ყველაზე ლამაზი

 (ხმები: 1)


თვალებს ძლივს დაუჯერა ბეღურამ, როცა დღისით_მზისით ქალაქის ქუჩაში მოსეირნე ქორბუდა დაინახა. თვითონ ამ დროს პურის ნამცეცებს კენკავდა იმავე ქუჩის კუთხეში, თან ყვავს ეჩხუბებოდა მისი გულისთვის. ის პურის ნატეხი ამდენ ჩხუბად ნამდვილად არ ღირდა. სადმე კიდევ იშოვნიდა ბეღურა ისეთივე ნატეხს, ან ფანჯრის რაფებზე მოძებნიდა პურის ნამცეცებს, მაგრამ ყვავის უსინდისო საქციელმა გააბრაზა. ეს, მან, ბეღურამ იპოვა პურის ნატეხი, ყვავმა კი წართმევა დაუპირა. გამოენთებოდა ყვავი, გაფრინდებოდა ბეღურა. სანამ ყვავი ისევ მიუბრუნდებოდა პურის ნატეხს, ბეღურა უკვე იქ იყო და ასწრებდა სამიოდე ჩანისკარტებას. მერე ისევ თავიდან იწყებოდა ყველაფერი და იყვნენ ასე გაწევ - გამოწევაში.
_ ამას რას ვხედავ! მეჩვენება თუ მართლა ქორბუდა დასეირნობს ქალაქში, _ დაიჟღურტულა ბეღურამ და თან ყვავს მარჯვედ აუქცია გვერდი.
_ არა, არ გეჩვენება. ნამდვილად ქორბუდას ხედავ. ქალაქში სასეირნოდ მობრძანებულა - დაუდასტურა ყვავმა და პურის ნატეხი დაითრია.
_ მერე აქ რა უნდა, რა დარჩენია.
_ მწვანე ტყე ევიწროება, ქალაქში უნდა გამოამზეუროს თავისი უნაკლო აღნაგობა _ ჩაიქირქილა ყვავმა, თან ჩანისკარტება დაუპირა.
- თვითონ ასე თქვა? - იკითხა ბეღურამ და მოხერხებულად აიცდინა ყვავის იერიში.
- არ უთქვამს, მაგრამ მე რას გამომაპარებს. ვიცი მაგისი პრანჭია ხასიათი. ოღონდ საშუალება მიეცი ვინმეს დაენახვოს და გინდ მწვანე ბალახს ნუ აჭმევ.
ბეღურა გაყუჩდა. სამიოდე ირაო ისე გააკეთა, ხმაც არ ამოუღია. მანაც კარგად იცოდა ქორბუდას ხასიათი: იგი მართლაც ძალიან თავმომწონე გახლდათ. შემთხვევას არ გაუშვებდა, საკუთარი “უნაკლო აღნაგობა” არ დაენახვებინა მწვანე ტყის ბინადრებისთვის, როგორც კაჭკაჭმა თქვა, ერთხელ. საგანგებოდ დადგებოდა ხოლმე ამაყად კისერმოღერებული, ერთი შემომხედეთ და დატკბითო. ტყის ბინადრებიც ტკბებოდნენ მისი სილამაზით. ბეღურაც ბევრჯერ მოუჯადოებია ქორბუდას იშვიათ გარეგნობას. თან უხაროდა მისი ჭვრეტა, თან გული წყდებოდა: რატომ მეც არ შემიძლიაო ასეთნაირად მოვაწონო ვინმეს თავი. წუნდაუდებელ სილამაზეს ვინ დაეძებს, ერთი-ორი ფერადი ბუმბული გაემეტებინა მისთვის ბუნებას, მის გარდა ყველა ფრინველი რაიმეთი იწონებს თავს. აგერ გულწითელას ალისფრად აქვს კისერი შეღებილი. ჩიტბატონა ნაირ-ნაირი ფერების ნამდვილი გამოფენაა, მის დანახვაზე ადამიანები გაოცებას ვერ მალავენ. რა მშვენიაერიაო, ერთხმად გაიძახიან. ბეღურას დანახვისას ჯერაც არავის უთქვამს, მშვენიერიაო. საერთოდ ვერც ამჩნევენ, თითქოს არც არსებობდეს ამქვეყნად.
