ჯულუხიძე ციცინო - კუსკუსების გასაჭირი

 (ხმები: 2)


დიდი ქალაქის გარეუბანში, ერთ ფერდობზე, ვრცელი ბაღი იყო. უამრავი ხე და ყვავილი ხარობდა ამ ბაღში, ირგვლივ სასიამოვნო სურნელება იფრქვეოდა. შრომისმოყვარე ფუტკრები გულმოდგინედ დასტრიალებდნენ თავს ყვავილებს, ზამთრის სარჩოს იმზადებდნენ. პეპლებიც დაფარფატებდნენ, ჩიტებიც ჟღურტულებდნენ. მაგრამ ამ ბაღში მარტო ფრთოსნები როდი ცხოვრობდნენ. ერთ კუთხეში, იასამნის დიდი ბუჩქის ქვეშ, კუების ოჯახს დაედო ბინა. დედა _ დიდი კუ, რომელიც დილიდანვე გადიოდა საქმეზე და დაბინდებისას თუ შემოვიდოდა სახლში და სამი პატარა კუსკუსა. პატარები ძალიან ლამაზები და თან სასაცილოები იყვნენ. ბაკანი მათაც ჰქონდათ, მაგრამ დედისაგან განსხვავებით ოდნავ თუ ეტყობოდათ ხაზები, თუმცა თავი მაინც დიდ კუებად მოჰქონდათ და სულ ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, არა მე მაქვს მეტი უჯრა და არა მეო. დედას მათი ცელქობა სულაც არ აღელვებდა _ გაიზრდებიან და ყველაფერი დალაგდებაო.
ერთ საღამოს დედა შინ არ დაბრუნდა. ძალიან შეეშინდათ პატარებს. არა, საჭმელი კი ჰქონდათ _ ირგვლივ იმდენი ბალახი იყო! _ მაგრამ უდედოდ ჯერ არასოდეს დარჩენილან.
_ ალბათ, დაიღალა და სახლამდე ვერ მოვიდა, _ გამოთქვა ვარაუდი ერთმა კუსკუსამ.
_ შენც იტყვი, რა! როდის იყო, დედა იღლებოდა. ალბათ, სტუმრად თუ იყო დეიდასთან და იქ შეყოვნდა, _ გამოეპასუხა მეორე.
_ იქნებ ძაღლმა შეჭამა? _ ცრემლი მოერია ყველაზე პატარას და გულჩვილს.
მართალია, კუსკუსები თავის ბინას დიდად არასოდეს დაშორებიან, მაგრამ ძაღლი იცოდნენ, რაც იყო: იმ ბაღში ერთი დიდი ბომბორა ნადირი ცხოვრობდა, ბანჯგვლიანი, ყურებდაჭრილი, შავი დრუნჩით და უზარმაზარი თათებით. ბოხი ხმა ჰქონდა, ჰოდა, დედამ უთხრა, რომ ეს ძაღლი იყო, რომელიც ამ ბაღს დარაჯობდა. ისიც უთხრა, რომ მართალია, ძაღლი კუებით არ იკვებებოდა, მაგრამ მაინც უნდა მორიდებოდნენ, ისე, შემთხვევით, თათი ან კბილი რომ არ გაეკრა. ახლა სწორედ ეს ბომბორა ნადირი გაახსენდათ პატარებს.
_ ვაიმე, ვაიმე, ალბათ იმ საძაგელმა შეჭამა! _ მორთო ღრიალი პირველმა. _ დღეს სულ მაგის გაბრაზებული ხმა ისმოდა!..
ასე შფოთიანად გაატარეს პატარებმა ის ღამე. გათენდა, მაგრამ დედა მაინც არ ჩანდა. გადაწყვიტეს, საძებნელად წასულიყვნენ. გაუდგნენ გზას, თან ეძახდნენ. შუადღემაც მოატანა, მაგრამ კუსკუსებს სულ რამდენიმე მეტრიღა ჰქონდათ გავლილი _ ისინი ხომ ძალიან, ძალიან ნელა დადიოდნენ! დაიღალნენ, მაგრამ ძებნა მაინც განაგრძეს.
