იოსებ იარღანაშვილი - კაცი და... კაცი

 (ხმები: 0)



ღამე...
ქალაქში ის დრო საათობდა, როცა ძილი არათუ ჩვეულებრივი, არამედ აუცილებელი იყო. ცარიელ ქუჩაში ქარი წრიალებდა და ფოთლების შრიალი არღვევდა ყრუ მდუმარებას.
კაცი ღია ფანჯარასთან იჯდა, თეთრი პერანგის საკინძე შეეხსნა. პიჯაკი და ჰალსტუხი სკამის საზურგეზე გადაეკიდნა. ფოთლისფერი შუქი, ოთახს რომ მკრთალად ანათებდა, ყვავილის ფორმის მწვანე აბაჟურში იბადებოდა. კაცის გვერდით, მაგიდაზე ბანკნოტთა შეკვრები ელაგა, იდგა ბოთლი და ჭიქა, იდო პისტოლეტი.
კაცი შორს იცქირებოდა, ხელში ავტოკალამი ეჭირა და დროდადრო პატარა ფურცელზე წერდა. ხელის მოძრაობის პერიოდულობით ადამიანს ეგონებოდა, ხატავსო, თუმცა, შეიძლება ითქვას, წერაც ერთგვარი ხატვაა.
კაცმა ბოთლი აიღო და ჭიქა მუქი ფერის სითხით შეავსო. სასმელი ერთბაშად გამოსცალა...
მალიმალ ოფლიან სახეს იწმენდდა ცხვირსახოცით, შორეთს გაჰყურებდა. დროდადრო წერდა, ხანდახან მაგიდაზე ფულს და იარაღს მიაბჯენდა მზერას...
კაცმა ფურცელი ხელში აიღო, ნაწერს დააცქერდა. თითქოს გაეღიმა კიდეც. მაგიდაზე ცხვირსახოცს მისწვდა და ვიდრე სახეს მოიწმენდდა, ფურცელი წინ, ფანჯრის რაფაზე დადო...
...ფურცელი აღარ დახვდა — მონაბერ ჰაერს წაეღო დაბლა. კაცი საზურგეს მიეყრდნო და გაიტრუნა... გავიდა წამი... წუთი...
კაცს მაგიდისკენ არც გაუხედავს, ისე აიღო იარაღი. არც იარაღისთვის შეუხედავს, ისე მიიდო ლულა საფეთქელზე. თვალები არ დაუხუჭავს. გაეღიმა...
ხმაური, სიკვდილივით, წამიერი იყო...

დილა...
მზე ამაღლებას იწყებდა, ჯერ ისევ ეძინა ქალაქს. ქარი ისევ დაძრწოდა ცარიელ ქუჩაში. ფოთლების შრიალს ჩიტების ჟივჟივი ერეოდა.
დალაქმა ქუჩა გადაჭრა და სადალაქოს სამსაფეხურიან კიბეს მიადგა. ის იყო, საფეხურზე ნაბიჯი შედგა და გასაღებისთვის ჯიბეში ჩაიცურა ხელი, რომ ფეხთან ნაწერი ფურცელი შენიშნა. დაიხარა, აიღო და კითხვა დაიწყო:
,,კარგია, როცა ოთახს დიდი ფანჯარა აქვს — შეგიძლია ქალაქი ნახო ხშირად. მერე რა, რომ ფანჯრიდან ხედავ?! გაიარო, შეეხო, მოეჭიდო — არაა აუცილებელი! შეიძლება ხილვითაც იგრძნო! მთვარეს ხომ ვხედავთ მხოლოდ და მაინც ვგრძნობთ?!
ამ საღამოს მთვარე არც კარგია და არც ცუდი! იგი საინტერესოა! დიდი შავი ციკლოპის თვალივით მიმზერს.
ფული (როგორ იოლად უყვართ იგი?!) ქაღალდზე დაბეჭდილი ადამიანია და ერთი ფული ისევე ექცევა სხვა ფულს, როგორც ადამიანი ადამიანს!...
ქუჩიდან ცხელი, დახუთული ჰაერი შემოდის. მეზიზღება იგი! გაღებული ფანჯრის მინაზე მეორე მთვარე აღმოვაჩინე! ასე შეიძლება უსასრულოდ ამრავლო ისინი, მაგრამ ყველა ფერყალბი იქნება! ის ერთია მხოლოდ ნამდვილი!...
რა არის სიცოცხლე, მაგალითად, ჩემი?!... აი, ახლა, ამ წუთში?! განცდების, ხილვების, მოძრაობების, ბგერების და კიდევ ათასი ჯანდაბის აბურდული კომბინაცია!... გუშინ მაგიდის კუთხეს თავი ჩამოვარტყი და მთელი დღე შუბლს ვერ ვიჭმუხნი!...
კონიაკი სულ გათბა, ერთბაშად შევსვი! გემოვნება — აი, კიდევ ერთი ჯანდაბა აბურდული კომბინაციიდან!...
როცა რაღაც უკანასკნელად ხდება, ჩვენში ან სევდა იბადება... ან შვება! რა ბედნიერებაა — ხვალ აღარ ვიქნები!...“…
,,სისულელეა! “ — გაიფიქრა დალაქმა და ხელში გასაღებების აცმა ააჩხრიალა, ფურცელი დაჭმუჭნა და ქარს მიუგდო...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.