ამ სევდიან ფიქრებში გართული ბეღურა მოხერხებულად კენკავდა პურის ნატეხს, თან ცალი თვალი ქორბუდასკენ ეჭირა. აქაც ამაყად უჭირავს თავი, ქალაქელებიც თვალს ვერ აშორებენ. “ რა უნაკლო აღნაგობაა” _ წამდაუწუმ ისმის აღფრთოვანებული შეძახილები. “აი, თურმე სად აქვს კაჭკაჭს ყურმოკრული ეს სიტყვები,” - ჩაიჟღურტულა ბეღურამ. მირონინებს ქორბუდა და შეიძლება ითქვას, მთელი ქუჩა თან მიაქვს. ის კი, ბეღურა სულ ამ ქუჩაზე დაფრინავს თავის დღე და მოსწრება, მაგრამ არ ახსოვს, ერთხელ მაინც მოხვედროდეს ვინმეს თვალში იმ წუწკი კატის გარდა, შესაჭმელად რომ დასდევს.
უცბად ქუჩაში აურზაური ატყდა. ქორბუდა მეტისმეტად უთავბოლოდ გადავიდა შუა ქუჩაში და მოძრაობა შეაფერხა. მძღოლები გაბრაზებით იქნევდნენ ხელებს და იმუქრებოდნენ, სეირის მაყურებელი ხალხი იცინოდა. ბეღურამ ეს ყველაფერი მორიგი ირაოს დროს დაინახა და მაშინვე ხმამაღლა შესჭყივლა შეშფოთებით:
- ვაიმე, მგონი მანქანამ გაიტანა ქორბუდა!
- სილამაზე მსხვერპლს მოითხოვს, _ ჩაიქირქილა ყვავმა.
ბეღურას ყვავისთვის აღარაფერი უთქვამს, პურის ნატეხი მიუტოვა, თვითონ კამარა შეჰკრა და ქორბუდასთან მიიჭრა:
- ახლავე უკან, ტყეში დაბრუნდი!
ქორბუდას ყურიც არ გაუბარტყუნებია, არხეინად მიაბოტებდა შუა ქუჩაში. მანქანების სიგნალის ხმები იქაურობას აყრუებდა. ბეღურა არ მოეშვა ქორბუდას, ჭყივილით ბევრი უტრიალა ირგვლივ, მაგრამ ვერაფერი შეასმინა.
- სანამ მთელ ქალაქს არ დავათვალიერებ, ტყეში დაბრუნებაზე არც კი ვიფიქრებ - ასე განუცხადა ბეღურას ქორბუდამ. ამას რომ ამბობდა, კინაღამ ტროლეიბუსს დაეჯახა. ტროლეიბუმა მოასწრო გვერდის აქცევა, მაგრამ სვლიდან ამოვარდა და ქორბუდას თავზე ნაპერკლების ქვიმა დაეყარა.
ამის დანახვაზე ბეღურა ძალიან გაცხარდა.
_ შენ თუ ასე იარე, ტყეში ვეღარასოდეს დაბრუნდები! _ დაუყვირა შეშინებულ ქორბუდას. _ ყური დამიგდე, მე გასწავლი, როგორ უნდა ისეირნო ქალაქში, როგორც გატყობ, აქაურობის არაფერი გაგეგება.
ქორბუდამ დაუჯერა, ნაპერწკლების წვიმამ ძალზე შეაკრთო იგი, მიუხედავად მისი დიდი თავდაჯერებისა. თან ისიც კარგად იცოდა, რომ ბეღურა ქალაქს კარგად იცნობდა. მთელ ტყეში ბადალი არ მოეძებნებოდა ამ მხრივ.
- ტროტუარისკენ მიიწიე და ისე იარე - უკარნახა ბეღურამ.
შემდეგ, როცა ქუჩაზე გადასვლა დააპირა ქორბუდამ, აქაც მიეშველა ბეღურა:
- ცოტა ხანს დაიცადე, ხომ ხედავ, წითელი შუქი ანთია.
