ფრენა-ნასწავლი სიყვარულის ობიექტი

 (ხმები: 0)


ერთი ადგილის ერთ-ერთი ქუჩა, სადაც ერთმანეთის თანმიმდევრობით განლაგებულა მაღალ სართულიანი საცხოვრებელი კორპუსები, ქუჩაში მოსიარულე ხალხი ფუსფუსებდა შიგადაშიგ და ხან შეუწყვეტლივ, დროის მიხედვით გამოჩნდებოდნენ. იქვე რაღაც მოზრდილი ფუფულა საგანი ეგდო კორპუსის ძირში, რაღაც თეთრი საგანი, თეთრ გამჭირვალე პარკში შეფუთული , მას ვერც ერთი გამვლელი ვერ ამჩნევდა, ყველა თავისთვის იყო რაღაცაზე გართული, ზოგს სადღაც ეჩქარებოდა , ზოგი რაღაცაზე ესაუბრებოდა ვიღაცას, ის საგანი კი ფიქრობდა, რატო ვერავინ ამჩნევდა ესეთ თეთრ და ესეთ ფუმფულას. სულ რამოდენიმე საათის უკან მას ხომ ბევრი ამოწმებდა და ეფერებოდა, თან ფიქრობდა რატომ მოხდა რაღაც ძალიან ლამაზიდან და წყნარ გარემოდან ესეთ მიტოვებულ და გაურკვეველ სიტვაციაში, მერე თითქოს ფრენის მცდელობაც ქონდა, თუმცა ეგ თავის სურვილი არც იყო, ის ძალდატანებით მოხდა და შემდეგ რამოდენიმე ,,სალტო,, გაკეთებული და თავბრუ დახვეული ერთხანს ისე იყო დანარცხებული რაღაც მაღალი სიმაღლიდან ცხელ ასფალტზე და წამოდგომას ცდილობდა, ალბათ წამოდგებოდა იმ თეთრ და წითელი ბანტით მორთულ პარკში რომ არ ყოფილიყო მოქცეული, ძალიან უკვირდა ეგ ყველაფერი, ის ხომ ძალიან ლამაზი იყო, ძალიან საყვარელი და ხომ ყველას უყვარდა ყველა ეფერებოდა მაგრამ ვერ ხვდებოდა ვერაფერს, თუ რატომ შეიცვალა ხალხის დამოკიდებულება მის მიმართ , თუმცა მარტო ის არ ფიქრობდა ესე რომ ლამაი და საყვარელი იყო, რადგანაც იყო ერთი ვიღაც გოგო ვინც ფიქრობდა რომ მხოლოდ ის იყო ყველაზე ლამაზი. და ის მხოლოდ საკუთარ თავს ამჩნევდა მეტს ვერავის რადგანაც სულ სარკეში იყურებოდა, ყოველთვის და სხვას ვის შეამჩნევდა. მერე ეტყოდა სარკეს, _სარკევ სარკევ, აბა მითხარი ვინ არი ამ ქვეყანაზე ყველაზე ლამაზი? _ კიდევ გაუმეორებდა, შემდეგ კიდევ და რომ მიხვდებოდა სარკემ ლაპარაკი არ იცოდა, თვითონ იტყოდა ისევ, _ ვინ და შენ ჩემო მზეთუნახავო, მხოლოდ შენ და სხვა არავინ, მხოლოდ შეენ!! _ მეე? იტყოდა გახარებული და შემდეგ ღრმა ფიქრებში წავიდოდა ისევ სარკეს მიშტერებული და ღმერთმა იცის რას ფიქრობდა, რავიცი ალბათ ათას რამეს. აქეთ კი ერთი ბიჭი იტანჯებოდა ზედმეტი ფიქრით. ძალიან ბევრს ფიქრობდა იმ ლამაზზე, ძალიან ბევრს, ხან რას ფიქრობდა, ხან რას. იმ ლამაზს კი სულ არ ანაღვლებდა რას ფიქრობდა ის ბიჭი მასზე, ან კიდევ ვინმე სხვა