ძმობილები - საბავშვო

 (ხმები: 5)


ახლად გამოჩეკილ ბარტყს რაღაც უჩვეულოდ დიდი ფრთები დაჰყვა, მის და-ძმებზე უფრო დიდი. მთელს მათ გვარტომში, ჭაობის ბინადარ ფრინველთა შორის, შლამისჩიტათა სახელით რომ იყვნენ ცნობილნი, არც ერთს არ ჰქონდა ასეთი დიდი ფრთები. პატარა, მოკლე ფრთები მიჰკროდათ მხრებზე, რაც მხოლოდ იმისთვის იყო საკმარისი, რათა ჭაობში კოლბოხიდან კოლბოხზე ეხტუნავათ. ჰაერში ფრენა არ შეეძლოთ და არც სჭირდებოდათ. ჭაობი საკვების დაულეველი წყარო იყო მათთვის, ამავე დროს საიმედოდ იცავდა ყოველგვარი ჯურის მტაცებელი ცხოველისაგან.
ბარტყი დაბადების პირველი წუთებიდანვე გადაჰკიდა ხათაბალას უჩვეულოდ დიდმა ფრთებმა: კვერცხის ნაჭუჭებში გაიხლართა და ძლივს დააღწია თავი. მერე, როცა მოიზარდა და კოლბოხებზე ხტუნვა მოინდომა თვისტომთა მსგავსად, ნახტომი ვერ მოზომა, მეტისმეტად შორს გადახტა დიდი ფრთების წყალობით და ლიამპალში მოადინა ტყაპანი. მისდა საბედნიეროდ ეს ნაპირთან ახლოს მოხდა და რის ვაი-ვაგლახით შეძლო იქიდან ამოფოფხება. სხვა დროსაც ხშირად შეშლია ნახტომი, მუდამ უჭირდა წონასწორობის დაცვა. ერთხელ ქარმა გაიტაცა, მაგრამ მაშინაც გაუღიმა ბედმა, ჭაობის ნაცვლად ეკლიან ბუჩქებში ჩავარდა. მართალია ძალიან დაიკარწრა, სამაგიეროდ ცოცხალი გადარჩა.
ამდენი ფათერაკების შემდეგ დიდფრთებიანმა ბარტყმა ირწმუნა: თუ უნდოდა ცოცხალი დარჩენილიყო, ფრთები უნდა დაემალა როგორმე. ამიტომაც მუდამ მხერბაწურული და ფრეთბშეკუმშული დადიოდა. ყოველი ზედმეტი მოძრაობისა ეშინოდა. მეტად სასაცილო სანახავი იყო. ამის შემყურე ჭაობის ბინადარ ფრინველებს სამასხარაო აღარ ელეოდათ. მახინჯფრთებიანი დაარქვეს და ეს სახელი შერჩა კიდეც ბოლომდე.
ერთხელაც, როცა თავისებურად ფრთებშეკუმშული, მთელი სხეულით დაძაბული იქექებოდა ჭაობის ხშირ ბალახბულახში, რაღაც ხმა შემოესმა:
- შენ, ეი, დიდფრთებიანო შლამისჩიტავ, რატომ არ დაფრინავ?
მიიხედ-მოიხედა შლამისჩიტამ, ვერავინ დაინახა და ისევ განაგრძო ბალახის წიწკნა, ალბათ მომეჩვენაო.
ცოტა ხანში ისევ შემოესმა ხმა:
- შენ გეკითხები, შენ დიდფრთებიანო, რატომ არ დაფრინავ-მეთქი. რისთვის გინდა ასეთი დიდი და ლამაზი ფრთები, თუ არ იფრენ.
შლამისჩიტამ ახლა კი დაკვირვებით დაიწყო თვალების ცეცება, აშკარად ვიღაცა ელაპარაკებოდა. აცეცა თვალები და როგორც იყო დაინახა: იქვე პატარა ბუჩქის ტოტს ლოკოკინა მიჰკრობოდა, ნიჟარიდან ოდნავ თავგამოყოფილი რქებს გაფაციცებით ასავსავებდა ჰაერში, ყოველი შემთხვევისათვის მზად იყო, თავის ნიჟარაში დასამალავად.
