წერილები ჯონათანს

 (ხმები: 3)


წერილები ჯონათანს


ჯონათან რას აკეთებ დედამიწაზე? მე მოვკიდე ხელი ელის და ჩემს სამყაროში წამოვიყვანე, ხომ იცი რა ადვილია შეყვარებული ქალის დარწმუნება... ახლა აქ მხოლოდ ჩვენ ვართ... ამბობენ სხვებიც აპირებ აქ დასახლებასო და შენც წამოდი ჯონათან, შეეშვი მაგ უაზრო დედამიწას, სადაც ადამიანებს ერთმანეთის დანახვა აღარ შეუძლიათ, სადაც სიყვარული მხოლოდ ზღაპარია... აქ კი სულ სხვაა... სულს ხედავ, თვალებს ხედავ... სამყაროს ხედავ.... მიდი ჯონათან იშოვე ფრთები, შეიგრძენი თავისუფლება და წამოდი დედამიწიდან...

ჯონათან ისევ მე გწერ, შენი მეგობარი... რა ხდება დედამიწაზე? ჩვენ არც თუ ისე კარგად ვართ... მე აქ ვხვდები, რომ სიყვარულის ტარება მთელი ცხოვრება, ზოგისთვის დიდი ტვირთია. ელი ბედნიერი იყო სანამ ვუყვარდი, ახლა კი ხვდება, რომ დედამიწა ენატრება... არ ვიცი მარტო როგორ გამოვუშვა მანდ? თურმე მარტო ფრთები არ არის საჭირო თავისუფლებისთვის... კიდევ რაღაც უნდა შეძლო, რაღაც სხვანაირად უნდა გიყვარდეს... ელის დაბრუნება უნდა... მაგრამ ჯონათან მე მაინც გეტყვი... წამოდი დედამიწიდან, შეიგრძენი წამები, წუთები, საუკუნეები, შეიგრძენი ღიმილი, სითბო... წამოდი თუნდაც მერე უკან მოგიწიოს დაბრუნება... წამოდი დედამიწიდან იმისთვის, რომ მერე უკან დაბრუნდე...

სტივენ, მეგობარო, შენ მწერ, რომ დავტოვო დედამიწა, დავტოვო ადამიანები, მაგრამ მე თუ არ მინდა მათი დატოვება? მე თუ კი აქაც ისევე ვგრძნობ სითბოს, სიყვარულს, როგორც შენ მანდ? მე თავისუფლებისთვის არ მჭირდება სამყაროს შეცვლა, თავისუფლება სულში მაქვს და მნიშვნელობა არ აქვს სად ვიქნები, თუნდაც ოთხ კედელში გამომკეტო, იქაც ისეთივე თავისუფალი ვიქნები, როგორც უსაზღვრო სივრცეში... მე მიყვარს დედამიწა, მე მიყვარს ადამიანები, არც შეცდომების მეშინია და არც ის მინდა გამოვიქცე აქედან... მაპატიე სტივენ... ელის უთხარი, რომ მისი ზამბახები უკვე აყვავდა ბაღში, სადაც სამივე ერთად დავდიოდით.... მე აქაც ვხედავ, მე აქაც ვგრძნობ და მე აქაც მიყვარს... ასე რომ ნუ მთხოვ სტივენ გამოვიქცე დედამიწიდან.... მარად შენი მეგობარი/ჯონათანი.

ავტორი: ნინო დიღმელაშვილი (2015 წელი, იანვარი)




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.