ის

 (ხმები: 1)


ისე უცბად გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში ისე უცბად რომ ამოსუნთქვაც ვერ მოვასწარი. მოვიდა გაურკვეველ ვითარებაში და ასეთ ვითარებაშივე წავიდა, თითქოს არც არასდროს მოსულიყოს.. ვფიქრობდი რომ ის ერთადერთი იყო რომელსაც შეეძლო ბედნიერება ისეთ წვრილმანებში დაენახა რასაც მოკვდავი ადამიანები ვერც კი ვამჩნევთ, ის ყოველთვის კმაყოფილი იყო იმით რაც გააჩნდა და არასდროს წუწუნებდა, არასდროს! მისი ღამისფერი თვალები მუდამ რაღაც ნაპერწკლით იყვნენ ანთებულნი. საკმარისი იყო მისთვის თვალებში შეგეხედა და ისეთი გრძნობა დაგეუფლებოდა თითქოს არარეალურ სამყაროში იკარგებოდი. არასდროს არავის დასცინოდა და ყოველთვის ყველას ეხმარებოდა, ეს ყველაფერი კი გასაოცარი იყო ჩემთვის და არა მარტო ჩემთვის. ყოველთვის შეეძლო ჩემი გაკვირვება და ამ ყველაფერს თავისდაუნებურად ახერხებდა.. თითქოს ყველაფერი იდეალური იყო თითქოს ყველაფერი კარგად გრძელდებოდა თუმცა.. ამ ცხოვრებაში ყველაფერი კომპენსირდება, კარგს ყოველთვის ცუდი მოსდევს და პირიქით.. ის წავიდა.. წავიდა და წაიღო ყველაფერი რაც გამაჩნდა, ყველა ჩემი გრძნობა და ყველა ფაქტორი რითიც ამ არცთუ ისე საშინელი ცხოვრების აღქმა შემეძლო. რთულია როცა ადამიანი ისე გტოვებს რომ წინ წასული ერთხელაც არ გამოიხედავს შენკენ. არავინაა უშეცდომო თუმცა შეცდომები არ არის საკმარისი იმ ყველაფრის დასანგრევად რასაც ერთი წლის მანძილზე აშენებ.. დრო გადის და მე ისევ ვეძებ იმ ღამისფერ თვალებს სხვებში მაგრამ ამაოდ, ისევ ვცდილობ გამიკვირდეს სხვა ადამიანების უნებური ქმედებები მაგრამ არ მიკვირს, ისევ მიყვარს მაგრამ მაინც არ მეორდება ის გაურკვეველი ვითარება როცა გამოჩნდა და ვნებდები.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.