რას ფიქრობდა საერთოდ, მან ხომ იცოდა რომ ის ყველაზე ლამაზი იყო ამ ქვეყნად, თვითონ რომ არ ცოდნოდა მას ამ ყველაფერს ხომ სარკე ეუბნებოდა, ხოდა იჯდა და იპრანჭებოდა სარკის წინ. ის ბიჭი კი ფიქრობდა და ფიქრობდა, იღონდ ამ ჯერად თავისი ფიქრის ობიექტი ის ფუმფულა საგანი იყო რომელიც გარეთ კოტრიალობდა ყველასგან მიტოვებული. ცალკე ისევ ის მიტოვებული ფუმფულა საგანი იყო გაურკვეველი, ნუთუ სულ ვერავინ ამჩნევდა მას, ესეთ ფუმფულას და ქათქათას, რამდენი გამვლელი იყო ირგვლივ და ყველა თავისთვის რაღაცას ფუსფუსებდა. მაგრამ ამ გამვლელებშიც იყვნენ ყველაზე ცნობისმოყვარე პატარები და სწორედ ერთმა პატარა ცნობისმოყვარე გოგონამ შენიშნა ის ფუმფულა საგანი, შემდეგ დედას გაკვირვებით და გახარებულმა უთხრა, _ დედა ! დედიკო? შეხედე რა ლამაზი დათუნიაა? დედა ! დედა! ნახე თან მგონი რაღაცა წერილი აქვს დათუნიას, ალბათ ვინმესთან მიქონდა არა? დეე?! _ მერე უნდა გენახათ იმ დათუნიას გახარებული სახე, როგორც იქნა ისევ ვიღაცამ შეამჩნია, თან ეს ვიღაცა ძალიან ლამაზი და ცნობისმოყვარე გოგონა იყო, რომელსაც ერთი სული ქონდა სახლში მისვლისას გაეხსნა ის პარკი, ამოეყვანა იქიდან ის თეთრი ფუმფულა დათუნია, მოფერებოდა და შემდეგ თავისი ახალი ნასწავლი ანბანის წყალობით ამოეკრიფა თავისი ასოები და წაეკითხა იმ წერილიდან დათუნიას რომ ქონდა თან ვიღაცასთან მისატანად, სიტყვებით ,, ა-ნი მე-შე-ნ-ძა-ლი-ა-ნ მი-ყ-ვა-რ-ხა-რ. გ-ი-ოო,, _ მიყვარხარო! დეე! გაიგე დეე!! მიყვარხაროო._ და შემდეგ ისევ ბავშვის ცნობისმოყვარე აზრები და შეკითხვები. _ დედა ! დეე ! ვინ არიან ანი და გიო? ჰა დეე! ჰაა დეე!! ვინ არიან ანი და გიო??! _ ბავშვი ფიქრობდა რადგანაც ძალიან ცნობისმოყვარე იყო და ძალიან აინტერესებდა ვინ იყვნენ ანი და გიო, ეგ კი არ აინტერესებდათ იმ გამვლელ და გამომვლელ ხალხს და არც არავინ არაფერზე ფიქრობდა, არც ის მოფუსფუსე ხალხი და არც ის ლამაზი გოგო, მხოლოდ ბიჭი ფიქრობდა ყველაზე მეტად და ეს ბავშვი, ძალიან ლამაზი და ჭკვიანი ბავშვი რომლის წყალობითაც ახლა უკვე გაღიმებული და გახარებული იჯდა თეთრი ფუმფულა დათუნია პატარა გოგოსთან გვერდით და ჩუმად კითხულობდა ცოტა სევდა შეპარული ის ფრენა ნასწავლი სიყვარულის ობიექტი იმ სახოტბო წერილს, რომელზეც დიდი ასოებით ეწერა, ,, ანი მე შენ ძალიან მიყვარხარ. გიო ,, .


გურამი თოდაძე




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.