მერაბ სალუქვაძე - ჩემი მოგონების დღიურებიდან

 (ხმები: 1)


მე შენ სანთლებს
სულ გულზე დავიკრებ,
შენს მოგონებას კი ამქვეყნად
ვერაფერი, ვერაფერი,
ვერასდროს წაიღებს..


ჩემი რეალური ცხოვრების დღიურებიდან

სიჩუმეა, სიბნელეა, ღამის წყვდიადში მე შენს მონატრების სტრიქონებს ვწერ ჩემო სიყვარულო..ჩემო ნაადრევად წასულო ერთადერთო იმედო ამ ცხოვრებიდან..შევძლეებ კი დავწერო ჩემი გულის ტკივილი?
იცი? რაღაც ამ ბოლოს ძაან სევდიანი და სხვანაირი გავხდი..
რაღაც ამ ბოლოს ვეღარაფერს ვგრძნობ ჩემს ირგვლივ ლამაზს და კარგს..
ასე მგონია დამთავრდა სამყარო ჩემი უშენოდ და მიილია ჩემი საუკეთესო ლამაზი წლების ხანა...
ცოტა ამ ბოლოს შიშმა შემიპყრო, შიშმა იმისა რომ ჩვენ ვეღარასოდეს შევხვდებით ერთმანეთს, ერთ დღეს შეიძლება ძალა არ მეყოს მე შენს საფლავთან ვეღარ მოვიდე მაშინ რა ვქნა, ვიცი გამიბრაზდები და გეწყინება ეს ყველაფერი.. თურმე რამდენი წლები გასულა მონატრებით ტკივილებით უშენოდ..
რაღაც ძაან მოწყენილი მეჩვენება ეს გაზაფხული, არ მესმის და ვერ ვგრძნობ ბუნების, მცენარეების, გულის ფეთქვას..როდესაც ღამით უძილოს ცას შევჰყურებ კარგად ვამჩნევ რომ ის ჩემი ვარსკვლავი რომელიც ასე კაშკაშებდა ბნელ ცაზე ჩაქრა, აღარ ანათებს..შენი საერთოდ დიდი ხანია გამქრალია მაგრამ, ვატყობ ჩემი რომელიც შენი ვარსკვლავის გვერდით იდგა ხელიხელგადახვეული, გაფერმკრთალდა და ჩამქრალ სანთელივით ილულება...ჩემო ერთადერთო მონატრებულო სიცოცხლევ ნაადრევად წასულო ამ ცხოვრებიდან გითვლი მოკითხვას და ქედს ვიხრი შენს უმანკო საფლავთან, სანამ პირში სული მიდგას ყოველთვის აგინთებ სანთელს....
დამრჩა ერთადერთი იმედი, რწმენა სიხარულისა რომ ისევ გათენდება ხვალ და შენს საფლავთან მოვალ, მოვალ მარტო და დაგიკრეფ ყვავილებს, იმ ყვავილებს რომელიც შენ ასე გამორჩეულად გიყვარდა, ეტრფოდი...მე მინდა ჩემებურად გაგრძნობინო ეს გაზაფხული, და გითხრა შენ ხარ ჩემი პირველი და უკანასკნელი სიცოცხლე სითბოსა და სიყვარულისა...ყველა თუ ხარობს წელიწადის ამ დროთ შენთვის რატომ არუნდა ყოფილიყო სიხარული..მე შეგივსებ ამ ლამაზი დაკარგული დღეების მონატრებას...
რაღაც სიწყნარეა, სიჩუმეა...
მე მოვდივარ დღეს შენს საფლავთან და მოგიყვები შეგახსენებ იმ წლებს როცა ჩვენ ბედნიერი ვიყავით, როცა ერთმანეთს ვუმღეროდით ერთმანეთის გასაგებ ენაზე სიყვარულზე...როგორც ამბობდი გახსოოვს? მარტო ჩვენ ვხვდებით ამ ენას სხვა ვერავინ გაიგებსო...
მე შენს საფლავთან მუხლმოდრეკით შეგახსენებ რაც გვითქვამს ერთმანეთისთვის და რაც ვერ მოვასწარით რომ გვეთქვა...როგორი ყოფილა წუთისოფელი, როგორ ნაადრევად გამოვცადე ეს ტკივილი..იმ ორი წლის ლამაზმა სიყვარულმა და მოგონებებმა გამაძლებინა მთელი ამ დროს განმავლობაში და ამომეწურა, დაშრა, მოკვდა ჩემში ყველაფერი თუ რაიმე ღირსეული გამაჩნდდა..
ან იქნებ გული გატკინე და ვერ მეუბნები, იქნებ შენს ნაადრევად წასვლაში მეც ბრალი მიმიძღვის და გულში იკლავ ვერ მეუბნები...იქნებ რაღაცნაირად შესძლო რომ მაგრძნობინო, მე მზად ვარ ბოდიში მოვიხადო ეს თუ გიშველის..
როგორ ლამაზად გადმოიყურები ამ სურათიდან ჩემო თამუნია, როგორ გაზრდილი მეჩვენები ჩემო სიყვარულო, როგორ უხდება შენს ამ გამორჩეულ სადედოფლო კაბას ქვემოთ ამოკვეთილი ლამაზად შენი ინიციალები ..თ..მ..( სადა ხარ სად)
იცი? მეშინია, ამ ბოლო დროს ძაან ხშირად ვფიქრობ, ვფიქრობ იმაზე თუ ვაი და ვეღარ შევძლო აქ შენს საფლავთან ამოსვლა, რა მეშველება მაშინ?..
ვინ მოგიყვება ან ვინ შეგატყობინებს ამბებს ჩემს შესახებ რომელიც ასე გაინტერესებდა და სულმოუთქმელად ელოდი...პირველი სიტყვა გაღიმებული შენი, აბა რა არი ჩემს ცხოვრებაში ახალი?...
(დღეს არაფერი მოკვდა ახალი ლამაზი რაც იყო)
თუ მე შენთან მოვედი საბოლაოდ ოდესმე მაშინ ჩვენი გულები ისევ შეიკვრება, გაერთიანდება და ერთად გააგრძელებენ ფეთქვას თუკი რაიმე იმ ქვეყნად არსებობს...
რა სიწყნარეა, რა სიჩუმეა, როგორ სწრაფად გადის დრო..ისევ დაღამდა, ისევ წყვდიადი..ისევ მოლოდინი და შენთან შეხვედრის მწველი ხვალინდელი მონატრებული დღე...რა დავაშავე ასეთი ღმერთო...

მერაბ სალუქვაძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.