აბრეშუმის კარავი ხავერდის ხალიჩაზე

 (ხმები: 2)


არ დაუჯეროთ, თუ ვინმე გეტყვით, ზღაპრიდან სინამდვილეში გადმოსვლა შეუძლებელიაო. უამრავი მაგალითი არსებობს იმისა, თუ როგორ გვესტუმრებიან ხოლმე ზღაპრის გმირები. ერთ-ერთ მათგანს სწორედ ახლა გიამბობთ.
ჩვენი სტუმარი სულ პაწია, ციცქნა გოგონაა. მას ყვავილების ფურცლებზე უყვარს მოკალათება, რათა შემდეგ ზღაპრულმა უფლისწულმა იპოვოს. სახელად ნამცეცა ჰქვია. ალბათ გეცოდინებათ, ვისაც ზღაპრების კითხვა გიყვართ... ნამცეცა მთვარიან ღამეს გვესტუმრა, რათა დრო გაეტარებინა იმ იდუმალ, უჩვეულო არსებებთან, სავსე მთვარეობის დროს რომ უყვართ გამოსვლა. ისე გაერთო მათთან თამაშით, ვერც კი გაიგო, ღამე როგორ გაილია. ანდა როგორ არ გაერთობოდა, მწვანე ტყის ბინადარი იდუმალი არსებები გვერდიდან არ შორდებოდნენ, გულით ხარობდნენ ამ მშვენიერი, პაწია გოგონას სტუმრობით. ისეთი ლხინი და დროსტარება გაჩაღდა, წითელთვალებიან ბუს ნადირობა დაავიწყდა მათ ჭვრეტაში.
მაშინღა მოვიდა გონს ნამცეცა, როცა მასთან მოთამაშე იდუმალი არსებანი თანდათან გაუჩინარდნენ, ისინი ხომ მხოლოდ ღამით ჩანან. თურმე უკვე რიჟრაჟი დაწყებულიყო.
- მთვარე უკვე ჩავიდა, როგორღა დაბრუნდები ზღაპარში? - გადაიხარხარა ბუმ, წითელი თვალები დააბრიალა და საკუთარ ბუდეს მიაშურა გამოსაძინებლად. მიფრინავდა და ბუზღუნებდა, თქვენი გადამკიდე მშიერი დავრჩიო.
მაგრამ ნამცეცა ოდნავადაც არ დაბნეულა, მაშინვე ყვავილების საძებრად გასწია, რათა მათ რბილ ფურცლებზე დაესვენა და საღამომდე გამოეძინა. საღამოს მთვარე ამოვიდოდა და ვერცხლისფერ ბილიკს გაუბამდა ზღაპრისკენ. სწორედ მთვარის სხივებს გამოჰყვა ნამცეცა, როცა სინამდვილეში გადმოსვლა მოიწადინა და ცხადია, უკან იმავე გზით უნდა დაბრუნებულიყო.
სად იყო და სად არა, დილის ნიავმაც ჩამოიქროლა, თან მოიტანა ყვავილთა უნაზესი სურნელი.
- ჩქარა! ჩქარა! ყვავილები სწორედ შენ გელოდებიან, - ააჩქარა ნიავმა ნამცეცა და წინ გაუძღვა. მალე ულამაზეს ყვავილოვან ველზე ამოჰყვეს თავი. მათი დანახვისას ყვავილები ერთხმად ატოკდნენ და აშრიალდნენ.
- მოდი, ნამცეცა, ჩემთან დაისვენე, - ეპატიჟებოდა ვარდი და ფართოდ შლიდა ულამაზეს სურნელოვან კოკრებს.
- ჩემთან მოდი, მე უფრო კარგად დაგარწევ, - შეჰღიმა ცეცხლისფერმა ყაყაჩომ, - ხომ იცი, ნიავი მუდამ მეთამაშება.
- გირჩევნია ჩემთან მოხვიდე. ნახე, რა დიბა-ატლასი მოგიმზადე, - ოქროსფერი ფურცლები ცხვირწინ აუფრიალა ნარგიზმა.
