როგორ გაანათა წინწკალამ სახლი

 (ხმები: 0)


აბა, ვის გაუგია სახლი განათების გარეშე? წინწკალას არავისგან არ დასჭირვებია მითითება, ეს თვითონაც მშვენივრად იცოდა; ხან წიგნს წაიკითხავ გვიან საღამოს, ხან სტუმრებს გაუმასპინძლდები.
ჰოდა, როცა მოსაღამოვდა და ტყეში ციცინათელები გამოეფინენ, ერთ-ერთი მათგანი დაიჭირა, სახლში გააქანა და პატარა მაგიდაზე დასვა.
მაგრამ არ მოეწონა ციცინათელა. ჯერ ერთი, არათანაბრად ანათებდა. ასეთ არათანაბარ შუქზე რაიმეს წაკითხვა შეუძლებელი იყო. გარდა ამისა, თვალი სულ გაქცევაზე ეჭირა. რამდენიც დაიჭირა, იმდენი გაუფრინდა. აბა, ბოთლში ხომ არ გამოამწყვდევდა, სადაც სულ მალე გაიგუდებოდა და ნათებასაც შეწ-ყვეტდა. არადა, მთელი ღამე ციცინათელების დევნა ძალზე მომქანცველი საქმე იყო.
არა, არ გამომადგებიო, უთხრა, და თვითონვე აუქშია წინწკალამ ციცინათელას, რომელიც ის იყო აპირებდა მის სახლში შეფრენას. ისევ გაემართა ტყეში, ფოსფორიანი კუნძი მოძებნა და მისი პატარა ნატეხი წამოიღო სახლის გასანათებლად. ფოსფოროვანი კუნძის ნატეხს ნამდვილად არა უშავდა რა, სულ ერთნაირად, თანაბრად ენთო, არც გაქცევას ცდილობდა, მაგრამ ამდენი ღირსების მიუხედავად, მაინც დაიწუნა წინწკალამ. საქმე ისაა, რომ ძალზე სუსტად ანათებდა... ვერც მის შუქზე წაიკითხავდი რამეს.
- სხვა გზა არაა, - თქვა წინწკალამ, - ჭრელკუდას ნატვრისთვალი მჭირდება.
ჭრელკუდა შხამიანი გველი გახლდათ. ბნელ მღვიმეში ცხოვრობდა და უამრავ განძეულთან ერთად ნატვრისთვალიც ჰქონდა. თავიდანვე გაივლო გულში წინწკალამ, ჩემი სახლის გასანათებლად ნატვრისთვალი სწორედ მისწრება იქნებოდაო, მაგრამ ჭრელკუდას შიშით ჯერ სხვა საშუალებები სცადა. ძალზე ძლიერ შხამს ფლობდა ჭრელკუდა, მისი ნაკბენი სასიკვდილო იყო. ხასიათითაც დაუნდობელი გახლდათ.
მაგრამ ჭრელკუდასაც გააჩნდა ერთი სისუსტე: ტკბილეული და ხილი უყვარდა, განსაკუთრებით კი მარწყვი... მარწყვისთვის პირდაპირ სულს ლევდა...
აიღო წინწკალამ ნედლი ტოტებისგან დაწნული კალათა, შიგ მშვენიერი, მწიფე გოგრისხელა მარწყვი მოათავსა, ზემოდან ლეღვის ფოთოლი დააფარა და გზას გაუდგა. ბალახებში ისე მიცუნცულებდა, თვითონ არც კი ჩანდა. იფიქრებდი, კალათა თვითონ მიგორავს ბალახშიო. ასე ეგონა ეკლებიან ზღარბსაც და თათი ცნობისმოყვარეობით წაუწია კალათას, ნეტავი შიგ რა არისო.
- მე თვითონ თუ არ მოგართვი, ისე არ იკადრებ მარწყვის ჭამას? - დატუქსა წინწკალამ. - მიდი მარწყვის ხესთან, იქ რამდენიც გინდა, იმდენია...
ზღარბმაც დაუჯერა, მაშინვე ეკლებიან ბურთად იქცა და მარწყვის ხისკენ გაგორდა.
