთხოვა, ერთმანეთს დაელაპარაკეთ, თორემ ახალ ზღაპარს ვეღარ გამოვიგონებო. ისიც აღუთქვა ორივეს, ზღაპარს აუცილებლად ბედნიერი დასასრული ექნება. ყველას ძალიან მოეწონება და დიდად მადლიერებიც დარჩებინაო, გოგო-ბიჭები ძილის წინ მხოლოდ და მხოლოდ ამ ახალი ზღაპრის მოსმენას მოისურვებენ, სხვა ზღაპრები აღარც კი გაახსენდებათო.
ამაოდ ხარჯავდა სიტყვებს მზეონა. მარადიული გაზაფხულის ბაღის ბინადარი ია და ვარდიც ჯიუტები აღმოჩნდნენ ბებიის ძველი ზღაპრის გმირებივით. ერთი სიტყვა რა არის, ერთი სიტყვაც არ წამოსცდენიათ, რათა ცოტათი მაინც გაემხნევებინათ მზეონა. შემდეგ კი, ვინ იცის, იქნებ ზღაპარსაც თავი მობმოდა...
აქ უკვე ძალიან დაღონდა მზეონა, იმდენად დაღონდა, რომ ცრემლებიც კი მოადგა თვალებზე. ცრემლებმა კი, რახან ერთი გაიკვლიეს გზა, აღარც შეჩერებულან, მძივებივით მიჰყვნენ ერთმანეთს. მზეონა გულამოსკვნით ატირდა. ხუმრობა საქმე ხომ არ იყო, ამხელა გზა გამოიარა, ამდენი იწვალა და სრულიად უშედეგოდ. ზღაპარი მაინც მიუწვდომელი რჩებოდა მისთვის, რაგან ია და ვარდს ჯიუტად არ სურდათ ლაპარაკი...
- რა გატირებს, პატარა ქალო? - ჩაესმა ისევ ალერსიანი ხმით ნათქვამი შეკითხვა.
მზეონამ თავი ასწია, თავზე ვიღაც მოხუცი ქალი დადგომოდა, რომელიც ძალიან ჰგავდა ვარდნარის ტყეში ნანახ ადგილის დედას, ოღონდ იმისგან განსხვავებით, ყვავილებიან მწვანე ღერო ეჭირა ხელში, თავსაფარზეც ყვავილები ჰქონდა ამოქარგული.
- იქნებ რაიმე მიშველო, ადგილის დედავ, - შეეხვეწა მზეონა, იგი მაშინვე მიხვდა, რომ ადგილის დედას ელაპარაკებოდა, - ვარდნარის ადგილის დედამ მითხრა, აუცილებლად დაგეხმარებაო. როგორმე აალაპარაკე ეს ჯიუტი ყვავილები, ია და ვარდი. ხმასაც კი არ იღებენ, ერთი სიტყვაც ვერ ვათქმევინე, მე კი ზღაპარს ვეღარ გამოვიგონებ, თუ მათ ლაპარაკს არ მოვუსმინე.
ადგილის დედამ თავი დანანებით გადააქნია.
- ჩემი უმცროსი დაიკო ეტყობა ძალიან დაბერებულა და გულმავიწყობა შემოსჩვევია. როდის მომხდარა, რომ ჩემს ბაღში ყვავილებს ხმა ამოეღოთ.
- როგორ, ხმას არ იღებენ? - შეწუხდა მზეონა.
- არა, - უპასუხა ადგილის დედამ, - ჩემი ბაღი მხოლოდ და მხოლოდ მდუმარე
ყვავილებითაა დასახლებული, მაგრამ შენ გულს ნუ გაიტეხ, პატარა ქალო, - სასწრაფოდ ანუგეშა მზეონა ადგილის დედამ, შეატყო, ისევ ტირილს აპირებსო, - თუ ასე ძალიან გინდა ია და ვარდის საუბრის მოსმენა, მოლაპარაკე ყვავილებს ბაღს უნდა მიაკითხო. არც ისე შორსაა აქედან. ჩემი უფროსი დაიკოც იქაა, ისიც დაგეხმარება, თუ რაიმე დაგჭირდა.
ამ სიტყვებით ხელი აღმართა ადგილის დედამ, აყვავებული ნედლი ტოტით მწვანე ბილიკზე მიუთითა, რომელიც ყვავილებს შორის მიიკლაკნებოდა. წამიც აღარ დაუხანებია მზეონას, მაშინვე იმ ბილიკზე გაცუნცულდა.
აქ კიდევ უფრო მეტი სიხარულით აევსო გული მზეონას, ვიდრე მაშინ, როცა მარადიული გაზაფხულის ბაღისკენ მიიჩქაროდა. ახლა ხომ საეჭვო აღარაფერი იყო, მოლაპარაკე ყვავილების ბაღში, ცხადია, ია და ვარდიც აუცილებლად ალაპარაკდებოდა. მზეონაც ყურს დაუგდებდა მათ მუსაიფს და ახალი ზღაპარიც მზად იყო.
