ლანდები

 (ხმები: 4)


დღეს კიდევ ერთი ლანდი შემომხვდა. უხმოდ ჩამიარა გვერდი და ქუჩის კუთხეს მიეფარა. ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ შევხმიანებოდი, ან ხელის ხლება არ მეცადა. უკვე კარგად ვიცი, ასეთი ცდა სრულიად ამაოა. ლანდს ხელს ვერ ახლებ, ვერც დაელაპარაკები. შენი არაფერი ესმის. გარეგნობით კი როგორ ჰგავს ნამდვილ ადამიანს. გამოხედვაც მეტად ცოცხალი, ადამიანური აქვს. ზრუნვით სავსე, ფიქრიანი თვალებით სადღაც, ჩემს მიღმა იყურება და მიდის, მიდის ჩქარი, საქმიანი, თავდაჯერებული ნაბიჯით. ერთი შეხედვით თითქოს ადამიანია, სინამდვილეში კი ლანდია, უსულო, უგულო, უსხეულო ლანდი. ამ ბოლო დროს სულ უფრო და უფრო ხშირად მხვდებიან. მე კი მეგონა, ამ უკაცურ ქალაქში ჩემს გარდა არავინ იყო. თურმე ლანდებით ყოფილა სავსე.
ბარემ ყველაფერს თავიდან დალაგებით აღვწერ. საქმე მაინც არაფერი მაქვს.
ეს ქალაქი უკვე კარგა ხანია მიუტოვებიათ ადამიანებს. რატომ მიატოვეს, საით წავიდნენ, ამის შესახებ არაფერი ვიცი, მაგრამ ერთ დროს რომ აქ ნამდვილად ადამიანები ცხოვრობდნენ, ამაში ეჭვი არ მეპარება. ასეთი დიდი, მშვენიერი ქალაქი თავისთავად ვერ აშენდებოდა, ვერც ლანდები ააშენებდნენ. ლანდებს არაფრის აშენება არ შეუძლიათ. მათი შექმნილი ყველაფერი ისევე მოჩვენებითია, როგორიც თავად არიან. ამ ქალაქში კი არაფერი არაა მოჩვენებითი. აქ არის მაღალი, მკვიდრად ნაგები სახლები, მშვენიერი ქუჩები, დიდებული თეატრი, რესტორნები, ბაღები, ეგზოტიკური კაფეები. ერთი სიტყვით, ყველაფერია, რათა თანამედროვე ადამიანმა რაც შეიძლება უზრუნველად იცხოვროს. არაფერი არ მაკლია. საჭმელ-სასმელი იმდენი მაქვს, ჩემისთანას ათას წელიწადს ეყოფა. დიდ მაცივრებში უამრავი პროდუქტია შენახული. რა გინდა, სულო და გულო, იქ რომ არ იყოს. დიდი სათბური ახალი ბოსტნეულითაა სავსე, ორანჟერიებში ახალი ხილი მწიფდება. უამრავი კეთილმოწყობილი ბინა მთლიანად ჩემს განკარგულებაშია. შევალ, სადაც მომესურვება. ყველგან მხვდება სიმყუდროვე, საამო სიგრილე, ჟანგბადით მდიდარი კონდიცირებული ჰაერი, რბილი, მოხერხებული ავეჯი და ტელევიზორი. როგორც წესი, ტელევიზორი ყველა ბინაშია.
ყველაზე დიდეკრანიანი ტელევიზორი ქალაქის ცენტრში მაღალთაღიან შენობაშია. აქ, მგონი, საკონცერტო დარბაზი უნდა ყოფილიყო. ტელევიზორის ეკრანი მთელ ეკრანს ფარავს. აქვეა დიდი ფილმოთეკა, უამრავი კინოფირით. ალბათ მთელი სიცოცხლე არ მეყოფა, ყველა მათგანი რომ ვნახო.