ისევ მოსაღამოვდა. ახლა უკვე შინაც ვერ დაბრუნდებოდნენ, იქვე კიდევ ერთი ბუჩქი იპოვეს და იმის ქვეშ შეიყუჟნენ. ძალიან ცუდ გუნებაზე იყვნენ. დედა ენატრებოდათ, უზომოდ ენატრებოდათ, მაგრამ რას გააწყობდნენ!
მეორე დღესაც იგივე განმეორდა. ისევ წაიწიეს წინ კუსკუსებმა, მაგრამ ბაღის ბოლომდე, ალბათ, ერთი თვის სავალი იყო! ყოველ შემთხვევაში, დაღლილ-დაქანცულ პატარებს ასე ეჩვენებოდათ. დედა კი მაინც არ ჩანდა...
მათი დედიკო კი ამ დროს ერთი მრავალსართულიანი სახლის აივანზე იყო, ადამიანებთან. უთავბოლოდ აწყდებოდა აივნის გისოსებს _ თავის პატარებთან უნდოდა წასვლა, მაგრამ ამაოდ. იგი ერთმა კაცმა იპოვა ბაღში, ხელში აიყვანა და ლამაზად მოხატულ ბაკანზე მოეფერა: რა კარგია, რომ გიპოვე, როგორ გავახარებ ჩემს ბიჭუნასო. ჰოდა, დიდ ჩანთაში ჩასვა და წაიყვანა. კუ წრიალებდა, უნდოდა ეთქვა, სად მიგყავარ, მე ხომ ჩემი პატარები მელოდებიანო, მაგრამ, სამწუხაროდ, ადამიანებს კუების ენა არ ესმით! ასე მიიყვანა შინ და გაპრიალებულ ხის იატაკზე დასვა. კუ ჯერ ვერ ბედავდა თავის გამოყოფას, მაგრამ შემდეგ ცნობისმოყვარეობამ სძლია და ნელ-ნელა გამოყო ცხვირი, მერე გაიშალა და თათებიც გამოაძვრინა სამალავიდან, მაგრამ გაპრიალებულ იატაკზე ფეხი ვერ მოიკიდა.
_ უი, უი, ნახე, როგორი თავი ჰქონია! _ გაიგონა ქალის ხმა. _ რატომ მოიყვანე, აქ რა უნდა კუს, მაგის ადგილი მინდორშია!
კუს გაუხარდა, იქნებ მეშველოს და დამაბრუნონ ჩემს ბაღშიო, მაგრამ კაცის ხმამ იმედი გადაუწურა:
_ ხვალ დათო ჩამოდის. გახსოვს, როგორ გვეხვეწებოდა, კუ მომიყვანეთო. ჰოდა, აგერ არის და გაიხაროსო!
`ნეტავ, ეს დათო ვინ არის, ასე რომ სდომებია ჩემი ნახვაო, _ გაუკვირდა დედა კუს, მაგრამ ხომ ვერ შეეკითხებოდა!
მეორე დღეც გათენდა. სახლში ცოდოა, აივანზე გავიყვანოთო, გადაწყვიტეს და ახლა აივანზე დაბობღავდა საბრალო. მართალია, მზეც მოუჩრდილეს, წყალი და ბალახიც მოუტანეს, მაგრამ იგი თავის ობლად დარჩენილ პატარებზე ფიქრობდა, სევდისაგან გული უკვნესოდა და ყელში ლუკმა როგორ გადაუვიდოდა!
მზე უკვე გადახრილი იყო, რომ კუმ რაღაც უცნობი ხმა გაიგონა, მერე აივანზე პატარა, ქერაქოჩორაპრეხილი ბიჭი გამოვარდა და მასთან ჩაცუცქდა.
_ რამხელაა! რა ლამაზია! მამიკო, რა კარგი ხარ, რომ მომიყვანე! ბებო, ბებო, ნახე, რამდენი უჯრა აქვს! _ ერთმანეთს მიაყარა ბიჭმა.
