შვეიცარული საათი

 (ხმები: 2)


შვეიცარიული საათი


დღის სამ საათზე გავიღვიძე გაჭირვებით. სანამ წამოვდგებოდი დიდხანს ვიყოყმანე კბილები გამომეხეხა თუ არა, ბოლოს სახლი ისე დავტოვე პირზე წვეთიც არ შემისხამს. ვინმემ რომ დამავალოს დილა წარმოიდგინეო, პირველი რასაც დავინახავ , აბაზანიდან გამომავალ ბოქსერებისამარა მამაკაცი იქნება,- შეწითლებული სახითა და კისერზე გადაკიდებული დანამული პირსახოცით. ასე მხოლოდ რამოდენიმეჯერ თუ გამოვიყურებოდი, საქმე არა ტეპმპერატურაში, არამედ პროცედურის მიმართ დამოკიდებულებაშია. როცა თვალს ვახელ, პირველი ათი წამი მგონია, რომ ყველაფერი ზედმეტად კარგადაა, შემდეგ ძველებურ სურათთან შეგუება მიწევს. პირინციპში შესაგუებელი არაფერია, ეს უბრალოდ ციკლია და ნება ჩემია: მინდა თავდახრით გავყვები , მინდა შევეწინააღმდეგები და ჩარჩალით წამათრევს. შეჩერებას ვალდებულებები უშლის ხელს. ეს ვალდებულებები არ ვიცი როდის და როგორ ჩამოყალიბდა, მაგრამ დაუწერლად რომ არსებობენ ფაქტია. პასუხის გება, აი რა არის ყველაზე საშიში. სულ რაღაც უნდა გასცე, მაგრამ სანაცვლოდ არაფერს იღებ, მიღება-გაცემის ცხრილის კონტროლი კი ადამიანს ჭკუიდან შეგშლის. ყველაზე მარტივი უსამართლობის შეგრძნების ქრონიკული განცდაა, ამით ბევრი რამ შეიძლება ამართლო, თუნდაც ის რომ კბილები არ გამოვიხეხე. არ მჯერა ისეთი ამბების მეფე და მზარეული რომ ერთნაირად კვდებიან, მე უფრო ზუსტი მეცნიერებების მჯერა, პროგრესის და დიდ პატივს ვცემ სტატიკას. სტატიკაზე რომანტიული ამ ქვეყნად არაფერია... ფაქტიურად სტატიკა ჯადოსნურია, არარსებული, რადგან არაფერი არსებობს ამ ქვეყნად აბსულუტურ სტატიკაში. ჩემი გაჩერებული საათიც კი, რომელსაც ახლა უჯრიდან ვიღებ საოცრად დინამიურია. სამწუხაროა, რომ დღეს ჩვენ ერთმანეთს უნდა გამოვემშვიდობოთ, ის ერთ დროს უდიდეს სიმკვეთრეს აძლევდა ჩემს მორიგ, ახალ იმიჯს.
ცივა. უზმოზე სიგარეტს არ ვეწევი, იპოქონდრია მაწუხებს. უკვე ექვსი წელია მგონია რომ რაღაცის კიბო მაქვს, -უფრო ყელის. მეხუთე კლასში ვიყავი როცა ჩემმა თანაკლასელმა, კალათბურთის თამაშისას ხორხში გაშლილი ხელი ჩამარტყა, მაშინვე ხმა დავკკარგე. ექიმმა შემაშინა, მეც შევშინდი და მას შემდეგ სულ მეშინია. როცა თვირეალბიტაციით ყელის კიბოს საშინელ ტკივილებს გავნდევნი, კიბო „ილუზია“ სხვა მხარეს, მაგალითად ფილტვებში გადადის. ამას იმდენად შევეჩვიე რომ მემგონი სიკვდილის აღარ მეშნია. უფრო გულადი და წარმოსადეგი გავხდი, წარმოსადეგი იმიტომ რომ, წელში გავიმართე და ცოტა ფერიც დამედო. მაღაზიაში ჩავდივარ და ვამბობ: დილამშვიდობისა! ვიცი, რამოდენიმე წამში თუ არ ვიტყვი ,- რაღა დილაა! - ამას დახლიდარი თვითონვე მეტყვის, ამიტომ ვასწრებ და ატმოსფეროს ეშმაკურად ვათბობ, ნისიის აღების წინ ეს აუცილებელი სამზადისია. გონორით და მჟავე სიფათით ვერაფერს გახდები, მითუმეტეს, ისეთ კაცთან რომელიც ორმოცს უკაკუნებს, ცოლ-შვილი არ ჰყავს , უკვე ცამეტი წელია ერთსა და იმავე დახლზე აკაკუნებს თითებს და ყურები მუდამ წითელი აქვს.
