მუზის სტუმრობა

 (ხმები: 3)


ერთ ღამეს წინწკალამ შუქი აღარ ჩააქრო თავის კოხტა ბინაში... ანუ თავისი წინკლებიანი ქუდი აღარ დაახურა ნათურასავით მანათობელ ნატვრისთვალს. მერე, იცით, რატომ? მუზას ჩაუსაფრდა. გაგონილი ჰქონდა, ადამიანები მუზას ღამღამობით ელოდებიან და ამ მიზნით მთელი ღამის განმავლობაში შუქს არ აქრობენო.
ო, რა ნელა გადიოდა დრო. ტყეში რა ხანია დაღამდა. ასეთ დროს წინწკალა უკვე შუაძილში იყო, მაგრამ ახლა დაძინებაზე არც კი ფიქრობდა, მოთმინებით ელოდა მუზას. ნატვრისთვალის შუქი მთელ მარწყვის ხეს ეფინებოდა.
უცბად კარის წინ რაღაც შრიალი შემოესმა.
,,ალბათ მუზა მოვიდა~, - იფიქრა წინწკალამ და კარს ეცა, მაგრამ მუზის ნაცვლად ციყვი შერჩა ხელში.
- ეს რა ფეიერვერკი გაგიმართავს?! - უთხრა ციყვმა.
- მუზას ველოდები.
- როგორა თქვი? მუზას? - გაიკვირვა ციყვმა, - ასეთს არავის ვიცნობ ჩვენს ტყეში.
- არც მე ვიცნობ, მაგრამ მოვა და გავიცნობ.
- როდესმე მეც გამაცანი შენი სტუმარი. ისეთი სახელი ჰქვია, საინტერესო ვინმე უნდა იყოს, - თქვა ციყვმა, ერთი გემრიელად დაამთქნარა და დასაძინებლად წავიდა.
წინწკალა ისევ დაჯდა და ისევ დაელოდა მუზას.
ცოტა ხანში ახლა ფანჯარასთან მოესმა შრიალი. ~ეს კი ნამდვილად მუზა იქნება~. - იფიქრა წინწკალამ და ფანჯარას ეცა. იქ თვალებდაჭყეტილი ბუ დაინახა.
- ეს რა ამბავია. რა ხანია ველოდები და დაღამებას საშველი აღარ დაადგა, - თქვა ბუმ და თვალები კიდევ უფრო დაჭყიტა, იქნებ რაიმე დავინახოო. - სადა ხარ, წინწკალა? როგორც მახსოვს, აქ სადღაც წინწკალას ჰქონდა ბინა.
- შენც რაღა ვერ შორდები აქაურობას?! - დაუყვირა წინწკალამ. - რა ხანია დაღამდა. გაფრინდი ტყეში და ინადირე.
ბუმ დაუჯერა, გაშალა ფრთები და სინათლისგან თვალაბმული, გაუბედავი ფრენით გაეცალა იქაურობას.
ვერც კი მოასწრო წინწკალამ ისევ ნატვრისთვალის გვერდით მოკალათება, რომ ახლა გულწითელა მიეხეთქა მისი სახლის ფანჯარას.
- მზე ამოდის? - დაიწრიპინა ნახევრად ბურანში მყოფმა გულწითელამ.
- რა დროს მზის ამოსვლაა, წადი, დაიძინე.
წინწკალამ ხის ტოტზე დასვა გულწითელა. მანაც მაშინვე მილულა თვალები და დაიძინა.
ფარვანებმა და კოღოებმა ხომ ერთი ამბავი შექმნეს წინწკალას სახლის ირგვლივ. რამდენი არ უქშია მათ თავისი ქუდი წინწკალამ, მაინც ვერაფერს მიაღწია. ერთს გააგდებდა, ათი მოდიოდა სანაცვლოდ.
- უჰ, სადაა ამდენ ხანს მუზა? - ბუზღუნებდა წინწკალა, - მთელ ღამეს ხომ არ გავათენებ.
თანდათან სულ უფრო უჭირდა ლოდინი, თვალები თავისთავად ეხუჭებოდა.
უცბად საშინელი რყევა და ლაწალუწი ატყდა. მარწყვის ხე ისე ირხეოდა, თითქოს ქარიშხალი ამოვარდაო. შეშინებული წინწკალა კარებს ეცა. ბუნდოვნად გაარჩია, რომ ვიღაცა მოუხეშავად მოცოცავდა მარწყვის ხეზე ტოტების მტვრევით. მალე ქშენაც შემოესმა და წინწკალამ დათვის დრუნჩი დაინახა სულ ახლოს.
- ახლავე აქედან დაიკარგე, სახლს დამინგრევ, - აყვირდა წინწკალა.