- ეს შენ მელაპარაკები?
რაკი მიხვდა შემამჩნიესო, ლოკოკინა მაშინვე ღრმად შეიმალა ნიჟარაში და იქედან მფრთხალი თვალებით იცქირებოდა.
- რას იმალები მაგ ნიჟარაში, რისა გეშინია?
- შენი მეშინია, ჭაობის ფრინველები ლოკოკინებს ძალიანაც ემტერებიან. - თქვა ლოკოკინამ, უკვე ნანობდა, ნეტავი ხმაც არ ამომეღოო.
- ნუ გეშინია, არაფერს გავნებ, - დაამშვიდა მახინჯფრთებიანმა, - ჩემს სიცოცხლეში პირველად ვხედავ შენისთანა გამბედავ ლოკოკინას. შენს ადგილას სხვა მხოლოდ იმას ეცდებოდა, როგორმე შეუმჩნეველი დარჩენილიყო.
- ასედაც ვაპირებდი, - თქვა გულმოცემულმა ლოკოკინამ და ნიჟარიდან სანახევროდ ამოიწია, - მაგრამ გულმა არ მომითმინა შენი ფრთების შემყრუეს.
- ჩემი ფრთების შემყურეს, - გაიმეორა მახინჯფრთებიანმა და ზიზღით დახედა საკუთარ ფრთებს, - რა აქვს ჩემს ფრთებს მოსაწონი. ჯერ ერთი, რომ ძალიან ულამაზოა შესახედავად. მერე კიდევ რამდენი უსიამოვნება შემხვედრია ამათი წყალობით, ვინ მოთვლის. სიარულიც კი მიჭირს, სირბილზე და ხტუნვაზე ხომ ნუღარ მეტყვი, როგორ ვწვალობ. ყველა მე დამცინის. არა, დიდი ფრთები დიდი სიმახინჯეა.
- სიმახინჯეო? მერცხლებს დიდი ფრთები რომ აქვთ, რაო, მახინჯები არიან?
- ეს სულ სხვა ამბავია. ისინი ჰაერში დაფრინავენ, მე კი ჭაობის ფრინველი ვარ.
- მერედა რაო, თუკი შენც გაქვს დიდი ფრთები, რატომ არ უნდა იფრინო მერცხალივით?
- რას ამბობ, მაშინ ხომ სულ სასაცილოდ ამიგდებენ. ჩვენს ოჯახში არავინ არ დაფრინავს.
- როგორც ვხედავ, შენ თვითონ არ იცი, რაში მოიხმარო საკუთარი ფრთები, - ამოიოხრა ლოკოკინამ, - არ იცი და არც გინდა გაიგო. მე რომ ასეთი ფრთები მქონოდა, მთელი სიცოცხლე ამ ბუჩქის ტოტზე კი არ ვიქნებოდა მიკრული. ავფრინდებოდი სულ მაღლა, მაღლა, გადმოვხედავდი მთელ ქვეყანას.
- აი, აქ კი კარგად გადაგსანსლავდნენ ჩიტები, - შენიშნა მახინჯფრთიანმა შლამისჩიტამ.
- მაგის შიში მე არ შემაკავებდა. სულ ჭაობში ყოფნას ერთი თავისუფალი განავარდება მირჩევნია.
