იოსებ იარღანაშვილი - დროის უდაბნო

 (ხმები: 2)



— საათს დავყურებ — ჯერ დრო საკმაოდ მაქვს! ვიდრე გაიმა თავს წესრიგში მოიყვანს, გასასვლელებში დავეხეტები. დღეს ორივე ადრე გავთავისუფლდით. საღამოს, ალბათ, ლამაზი სიზმარივით გავატარებთ. სიზმარზე გამახსენდა, ღამით სიზმარი ვნახე, საოცარი ფერადი სიზმარი...
...დროის უდაბნოში მოვხვდი! არ ვცდები — დროის უდაბნოში ვარ! ირგვლივ სიჩუმეა, ბგერაც არ ისმის. სიჩუმის ვაკუუმში ვიმყოფები. უკვე ქვიშაზე ვდგავარ. ქვიშა ყვითელია, ყვითელი ყვითელი. რაღაც მაკლია, რომ უდაბნო სრულად შევიგრძნო. აქ არ ცხელა. პირიქით, ცივა. რაღაც მაწუხებს...
ქვიშაზე მივდივარ, უფრო სწორად, მივქანაობ. სად? შორს, ბარხანებში, უზარმაზარი ქვიშის საათი დგას. საათი, როგორც უნდა იყოს, მინის არის და შავი (ალბათ, ხის) სახელურები აქვს. კვლავ რაღაც მაწუხებს...
ისევ მივქანაობ. ჩემს გვერდით საათის გრძელი ისარია ჩაფლული. ეს წამია! ჰო, წამია! ირგვლივ ვიყურები — თითქმის ყველგან წამებია ჩაფლული. წუთებიც არის, აქა-იქ — საათებიც. ფეხი რაღაც მაგარს მოხვდა. ლუდის ცარიელი ქილაა...
ისევ მივქანაობ. ჯერ მხოლოდ ერთი წამი გავიარე. ჰორიზონტზე ადამიანს ვხედავ. ხელს ვუქნევ. ისიც მიქნევს. ვითომ მირაჟია?! ჩემს წინ ქვიშაში თავის ქალაა ჩაფლული. ქვიშის საათი უკვე არც ისე შორს არის. რაღაც მაწუხებს. მივხვდი რა — თვალებში მანათებს... პროჟექტორი! მაღლა ვიხედები. ზემოდან უამრავი პროჟექტორი დამყურებს, ზოგი ანთებული, ზოგიც — ჩამქრალი. მე სუსტი მხედველობა მაქვს, ჩემი თვალები მკვეთრ შუქს ვერ უძლებენ...
ფეხსაცმელები ქვიშით ამევსო. სიარული მიჭირს. ქვიშაში ჩაფლულ წამს ჩავუარე. რა დიდი მანძილია წამებს შორის?! თუ მე მივდივარ ნელა?! მაგრამ მე ხომ დრო არა ვარ?!
მივლასლასებ. აქა-იქ ქვიშაში სხვადასხვა ნივთებს ვპოულობ. ერთ ადგილას ადამიანის ჩონჩხსაც ვაწყდები. კიდევ ერთ წამს ჩავუარე. ჰორიზონტზე ადამიანს ვხედავ ისევ. გავჩერდი. ისიც ჩერდება. ვიცანი საკუთარი თავი. ,,ჰორიზონტი“ მოსარკულია. ასე ალბათ უდაბნო უფრო დიდი ჩნდება...
ქვიშაში ჩაფლულ წამთან ვჩერდები. თავი საათის ისარი მგონია — მივდივარ მე, მიდიან წამებიც. თუმცა ნელა, მაგრამ მაინც მიდიან. ვჩერდები მე და ,,დროც“ ქვავდება...
უკვე ქვიშის საათთან ვარ. იგი ჩემგან რამდენიმე ნაბიჯშია. გავკვირდი — საათში ქვიშის ნაცვლად პატარა საათები ჰყრია. ქვიშის საათი ქვიშის საათი არ არის. ქვიშის საათი საათის საათია!...
— ზარბე!... — მესმის სიჩუმეში. გაიმას ხმაა. უკან ვიყურები. იგი, უკვე ჩაცმული, დგას და მომღიმარი სახით მიყურებს. ვბრუნდები.
— რატომ მაინც და მაინც მიუზიკლი და რატომ მაინც და მაინც ,,დროის უდაბნო?!“ — ვეკითხები გაიმას, როცა უკვე სასაუბრო მანძილზე ვუახლოვდები. — აქ მშვენიერი ფანტასტიკური ფილმის გადაღება შეიძლება!
გაიმას ეღიმება. მერე ყურებზე, რომლებზეც საყურეებად პატარა საათები ჰკიდია, ხელს ისვამს.
— წუთში დავბრუნდები! — ამბობს და გადის. ალბათ, საგრიმიოროში.
უკვე მყარ ზედაპირზე ვდგავარ, გაიმაც ბრუნდება, მხოლოდ სხვა საყურეებით.
— მოგწონს ჩვენი პავილიონი?! — მეკითხება.
— ფეხსაცმელები ქვიშით ამევსო!... — ვპასუხობ და ფეხსაცმელს ვწვდები.
გაიმას ეღიმება...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.