წარმატებას ადვილად ვაღწევ. . .
კაცმა რომ თქვას, არაფერი მაკლია კარგი სამსახურის გარდა. სიტყვა კარგს თუ გავაქრობ მაშინ უბრალოდ ლუკმა პურის გამოსამუშავებელი ცეხი მჭირდება, ნაკლებად მკაცრი კონტროლით. ასეთ ცეხს შეგნებულად არ ვეძებ, რაიმე კარგი ვარიანტი რომ გამოჩნდეს დაღუპული ვარ. ჩემი თაობა თავისდაუნებურად დანებდა მესამე მსოფლიო ომის მოლოდინს, ისიც კი მაქვს წარმოდგენილი როგორ ვამართლებ საკუთარ უსაქმურობას გაგანია ზაფხულში ტელევიზორთან. (კარგი იქნება თუ ჭერზე პროპელეი იტრიალებს) რაც არ უნდა მოხდეს, ვიცი რომ არასოდეს წავალ სახელმწიფო სამსახურში. ცუდია, როცა იმას ემსახურები რაც საერთოდაც არ გაქცევს ყურადღებას. სამშობლოს განცდა კი წარსულიდან გამოყოლილი ცრუ შეგრძნება მგონია. ბაბუაჩემთან ერთად სათიბში ყოფნა მსიამოვნებს, მახსენდება დაგლეჯილი ბალახების სუნი, ნაზვინრებზე მოსრიალე ჟანგისფერი გველი, მაგრამ ამ მოგონებების დასაცავად თვალების მაგრად დახუჭვაც საკმარისია. სამწუხაროა... ბევრი რამ... მაგალითად ადამიანების მოთმენის უნარი. კაცი ცხოვრებაში ერთხელ უნდა გაბრაზდე, უსასრულო მოთმენას პარადოქსებამდე მივყავართ. მეც ამ ბრაზის ამოხეთქვის მოლოდინში ვარ და ნერვებს მიშლის ნორმების დაცვით მაპროტესტებელი მოარული „ახალი სისხლი“. ეს ახალი გულისფეთქვა სოციალურ ქსელში უფრო აქტიურია ვიდრე ცხოვრებაში. ერთხელ მუშათა კლასის უფლებეების დასაცავად აქცია იმართებოდა, ხოლო რამოდენიმე კვირის თავზე ეგრეთწოდებული აქტივისტი არტისტები ინტერვიუს წერდნენ იმ ბანკის მიერ დაფინანსებულ გადაცემაში , რომელმაც სწორედ იმ მუშათა კლასს სახლები წაართვა, ეს რა პარადოქსი არ არის?!
„ფიფქები ცვივა და ფიფქები მღერიან..“ - ნეტავ რომელი უფრო საზიზღარია, სინამდვილე თუ მე ამ სინამდვილეში. ჩემი უბედურება ყოველთვის ის იყო რომ წარმოდგენები უფრო მშვენიერი მქონდა. ერთ დღესაც მეხი რომ დამეცეს და სუპერძალა ჩამესახოს აუცილებლად მიტოვებულ ადგილას გადავცხოვრდები იქამდე, სანამ სხვა სუპერმენი გამოჩნდება. ღმერთი ადვილად ვიწამე, მაგრამ ღმერთად არ ყოფნის შეუგუებლობა მოსვენებას არ მაძლევს. ეკლესიას გვერდით რომ ჩავუვლი პირჯვარს ვიწერ, ამას გარანტიების გამო ვაკეთებ და კიდევ იმიტომ, რომ დღეს გათამაშებაა. უნდა გამიმართლოს ! თამაშში უნდა დავბრუნდე, ისე აზრი აღარ აქვს არც ახალი წლის მოსვლას და არც იმ მოლოდინს რომ რაიმე შემეცვლება. მოლოდინები მასაზრდოებს, მმუხტავს რომ ხელი არ ჩავიქნიო, არადა ხელი უკვე ჩაქნეულია, მთავარია რამდენად ადრე შევეგუები. ჯერ ახალგაზრდა ვარ და ამ სტილისთვის არ გამოვდგები, როგორც კი ასაკი მომიწევს მაშინვე ვტრანსვფორმირდები, მთავარია ეს პირზე ღიმილით მოვახერხო, -ვერ ვიტან ისეთ ტიპებს საფლავში ჩასვლამდე რომ წარბშეკრულები იყურებიან უკმაყოფილოდ. მე არაფერს ვაკეთებ, ერთადერთი დასაჩაგრი , დაჩაგრული სხელმწიფო მაქვს რომ ყველაფერი მას გადავბრალო, დემაგოგია კი ბავშობიდანვე კარგად გამომდიოდა. სახლში დავიბარე საქმეზე მივდივართქო, სინამდვლეში კი სანაპიროზე მივდივარ, ძველი საათი უნდა გადავაგდო. ეს საათი შვეიცარიაში მოიპარა ერთმა ჩემმა ახლობელმა. გავიგე ნაჩუქარი საათი ჯადოსავითაა, დროს გითვლის და თუ გაჩერებულია, მითუმეტეს, წარუმატებლობის მომასწავებელიაო. ჰოდა თავიდან მოშორება გადავწყვიტე, კარგა ხანია არ დამიქოქავს და სწორედ მაშინ გამახსენდა , როცა ბევრი წავაგე. უჩვეულო შეგრძნებაა უკანასკნელი გროშის განიავება. მითუმეტეს უჩვეულოა, როცა ეს გამთენიისას ხდება, თითქმის ცარიელ ქუჩაში ქარის ხმაც კი არ ისმის, მხოლოდ ის თუ გიშველის, რომ ვიღაც გვერდით ამოგიდგეს და გითხრას: არაუშავს ძმაო მე უფრო მეტი წავაგეო. მიყვარს ესეთი ადამიანები, პროფესიადაც კი ვაქცევდი, - „მანუგეშებელთა სკოლა.“
სველ, ფილებაყრილ ქუჩას ზღვისკენ მივუყვები და ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ჩემზე საქმიანი არავინაა. ყველგან ბარებია გახსნილი, დაცარიელებული ერთნაირი კაფე-ბარები, წესიერად ვერც კი დაჯდები, რაღაც მაინც შეგაწუხებს: თუ მუსიკა არა, ხალხი, თუ ხალხი არა უგემური ყავა, თუ ყავამ ივარგა მაშინ მიმტანი დაგხვდება უჟმური. მიმტანად ორჯერ ვცადე მუშაობა, ეს ნაბიჯი გამოუვალ მდგომარეობაში გადავდგი. ათ დღეზე მეტი ვერ გავქაჩე იმდენი ვქენი რომ თავი გამოვაშვებინე. სადაც არ ვცადე ყველგან ერთი და იგივე სცენარი გათამაშდა,- თანაბარუფლებიანი ფენა მაღმერთებს, უფროსებს ვძულვარ. მენეჯერი დღემდე ვერ მპატიობს, რომ კლიენტებს მე უფრო ვუყვარდი. არადა ბარში მუშაობისას, ერთი თვის თავზე მიზანტროპად იწყებ ჩამოყალიბებას. გძულს ისინი ვინც, ხაჭაპურების ჭამისაგან გაცხიმიანებულ ტუჩებს ფართოდ აღებენ და საზარლად იტენიან კრემიან ნამცხვარს. მრისხანებას, სამუშაოს შემდეგ, სხვა ბარებში არადისწიპლინირებული ქცევით ვიკლავდი, ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს საკუთარ თავს ვსჯიდი.
საახალწლო ნაძვისხე ააწყეს, სადაცაა განათებას ჩაურთავენ. ცუდი არ გამოვიდა, მშვენიერი შესახედია იმის პირობაზე , რომ გარშემო შემოწყობილი თეთრი ქანდაკებები უზარმაზარი რკინის კედლებით შემოსაზღვრეს, მოსახლეობამ რომ არ დააზიანოს. ეს შეურაცმყოფელია, მაგრამ თუკი გალავნებს მოხსნიან, აუცილებლად მოაძრობენ ლომს კუდს, ყარყატს ნისკარტს და მაიმუნს ყურებს. ჩვენში უზარმაზარი, უფუნქციო ენერგიაა, მუდამ მზად არის ღია ხვრელიდან ამოსაფრქვევად. ნეტავ ზღვა ორასიოდე მეტრით მომიახლოვდებოდეს, გზა ისე გაიწელა, რომ რიტუალს ეშხი ეკარგება ნელ-ნელა. სამანქანო გზას , გაზონზე გასვლა ვარჩიე. ალაგ-ალაგ დაჭაობებული სველი ბალახი ფეხსაცმელს მინამავს უსიამოვნოდ. სუროჩამოკიდებულ ხესთან დრონით ერთობიან. ზემოდან, ალბათ, ლამაზია ის ადგილი. ახლა მხოლოდ ის მადარდებს საათი დავქოქო და ისე მოვისროლო თუ გაჩერებულზე უფრო უკეთესია. სტატიაში ესეთი დეტალები არ ეწერა, საერთოდ არც ის უთქვამთ, უხდება თუ არა წყალი ამ ყველაფერს, იქნებ ცეცხლში უნდა ჩავაგდო, ან თუნდაც გავაჩუქო?! ბეტონის ფილებზე ვდგავარ. ტალღები სანახევროდ მცემენ, ვხედავ იასამნისფერ ღრუბლებს. თოლიების გუნდს და უზარმაზარ სტაფილოსფერ გემს. ხელში ჯიბის საათი მიჭირავს, საათი სევდიანია, იცის რომ თევზების ლუკმა უნდა გახდეს. გული მიჩუყდება, ამ ბოლო დროს გული ყველაფერზე მიჩუყდება. ამას წინათ მამამ შვილს მანქანიდან გასძახა, ნელა გადადი შე კეთილ მოტყნულოო და გულისაჩუყებისგან გომბეშოსავით გავიბერე.