- დაანებეთ თავი. ნამცეცამ უკეთესად იცის ვისთან უნდა მივიდეს, - ჩაილაპარაკა შროშანმა. თავდაჯერება არ აკლდა ამ ნათქვამს, თუმცა შეშფოთებაც იგრძნობოდა.
ნამცეცამ თვალი გადაავლო ყვავილოვან ველს, შეყოყმანდა, აღარ იცოდა, რომელ ყვავილთან მისულიყო. ბოლოს ზამბახზე შეაჩერა არჩევანი, თვალი მოსტაცა მისმა ხავერდოვანმა ელფერმა.
- ზღაპარში რომ ვიყო, ცხადია, შროშანს ამოვირჩევდი. ზღაპრულმა უფლისწურლმა ხომ სწორედ შროშანის ყვავილში უნდა მიპოვოს, მაგრამ რამდენადაც სინამდვილეში ვიმყოფები, სხვა ყვავილს ამოვირჩევ, - თქვა და ზამბახს მიაშურა. სიხარულისგან ათრთოლებულმა ზამბახმა მიწამდე დახარა თავი, ზღაპრის პაწია გმირმაც სულ ადვილად მოიკალათა მის ხავერდოვან ფურცლებზე. სიამოვნებით დაისვენა ნამცეცამ ზამბახის ფურცლებზე, თავს შესანიშნავად გრძნობდა, ასეთ ხავერდოვან ხალიჩაზე ჯერაც არ დამისვენიაო, ამბობდა, მაგრამ მალე მზე ამოვიდა და მისმა მცხუნვარე სხივებმა შეაწუხეს ზამბახის პაწია სტუმარი. იქ დაძინებაზე ხომ ფიქრიც ზედმეტი იყო.
- ძალიან ცხელა, სჯობია სხვაგან ვეძებო თავშესაფარი, - ჩაილაპარაკა ნამცეცამ და მოემზადა, რათა ხავერდოვანი ფურცლებიდან დაბლა ჩამოცურებულიყო. ზამბახმა ყური მოჰკრა მის სიტყვებს და ძალიან შეშფოთდა.
- ოღონდ ნუ მიმატოვებ და მშვენიერ კარავს გაგიმართავ, - შეჰპირდა ზამბახი და მაშინვე შეუსრულა დანაპირები: სამი ფერადოვანი ფურცელი მაღლა აიკეცა და რკალივით მოხარა. მართლაც მშვენიერი კარავი გამოვიდა, ყველა მხრიდან დაჰფარა ხავერდოვან ფურცლებზე მოკალათებული ნამცეცა გოგონა.
აქ უნდა ითქვას (საერთოდ, სათქმელი ყოველთვის თავის დროზე უნდა ითქვას, თორემ ფასი სრულებით დაეკარგება), რომ მანამდე ზამბახს არ ჰქონია კარავივით მაღლა აკეცილი სამი ფურცელი, ექვსივე ფურცელი დაბლა გადმოშლილი ეფინა მწვანე ყლორტზე.
ნამცეცა კმაყოფილი დარჩა ზამბახის გულისხმიერებით, თუმცა შენიშვნა მაინც არ დაუგვიანა:
- სჯობდა მეტი სინათლე ყოფილიყო შენს კარავში. რაც არ უნდა იყოს, დღეა.
- მაგასაც მოევლება, - თქვა ზამბახმა და პეპლებს უხმო საშველად. როგორც წესი, პეპლები მუდამ თავს ევლებიან ყვავილებს. ცხადია, იმ ყვავილოვან ველზე მრავლად იყვნენ, ზამბახის და მისი პაწია სტუმრის ნალაპარაკევიც ესმოდათ და თვითონვე მიხვდნენ, თუ რა უნდა გაეკეთებინათ: უნაზესი ფრთებით ხავერდოვანი ბუსუსები, გადააცალეს კარავივით მაღლა აკეცილ ფურცლებს, რათა გამჭვირვალენი გამხდარიყვნენ და მეტი სინათლე მოჰფენოდა კარვის შიგთავსს. ბარემ იმასაც აღვნიშნავ, რომ ზამბახის ექვსივე ფურცელი ხავერდოვანი იყო მანამდე.