სხვა აღარავინ შეხვედრია წინწკალას მწვანე ტყის ბილიკზე, მშვიდობიანად მიაღწია ბნელ მღვიმემდე. კალათა ძირს დადგა, თვითონ ყოველი შემთხვევისათვის უკან ამოეფარა.
ჭრელკუდამ შორიდანვე იგრძნო მარწყვის სუნი. წამოყელყელავდა და კალათის დანახვისას თვალები ფართოდ დააჭყიტა. მიხვდა, რომ გამაბრუებელი სუნი იქიდან მოდიოდა.
- გამარჯობა, ჭრელკუდავ, - თავი გამოყო კალათას ამოფარებულმა წინწკალამ, ოღონდ ნაბიჯი არ გადმოუდგამს, ისევ მოშორებით ამჯობინა ყოფნა.
ჭრელკუდამ, აქაოდა სულაც არ მაინტერესებს, რა გაქვს მაგ კალათაშიო, ზანტად დაახვია თავისი ჭრელი რგოლები, თავი ზედ დადო, თვალები მილულა და დაუდევრად მიუგო:
- გაგიმარჯოს. ძალიან გამიხარდა შენი დანახვა.
მაგრამ წინწკალამ მშვენივრად იცოდა, რასაც აკეთებდა. არც ჭრელკუდას წინანდელი პოზა გამოპარვია მხედველობიდან. აბა, სადა აქვს მარწყვი ჭრელკუდას ამ მღვიმეში. აქ არავინ მოართმევს, თვითონ კი ვერ ტოვებს აქაურობას. აბა ვინღა უდარაჯებს ამ განძეულს და ნატვრისთვალს? ყველაზე მეტად სწორედ ნატვრისთვალს უფრთხილდება, ენის ქვეშ აქვს დამალული, ერთი წამითაც არ იშორებს. ჭრელკუდა მხოლოდ იმ პატარა, საცოდავი ცხოველებით იკვებება, რომლებიც საკუთარი სიბრიყვით შემთხვევით ამოყოფენ ხოლმე თავს ამ მღვიმეში. სუფთა ჰაერზე გასეირნება და გემრიელი ხილი რა ხანია ოცნებად ექცა.
და წინწკალამ სრულიად არხეინად ასეთი რამ უთხრა:
- შემოგიარე, მეზობელო. ვიფიქრე, ერთი დავხედავ-მეთქი ჩვენს ჭრელკუდას. ვიღას არ ვხვდები ამ ტყეში შენს გარდა. მეშინია, არ დამავიწყდე.
ამ გადაკრულ სიტყვებს რომ ეუბნებოდა, წინწკალამ კალათას ადგილი მოუნაცვლა, იმ მხარეს დადგა, საიდანაც ნიავი უბერავდა. ჭრელკუდას თავბრუ დაახვია მარწყვის სურნელმა, უნებურად თვალები გაახილა და ნერწყვი გადაყლაპა. არც ეს გამოპარვია წინწკალას.
- ყურადღებისათვის მადლობა, - უგუნებოდ თქვა ჭრელკუდამ. - მაგრამ მე ვფიქრობ, მარტო ჩემს სანახავად არ გაირჯებოდი.
საერთოდ ძალზე ფრთხილი და თავაზიანი იყო ჭრელკუდა, მაგრამ ახლა მარწყვის სუნმა გააღიზიანა და იმიტომ ალაპარაკდა ასეთი გამოჯიბრებით.
- უსამართლოდ ნუ სჯი, ჭრელკუდავ. - იწყინა წინწკალამ. - ამ ერთი თვის წინათ რომ მოგინახულე, განა რაიმე გთხოვე? აქაოდა განძეულს ვდარაჯობო, ნუ გგონია, აქ ყველა მაგის გულისთვის მოდიოდეს.
- მაშინ არც კალათით მობრძანებულხარ, - წაისისინა ჭრელკუდამ.
წინწკალამ შეატყო, ტკბილი ლაპარაკით ვერაფერს მივაღწევო და პირდაპირ საქმეზე გადავიდა. ნატვრისთვალი მჭირდებაო, გამოუცხადა.
- რისთვის გინდა ნატვრისთვალი? - გესლიანად გაეღიმა ჭრელკუდას.
