რატომ არის ია თავდახრილი

 (ხმები: 1)


გაზაფხული გვესტუმრაო, უთენია მოიტანა ნიავმა ეს ახალი ამბავი. მთელი ტყე ერთბაშად ახმაურდა, ტყის ბინადრებმა ახლადაბიბინებულ მწვანე მდელოს მიაშურეს (აქ დგამს თავის პირველ ნაბიჯებს გაზაფხული), რათა კარგად შეეთვალიერებინათ ამდენი ხნის ნანატრი სტუმარი.
- ვფიცავ კომბოსტოს და თალგამს, ზედგამოჭრილი ჩემი ბაჭიაა, ამ ორი კვირის წინ რომ შემეძინა, - თქვა დედა კურდღელმა მას შემდეგ, რაც გაზაფხული გულმოდგინედ დაათვალიერა ყოველი მხრით. ამ მიზნით მან მწვანე მდელოს სკუპსკუპით ირგვლივ შემოურბინა.
მინდა შევახსენო, თუ ვინმეს დაავიწყდა: გაზაფხულის პირველი დღე გრძნეული გახლავთ, ყოველივე უხილავი იმ დღეს ხილულ იერს იღებს ხოლმე. ყოველ შემთხვევაში იმ მწვანე ტყეში, სადაც ეს ამბავი მოხდა, ნამდვილად ასეა.
- ბაჭიას არა და, ჩემს უმცროს ბელს ნამდვილად ჰგავს, - ჩაიბურდღუნა დათვმა, თან თვალებს იფშვნეტდა.
ირემმა უყურა, უყურა გაზაფხულს და მერე დინჯად თქვა:
- ასეთი თვალები მაშინ თუ დამინახავს, როცა კამკამა ტბორში წყალს ვსვამ ხოლმე.
- ჰმ, ეს რა მესმის! ბაჭიაო, დათვის ბელიო, ირმის თვალებიო, - ჩაიქირქილა მელამ, - არცერთი ეს შედარება არაფრად ვარგა. კურდღელს თავისი ბაჭია ყველაზე ლამაზი ჰგონია და თუ რაიმე მოეწონება, ყველაფერს მას ადარებს. დათვი ჯერაც ვერ გამოფხიზლებულა ძილისგან, ირემი კიდევ მეტისმეტად გართულა წყალში საკუთარი თვალების ჭვრეტით. თუ მართალი გნებავთ, გაზაფხული მგავს მე, მხოლოდ მე და სხვა არავის.
- ოჰ, კარგი ერთი, შენი ნათქვამი ყველაზე უარესია, - ვეღარ მოითმინა ციყვმა, - სად გაზაფხული და სად შენი მაღალი, ფუმფულა ბეწვი, რა უნდა იყოს მათ შორის საერთო. ზამთარი რომ გეთქვა, სიმართლესთან უფრო ახლოს იქნებოდა. მე თუ მკითხავთ, გაზაფხული ჰგავს ახლად შემოსულ, ჯერ კიდევ ნედლ კაკალს, ან თხილს. წაბლიც შეიძლებოდა გაგვეხსენებინა.
- სხვაზე რომ ლაპარაკობ, ვითომ ბევრი რამ გესმის, ციყვო, - ჩაიცინა ზღარბმა, - თხილი და კაკალი ნეტავ რა მოსატანი იყო, ჩემი აზრით, რაღა გაზაფხული და რაღა წითლად დაბრაწული მარწყვი, ენაზე თავისით რომ დნება...
- გაზაფხული მაგონებს ლამაზ წინკლებიან სოკოს, - ისეთი იერით თქვა კაჭკაჭმა, ცხადად რომ მეტყველებდა, თქვენზე მეტი მინახავს და ვიციო.
- მე მგონია, გაზაფხული ჩემს ფრთებს უნდა ჰგავდეს, - წაიჩურჩულა პეპელამ. იგი ის-ის იყო გამოიჩეკა ჭუპრიდან და ძალიან მოეწონა საკუთარი ფრთები, რომლებიც ეს წუთია პირველად იხილა.
