იოსებ იარღანაშვილი - შეხება

 (ხმები: 2)



ბაბურა დაძაბული იჯდა. მზერაც დაძაბული ჰქონდა, ისეთი, როგორიც ბავშვებს ტელევიზორში საშინელების ცქერისას აქვთ. დაძაბულობა ბაბურას პირში გაჩრილ სიგარეტსაც უსწრაფებდა დაფერფვლას.
ჯერ ისევ დილა იყო. მოასფალტებული სველი გზის ორივე მხარეს, აგორებული ჭუჭყიანი თოვლის მიღმა, ნაძვის ტყე იწყებოდა. სუსხიანი ქარი უბერავდა და ვეებერთელა ნაძვები დროდადრო ისე ირხეოდნენ, როგორც წყალმცენარეები წყლის ამღვრევისას. ავტომობილი შეუნელებელი სისწრაფით მიჰქროდა სწორ გზაზე. თბილ, მყუდრო სალონში ქარისა და ძრავის დახშული ხმა შემოდიოდა.
ბაბურამ სარკმელში ნამწვავი ისროლა, თან ხელი ქერა თმაზე გადაისვა. წინ ავტობუსი გამოჩნდა. ავტომობილმა სიჩქარეს უკლო და მარჯვენა მხარეს გადაინაცვლა. ავტობუსმა ხმაურით ჩაიქროლა, ბაბურამ ფანჯრებში ბავშვებს მოჰკრა თვალი.
გზა გათავისუფლდა. ავტომობილმა სიჩქარეს უმატა. ღრუბლებიდან მზე გამოვიდა და სხივთა ბრწყინვალება კაშკაშა თეთრ თოვლზე თვალისმომჭრელად აელვარდა.
ბაბურამ სათვალე მოიძებნა. ის იყო ორი-სამი წამით გზას მოაშორა თვალი, რომ მკვახე დარტყმის ხმა გაიგონა. ბაბურას რეაქცია მუხრუჭი იყო — ავტომობილი გასრიალდა და გზის პირას თოვლში გვერდულად დადგა.
ძრავა დადუმდა, ბაბურა გადმოვიდა და გზა მოათვალიერა. მოშორებით შავი ფრინველი ეგდო. ბაბურა მიუახლოვდა და ჩაიმუხლა. ყვავი უკვე მკვდარი იყო, ნისკარტიდან სისხლი დაექცია. ბაბურამ ჯერ გადააფურთხა, მერე ფრინველს ფრთაში ხელი მოჰკიდა და ტყისკენ თოვლში ისროლა. მზე ისევ ღრუბლებში გაიბინდა, ქარმა მოუბერა და ნაძვებმა ყრუ ხმოვანება შვეს.
ბაბურა დაბრუნდა და ავტომობილს დაუწყო თვალიერება. უსულო რკინას მკვლელობის მცირედი კვალიც არ აჩნდა. ანაზდად ბაბურამ ზურგში მზერა იგრძნო. გასწორდა და ტყისკენ შებრუნდა. ნაძვთან ქალი იდგა, ნაძერწივით გაქვავებულს გაყინული მზერა ბაბურაზე მიებჯინა. ახლა ბაბურაც უცქერდა ქალს. ეცნო ეს გამოხედვა, სადღაც ნახული ეს თვალებიც და მეხსიერება დაძაბა, თან ისევ მონუსხული უყურებდა უცნობს. არც ქალი აშორებდა მზერას.
ამგვარმა დუელმა წამები გასტანა. პირველი ქალმა იბრუნა პირი — შეტრიალდა, ტყეში შევიდა და ბაბურას გაყინულ თოვლზე ჭრაჭუნით მიმავალი ნაბიჯების ხმა შეატოვა.
გარშემო სიჩუმე ჩამოწვა. ბაბურა, ვიდრე ავტომობილში ჩაჯდებოდა, ერთხანს გარინდებული იდგა, შუბლშეჭმუხნული ტყეს გაჰყურებდა. ამაოდ დაშვრა — ვერ გაიხსენა ეს თვალები!
საჭესთან სიგარეტს მოუკიდა და ისევ ტყეს მიაცქერდა. გზაზე ავტომობილმა ჩაიქროლა. ბაბურა გამოერკვა და ძრავა ჩართო. ავტომობილი შეირხა, შეტორტმანდა, თოვლიდან ღმუილით გადმოვიდა და ნაძვებს შორის გავლებულ ასფალტზე გაეხაზა...

ბაბურა გადმოვიდა, ავტომობილის კარი მიხურა და ვიდრე სადარბაზოში შევიდოდა, მაღლა ფანჯრების მწკრივს ააყოლა მზერა.
ლიფტის ლოდინში სიგარეტს მოუკიდა. მაღლაასულმა მაჯაზე საათს დახედა და წაბლისფერ კარზე ზარი დარეკა... ერთხელ, მეორეჯერ... დაელოდა. არავინ გააღო. კიდევ რამდენჯერმე დარეკა და კვლავ რომ არავინ გააღო, ჯიბიდან გასაღებების აცმა ამოაძვრინა.
ბაბურამ ცარიელი ბინის ცარიელი ყველა ოთახი დაიარა. სასადილოში მაგიდაზე კოლოფის გვერდით პირდაღმა დაგდებული ბანქოს ქაღალდი იპოვა, რომელზეც წითელი ფლომასტერით რამდენიმე სიტყვა ეწერა. ბაბურამ ხელში აიღო იგი. ,,წავედი აღარ მელოდო! მშვიდობით!“ — წაიკითხა ბუტბუტით და ქაღალდი თითებში დაატრიალა. მეორე მხარეს რომ დახედა, უმალ მიხვდა, რატომ ეცნო დილით ტყის პირას უცნობი ქალის თვალებში ნაშობი გაყინული მზერა. გონებაში საკუთარ თავსაც დასცინა ირონიით — რამდენჯერ გინახავს, რატომ ვერ მიხვდიო?! თავი გადააქნია. ნაფაზი დაარტყა, დააქრო... და კარისკენ შებრუნდა. ნამწვავიცა და ფურცელიც იატაკზე დავარდა...
ბანქოს ქაღალდი ყვავის ქალი იყო...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.