მისი შველა ყოველ წამს სჭირდებოდა ქორბუდას, სრულებით უცხო აღმოჩნდა ქალაქისთვის, თითქოს სხვა სამყაროში მოხვდაო. თავდაპირველად ბეღურა ჭყივილით უფრენდა გარშემო, მერე კი, უფრო მოხერხებულად რომ ეკარნახა მისთვის, რქაზე დაასკუპდა ქორბუდას. ასე მისეირნობდნენ ორივენი.
უცბად ძალზე უცნაური რამ მოხდა: ყველამ შეამჩნია ქორბუდას რქებზე დასკუპებული ბეღურა . . .
- ერთი შეხედეთ, რა ლამაზი ჩიტუნია ზის ქორბუდას რქაზე - ეს სიტყვები ერთ დარბაისელ ქალაქელს ეკუთვნოდა.
ხომ არ დმცინისო, იფიქრა ბეღურამ და ეჭვით შეხედა ქალაქელს, მაგრამ მას დაცინვის არაფერი ეტყობოდა. პირიქით: აღტაცებით უბრწყინავდა თვალები.
სხვებმაც აღნიშნეს: მართლაც ლამაზი ჩიტუნიაა, რა კოხტად განაბულა იმ დატოტვილ რქებში.
- ოჰ, როგორ უხდებიან ერთმანეთს, ასეთი სილამაზე ჯერ არც კი მინახავს, - თქვა მხატვარმა, მოლბერტი მოიმარჯვა და ხატვა დაიწყო.
მთელი გზა სულ ასე გაგრძელდა. ისეთი არავინ შეხვედრიათ, რომ ბეღურას შესახებ რაიმე სასიამოვნო არ ეთქვა. თუ ერთ საქებარ სიტყვას ქორბუდას შესახებ იტყოდნენ, მეორე აუცილებლად ბეღურას ეკუთვნოდა.
მერე ნაყინის ჭამა მოინდომა ქორბუდამ. გამყიდველმა თავაზიანად მიაწოდა ნაყინი ქალაქის უცხო სტუმარს. ბეღურასაც მიართვა პაწია კოვზით და თან მშვენიერი ჩიტუნია უწოდა.
ბოლოს შადრევანს მიადგნენ. ქორბუდამ დალია წყალი, ამდენ სიარულში ძალიან მოსწყურებოდა. ბეღურაც ჩამოსკუპდა რქებიდან, რამდენიმე წვეთი დალია და ისევ დასკუპდა თავის ძველ ადგილას. ამან ხალხი ისე აღაფრთოვანა, მეტი რომ არ შეიძლება. “არაჩვეულებრივია . . . რაღაც ზღაპრული სანახაობაა” _ გაისმოდა განუწყვეტლივ.
ო, რა ბედნიერად იგრძნო თავი ბეღურამ! ცრემლიც კი მოადგა თვალზე. არც ეს დარჩენია ხალხს შეუმჩნეველი. შეხედეთ, როგორ ძვირფასი თვალივით უბრწყინავსო თვალები ამ ლამაზ ჩიტუნას, ასე თქვეს ერთხმად.
იმ ქუჩის კუთხეს ჩაუარეს, სადაც პურის ნატეხისთვის ჩხუბობდნენ ბეღურა და ყვავი. პურის ნატეხი აღარსად ჩანდა, ერთიანად გამოეკენკა ყვავს, ახლა ჩიჩახვგამობერილი თვლემდა მზის გულზე. მას არც კი დაუნახავს ბეღურა და ქორბუდა. როცა მოსეირნეების ხმაური შემოესმა, ფრთის ქვეშ შეჰყო თავი ძილის გასაგრძელებლად.
ტყეშიც ერთად დაბრუნდნენ, მთელი გზა აღარ მოსცილებია ქორბუდას ბეღურა. ქორბუდამ დიდი ამბით გადაუხადა მადლობა: შენ რომ არა, ალბათ ვეღარ დავბრუნდებოდი მწვანე ტყეშიო. ბეღურა პირიქით, თვითონ იყო მისი მადლიერი. სიტყვით ვეღარ გამოეთქვა თავისი ბედნიერება: როგორც იქნა, ეღირსა . . . უფერული, ულამაზო ჩიტუნია ზღაპრული ფრინველივით მოევლინა ქალაქს.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.