ასეთ საამურ ფიქრებში გართული ფრთებშესხმულივით მიჰქროდა მზეონა ადგილის დედის ნაჩვენებ მწვანე ბილიკზე. სულ მალე გასცდა მარადიული გაზაფხულის ბაღს, მართლაც რა მდუმარე ბაღი იყო... ჩიტების ჭიკჭიკის ხმაც კი არ ისმოდა.
არ გასულა დიდი ხანი, რაღაც გაურკვეველი ჟრიამული მოესმა მზეონას. რაც უფრო წინ მიიწევდა, ჟრიამულიც მით უფრო ძლიერდებოდა. მზეონას ძალიან აკვირვებდა იგი, ვერაფრისთვის მიემსგავსებინა, რაც კი ადრე გაეგონა.
ცოტაც და ყვავილებით სავსე ბაღში ამოჰყო თავი მზეონამ. და ამ ბაღში ყვავილები ლაპარაკობდნენ. ის ჟრიამული, ჯერ კიდევ შორიდან რომ მოესმა, თურმე ყვავილების ლაპარაკის გამოძახილი ყოფილიყო...
ალბათ სიტყვაც ვერ აღწერს მზეონას სიხარულს. რა ბედნიერება იყო: ყვავილები ლაპარაკობდნენ, მეტი რაღა იყო საჭირო მისი ახალი ზღაპრისთვის? სიხარულისგან ატაცებულმა და ფრთებშესხმულმა ჩამოურბინა ყვავილთა რიგებს მზეონამ, იასამნებს, ყაყაჩოებს, ნარგიზებს და კიდევ მრავალთ, მაგრამ მათთან არც კი შეჩერებულა, ჯერ მათთვის არ ეცალა, ია-ვარდისთვის უნდა მოესმინა ყველაზე უწინ.
მალე იპოვა კიდეც ია და ვარდი. ერთმანეთისკენ გადახრილიყვნენ, თითქოს საგანგებოდ და ისინიც ლაპარაკობდნენ, სხვა ყვავილთა დარად.
ია-ვარდთან ჩაცუცქული მზეონა მაშინვე სმენად იქცა, მთელი გულისყური მათკენ მიაპყრო სახეგაბადრულმა.
მაგრამ, სულ მალე, გაოცებამ შეცვალა სიხარულის გამომხატველი იერი მზეონას სახეზე: დიახ, ია და ვარდი ნამდვილად ლაპარაკობდნენ, მათი ლაპარაკის ხმა მკაფიოდ გაიგონა მზეონამ, მაგრამ... მხოლოდ ხმა, ვერც ერთი სიტყვაც ვერ გაარჩია, რადგანაც ორივე ერთად ლაპარაკობდა... ლაპარაკობდა სულმოუთქმელად, შეუსვენებლივ.
- იავ და ვარდო, ერთმანეთს დააცადეთ ლაპარაკი, მინდა გავიგონო, რას ეუბნებით ერთმანეთს, თორემ ზღაპარს ვერ გამოვიგონებ, - შეეხვეწა მზეონა მათ.
მაგრამ ია-ვარდმა ყურიც არ შეიბერტყა მზეონას ხვეწნა-მუდარის საპასუხოდ. ის კი არადა, მაშინაც არ გაჩუმებულან, როცა მზეონა მათ ელაპარაკებოდა, ისევ ისე სულმოუთქმელად ლაპარაკობდნენ.
აი, აქ კი თავი ვეღარ შეიკავა მზეონამ და არა მარტო ცრემლები გადმოჰყარა, კარგა ხმამაღლაც გააბა ღრიალი.
მართლაც ძალიან საწყენი იყო, ალბათ თავს ვეღარავინ შეიკავებდა მზეონას ადგილზე. ამხელა გზა გამოიარო, ამდენი იწვალო, მოლაპარაკე ყვავილებსაც მიაგნო და ისიც სრულიად უშედეგოდ.
- რა გატირებს, პატარა ქალო, - აქაც ჩაესმა მზეონას ვიღაცის მაღალი ხმით წარმოთქმული სიტყვები.
თვალებიდან ცრემლები მოიწმინდა მზეონამ, ვიღაც მოხუცი ქალი დასდგომოდა თავზე.
ცხადია, ეს მოხუცი ქალიც ადგილის დედა იყო, ჰგავდა კიდეც ძალიან თავის ორ უმცროს დას, ოღონდ მათგან განსხვავებით, უყვავილო ხმელი ღერო ეჭირა ხელში.
- მიშველე რაიმე, ადგილის დედავ, - შეეხვეწა მზეონა, - მარადიული გაზაფხულის ადგილის დედამ მითხრა, თუ რამე დაგჭირდეს, დაგეხმარებაო. სთხოვე იასა და ვარდს, ხანდახან გაჩუმდნენ და რიგრიგობით ილაპარაკონ, თორემ არაფერი მესმის მათი ნალაპარაკევიდან. მე კი ძალიან მჭირდება იმის გაგება, თუ რას ეუბნებიან ერთმანეთს, უამისოდ ზღაპარს ვერ გამოვიგონებ.