მახინჯფრთიანი შლამისჩიტა ჩაფიქრდა. ლოკოკინა მიხვდა, შთაბეჭდილება მოვახდინეო და უფრო მეტი აღფრთოვანებით ალაპარაკდა:
- თვით ღრუბლებზე მაღლა ავფრინდებოდი, აი, იმ ქათქათა ღრუბლებზე მაღლა. ყური მომიკრავს, ბუჩზე ჩამომსხდარი ჩიტები ლაპარაკობდნენ ერთხელ, თურმე ღრუბელიც ისე შეიძლება გაჰკვეთო ფრენით, როგორც ჰაერი. მე როგორღაც არ მჯერა ეს ამბავი, აქედან რომ შევყურებ, ღრუბელი რაღაც მკვრივი სხეული მგონია... თეთრი კატა ხომ გინახავს, ისეთი თეთრი კატა ხომ რბილია და ფაფუკი, ღრუბელი კიდევ უფრო რბილი ყოფილა, თუ მასში ფრენა შეიძლება. ყველაზე უფრო ეს მაინტერესებს.
ჩაფიქრებულმა შლამისჩიტამ სანახევროდ გაშალა ფრთები.
- ერთხელ კი ავფრინდი, მაგრამ შენს მტერს, მე დღე დამადგა. მომეჩვენა, თითქოს მთელი ქვეყანა სადღაც გადაყირავდა, მერე ეკლიან ბუჩქებში მოვადინე ტყაპანი. რამდენჯერ ჭაობშიც ჩავვარდი, კინაღამ დავიხრჩე. - ამის გახსენებაზე შიშისაგან გააჟრჟოლა შლამისჩიტას და ფრთები ისევ დაკეცა.
- ეს იმიტომ გემართება, რომ არ იცი, ფრთები როგორ უნდა გამართო ჰაერში, როგორ უნდა იფრინო. ეს თავდაპირველად არც ბარტყებმა იციან. მერე სწავლობენ გადაფრენის დროს. ხომ გინახავს, დედა ჩიტი ბარტყებს ფრენას რომ ასწავლის, შენც ისე უნდა ისწავლო.
მახინჯფრთიანმა ისევ გაშალა ფრთები, ერთი-ორი ნაბიჯი გაირბინა, აიწია ჰაერში და ისევ მშვიდობიანად დაეშვა იქვე მახლობლად.
- აი, ხომ ხედავ, - მოუწონა ლოკოკინამ, - თუკი მოინდომებ, ისწავლი კიდეც ფრენას. ფრინველებს დაუკვირდი, ნახე როგორ იქცევიან ფრენის დროს, ფრთებს როგორ იყენებენ.
შლამისჩიტამ ყურად იღო ლოკოკინას რჩევა, დაუკვირდა ფრინველებს, თვითონაც მიბაძა მათ. გაშალა ფრთები და ჰერი... გაფრინდა. ამჯერად კარგა მაღლა აიწია, თავისუფლად მიტრიალ-მოტრიალდა ჰაერში და მსუბუქად დაეშვა ძირს.
- დაინახე, როგორ დავფრინავდი? - მიახარა ლოკოკინას.
- დავინახე, - თქვა მასზე არანაკლებ გახარებულმა ლოკოკინამ, - გიყურებდი და ასე მეგონა მე თვითონ დავფრინავდი ჰაერში.
შლამისჩიტამ ცოტა შეისვენა და ისევ აფრინდა ჰაერში. დიდხანს იფრინა, სანამ გული კარგად არ მოიჯერა. ფართო ირაო დაარტყა და ისევ ჩამოფრინდა ლოკოკინას გვერდით.
- რა კარგია, რომ იცოდე, ჰაერში ფრენა. - აღფრთოვანებით უთხრა ლოკოკინას.
ლოკოკინას ხმა აღარ ამოუღია. შეხედა შლამისჩიტამ და ნახა, ისეთი ნაღვლიანი სახე ჰქონდა, ლამის ატირდა. შლამისჩიტა დაფიქრდა, თავში ერთმა აზრმა გაურბინა:
- ჩემი მონაყოლი ამბები შენ რას გარგებს. მოდი, ჩემთან ერთად შენც აფრინდი.
- - როგორ ავფრინდე, მე ხომ ფრთები არა მაქვს.
- ჩემი ფრთები ორივეს გვეყოფა, ზურგზე შემაჯექი და აგაფრენ.
