იოსებ იარღანაშვილი - ფიცარი

 (ხმები: 0)



ფიცარი არის ფართო და გრძელი, და ჰგავს სიზმარს, ფერადსა და მშფოთვარეს. ალბათ ამიტომ ჩემი ყურადღება ოთახში შემოსვლისთანავე ჩაეჭიდა სწორედ მას, და არა იმას, ვის გამოც აქ ვართ მოსულნი.
ფიცარი იწყება თეთრად. ნელ-ნელა სუფთა ფერი ორი დიდი თვალის უკან იკარგება. აქედან თეთრ ფონს ჭრელი ცვლის. თვალები იყურებიან გვერდზე, თეთრი ხისკენ, რომელსაც შავი ნაყოფი ასხია. შემდეგ არის ტუჩები, წითლად შეღებილნი, ამბორს რომ ელიან. მათკენ მიილტვის ჟირაფის თავი. მისი კისერი ქალის შიშველი მკერდიდან ამოდის. გრამაფონი, რომელსაც რუპორის ნაცვლად ადამიანის ყური აქვს, სისხლის ტბორში დგას. სისხლში იწყება ფეხიც (აშკარად ქალის). ჯერ არის ტერფი, მერე წვივი... მუხლი... ბარძაყი... ,,შავი ლაქა“, ისევ ბარძაყი... მუხლი... წვივი... ტერფი! კვლავ სისხლი! ამჯერად სისხლში სათვალე დევს, რომელზეც გველი შემოხვეულა. ბოლოს მხოლოდ შავი ფერია და მეტი არაფერი!
ფიცარი სიზმარივით უცებ მთავრდება. შიშველი ქალის გადაშლილი ფეხები ყველაზე დიდი გამოსახულებაა ამ მისტიკურ პანორამაზე. ვიცი, თვალებთან, ტუჩებთან და მკერდთან ერთად ვის ეკუთვნიან ისინი. არ მეგონა, მხატვრები ფიცრებზეც თუ ხატავდნენ.
თვით ოთახიც დიდ აბსტრაქტულ სურათს ჰგავს, რომელზეც თეთრი ფერი (კედლები) სჭარბობს. ერთ კუთხეში წითელიც გაყინულა. საღებავები და ორი ფერადი ნახატი ერთიან თეთრ ფონზე ჭრელ ფიგურებად აღიქმება. კუთხეში შებრუნებით მიწყობილი ტილოების საპირისპირო მხარეს წითელი იწყება. თუმცა, წითელიც ირევს ფერებს: თმა, წვერი და შარვალი ერთი — შავი ფერისანი არიან. მწვანე პერანგი ლურჯ ზოლებს დაუსერავს. სახეზე ყვითელი და ნაცრისფერი ერთმანეთს ეცვლება...
წითელი სისხლია, სხვა დანარჩენი — მხატვარი, პირქვედამხობილი და მკვდარი.
ოთახში შავი აჩრდილები ფათურობენ. მე ცოტა ხნით დამავიწყდნენ კიდეც ისინი. ყველამ თავისი საქმე იპოვა, მე კი... ვინ ვარ მე?! მეზობელი, რომელმაც მეზობლის გვამი აღმოაჩინა და ახლა მისი თანდასწრებით დანაშაულის ადგილის მოკვლევა ხდება.
— ჯერ თავში ჩაქუჩი (თვალები უმალ იატაკზე დაგდებულ ჩაქუჩს აცხრება) ჩაურტყამს, შემდეგ კი, თავის დაზღვევის მიზნით, კისერში სამართებელი გამოუსვამს, — ასკვნის სათვალეებიანი, ჩემის შეტყობით ექსპერტი, — ჰმ, არავითარი ანაბეჭდი!... — თავს აქნევს სინანულით.
მერე ისევ კითხვები. უკვე მერამდენედ ვიმეორებ, რომ მე მხატვრის სახლის წინ, ქუჩის მეორე მხარეს ერთსართულიან სახლში ვცხოვრობ. რომ ცოტაოდენი მწვანე საღებავი დამჭირდა და მხატვართან გადმოვედი. კარი ღია იყო, მხატვარი — მკვდარი. პოლიციას, რა თქმა უნდა, მე დავურეკე!
ფანჯარაში ჩემი სახლისკენ ვიყურები. უკვე შუადღეა, ქუჩაც ცარიელია — აგვისტოს ცხელ მზეს აქ ყველა ერიდება!
რა მოხდა?! ვისთვის — არაფერი... ვისთვის — ყველაფერი! სამყარომ უმნიშვნელო ცვლილება განიცადა — ქვეყანას ერთი მკვლელი შეემატა და ერთი ქალების მაცდური მხატვარი მოაკლდა. ხოლო, თუ დამცალდა, კაცობრიობის არსებობაში ერთ უმნიშვნელო ცვლილებას კიდევ შევიტან და მაშინ დედამიწაზე ერთი მოღალატე ცოლით ნაკლები დარჩება!...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.