დღისით, სანამ მზე ანათებს, ტელევიზორის ყურება არ მიყვარს. დღის შუქი ჩემს თვალში ეკრანის გამოსახულებას რეალურობას უკარგავს. ასე მგონია, მზის სხივი დასცინის-მეთქი ტელევიზორის შუქს. მხოლოდ საღამოობით, მზის ჩასვლის შემდეგ, ვრთავ ტელ;ევიზორს. მანამდე, მთელი დღე ცარიელ ქალაქში დავხეტიალობ, ცარიელ, მკვდარ ქუჩებში. დავეძებ, იქნებ სადმე ერთი ადამიანი მაინც შემხვდეს.
მარტოობაზე მწარე ტკივილი, თურმე, ადამიანისთვის არ არსებობს. უწინ ეს არ ვიცოდი. ვერც ვერაფრით წარმოვიდგენდი, თუ ასეთი საშინელება იქნებოდა. დიდი ხნის წინათ მივიწყებული საფლავის ლოდივით მძიმე, ყრუ და უმეტყველოა მარტოობა. ასე მგონია, ცოცხლად დამარხული ვარ, მარტოობის შეგრძნება ლოდივით მაწევს გულზე და არავინ, არავინ მოდის, რათა ამ ლოდზე ნახევრად წაშლილი წარწერა წაიკითხოს, გაიგოს, რომ მეც ადამიანის შვილი ვარ. ხელი გამომიწოდოს და ისევ ადამიანად მაქციოს. ადამიანის გარეშე მე ადამიანი აღარ ვარ.
ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ, მეც ლანდი ვარ? სარკეში შევცქერი ჩემს თავს, ხელით მოვისინჯავ საკუთარ სხეულს. არა. ხელი მიდასტურებს, რომ მე არა ვარ ლანდი. ყოველ შემთხვევაში, ჯერ არ გადავქცეულვარ ლანდად. ადამიანის სხეული მაქვს, ნამდვილი, ცოცხალი ადამიანის და ჩემივე მსგავს ადამიანებს დავეძებ, დავეძებ დაუსრულებლად. ვერც ვერასოდეს მოვისვენებ, სანამ არ ვიპოვი.
ბაღებში ხშირად დავსეირნობ. ამ მშვენიერ ქალაქში ბაღებიც მშვენიერია. უცხო, ეგზოტიკური მცენარეები ხარობენ, ნა¬ირ¬ნაირი ყვავილები. ბუნების სილამაზე გულ¬ზე მალამოსავით მედება, მაგრამ მაინც ვერ ვმშვიდდები. ერთი წამითაც არ მტოვებს მარტოობის შეგრძნება და ჩემს თვალში ბუნება თავისი შეუვალი მდუმარებით თითქოს მარტოობას განასახიერებს. მცენარეები იმიტომ ვერ იღებენ ხმას, რომ მოსაუბრე არავინ ჰყავთ: მზე და მთვარე ასე უსასრულოდ იმიტომ დახეტიალობენ ცაზე, რომ ისინიც ჩემსავით ვიღაცას დაეძებენ: ვიღაცას მშობლიურს, ახლობელს, სისხლით და ხორცით სავსე ცოცხალ არსებას და ვერაფრით ვერ უპოვიათ. პატარა შადრევანი კი თავის თავს ელაპარაკება და უსმენს გაუთავებლად. მხოლოდ ის გრძნობს თავს კარგად ამ უსასრულო მარტოო¬ბაში.
სიმართლე რომ ითქვას, ადამიანები ერთმანეთს ხანდახან ძალიან ღლიან. დიდი, ხმაურიანი ქალაქების ბინადარნი უდიდეს სიამოვნებას პოულობენ, როცა განმარტოებას მიაღწევენ ბუნების წიაღში. მწვანე მცენარეების გვერდით ისინი ისვენებენ და ერთმანეთის თვალით დანახვაც არ უნდათ. ასე ხომ მეც ვყოფილვარ ერთ დროს, მეც ვისვენებდი მთელი სულით და სხეულით ბუნების კალთაში თავშეფარებული და ადამიანის გახსენებაც არ მინდოდა. ახლა ძალიან კარგად მესმის ასეთი განწყობილების მიზეზი. რომანტიკული განმარტოების მოყვარულნი იმიტომ გრძნობენ თავს ბედნიერად, რომ იქვე ახლოს, სულ რამდენიმე მეტრის მანძილზე ადამიანები ეგულებათ და, თუ მოინდომებენ, მაშინვე შეძლებენ მათთან შეხვედრას. აბა, ერთი უთხარით რომელიმე გადაღლილ, ადამიანებისაგან თავმობეზრებულ მარტოსულს, დედამიწაზე ადამიანები აღარ არიან და მათ ვეღარასოდეს ნახავთო. მაშინვე დაავიწყდება დაღლილობაც, ბუნების სილამაზეც და პანიკური შიშით შეპყრობილი დაუწყებს ძებნას ადამიანს. როცა იპოვის, მასზე ბედნიერი არავინ იქნება.
რა ადვილია ახლა ჩემთვის ასეთი ბედნიერების წარმოდგენა. რა ბედნიერი ვიქნებოდი, ერთი ადამიანიც რომ მეპოვა ამ უშველებელ ქალაქში... თუნდაც ვინმე უსიამო, კაცთაგან შერისხული, საბრალო არსება. არც არაფერს შევეკითხებოდი, როგორც საერთოდ ეკითხებიან უცნობებს: ვინა ხარ, საიდან მოხვედი, აქ რა გინდა... ოღონდ თვალით მეხილა, ოღონდ ჩემთან ახლოს მოსულიყო... მაშინვე მის წინაშე მუხლებზე დავეცემოდი და თაყვანს ვცემდი, როგორც ღმერთს სცემენ თაყვანს. ჩემთვის ახლა ადამიანზე უფრო დიდი ღმერთი არ არსებობს. უკაცრიელ ქუჩებში ხეტიალისას ხმამაღლა შევძახი ცარიელ ბინებს, იქნებ მოხდეს სასწაული და რომელიმე მათგანიდან ადამიანი გამოვიდეს.
საღამოობით, მთელი დღის ხეტიალითა და ამაო იმედებით დაღლილ-დაქანცული, ვუბრუნდები ისევ ჩემს ერთადერთ იმედს - ტელევიზორს. თვალმოუშორებლად შევყუ¬რებ და ვცდილობ თავი მოვიტყუო, ვითომ ნამდვილ ადამიანებს შევცქერი. ძალიან ფართო ეკრანი აქვს ამ ტელევიზორს, ადამიანები თავით ფეხამდე ნატურალური ზომით ჩანან, ამიტომ ხანდახან ისეთი გრძნობა მებადება, თითქოს ლანდები მართლა გაცოცხლდნენ. მთელი არსებით ჩავე¬რთვები ხოლმე მათ საქმიანობაში, მათთან ერთად ვიტანჯები, ვიცინი, ვმღერი და ვცეკვავ კიდეც, მაგრამ, როცა გამოვფხიზლდები, მაშინ უარესად მტანჯავს მარტოობის საზარელი შეგრძნება.