„ჩემი სიცოცხლე სევდით ივსება“
უკან ვიხევ და საათს მთელი ძალით ვისვრი, ნავარაუდევზე უფრო ახლოს ეცემა. სწრაფად ვტრიალდები, იმდენად სწრაფად რომ ფეხი მიცდება და თავს ძლივს ვიკავებ. ჩემ წინ უზარმაზარი ეშმაკის ბორბალია დაყუდებული. ყველანაირ სტატიკას ჩემს საათთან ვაკავშირებ, გულისცემას ვიმოწმებ, იქნებ ამ ნივთმა ესეც გააჩერა. ვცდილობ პანიკა მოვიხსნა და კარგზე ვიფიქრო, მაგალითად გათამაშებაზე. „ ბოროტება მოვიშორე, კარს ვუღებ სიახლეებს, სინათლეს, კარგ მომავალს.“ - ვიმეორებ გულში, ვიცი რიტუალისთვის მეტისმეტად უბრალო სიტყვებია მაგრამ, ისე მეხვევა თავბრუ რომ ფეხზე ძლივს ვდგავარ. ცოტა აზრზე რომ მოვიდე ანეკდოტების გახსენებას ვიწყებ, არც ერთზე მეცინება.
ბარში ვზივარ. უიმედობა ბობოქრობს. ჩემს ცოლს ვუყურებ , ისიც ჩემსავით მოწყენილია. მას გონია რომ პასუხისმგებლობას გავურბივარ, არადა სწორედ ამ პასუხისმგებლობის გამო მოვიშორე საათი. იმდენად ყოველდღიურია იქაურობა რომ აღსაწერადაც კი არ ღირს. ბილეთები მყარად მიდევს ჯიბეში, მალე გათამაშება დაიწყება. არ ვნერვიულობ, უბრალოდ ვიხსენებ რა რიცხვებს ვხდებოდი მთელი კვირა. 10, 34, 22... 10 ათიანი, აი რისი იმედი მაქვს. ათიანი თუ ამოვიდა , არა ათიანი უნდა ამოვიდეს. მორჩა უიღბლობის წუთებმა თავი ამოწურეს, ჩემთვისაც უნდა დარეკოს ზარებმა. ბანკში რიგის ნომრად ათიანი ამოვიდა. საცობში ჩვენ წინ მანქანის ნომერი 010 იყო. ათიანმა წინა დღით წამაგებინა, ასე რომ დარწმუნებული ვარ გამიმრთლებს, დარწმუნებული არ ვარ, უფრო შეშინებული ვარ.
ვერ მოვითმინე, ნახევარი საათით ადრე წავედი. გზად იმ რკინის გალავნებთან შევჩერდი და თეთრ ქანდაკებებს დავუწყე ყურება. რა საერთო აქვს ახალ წელს წეროებთან?! მთავარია ბრაზი გულში არ ჩავიდო, თორემ მთვრალმა თუ გვერდით ჩავუარე აუცილებლად წავაქცევ რკინის გალავნებს.
მნიშვნელოვანი არაფერია, ამ პრინციპს გამუდმებით ვღალატობ.