მაგრამ დათვმა ყური არ ათხოვა, ანდა იქნებ ვერც გაიგონა წინწკალას ყვირილი ტოტების მტვრევისა და საკუთარი ქშენის ხმაში. ამობობღდა ხეზე და ნატვრისთვალის შუქით თვალებაჭრელებულმა მისკენ გაიწოდა თათი. წინწკალამ სასწრაფოდ დაავლო ხელი აკაციის ეკალს, ტანსაცმლის საკიდის მაგივრობას რომ უწევდა, და თათში უჩხვლიტა. დათვმა ტკივილისაგან ხმამაღლა დაიღრიალა და უარესი ლაწალუწით ჩაგორდა ძირს.
შუაღამე კარგა ხანია, რაც გადავიდა. ~აღარ ღირს აწი ლოდინი, ეტყობა, მუზა არ აპირებს მოსვლასო~, - გაიფიქრა წინწკალამ, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის ნატვრისთვალს მაინც არ დაახურა ქუდი. დაჯდა და თვითონაც არ გაუგია, ისე ჩაეძინა.
ძილში ვიღაცის მზერა იგრძნო და გამოეღვიძა. თვალები გაახილა, მიიხედ-მოიხედა და ფანჯარაში დაჟინებით მიშტერებული ვარსკვლავივით ბრდღვიალა, გაფართოებული თვალები დაინახა. წუთით წინწკალა შეაშინა ამ უცნაურმა თვალებმა. ვერ მოისაზრა, ვინ უნდა ყოფილიყო მათი პატრონი, მაგრამ როცა ოქროსფერმა კულულებმაც გაიფრიალეს, მაშინვე იცნო ტყის ალი.
- შენღა აკლდი აქაურობას, - გაბრაზებით წაიბუზღუნა წინწკალამ.
ალმა ნელა დააფახულა გრძელი წამწამები და სალამურივით ტკბილი ხმით ჩაილაპარაკა:
- ქალაქისკენ მივფრინავდი... რომ იცოდე, იქ რამდენი ვინმე მელოდება, მაგრამ შენი ნატვრისთვალის შუქი დავინახე და აქეთ გადმოვუხვიე. ვიფიქრე, იქნებ ჩვენს წინწკალას რაიმეში ვჭირდები-მეთქი.
- როდის აქეთ გახდი ასეთი ყურადღებიანი? - შეაწყვეტინა სიტყვა წინწკალამ - სულ ტყუილად გარჯილხარ. არაფერში მჭირდები. სჯობია ისევ წყლის გუბურას დაუბრუნდე და თვალები დაითხარო საკუთარი ცხვირ-პირის ყურებით.
აქ უნდა შევნიშნოთ, რომ წინწკალას ალი საერთოდ არ უყვარდა, დიდი მეტიჩარა და პრანჭია ვინმეაო. მთელი თავისი დღე და მოსწრება სულ გუბურაში იყურება და თმას ივარცხნის. საკუთარი სილამაზის გარდა ამქვეყნად სხვა არაფერი აინტერესებსო.
- მივდივარ, ნუ ბრაზობ, - ჩაიკისკისა ტყის ალმა, არაფრად არ ჩაუგდია წინწკალას გაფიცხება. - ისევ ქალაქისკენ უნდა გავწიო. შენთან ლაპარაკში რომ არ დამეკარგა ამდენი დრო, ახლა უკვე იქ ვიქნებოდი. შეიძლება ვეღარც მოვასწრო, ალბათ შუა გზაზე დამათენდება.
- წადი, წადი, - ხელი ისეთნაირად აუქნია წინწკალამ, თითქოს ჩიტუნას ერეკებოდა. - ოღონდ ჯერ თმა გაისწორე, დილის ნიავმა სულ აგიწეწა და ვინმე შეგვიანებული მგზავრი არ შეაშინო.
ალმა თმა თითებით გადაივარცხნა და დილის ბინდ-ბუნდს შეერია.
მეტს აღარაფერს დაურღვევია წინწკალას მყუდროება, მაგრამ უკვე გათენდა, მზეც ამოვიდა და ძილის დრო აღარ იყო. როგორც გამოირკვა, უკვალოდ არ ჩაევლო ამ უძილო ღამეს. ერთი კედელი ნახევრად გამოგლეჯილი აღმოჩნდა დათვის თათისგან და წინწკალას მისი შეკეთება მოუხდა. მერე კიდევ დათვი ცალკე ეძება, რათა მისთვის თათიდან აკაციის ეკალი ამოეღო. ამ დროს დათვმა კინაღამ თათით მიწაზე მიასრისა, ძლივს გაასწრო. მარწყვის ხეც ვერ გადარჩა უვნებლად, დამტვრეული ტოტები და უამრავი დაჭყლეტილი ნაყოფი ეყარა ხის ძირას.
ამ უძილო ღამის შემდეგ წინწკალა მუზას აღარასოდეს დალოდებია. ამბობდა, ძალიან საეჭვო საქმეა. არასდროს არ იცი, ნამდვილად მოვა თუ არა, თანაც ათასგვარ ხათაბალაში შეიძლება გაეხვიოო.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.