მერე რამდენნი არიან, ქალაქის ქუჩებში ზღვასავით ტორტმანებენ. მიდიან და მოდიან დაუსრულებლად. ამ განუსაზღვრელი მრავალსახეობის მაყურებელს თავბრუ მეხვევა და თვალები მიჭრელდება. არც ერთი არ ჰგავს მეორეს, ყველას სათითაოდ უამრავი განმასხვავებელი ნიშანი აქვს. ერთადერთი, რითაც ისინი ერთმანეთს ჰგვანან, ეს მათი მოჩვენებითობაა. ისინი რომ ცოცხალი ადამიანები იყვნენ, ამდენ ხანს გაიგონებდნენ ჩემს ხმას. ძალიან ხშირად ვცდილობ მათთან კონტაქტის დამყარებას: მთელი ტანით ვიმართები, რათა კარგად დამინახონ და რომელიმე მათგანს, როცა პირდაპირ თვალებში შემომხედავს, რაც შემიძლია ხმამაღლა და მკაფიოდ ვეუბნები: "ადამიანო, ერთი წამით შეჩერდი, ხმა გამეცი". ის კი მაშინვე ამარიდებს თვალს და შეუჩერებლად სადღაც მიიჩქარის. იქვე, მის გვერდით მეორეს ვეხვეწები, შეჩერდი, შემომხედე-მეთქი. ის ზედაც არ მიყუ¬რებს, კიდევ უფრო აჩქარებული გარბის. მაინც სად მიიჩქარიან ასე გაუთა¬ვებლად? არც ერთი მათგანი წამითაც არ შეჩერდება, რამდენიც არ უნდა ეხვეწო. დარწმუნებული ვარ, როგორმე თუ მოვახერხე და რომელიმე ლანდი შევაჩერე, მაშინვე ცოცხალ ადამიანად იქცევა...
აი, ახლა, როცა ამ სტრიქონებს ვწერ, წელში ოთხად მოკაკული ერთი საცოდავი ლანდი ეკრანზე უშველებელ ტვირთს მიათრევს. რამდენი ვეხვეწე, ერთი წამით შეჩერდი, მოდი ჩემთან მაგ შენი ტვირთიანად, გიშველი მაგის ტარებას, თუ გინდა ქვეყნის დასალიერამდე გაგყვები, ოღონდ ადამიანი იყავი, ცოცხალი, ნამდვილი ადამიანი-მეთქი, მაინც ვერა და ვერ შევასმინე ჩემი სიტყვები. არაფრის გაგონება არ უნდა, საშველად გაწვდილ ხელებს ზედაც არ უყურებს და სადღაც ჩემს მიღმა იყურება. ნეტავი, რას ხედავს იქ ისეთს საინტერესოს? მან არც კი იცის ჩემი ფასი, არ იცის, რად ვღირვარ მისთვის, მე კი ძალიან კარგად ვიცი მისი ფასი. ის რომ ახლა ადამიანად იქცეს, მასში მთელი სამყაროს საგანძურს არ გავცვლიდი. რა ფასი აქვს ახლა ჩემთვის ამ უშველებელ ქალაქს ადამიანის გარეშე?
ძალიან კარგად ვხედავ, ჩემი არაფერი ესმით, იმედს მაინც არ ვკარგავ, მაინც ველაპარაკები მათ. ხანდახან ხელითაც ვცდილობ მივწვდე, მაგრამ ცივ ეკრანს ვაწყდები. თითებს მინაზე ვაფათურებ. რა საზარელი, რა გარდაუვალი ზღვარია ეს ცივი მინის კედელი. ნუთუ არ არსებობს რაიმე საშუალება, რომ ეს კედელი გავარღვიო. ან მე აღმოვჩნდე მათთან, ან ისინი გადმოვიდნენ ჩემთან. ყოველ საღამოს ამ იმედით ვიძინებ პირდაპირ ეკრანის წინ და ამ იმედით ვიღვიძებ. იქნებ მოხდეს სასწაული და როდესმე გამოაღწიონ ამ ცივ ბინაში. რა თქმა უნდა, ეს გამჭვირვალე კედელია დამნაშავე. აბა, ასე როგორ დაყრუვდებოდნენ და დაბრმავდებოდნენ ყველანი.
