მე და ირმა (ტრაგი-კომედია)

 (ხმები: 1)



მე ვერანიკა ვარ, ვე-რა-ნი-კა. ცოტა უცნაური სახელი მაქვს ხომ? მაგრამ ალბათ ლამაზი. მეთვითონაც არ ვიცი რათ დამარქვეს ეს სახელი ჩემმა მშობლებმა 1942 წელს ერთ-ერთ საკონცენტრაციო ბანაკში გაჩენისას, და მასშემდეგ ჩემი მშობლები აღარ მინახია და არც ის ვიცი რა ბედი ეწიათ მათ. აი მეკი ვიცი რა ბედი მეწია და ისიც ვიცი ვინ არი ჩემი შვილი, მაგრამ მგონი მე არ მეკუთვნის ცალკე ცხოვრობს ცოლ-შვილთან და მგონი ისინიც არ იცნობენ ერთმანეთს რადგანაც სამსახურიდან სულ მივლინებაშია(როგორც თვითონ ამბობს) და თითქმის ცხოვრების ნახევარს სხვაგან ატარებს ყოველთვის რის გამოც მავიწყდება რომ მყავს შვილი, ვარ ხანში შესული და ვარ ძირითადად მარტო, თუ არ ჩავთვლით ერთ მომვლელ ქალს რომელიც ხანდახან გემრიელად მიბარტყუნებს თვითონ და დამოუკიდებლად და მე მოხუცი ვერანიკა მთლიანად ვარ მასზე დამოკიდებული. ეგ ირმა არის რომელიც ამასთანავე ძალიან მიყვარს ოღონდ არა იმ შემთხვევაში როცა მცემს არამედ მაშინ როცა არ მცემს რადგანაც სკლეროზის გამო მავიწყდება მისი ნამოღვაწარ-ნაზრუნავი და მე საცოდავს მაინც და მაინც მხოლოდ კარგი მახსოვს როგორც ყოველთვის და ის ძირითადად მიტყაპუნებს იმის გამო რომ ხანდახან თუ უფრო ხშირად , ბევრს ვჭამ, მე კი ყოველთვის ჭამის შემდეგ მავიწყდება რომ იმ წუთას მივირთვი და ისევ ვჭამ უაზროდ ლოგინში. ლოგინში იმიტომ ვჭამ რომ ამასთანავე ინვალიდი ვარ და მიჭირს მოძრაობა, მხოლოდ ინვალიდის ეტლით და კასტილებით თუ გადავაადგილდები ხოლმე. აი იმ კასტილებით რომლითაც ასევე მიტყაპუნე, ან თმებიდან მითრევს. ხოო, სხვა და სხვა ხერხი აქვს ცემის, მერე კი ყოველი ცემის შემდეგ კარგად მავახშმებს, ლამაზი სიტყვებით მეფერება და ტკბილ ძილს მისურვებს, მე კი მადლიერების ნიშნად მადლობას ვუხდი როგორც ყოველთვის და ყოველი გაღვიძების შემდეგ ვფიქრობ თუ რატომ მტკივა თავის ქალა და გვერდები, და ცოტა ს რომ ვიწუწუნებ ის მამშვიდებს რომ ალბათ ცუდად მეძინა ესე და ყოველთვის რადგანაც თითქმის სულ რაღაც ტკივილს ვგრძნობ და როდესაც ექიმს მოვითხოვ მას მოყავს ექიმი მაგრამ ცოტა მოგვიანებით და როდესაც ექიმი გამსინჯავს ჩვეულებრივად ბრუნდება უკან რეცეფტის გამოუწერლად რადგანაც ვერანაირ ჩივილებს ვერ ამჩნევს, მხოლოდ რაღაც დამაწყნარებლებს მიწერს და მიდის. (მგონი ირმა და ექიმი მოლაპარაკებულები არიან). რა საინტერესოა ნეტავ რატო მტკივა თავის ქალა და გვერდები... მაგრამ რად გინდა ექიმი, ვერ იგებს რისი ბრალია, სამაგიეროდ ირმას ვენაცვალე ის მეხმარება, ცოტა მასაჟებს გამიკეთებს და მეც ვმშვიდდები, როგორ მიყვარს ირმა, როგორი ყურადღებიანია, აი ესეთი რძალი უნდა გყავდეს სახლში ან ესეთი შვილი, ირმა ჩემთვის ყველაფრრია, და მეც ირმასთვის ყველაფერი ვარ, ჩემი ბიჭი უცოლო რომ იყოს ნამდვილად ირმას გავურიგებდი ჩემ შვილს. აბა როგორ მივლის, დღეს ერთმანეთის მიყოლებით სამჯერ მაჭამა, რათქმაუნდა ჩემი დაჟინებული მოთხოვნით, შემდეგ დავიძინე მშვიდად და რომ გავიღვიძე საკუთარ ქაქებში ვბანაობდი, მერე კი მშვენიერი ირმა მოვიდა , უბრალოდ გასული იყო სადღაც და რომ დარუნდა აი მერე? მოკლედ ჩემმა ირმამ ჩემ სახლში ჩემივე ქაქებში მაბურთავა, _ჩამოვიდეს ჩემი შვილი, აუცილებლად ვეტყვი ყველაფერს_ ვიძახდი მაგრამ ჩემი ირმა კარგად რომ იჯერებს თავს ჩემი ცემით შემდეგ მეფერება როგორც ყოველთვის, მივლის მისუფთავებს და მე ისევ ამის მერე მავიწყდება ყველაფერი და ცოტა დაწყნარებული კვლავ ვფიქრობ, თუ რატომ მტკივა ეს დამპალი თავის ქალა და გვერდები, შემდეგ ჩემს თავს ვეკითხები, რომ ვინ ვარ და რას ვაკეთებ რა მინდა, მერე კი ვპასუხობ ისევ ჩემ თავს . მე ვერანიკა ვარ . 70 წლის ბებერი. უპატრონო,თითქმის უპატრონო. მყავს ერთი შვილი, რომელიც წელიწადში ოთხჯერ მოდის ან ხუტჯერ, ისიც იმიტომ რომ ფული გადაუხადოს ჩემს მომვლელს ირმას და მიდის, მომეფერება, ვითომ ძალიან უყვარვარ არ ვიცი რატომ გაცივდა ის ხომ ჩემი შვილია, მაგრამ მე მიყვარს ძალიან არაუშავრა მე ხომ მიყვარს რაც მთავარია, სამაგიეროდ მე ირმას ვუყვარვარ, მაჭმევს მივლის და მერე მაგრად მიტყაპუნებს, ხოო ისე მეც მიყვარს ირმა ძალიან მიყვარს რადგანაც სხვა მომვლელი არ მყავს და რომც მყავდეს არამგონია ესე ძალიან ვუყვარდე როგორც ირმას. ხოო მოკლედ მე ვერანიკა ვარ. 70 წლის მოხუცი. და მე ძალიან მშია საჭმელი.



გურამი თოდაძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.