- დაგამძიმებ, იქნებ ხელი შეგიშალო. - ეჭვობდა ლოკოკინა.
- რას დამამძიმებ, ისეთი პატარა და მსუბუქი ხარ. მოდი, ნუ გეშინია.
ლოკოკინას ძალიანაც ერიდებოდა, მაგრამ ცდუნება ვერ დასძლია, შეასკუპდა მხრებზე შლამისჩიტას, ტკიპასავით ზედ მიეკრა. მანაც გაშალა ფრთები და აფრინდნენ ჰაერში ორივენი. პირდაპირ თეთრი ღრუბლისაკენ აიღეს გეზი, გაკვეთეს იგი და ისევ ჩამოფრინდნენ ძირს.
- მართლა, რა რბილი ყოფილა ღრუბელი. - თქვა შლამისჩიტამ.
- ჰო, ბევრად უფრო რბილი ყოფილა, ვიდრე თეთრი კატა. შენ რომ არა, ხომ ვერასოდეს ვნახავდი მას ასე ახლოდან. - თქვა სიხარულისგან აცრემლებულმა ლოკოკინამ.
- ვერც მე ავფრინდებოდი, შენ რომ არ წაგექეზებინე. აზრადაც არ მომივიდოდა რაიმე მეგის მსგავსი, - უპასუხა შლამისჩიტამ და ორივენი მეტად მადლიერნი იყვნენ ერთმანეთისა.
რაკი ერთად გაიკვლიეს გზა ჰაერში, აღარც დასცილებიან ერთმანეთს. როგორც ორი განუყრელი თანამგზავრი, სულ ერთად დაფრინავდნენ და სულ უფრო აგრძელებდნენ ფრენის მარშრუტებს. ლოკოკინას ჩიტებისაგან ყურმოკრული ცნობების ამოუწურავი მარაგი ჰქონდა.
- ამბობენ, აი, იქითკენ ზღვა არისო. თურმე ძალიან დიდია, თვით ცასავით დიდი. კარგი იქნებოდა, ჩვენც გვენახა. - ამბობდა ლოკოკინა. შლამისჩიტაც იქით მიფრინავდა. მართლაც მიაღწიეს და ნახეს ზღვის ლურჯი, უკიდეგანო სივრცე. რამდენი არ იფრინა შლამისჩიტამ აქეთ-იქით, იმ ლურჯ წყალს ვერც დასასრული დაუნახა, ვერ დასაწყისი. ბევრად უფრო დიდი აღმოჩნდა, ვიდრე მისი მშობლიური ჭაობი, სადაც გამოიჩეკა და გაიზარდა.
- ყური მომიკრავს, აი, იქითკენ, ზღვის ნაპირიდან სამი საათის საფრენზე კუნძულიაო. იქ თურმე რაღაც უჩვეულოდ ლამაზი ყვავილები ხარობენ, ნაირ-ნაირი ცხოველები ბინადრობენ, ცრემლივით გამჭვირვალე წყარო მოჩუხჩუხებსო, - არ ცხრებოდა ლოკოკინა. შლამისჩიტამ გადაწყვიტა მოენახულებინათ ის შორეული კუნძული. შეისვა მხრებზე თავისი მეგობარი და გაფრინდნენ. მართლაც მიაღწიეს იქამდე, მოჩუხჩუხე წყაროს პირას დაისვენეს, დატკბნენ ყვავილების სურნელებით და მერე უკანვე გამოფრინდნენ.
აქამდე ყველაფერი ხელს უწყობდა მეგობრებს. ამინდი წყნარი, მშვენიერი იყო. მაგრამ მოულოდნელად, როცა ნაპირამდე ბევრი აღარაფერი უკლდათ, ცა შავმა ღრუბლებმა დაფარა და ძლიერი პირქარი ამოვარდა.