და ერთ მშვენიერ დღეს, როგორც პირველად მეგონა, ამისრულდა ნატვრა. ქალაქის ქუჩაში დავინახე ადამიანი. პირდაპირ ჩემკენ მოდიოდა. რა სიტყვებით შეიძლება გამოვხატო ის შვება, ის სიხარული, რაც მე მისი დანახვისას ვიგრძენი, თითქოს მართლა ღვთაება გამომეცხადა. კისრისტეხით გავქანდი მისკენ, თან ხმამაღლა გავყვიროდი, სადა ხარ ამდენ ხანს, ადამიანო, რა ხანია, დაგეძებ-მეთქი... ხელები გავუწოდე, მინდოდა მოვხვეოდი, რო¬გორც დიდი ხნის ნანატრ მეგობარს. ჩემმა ხელებმა ისე გაიარა მის სხეულში, როგორც ორ¬თქლის ღრუბელში, და გაქრა კიდეც ის ლანდი.
მეორე ლანდიც იმავე დღეს ვნახე. ის მანამდე გაქრა, სანამ ხელის ხლებას დავუპირებდი.
მას შემდეგ ყოველდღე მხვდებიან. რაკი ერთხელ გადალახეს ეკრანის მინის კედელი, აღარაფერს ეპუებიან და არხეინად დასეირნობენ მთელ ქალაქში. თითქოს საიდანღაც გაიგეს, რომ ამ ქალაქში ადამიანები აღარ არიან და ყველაფერს თვითონ დაეპატრონნენ. დადიან ჩქარი, საქმიანი ნაბიჯით, ახლა უკვე ზედაც აღარ ვუყურებ მათ. თავი ისე მიჭირავს, თითქოს ვერც კი ვამჩნევ. ისინიც ვალში არ მრჩებიან და ისე ჩამივლიან გვერდს, თითქოს ადამიანი კი არა, მოჩვენება ვიყო. მერე რა რეალური არიან შესახედავად, კიდევ უფრო რეალურნი, ვიდრე ტელევიზორის ეკრანის ლანდები. ეს გარეგნული რეალურობა ხანდახან ისე მაღიზიანებს, რომ გული არ მითმენს და ისევ ვცდილობ დაველაპარაკო, როცა ახლოს ჩამივლიან. ხან ვეხვეწები, ხან მთელი ხმით ვუყვირი: "ერთი წამით მაინც შეჩერდი, ადამიანო, შემომხედე, მე შენს წინაშე ვდგავარ, შენსავით ადამიანი. მოდი, დამელაპარაკე". არა და არა! არც ერთი მათგანი არ მიგდებს ყურს, არც ერთი არაა ადამიანი. მოჩვენებებს ველაპარაკები და ხელებს ჰაერში ვაპოტინებ.
ნუთუ ამდენ ლანდში ერთი ადამიანი აღარ ურევია?
ასე მიდის ყოველი დღე. საღამოს ისევ ტელევიზორი, ჩემი ერთადერთი იმედი - ტელევიზორი. ნაირნაირი ფერადი ფილმებით სულს ვიბრუნებ.
ერთი ფილმი განსაკუთრებით მომწონს. რამდენჯერმე ვნახე და კიდევ დიდი სიამოვნებით შემიძლია ვუყურო. ამ ფილმში სამი ასტრონავტი დედამიწიდან ყველაზე დაშორებულ პლანეტაზე მიფრინავს. ჯოჯოხეთივით ცივი და პირქუშია ეს პლანეტა. იქიდან მზე მქრქალი ვარსკვლავივით მოჩანს. მარადიული წყვდიადი, შხამიანი ატმოსფერო, უშველებელი ყინულის მთები... აი, ასეთ გარემოში იყვნენ ასტრონავტები და არაფრის არ ეშინოდათ, რადგან მარტონი არ იყვნენ. ერთმანეთს უმაგრებდნენ მხარს, დედამიწასთანაც განუწყვეტელი კავშირი ჰქონდათ. ო, როგორ მშურს მათი! არაფრის წინაშე, არავითარი საფრთხის წინაშე არ დავიხევდი უკან, ოღონდ მათთან ერთად ვყოფილიყავი. შესახედავადაც მეტად სანდომიანები არიან, სიმაღლით და ტანადობით თითქოს საგანგებოდ შერჩეულები და ელვარე სკაფანდრებში გამოწყობილები, ამ მარადიულ უკუნეთში ჩირაღდნებივით ანათებენ.