აივანზე მოხუცი ქალი გამოვიდა, სწორედ ის, რომელმაც საჩრდილობელი გაუკეთა დილით, ბიჭს თავზე ხელი გადაუსვა და უთხრა:
_ ჰო, ბევრი უჯრა აქვს. ე.ი. ზრდასრული კუა, ჰოდა, მაგას შვილებიც ეყოლება. ვინ იცის, ახლა როგორ ტირიან დედის დაკარგვის გამო!
_ მართლა, ბებო? მართლა შვილები ეყოლება? მაგრამ მეც რომ მინდა, ჩემთან იყოს! ასეთი კუ არავის ჰყავს!
_ შენ რომ დედიკო დაკარგო, როგორ იქნები? არ მოგენატრება?
_ რას ამბობ, ერთი სული მაქვს, სამსახურიდან როდის დაბრუნდება ხოლმე.
_ მაშინ მაგისმა შვილებმა რა დააშავეს! განა მათ არ ენატრებათ თავიანთი დედიკო, თანაც, ვინ იცის, როგორი დაუცველები არიან, ხომ შეიძლება, რამემ შეჭამოს!
ბიჭი ჩაფიქრდა, თან ხელს უსვამდა კუს ლამაზ ბაკანს. მერე ამოიოხრა და თქვა:
_ კარგი, ბებო, წავუყვანოთ თავის შვილებს, ოღონდ ამაღამ აქ იყოს, რა!
_ ამაღამ აბა სად უნდა წავიდეს, ხვალ დილით კი დაუბრუნე შვილებს.
დედა კუს გული სიხარულით აუჩქროლდა. ერთ ღამესაც როგორმე გაძლებს ტყვეობაში! პატარებსაც, იმედია, არაფერი შეემთხვევათ, იმ ბაღში მტერი ნამდვილად არა ჰყავთ ამაზე ბომბორა ზრუნავს...
გათენდა. კუ ყურადღებით უსმენდა ოთახიდან გამოსულ ხმებს. ბიჭი ადრე ადგა, მაშინვე აივანზე გავიდა და თავის ოთხფეხა მეგობარს მოეფერა. დედა კუს არ შეშინებია ბაკანში არ დამალულა. ბიჭი ახლა მასაც მოსწონდა და მოფერების საშუალება მისცა. მანაც თავზე გადაუსვა ხელი რამდენჯერმე, მერე ისევ ამოიოხრა და უთხრა:
_ ეჰ, ჩემო მეგობარო, ძალიან შემიყვარდი, მაგრამ რა ვქნა, შენს შვილებს მაინც ჩემზე მეტად უყვარხართ, ჰოდა, დაბრუნდი მათთან, მაგრამ მეც ნუ დამივიწყებ!
მერე ლოყა დაადო ბაკანზე და ცოტა ხანს ასე იყო.
ამასობაში ისევ ის კაცი გამოჩნდა ისევ იმ დიდი ჩანთით, ფრთხილად აიყვანა კუ და შიგ ჩასვა.
ცოტა ხნის შემდეგ კუ უკვე ბაღში იყო. როგორ უხაროდა! მაგრამ თავგადასავალი ამით არ დასრულებულა. კაცმა ბიჭს უთხრა, ალბათ, შვილები სადღაც აქ არიან, უეჭველია, დედის საძებნელად წამოვიდოდნენ, მოდი, ვიპოვოთ და პირდაპირ მათთან დავსვათ, თორემ, შეიძლება, ერთმანეთთან ორ დღეშიც ვერ მიაღწიონო. ასეც მოიქცნენ.
პატარა კუსკუსებს უკვე გადაწურული ჰქონდათ დედის ნახვის იმედი, როცა ნაცნობი შრაშუნი მოესმათ და ბალახებიდან ძვირფასი არსება გამოძვრა.
კუების სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. სიყვარულით ეკვროდნენ ერთმანეთს და რაღაცას მხოლოდ მათთვის გასაგებ ენაზე ჩურჩულებდნენ. იქვე, ახლოს, პატარა ბიჭი იდგა და ისიც გახარებული უყურებდა მათ.
იმ დღეს ბომბორაც კი რაღაც ალერსიანად ყეფდა!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.