მერაბ სალუქვაძე - ვუძღვნი დედაჩემის ხსოვნას

 (ხმები: 4)


ვუძღვნი დედაჩემის მოგონებას ტკივილი დედაა..რაც ერთი წამით არ გამნელებია...


მეძახი დედაა, რაც თავი მახსოვს სულ მეძახი ზამთარში, გაძარცვულ ზაფხულში, გადამწვანებულ ცაცხვის პირას ზიხარ, კალთაგაშლილი და მეძახი ზურგით ხეს მიპყრობილი,
ხელებაპყრობილი,
თვალცრემლიანი
მეძახი, მეძახი .. შვილო სადა ხარ!
დროდადრო მესმის შენი ხმა, ლეკვდაკარგულ მგლის ყმუილივით,მხოლოდ დროდადრო..ორი დღე არის შენთანა ვარ,შენს ფერხთით ვწვები,შენი თეფშიდან შევექცევი,არ შემზარებია ნახეე შენი ნაპირალიც კი მოვსვი,ვარ შენი ბალიშის სითეთრეში სულგანაბული, ამაყი .. დედაა..
გადის დრო და ყველაფერიც მთავრდება,ჭკნება სიცოცხლე, ნაოჭდება ყველაფერი..მე ახლა მახსენდება ის წარსული, სიზმრად მესიზმრება და ვიშუშებ იმ ჭრილობას რასაც დარჩენილ ცხოვრებას განვიცდი რასაც დედა ქვია.. თუმცა სხვანაირადაა რაღაც აქ ყველაფერი, ყველაფერმა მოიწყინა და აზრი დაკარგა უშენოდ, არაფრის შრომას და კეთებას აზრი არ ქონია დედა, უღიმღამოდ, უგემურად მიდის ყველაფერი.....სიზმარშიც ისევ იმ ცაცხვთან ჯდები,კალთაგაშლილი, ზურგით ხეს მიყრდნობილი, ხელებაპყრობილი და მეძახი, მეძახი..შვილო სადა ხარ!
გამეღვიძა, თვალები უაზროდ მიმოვავლე ოთახის ოთხივე ბნელ კუთხეს, თუმცა ბნელეთი..არც ცაცხვი, არც მარადმწვანე მცენარეები, და რაც მთავარია არც შენი ხმა..
შვილოო, დედა სადა ხარ, სადა ხარ!

მერაბ სალუქვაძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.