- ჩემი შუათანა და, ვატყობ ისე დაბერებულა, დავთრები ერთიანად არევია, - გაბრაზებით შენიშნა ადგილის დედამ, - როდის ერთხელ ყოფილა, რომ მოლაპარაკე ყვავილების ბაღში ყვავილები გაჩუმებულიყვნენ. ასეთი რამ არ მომხდარა და არც იქნება.
- როგორ, სულ ასე ლაპარაკობენ გაუჩერებლად? - იკითხა გაოცებულმა მზეონამ.
- აი, ასე გაუჩერებლად ლაპარაკობენ, ერთმანეთს ერთი წამითაც არ აცდიან ლაპარაკს. მათი ხმები ერთმანეთში ირევა და ვერავინ ვერაფერს გაუგებს, თუ რას უებნებიან ერთმანეთს,
- დაუდასტურა ადგილის დედამ, - არც დღე, არც ღამე ამათგან მოსვენება არაა. ცოტა ხნით გააჩუმეო, მეუბნები... ჩემზე მეტად ვის ენატრება სიჩუმე? ესენი ხომ ერთი წამითაც არ გაჩუმდებიან. თავი მომაბეზრეს პირდაპირ. დამავიწყდა კიდეც სიჩუმე როგორია, მაგრამ ის კი ძალიან კარგად ვიცი, რომ მეტად საამური მოსასმენია, ოჰ, ერთი მდუმარე ყვავილი მაინც იყოს ჩემს ბაღში...
- მდუმარე ყვავილები, ალბათ, მართლაც ბევრი გინახავს, მაგრამ მათი სიჩუმისთვის არ მოგისმენია, - უთხრა ადგილის დედამ.
- სიჩუმეს რაღა მოსმენა უნდა? - გაიოცა მზეონამ.
- აი, აქ კი ცდები, პატარა ქალო, - ალერსიანად შეესიტყვა ადგილის დედა, - უკვე გითხარი და კიდევ ვიმეორებ, რომ სიჩუმე ძალზე საამური მოსასმენია. ამას გარდა, ჯერ ყვავილთა სიჩუმეს უნდა მოუსმინო, რომ მერე მათი ლაპარაკი გაიგო.
მზეონა თავჩაღუნული იდგა; თურმე რა ძნელი ყოფილა ახალი ზღაპრის გამოგონება! არადა, რა ადვილი ეჩვნებოდა სულ თავიდან.
ადგილის დედა კი ალერსიანი ხმით არიგებდა:
- ისევ ვარდნარს დაუბრუნდი, პატარა ქალო, აი, ამ ბილიკს გაჰყევი... ისწავლე ყვავილთა სიჩუმის მოსმენა, მერე კი მათი ლაპარაკსაც გაიგონებ. მოლაპარაკე ყვავილებიც შეგხვდება. ჩემი ბაღიდან ხშირად ვაგზავნი ყვავილებს ხან აქ, ხან იქ... ვარდნარშიც ხარობენ ისინი... ნურც ის გაფიქრებს, სხვადასხვა დროს რომ ყვავილობენ. ხმას მაინც მიაწვდიან ერთმანეთს...
ამ სიტყვებით ხელი აღმართა ადგილის დედამ, ხავერდივით მობიბინე მწვანე ბილიკისკენ მიუთითა მზეონას. ისიც მაშინვე გაუყვა იმ ბილიკს. თითქოს ძალიან შორის იყო წასული, მაგრამ ეტყობა, ძალიან მოკლე გზა ასწავლა ადგილის დედამ. რაღაც ათიოდე წუთში ისევ ვარდნარში აღმოჩნდა, სადაც ჯერ კიდევ არ ყვავილობდნენ ვარდები, იებს კი უკვე აეკრიფათ თავისი ნაზი, მუქლურჯი ფურცლები...
და იმ საღამოს იცით რა მოხდა? დაძინების წინ ბებიას აღარ ჩააცივდა მზეონა, გინდა თუ არა ზღაპარი მომიყევიო. პირიქით, თვითონვე უამბო თავისი თავგადასავალი. სულ დაწვრილებით მოუყვა, თუ როგორ მოიარა მარადიული გაზაფხულის ბაღი, მერე კი მოლაპარაკე ყვავილების ბაღს ესტუმრა. მაგრამ სულ ამაოდ, მაინც ვერ გაიგო, იამ რა უთხრა ვარდსა დავარდმა რა უთხრა იასა.
ბოლოს, ყველაზე უფრო ხნიერი ადგილის დედის დარიგაბც გაახსენდა მზეონას, სიჩუმის მოსმენა რომ ურჩია და ბებოს ჰკითხა, ოდესმე თუ მოგისმენია ყვავილთა სიჩუმისთვისო. ბებიამ გვარიანი ხვრინვა დაუბრუნა პასუხად თურმე ჩასძინებოდა, სანამ მზეონა თავის საოცარ თავგადასავალს უყვებოდა. არადა უცნაური იყო, როგორ არ დააინტერესა ამ საოცარმა და თან ჭკუის სასწავლმა ამბავმა.
თუმცა ვინ იცის, იქნებ ბებიას ზღაპარი ეგონა ყველაფერი...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.