- ჩემი სახლის გასანათებლად, - უპასუხა წინწკალამ.
- რაო? - ყურებს ძლივს დაუჯერა ჭრელკუდამ. - პირველად მესმის, ნატვრისთვალს მაგ მიზნით იყენებდეს ვინმე. ეს ხომ, მეტი რომ არ ვთქვათ, ნატვრისთვალის გაუფასურებაა.
- შენ რომ ჩემი სახლი განახა, მაგას არ იტყოდი _ აღფრთოვანებით წამოიწყო წინწკალამ, _ მხოლოდ ნატვრისთვალი თუ შეეფერება ჩემს მშვენიერ, კოხტა სახლს. ეჰ, ნეტავი ერთი მართლა განახა! რა იქნება, რომ მესტუმრო? არც ჩიტის რძეს მოგაკლებ, არც დაშაქრულ მარწყვს. ნუ გეშინია, არავინ არ მოიპარავს მაგ შენს განძეულს.
მაგრამ ჭრელკუდამ ოდნავი ყურადღებაც აღარ მიაქცია წინწკალას ლაპარაკს. თავი ისევ რგოლებს დაანდო, თვალები მილულა და ჩაისისინა:
- ამაოდ ირჯები, წინწკალა. ჯერ არავის გაუტანია აქედან ეს ნატვრისთვალი და ვერც შენ მოახერხებ ამას, თუნდაც მთელი ურემი მარწყვი მომიტანო.
რა თქმა უნდა, უკვე საიდუმლოს აღარ წარმოადგენდა, რომ ამ კალათში, რომელსაც ასეთი გამაბრუებელი სუნი ასდიოდა, მარწყვი იყო. რაკი ეს პირდაპირ თქვა სიფრთხილითა და მოქნილობით განთქმულმა ჭრელკუდამ, იმას ნიშნავდა, აღარაფერი ეშველებოდა ამ საქმეს.
მიხვდა წინწკალა, არაფერი გამოდისო. მაგრამ ერთ ხერხს კიდევ მიმართა, ლეღვის ფოთოლი გადახადა კალათას, რათა მისი ნობათი საკუთარი თვალით ენახა ჭრელკუდას.
მართლაც ძალზე თავბრუდამხვევი შთაბეჭდილება მოახდინა: ჭრელკუდა ყველაფერს ელოდა, ამის გარდა... წინასწარ წარმოდგენილი ჰქონდა შაქარმოყრილი მწიფე მარწყვი, მთასავით აკოკოლავებული. უფრო უკეთესი, თუ ნაღებიც ექნებოდა გადასხმული... მაგრამ გოგრისხელა მარწყვი?! ამის მსგავსი ჭრელკუდას ჯერ არაფერი ენახა, სიზმრადაც კი არ მოლანდებია. ვეღარ შეიკავა თავი, ელვის სისწრაფით გაშალა ჭრელი რგოლები, პირი ფართოდ დააღო, მივარდა გოგრისხელა მარწყვს და... ამ დროს ნატვრისთვალი ძირს დაუვარდა...
წინწკალაც ამას ელოდა. სასწრაფოდ დაავლო ხელი ნატვრისთვალს და ფაცხაფუცხით გამოიქცა. მთელი გზა შიშით უკან-უკან იხედებოდა, მაგრამ ჭრელკუდა არსად ჩანდა. ალბათ, ვერ მოსცილდა გოგრისხელა მარწყვს.
გულით გაიხარა იმ ღამეს წინწკალამ. ნატვრისთვალი მის სახლს ისე ანათებდა შუადღე გეგონებოდა. თანაბრად ენთო და არც გაქცევას ცდილობდა.
მაგრამ: როგორ გამოერთო სინათლე?
აი თავსატეხი.
ცოტაოდენი ფიქრის მერე აქაც იპოვა გამოსავალი... მოიხადა თავისი წინწკლებიანი ქუდი და ნატვრისთვალს დაახურა. მაშინვე ჩამობნელდა.
ასე გაანათა თავისი სახლი წინწკალამ... და, მე თუ მკითხავთ, ასეთი ორიგინალური განათება ამქვეყნად ჯერ არავის ჰქონია.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.