ახლა კი ვეღარაფერი თქვა ჩვენმა პაწია ნებიერმა. ისღა დარჩენოდა, მოხერხებულად მოეკალათა ხავერდოვან ფურცლებზე და გულიანად დაეძინა. ასედაც მოიქცა. მზის სხივები აღარ აწუხებდნენ, თავზე აბრეშუმის კარავი ეფარა.
ზამბახის ფერისცვალება შეუმჩნეველი არ დარჩენილა. უპირველეს ყოვლისა, ნიავმა იჩქარა გამოეთქვა თავისი აზრი.
- ეს უკვე ყვავილი აღარ არის, - ჩაიქირქილა მან, - ეს არის აბრეშუმის კარავი ხავერდის ხალიჩაზე.
- ნიავი მართალს ამბობს. ჩვენი დაიკო ზამბახი მართლაც აბრეშუმის კარვად იქცა, რომელიც ხავერდის ხალიჩაზეა გაშლილი. - აჩურჩულდნენ ყვავილები. ზამბახს აინუნშიაც არ ჩაუგდია ეს მითქმა-მოთქმა. ისარივით გაჭიმულს მწვანე ღერო სწორად ეჭირა, რათა პაწია ნებიერი სტუმარი არ გაეღვიძებინა. ნამცეცას გულის ძილით ეძინა მთელი დღის განმავლობაში. მთვარის ამოსვლისას გაიღვიძა, გულითადი მადლობა გადაუხადა ზამბახს და ისევ დაუბრუნდა იმ ზღაპარს, საიდანაც მოვიდა. ყვავილებმა ფართოდ გაახილეს მოლოდინით აღსავსე თვალი, ეგონათ, ჩვენი საყვარელი დაიკო ისევ ძველ ჩვეულ ფორმას მიიღებსო, მაგრამ ზამბახს ფიქრადაც არ მოსვლია მსგავსი რამ. ისევ ის უცნაური ფორმა შეინარჩუნა. არაფრად ჩაუგდია, როცა უთხრეს, ყვავილს კი არა, კარავს ჰგავხარო.
- მირჩევნია კარვად ვიქცე, ოღონდ ნამცეცა გოგონამ ისევ ჩემთან დაიდოს ბინა, როცა კვლავ გვესტუმრება ზღაპრიდან, - ასეთი პასუხი გასცა მან ყვავილებს. ასე რომ, ზამბახი სამუდამოდ დარჩა უცნაური ფორმის ყვავილად, რომელსაც სამი გამჭვირვალე ფურცელი მაღლა აქვს აკეცილი, ხოლო სამი ხავერდოვანი ფურცელი დაბლა ჩამოუშლია. ანუ ნიავის სიტყვები რომ გავიმეოროთ, ის არის აბრეშუმის კარავი ხავერდის ხალიჩაზე და ამით ძალიან კმაყოფილია, თავი მოსწონს, როცა გაკვირვებას გამოთქვამენ მისი უცნაური ფორმის გამო. წითელთვალებიანი ბუ ისე გაოცდა, როცა პირველად ნახა ზამბახი, რომ მთელი ღამე თვალი ვერ მოაცილა და ისევ მშიერი დარჩა.
კმაყოფილნი დარჩნენ პეპლებიც, მათ სულ ფრთებზე დააცვივდათ ხავერდის ბუსუსები, რომლებიც ზამბახის ფურცლებიდან გადაწმინდეს და ფრთები ხავერდოვანი გაუხდათ, თორემ პეპლებს მანამდე არ ჰქონიათ ხავერდოვანი ფრთები, მოკლებულნი იყვნენ ამ სიკეთეს.
ხომ დამეთანხმებით, რომ არაფერი წაუგია ზამბახს, როცა ხასიათის სიმტკიცე გამოიჩინა და უჩვეულო ფორმა შეინარჩუნა. მის სილამაზეს ამით ჭეშმარიტად არაფერი დაჰკლებია. პირიქით, უფრო კოხტა და ორიგინალური გახდა. ზღაპრის პაწია გმირიც მუდამ მის აბრეშუმის კარავში ისვენებს ხავერდოვან დალიჩაზე, როცა კვლავ ესტუმრება ხოლმე სინამდვილეს. იქნებ თქვენც წააწყდეთ, როცა ზამბახის მოწყვეტას დააპირებთ.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.