„ნეტავ როგორ გამოვიყურები?! როცა იცი საითკენ მიგყავს კარიერა , იცი რანაირად შეიძლება ჩანდე. ეს რა, უბედურება არ არის?! ძალდატანებით გეჭიროს ფეხი პედალზე. საკუთარი თავისაგან უნდა განთავისფულდე. ეს აუცილებელია!...“ - ვერ ვხდები სამორინეში რატომ უჩვენებენ ფილმს. დიდხანს ვუყურე როგორ ურტყამდა ჟან კლოდ ვან დამი ვიღაც აზიელს. ჟან კლოდ ვან დამზე, ჟან პოლ ბელ მონდო მახსენდება. პირველად ვნახე სექცია „კარატის“ კუმირი ცუდის როლში. მან ყველა ცემა, მოწინააღმდეგე, მსაჯი, მაყურებელი, მოწინააღმდეგის შეყვარებული, მისი ძმა და ბოლოს კედლის დაზიანება დაიწყო. ვცდილობ დრო იმით მოვლა რომ დროზე არ ვიფიქრო. არადა ხელები გამიოფლიანდა, ცოტა ხანში ვიღაც ყურში წუილს გამიკეთებს. სულ მიკროორეული წარმომეგინა ხელში მასზე მოზრდილი სტვირით, ზის ჩემს ბარაბანზე და დაძაბულ მომენტებში მაგრად ჩაბერავს ინსტრუმენტს. სიცხისდამწევს რომ ვსვამ წარმომიდგენია მიკროორეულების ჯარი, ქაოსურად დარბიან, ხტუნავენ ორგანოდან-ორგანოზე, მარჯვედ უწსორდებიან ვირუსულ მტერს და დაზიანებულ კედლებს მხიარულად აშენებენ. ან ზედმეტად ნარცისი ვარ, ან გამოყლევებული.
„მოგებული ნომერია ათი, შავი!“
ფეხებში ურდულები გადატრილდნენ, საშინელმა სიმძიმემ სკამს მიმაჯაჭვა. ახლა მეორე სპინი იქნება. 0 -იანზე დამთვრებული ნებისმიერი ნომერი მაწყობს, არაფერს ვიმჩნევ, ჟან კლოდი ისევ კედელს ცემს. ნელ-ნელა ავდექი, ბრტყელი, შეუვალი მხრები გზიდან ჩამოვიშორე და ცერზე აწევით გადავხედე რულეტკას. 0 -ანი ჩავარდა. ვიყვირე. გიწერიაო?! მკითხა ვიღაცამ, კიდევ ერთი ნოლიანზე დამთავრებული მინდა და 5000 ვიგებთქო. ამის გაგონებაზე ყურები ცქვიტს და 20-იანს დაუწყეს ქომაგობა. ბევრი არ უბრუნია იქვე ჩააგდო, 31- ში. ადგილს მოვწყდი და გავიქეცი. დეტალურად სამი რამ მახოვს: მეგის კივილი, სკეიტის დაცემის მჭახე ხმა და მოგებული ბილეთების წყობა.
ჩვენ თეატრისკენ გავბივართ...
ვიღაც ბიჭი თეთრ ცხენს აქირავებს, ცხენს სივივისგან ბანალი აქვს აბურძგნული...
ჩვენს დანახვაზე სიმამრი რეპეტიციას წყდება, როლიდან ბიჯებზე შემდგარი კაცივით გამოდის და საოცარი სიფაქიზით ამბობს: ხუთი ბილეთი?! , ის თითებს ლოყაზე იდებს, თითები ლოყებს ფარავენ, მეგი ბავშვივით ეხუტება მამას... მე თვალწინ მიდგას გაჩერებული ვერცხლის საათი, აცრემლებული რომ მისდევს მანათობელ მედუზებს...
ახლა როცა ამ ამბავს ვაანალიზებ ჯაკუზიში ვწევარ, რადგან ორწლიანი ოცნება ახდა. შეუძლებელია იწვე ჯაკუზიში და რაიმე მნიშვნელოვანზე იფიქრო. შესასვლელში მათხოვარს 50 თეთრიანი მივეცი, არა იმიტომ რომ კეთილშობილების კარები გამეხსნა, არამედ იმიტომ რომ მქონდა. ადრე რამდენ თეთრსაც გავცემდი იმდენივე მაკლდებოდა. ერთხელ ერთ მოხუცს ათი თეთრი მივეცი, და ნაბახუსევზე ლიფტის ფულის უქონლობის გამო მეშვიდე სართულზე ფეხით მომიწია ასვლა, მეოთხეზე ვიფიქრე, რა ირონიული იქნება გული რომ გამისკდესთქო. სიამმოვნებისაგან უცნაურ ხმებს ვუშვებ, დარმწუნებული ვარ მოვა დრო, როცა ადმიანები გამრავლებაზე უარს იტყვიან და ეს ადამის რასის დასასრული იქნება.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.