თითქმის ყოველდღე ვუყურებ ამ ფილმს. ბოლოს ის სამი ასტრონავტიც ვნახე ქალაქში. სამივენი ისევ ისე განუყრელად ერთად იყვნენ, მიდამოს ყურადღებით ათვალიერებდნენ და... ჩემი ყურით გავიგონე, ერთი მათგანი ლაპარაკობდა.
- რა მშვენიერი პლანეტაა, როგორ ჰგავს დედამიწას.
- მართლაც ტყუპისცალივით ჰგავს, - დაემოწმა დანარჩენი ორიც.
- ოღონდ ესაა, ადამიანი არ ჩანს არსად, - განაგრძო ისევ პირველმა ასტრონავტმა, - გრძნობა კი ისეთი მაქვს, თითქოს სადაცაა ადამიანი უნდა გამოჩნდეს. - და მან პირდაპირ ჩემკენ გამოიხედა. მე გაუნძრევლად, უხმოდ ვიდექი. საშინლად მეშინოდა, ვაითუ ესენიც ლანდები აღმოჩნდნენ-მეთქი.
- სად არ ვყოფილვარ, მარადიულ წყვდიადში ჩაძირული ყინულოვანი პლანეტებიც მინახავს, ცეცხლოვან ჯოჯოხეთში მოვხვედრილვარ ვარსკვლავთან მიახლოებისას და ჩემზე ასეთი საზარელი შთაბეჭდილება არაფერს მოუხდენია, როგორც ამ მშვენიერ პლანეტას თავისი სიცარიელით. ასე ჰგავს დედამიწას და ადამიანი კი არსად ჩანს. ღმერთმა ნუ ქნას, ჩვენი დედამიწაც ასე დაცარიელდეს, - მომესმა ისევ მცირე პაუზის შემდეგ, მაგრამ კარგად ვერ გავარჩიე, რომელმა თქვა ეს სიტყვები. უფრო ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს სამივე ერთად ლაპარაკობდა ქოროსავით. ახლა კი ვეღარ გავძელი. დედამიწაზე ვართ, შემომხედეთ-მეთქი, ვიყვირე და მივვარდი, მინდოდა მათთვის ხელი შემევლო და გაქრნენ კიდეც.
ამის შემდეგ რამდენჯერმე ვნახე ისინი და მუდამ ერთი და იგივე სიტყვები მესმოდა მათგან. სულ იმეორებდნენ, რომ არაფერი უნახავთ უფრო საშინელი, ვიდრე ეს უადამიანო პლანეტა, ასე რომ ჰგავს დედამიწას.
ამ ბოლო დროს სულ ხშიროდ მიპყრობს ეჭვი. იქნებ მართლა სხვა პლანეტაზე ვარ? თუ არა და, რატომ არ შემხვდა ერთი ადამიანი მაინც. ვის გაუგია დედამიწა უადამიანოდ. ერთი ადამიანი ვერსად აღმოვაჩინე. ირგვლივ მხოლოდ ლანდები დადიან, უგულო, უსულო, უსხეულო ლანდები. იქნებ ეკრანის მიღმა არიან ნამდვილი ადამიანები? ეკრანის მიღმა...
* * *

სულ მთლად დაჭმუჭნული, ნახევრად დაფლეთილი ხელნაწერი ფურცლები ძლივს ამოკრიფეს ტელევიზორის ეკრანის ნამსხვრევებიდან. ამ ხელნაწერმა ნათელი მოჰფინა ერთ უცნაურ შემთხვევას, რაც დიდ მიწისქვეშა თავშესაფარში მოხდა.