- დაიკარგე იქით! - დაიბზუილა ფუტკარმა პეპელას მისამართით, - შენი ფრთები ვის რაში სჭირდება. შესახედავად მართლაც არა გიშავს რა (ამაზე არავინ დაობს), მაგრამ საკუთარი ჭრელი ფრთების იქით ვეღარ იხედები. გაზაფხული, ეს ნექტრით სავსე ყვავილია, ლამაზი და მსუყე...
- ო, გაზაფხული! იგი პირდაპირ შეუდარებელია. შეუძლებელია მისი აღწერა, - ჩაიჭიკჭიკა ჩიტუნიამ, რომელსაც ნაზამთრალი ბუმბული ჯაგარივით აბურძგნოდა.
- მართლაც შეუძლებელია, - დაემოწმა კუნძი, - ამაოდ ვხარჯავთ სიტყვებს.
- მე მგონი, იმის თქმა მაინც შეიძლება, რომ გაზაფხული ძალიან ლამაზია, - აღნიშნა ფურისულამ, თან კითხვის თვალით მიმოიხედა, ხომ არავინ მედავებაო.
- უფრო მეტიც, გაზაფხული პირდაპირ ასხივებს სილამაზეს, - გამოეხმაურა ენძელა.
- ამავე დროს სითბოსაც ასხივებს, - წაისისინა რგოლებად დახვეულმა გველმა და ნეტარებით გაიზმორა.
კიდევ ბევრი აზრი გამოითქვა გაზაფხულის სწორუპოვარი სილამაზის შესახებ, ყველა მათგანს აქ ვერ მოვიყვანთ, იმას თუ აღვნიშნავთ, რომ არცერთის აზრი არ ემთხვეოდა მეორისას. ყველას თავის შეხედულება ჰქონდა და სხვისი მოსაზრების გაზიარებას არ აპირებდა. ნიავი სულგანაბული უსმენდა მათ, არც იწონებდა და არც სწუნობდა რომელიმე მათგანს.
უკვე იწურებოდა ეს გრძნეული დღე, როცა ნიავმა ბუჩქის ძირას მიკუნჭული ია შეამჩნია.
- აბა, გაგვიზიარე შენი აზრი გაზაფხულის სილამაზის შესახებ, - მაშინვე საქმეზე გადავიდა ნიავი. იცოდა იას მორცხვობის ამბავი, თუ არ შეეკითხებოდი, ისე ხმასაც არ ამოიღებდა. ახლაც დაიმორცხვა იამ, მაგრამ გამბედაობა მოიკრიბა და ოდნავ გასაგონი ხმით წაიჩურჩულა:
- გაზაფხული ჰგავს ახლად ამოსულ, თვალებბრიალა მზეს!
ტყის ბინადრებმა ერთსულოვნად დასცეს ტაში, ძალზე მოეწონათ იას ნათქვამი. გაზაფხული ხომ პირდაპირ მოიხიბლა. მან მთელი გულით გაუღიმა იას, და ისეთი ბრწყინვალება დააფრქვია ამ დროს, იამ ვეღარ გაუძლო და თავი დაბლა დახარა. ო, როგორ მოუხდა მის ნაზ იერს მორცხვად თავის დახრა, მწვანე მდელოს მოწონების ჩურჩულმა გადაუარა.
- ია ყოველთვის ძალიან ნაზი იყო, მაგრამ მორცხვად თავის დახრამ მისი სინაზე განსაკუთრებულად გამოკვეთა, - ასეთი იყო იქ მყოფთა აზრი და მგონი არ შემცდარან. ალბათ ნიავიც ასე ფიქრობდა. ისე გალაღდა, ისეთი დავლური ჩამოუარა, ღრუბლებს უწვდინა გაზაფხულის სურნელება.
მას შემდეგ ია მუდამ მორცხვად თავდახრილია, იცის რომ ეს განსაკუთრებულად უხდება. გაზაფხულის მზეც ყველაზე გულიანად სწორედ იას უღიმის. თუ არ გჯერათ, შეამოწმეთ, როდესაც იას იპოვით, მაშინვე მზეს ახედეთ. ნახავთ, რა გულიანად იღიმება. მისთვის თვალის გასწორებაც კი გაგიჭირდებათ.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.