შლამისჩიტა ყოჩაღად უმკლავდებოდა პირქარს, თავგანწირვით ცდილობდა ნაპირამდე მიეღწია. მის ზურგზე შესკუპებულ ლოკოკინას ძალიანაც უნდოდა რათიმე დახმარებოდა, მაგრამ აბა, რა დახმარება შეეძლო. ერთადერთი ის იყო რომ ტანს იმსუბუქებდა ისედაც მსუბუქი და პატარა.
ბოლოს შლამისჩიტას ძალიან გაუჭირდა პირქართან ბრძოლა. ღონე თითქმის სულ მთლად გამოელია. თანდათან დაბლა ეშვებოდა, სადაც მძიმე ტალღები ღმუოდნენ.
უკვე იმედი გადაიწურა კიდეც, ნაპირს ვეღარ მივაღწევო. ისე დაბლა დაეშვა, საცაა ტალღები შთანთავდნენ. უეცრად რაღაც შემსუბუქება იგრძნო. სულ ოდნავ, მაგრამ მაინც საკმარისი საიმისოდ, რომ ნაპირამდე მიეღწია.
სველ ქვიშაზე დაეშვა, სული მოითქვა და თავის მეგობარს შეუძახა:
- გადავრჩით, ძმობილო, ჩამოხტი ჩემი მხრებიდან.
არავინ გამოეპასუხა. მიათვალ-მოათვალიერა შლამისჩიტამ, ლოკოკინას ასავალ-დასავალიც კი არსად ჩანდა.
დაღონდა შლამისჩიტა, ალბათ ქარმა გადმოაგდო ლოკოკინა ჩემი მხრებიდანო, იფიქრა და სინანულისგან ატირდა. ტირის და უეცრად ხედავს, აგერ არ მოდის მისი მეგობარი ლოკოკინა...
- ეს შენა ხარ? გადარჩი?.. - მივარდა გახარებული შლამისჩიტა.
- მე ვარ, როგორც ხედავ, გადავრჩი. - თქვა ლოკოკინამ.
- როგორ გამოაღწიე უჩემოდ?
- გამოვაღწიე ნაპირზე.
- რანაირად, შენ ხომ ფრენა არ შეგიძლია. - უკვირდა შლამისჩიტას.
- მეც ვცადე მეფრინა და მგონი შევძელი, აი ასე...
შლამისჩიტამ თვალებს ძლივს დაუჯერა. ლოკოკინას ფრთები გაეშალა და აჩვენებდა, აი ასე დავფრინავდიო.
- ამას რას ვხედავ, თურმე შენც ფრთები გქონია! - შეიცხადა განცვიფრებულმა შლამისჩიტამ.
- ფრთები? - გაიკვირვა ლოკოკინამ და გაოცებით დახედა საკუთარ ფრთებს, - თურმე მართლა ფრთები მქონია და აქამდე არ ვიცოდი...
ო, როგორ გაიხარა ლოკოკინამ. ახლა უკვე საკუთარი ფრთებით აფრინდა ჰაერში თავის ძმობილთან ერთად. აფრინდნენ მაღლა, სულ მაღლა. იმ დროისთვის ქარი ჩადგა, მზემაც გამოანათა. მერე ისევ ერთად დაეშვნენ ძირს, ერთად დაისვენეს დაღლილებმა.
- ეს როგორ არ ვიცოდი, თურმე ფრთები მქონია. - ამბობდა ბედნიერი ლოკოკინა და ვეღარ ძღებოდა ჰაერში ნავარდით. შლამისჩიტაც ხარობდა მისი სიხარულით.
ზოგს შეიძლება დაუჯერებლად მოეჩვენოს, სად ლოკოკინა და სად ფრთები.
ჰოდა, წაბრძანდეს მწვანედ დაბურულ ტყეში. ბუჩქებს უკან ჩასაფრებულმა ჩუმად უთვალთვალოს ტყის ცხოვრებას. იქ იმდენ საოცრებას ნახავს, ფრთოსანი ლოკოკინა არაფერია მასთან შედარებით.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.