მეგობრობა (თავი პირველი)

 (ხმები: 3)


თავი პირველი-დღის უბედური დასასრული

შუა ღამით პარიზში ერთმა ქალმა მარტოხელა ბავშვების სახლის კართან მიიყვანა ბავშვი, სახელად ნია.ის ძალიან პატარა იყო როდსაც დედამისმა კარებთან დატოვა. მას ჰქონდა ქერა თმა და ცისფერი თვალები, ულამაზესი იყო. იქ მყოფ ბავშვებს არ გავდა, რადგან სილამაზესთან ერთად კეთილიც იყო, მაგრამ უჩვეულო ჰობი ჰქონდა, ცუდ ამინდში უყვარდა სიარული. კოკისპირულ წვიმაში ეპარებოდა დეიდა თამარას და თითქმის მთელ დღეს გარეთ ატარებდა.
ერთ მშვენიერ დღეს მართოხელა ბავშვთა სახლში მიიყვანეს ბავშვი. მას ნინო ერქვა. ის განსხვავებული იყო ნიასგან. მას დიდი სათვალეები ეკეთა და ყავისფერი თვალები ჰქონდა თმა კი წაბლისფერი. მისვლის თანავე ყველამ დასცინა. მაშინთავე ნია გაიქცა გვერდზე დაუდგა ნინოს და ყველა ბავშვს უთხრა თავი დაენებებინათ მისთვის და თავის ოთახში წაიყვანა. მათ საერთო მაშინვე გამონახეს. აღმოჩნდა,რომ ორივეს ერთი კერძი უყვარდათ, ორივეს ერთ ქალაქაში გამგზავრება უნდოდათ და ორივე კეთილები იყვნენ. ამიტომ გადაწყვიტეს, რომ დეიდა თამარასთვის ეთხოვათ, რომ ერთ ოთახში მოხვედლირიყვნენ. დეიდა თამარა დათანხმდათ მათ და ერთ ოთახში მოახვედრა.
ნია და ნინო მთელი დღე ერთად იყვნენ: სეირნობდნენ,თამაშობდნენ, საუბრობდნე. ღამე,როდესაც დასაძინებლად მიდიოდნე დილამდე საუბრობდნენ.ასე გადიოდა დღეები 7 წლის ბავშვები თვალის დახამხამებაში 12 წლისები გახდნენ. ამდენ წელს მათი მეგობრობა არ დაუნგრევია, სელ ერთად იყვნენ, საუბრობდნენ, ერთობოდნენ.
მაგრამ დადგა საბედისწერო დღე. 25 ოქტომბერი. საშინლად წვიმდა, ქარბუქი იყო და უკუნეთი სიბნელე. გარეთ გასვლას არავის ურჩევდნენ. მაგრამ ნია და ნინო მაინც გავიდნენ გარეთ. სულ დასველდნენ, მაგრამ მაინც არ შედიოდნე უკან სახლში. ნიამ თქვა:
- მოდი ქუჩაზე გადავირბინოთ მაინც არავინ დადის.
- არ ვიცი, მერე რა რომ ახლა არავინ ჩანს შეიძლება მანქანამ უცბად გამოიაროს და ცუდათ დამთავრდეს ყველაფერი...
ნიამ ნინოს სიტყვას არ დაამთავრებინა და გზაზე გადაირბინა .
- ხომ გეუბნებოდი არაფერი მოხდება მიდი ჩქარა გადმოდი აქეთ.
- არა გირჩევნია შენ გადმოხვიდე, დეიდა თამარამ,რომ შეამჩნიოს სახლში რომ არ ვიმყოფებით დაგვსჯის. თქვა ნინომ
ნია მაინც ეხვეწებოდა ნინოს გადმოსულიყო თავიდან უარზ იყო მაგრამ შემდეგ დათანხმდა იმ პირობით, რომ მერე სახლში დაბრუნდებოდნენ. ნიაც დათანხმდა. ნინომ გადადგა ფეხი და აქეთ იქით გაიხედა და რომ დარწმუნდა არავინ მოდის დაძაბულობა მოეხსნა და ნელ ნელა გადადიოდა, მაგრამ უეცრად მანქან დაინახე.ის მანქანა უდიდესი სისწრაფით მოქროდა და....
ნია მაშინვე მივარდა ნინოსთან,რომელიც ქუჩის შუაში იწვა განუძრევლად. ნია ყვიროდა:
- მიშველეთ! მიშველეთ!
ეს ყვირილი დეიდა თამარამ გაიგო და გარეთ შეშინებული გამოვარდა და დაინახა ნია, რომელიც ნიას მისტიროდა. სასწრაფოდ დეიდა თამარამ ნია სახლში შეაყვანია დეიდა მართას თვითონ კი ნინო საავადმყოფოში წაიყვანა.
ნიამ აღარ იცოდა რა გაეკეთებინა. სულ ტიროდა მასაც უნდოდა საავდადმყოფოში.დეიდა მართას ეხვეწებოდა, რომ წაეყვანა საავადმყოფოში.თავიდან უარზე იყო მაგრამ ბოლოს დათანხმდა და წაიყვანა. როდესაც მივიდნენ დეიდა თამარა ძალიან მოწყნილი იყო. ნიამ კითხა როგორ არის ნინოო, მაგრამ ვინ სცემდა პასუხს. დეიდა თამარა დიდხან არ იღებდა ხმას ბოლოს კი თქვა:
-ის გარდაიცვალა!
ნია ყურებს არ უჯერებდა,როგორცკი ეს გაიგო ძირს დაეცაა და მწარედ დაიწყო ტირილი ამბობდა:
- არ უნდა დამეძალებინა მისთვის, რომ ქუჩაზე გადმოსულიყო, მას ხომ არ უნდოდა, ყველაფერი ჩემი ბრალია, ჩემი. ეს სითყვები ძალიან ბევრჯერ გაიმეორა, იმორებდა ამ სიტყვებს სანამ სახლში არ მიიყვანეს. იქ რომ მიიყვანეს თავის ოთახში აირბინა უცებ ჩაიკეტა და ერთი კვირა არ გამოსულა იქიდან. ის იჯდა იქ და შესციცინბდა ნინოს საწოლს, იხსენებდა ყველაფერს მათ სიგიჟეს, საუბრებს და რამდენჯერაც იმ მომენტს გაიხსენბდა თუ როგორ ეგდო ნინო მის წინ უფრო ხმამაღლა აქვითინდებოდა ხოლმე. საწყალი გოგო იქ მყოფ ყველაზე ცუდ ბავშვებსაც შეეცოდა.
ერთი კვირის შემდეგ ის გამოვიდა თავისი ოთხიდან და წავიდა ნინოს საფლავზე და იქ გაატარა მთელი ერთი საათი. სახლში როდესაც დაბრუნდა ძალიან მოწყნილი და ჩამომხმარი იყო. მის სახეზე სიხარულის ძაფს ვერ შენიშნავდი. მან უცებ აირბინა კიბე შევიდა ოთახში და კიდევ ჩაიკეტა. მთელი საღამო ფიქრობდა რა გაეკეთებინა, რომ ნინოსთვის პატივი მიეგო და ამ ფიქრში ჩაეძინა და დაესიზმრა ნინო მან უთხრა:
- შენ ჩემთვის არაფერი გაქ გასაკეთებელი ნია.შენ ჩემი მეგობარი გახდი და ყოველთვის მიმხელდი შენი გულის ნადებს ამით შენ სიცოცხლის ყველაზე კარგი წლები მაჩუქე.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.