ეს თავშესაფარი ნამდვილი მიწისქვეშა ქალაქი იყო. მშვენიერ სწორ ქუჩებს და საცხოვრებელ სახლებს ეკრანული ლურჯი ცა დაჰნათოდა. ცაზე რიგრიგობით მონაცვლეობდნენ მზე და მთვარე, მართლა რომ ძალიან ჰგავდნენ ბუნებრივ მნათობებს, მოჩანდა ფართო მიწიერი ჰორიზონტი შორეული მთების რეალური გამოსახულებებით, შრიალებდნენ მშვენიერი ბაღები. ერთი სიტყვით, ყველაფერი გაითვალისწინეს, რათა ადამიანებს აქ კარგად ეგრძნოთ თავი, თუ დიდხანს მოუხდებოდათ ყოფნა ატომური ომის პირობებში. ხელნაწერის ავტორის ვინაობაც დაადგინეს. ის აღმოჩნდა ვინმე ჟურნალისტი, მოუსვენარი და ცნობისმოყვარე, როგორც ამ პროფესიის წარმომადგენელთა უმრავლესობა. მან როგორღაც მოახერხა ამ ობიექტში შეღწევა. რომანტიკული თავგადასავლების წყურვილით შეპყრობილი დახეტიალობდა აქ და ყველას ფეხებში ედებოდა. მერე, ეტყობა, მწვავე განცდების სიყვარულმა მიიყვანა მიწისქვეშა ქალაქის უშორეს წერტილში და დარჩა იქ ჩაკეტილი. როცა ქალაქში ყველა სახის სამუშაოები დაამთავრეს, ადამიანებმა იგი საიმედოდ ჩაკეტეს. იქ არავინ ეგულებოდათ, ამიტომ არც კავშირი ჰქონდათ. საბრალო ჟურნალისტი, სრულიად მარტო დარჩენილი ამ უაღრესად კეთილმოწყობილ ქალაქში, რეალური და წარმოსახვითი სამყაროს ზღვარზე ცხოვრობდა. მარტოობისაგან ნახევრად ჭკუაზე შეშლილი, ადამიანების ძებნაში ტელევიზორის ეკრანზე ხელებს აფათურებდა და ერთ მშვენიერ დღეს ჩაამსხვრია კიდეც. ამის შედეგად მიწისქვეშა ქალაქიდან ავარიის მაუწყებელი სიგნალები მიიღეს. ჩავიდნენ და ნახეს ნამსხვრევების გროვასთან ვიღაც უცნობი კაცი ეგდო, გასისხლიანებული და გონწასული.
იგი მაშინვე მოათავსეს საავადმყოფოში. კარგა ხანს მოუწია ლოგინში წოლამ. როცა ფეხზე წამოდგა, ვერც მაშინ გრძნობდა თავს მაინცდამაინც კარგად. ერთი უცნაურობა სჭირდა: ხანდახან დაჟინებით ჩააშტერდებოდა ხოლმე ვინმე შემხვედრს და ხმამაღლა უყვიროდა: ადამიანო, ერთი წამით შეჩერდი, ხმა გამეციო. თან ხელებს უხილავ ეკრანზე აფათურებდა. ყველამ იცოდა მისი ამბავი, ასეთ წუთებში არ გაურბოდნენ, ხელსაც გაუწვდიდნენ ხოლმე. ისიც ბატკანივით მშვიდი ხდებოდა, როცა მის წინაშე ხორცშესხმულ ადამიანს აღმოაჩენდა და არა ლანდს. მერე ნელ-ნელა გაუარა ამ უცნაურმა გამოხტომებმა, მიწისქვეშა ქალაქში გატარებული კოშმარული დღეები სულმთლად გადაავიწყდა. სრულიად ჩვეულებრივ, ნორმალურ ადამიანად იქცა. ახლა ქუჩაში რომ შემოგხვდეთ, ვერაფრით ვერ გამოარჩევთ სხვებში.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.