იოსებ იარღანაშვილი - მდინარე

 (ხმები: 14)



მე დავიბადე სოფლის განაპირას. ქარი და ყინვა იყოფდა, თურმე, იმ თოვლიან ღამეს. დედა მძიმედ ყოფილა, ამიტომ ბებია-ქალი, რომელიც სოფლიდან მოუყვანიათ, მთელი ღამე დარჩენილა ჩვენთან.
ჩვენი სახლის უკან მდინარე გადიოდა. დიდი არ ეთქმოდა, არც — მცირე. დარსა და მშრალ ამინდში ანკარა იყო, სუფთა, როგორც ბავშვის თვალები. ავდარში კი აიმღვრეოდა: ტალახითა და ღრიანცელით მოდიოდა და სოფელში ისე იქცეოდა, როგორც განებივრებული ბავშვი ოჯახში.
უკანა ოთახის ფანჯარა, სადაც, ჩვეულებრივ, ოჯახის წევრები (მე, დედა და მამა) ვატარებდით უმეტეს დროს, მდინარეს გადაჰყურებდა. მამა ყოველთვის ამ ფანჯარასთან იჯდა, სულ თუთუნს ეწეოდა და წამდაუწუმ მდინარეში იფურთხებოდა (ნაგავსაც იქ ისროდა). ,,არ შეიძლებაო“, გამუდმებით საყვედურობდა დედა. ,,აიტანს!“ — მშვიდად პასუხობდა მამა.
ვიზრდებოდი. როცა შევკაცდი, სასწავლებლად ქალაქს მიმაშვილეს. ქალაქმა განსაკუთრებულობის გარეშე მიმიღო, როგორც ფოსტა ღებულობს ჩასაბარებელ წერილს.
წლები ვსწავლობდი. მიყვარდა და არ დავქორწინდი. შემდეგ დავქორწინდი, მაგრამ არ მყვარებია. ბოლოს სულ მარტო დავრჩი. ასე მარტოობაში კიდევ ერთი-ორი წელი ვიქალაქელე. ესეც მომბეზრდა და სახლისკენ გამოვწიე.
შინ მხოლოდ მამა დამხვდა. ფანჯარასთან იჯდა და თუთუნს ეწეოდა. წამოდი დედაშენს განახებო, მითხრა და სოფლის ბოლოში ნაცნობ ბორცვზე ამიყვანა. იქ დედა ვნახე, მხოლოდ ჩვენს შორის მიწა იყო. მამას საფლავზე ლოდი დაედო, ზედ არც არაფერი ეწერა და არც არაფერი იკითხებოდა.
ვცხოვრობდით. მამა ისევ ფანჯარასთან იჯდა, მუდამ თუთუნს ეწეოდა, სვამდა, სისხლს აფურთხებდა და ხანდახან პირსაც აღებინებდა. ყველაფერ ამას მდინარე ,,იტანდა“. ბოლოს და ბოლოს, ალბათ, მობეზრდა ეს ყოველივე, იფიქრა, მდინარე მეც ამიტანსო... ერთ დილით მისი სხეული მეზობელ სოფელში დაატოვებინეს მდინარეს. შემოდგომის მზე-ფოთლიან დღეს ჩემსა და მამას შორისაც ჩადგა მიწა.
ახლა ასე ვცხოვრობ — როგორც ტყეში ხის გადანაჭერი კუნძი; ყველაფერი მეზარება. ხანდახან ვფიქრობ, რომ მდინარე მეც ამიტანს. ესეც მეზარება. უმეტეს დროს ფანჯარასთან ვატარებ, მდინარეს ჩავყურებ და თუთუნს ვეწევი, ხანდახან ვსვამ. ნელ-ნელა მამას ვემსგავსები. მხოლოდ მდინარეში არ ვიფურთხები და არც ნაგავს ვისვრი, რადგან ეს რომ გავაკეთო, ვიცი, დედის სიტყვებს ვიგრძნობ — ,,არ შეიძლებაო“...
მე კი მეშინია, არ ვუპასუხო: ,,აიტანს!“...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.