იოსებ იარღანაშვილი - დასაწყისი... შურისძიება... და სამძიმარი

 (ხმები: 3)



კუპეს ღია ფანჯარაში მზერა და თვალები ერთმანეთს შორდებოდა.
ანამ თავი მოაბრუნა, — ბესკე, დაუჩქარე. მატარებელი უკვე ჩერდება! — თითქმის ყვირილით თქვა და მონაბერი ჰაერისგან ჩამოშლილი ქერა თმა სახიდან გადაიწია.
ბესკემ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ ამოხედა ცოლს და გაუღიმა, ფეხსაცმელებს დასწვდა და ჩაცმა დაიწყო.
— რომ ვერ მოასწრო?! — ჩაეკითხა ანა.
— მატარებელი ოცი წუთით ჩერდება. ეს დრო სრულიად საკმარისია იმისთვის, რომ ვაგზლის შენობაში ტელეფონით დავრეკო.
— წამალი?! — ისევ ჩაეკითხა ანა.
— წამალსაც იქვე ვიყიდი! — ბესკე წამოდგა და ფეხსაცმელებზე დაიხედა. ანას მხრებზე ხელები დაადო, მიიზიდა და აკოცა.
მატარებელი მდოვრედ მიედინებოდა რელსის კალაპოტში. სიცხედ იწვოდა მზე, ცეცხლოვანი ტრაფარეტივით რომ ეკიდა მოწმენდილ ცაზე.
— უკან დაბრუნებისა უკვე სამნი ვიქნებით! — თქვა ბესკემ და ახალგაზრდა ცოლს თვალებში ჩააცქერდა.
მატარებელმა საყვირი მისცა.
— ჩასვლის დროა, ვჩერდებით უკვე! მალე დავბრუნდები! — ვიდრე კუპედან გავიდოდა, ბესკემ ანას ერთხელ კიდევ აკოცა. მარტოდარჩენილი ანა ფანჯარასთან მივიდა.
მატარებელმა დინებას უკლო, უკლო და შემინული შენობის წინ დაგუბდა. ვაგზალი ისე გამოცოცხლდა, როგორც მოვარდნილი ქარის დროს შემოდგომის ფოთლიანი ქუჩა. პერონზე მოარულ ჩრდილებს ბესკეს ჩრდილიც შეერია.
— ბესკე, — ანას ძახილზე ბესკე შემობრუნდა, — წამალი არ დაგავიწყდეს!
პასუხად ბესკემ გაიღიმა და შებრუნდა. ვიდრე ვაგზლის შენობაში შევიდოდა, ჯიბე მოიქექა და კართან ჩამჯდარ მათხოვარს ფული დაუგდო...

მატარებელი ჩამოდგა და პერონზე ხალხი აირია.
— ბესკე, — ნაზი ხმით დაიძახა ვაგონის ფანჯრიდან ქერა გრძელთმიანმა სახემ, — წამალი არ დაგავიწყდეს!
აჰა, აი, რომელია ბესკე — ფართობეჭიანი, თეთრი პერანგი რომ აცვია!
ბესკემ ცოლს გაუღიმა, შემობრუნდა და კარისკენ წამოვიდა. როგორც ჩანს, შორიდანვე შემამჩნია, რადგან ჯიბეში ხელი ჩაიყო და როცა ჩამიარა, წინ ფული დამიგდო. ბესკე ვაგზლის შენობაში შევიდა. თვალი გავაყოლე — ტელეფონ-ავტომატთან მივიდა. ავდექი. საჭირო იყო, დრო არ დამეკარგა და რადაც უნდა დამჯდომოდა, ჩანაფიქრი სისრულეში მომეყვანა.
ბესკე რამდენიმე წუთით დავტოვე. უკან რომ დავბრუნდი, გაცვეთილ პიჯაკში რკინის ნაჭერს ვმალავდი. ბესკეს ტელეფონზე საუბარი დაემთავრებინა და გასასვლელისკენ მიემართებოდა... უცებ კიბესთან გაჩერდა და საპირფარეშოში შევიდა. ამგვარი გამართლება ცხოვრებაში არ მქონია, მაშინაც კი, როცა ქვეყანას მოვევლინე!
საპირფარეშოში შევედი. ბესკე ჩემსკენ ზურგით პისუართან იდგა. მარტონი ვიყავით. მეც ეგ მინდოდა!
იარაღი ხელში მოვიხერხე და ის იყო ბესკე შემობრუნდა, მთელი ძალით მოვუქნიე. რკინამ ჰაერი გაჭრა და შუბლს მკვახედ დაასკდა, ერთხელ... მეორედ...
მესამე დარტყმა, მგონი, ზედმეტი იყო! წითლადაჭრელებულ პერანგში უკვე უსულო სხეული იწვა. მთავარი გმირი მკვდარი გმირი გახდა!...

...მათხოვარი პარვით მოდიოდა. ცხელი სიოს მსგავსად უბერავდა ზურგიდან ვაგზლის შენობაში ამტყდარი ხმაურის ყრუ ექო. მატარებელმა შეჰკივლა — თითქოს ისიც ჩქარობდა აქაურობას გასცლოდა.
მათხოვარი ჩაფიქრებული მიადგა ქუჩას, არც გაჩერებულა. მოულოდნელად მისი სმენა ავტომობილის კლაქსონის ხმამ გაფატრა. თავი ასწია, შუქფარებს მოჰკრა უცებ თვალი და... წაილეკა... სატვირთო ავტომობილმა მათხოვრის თავი თხევად ნივთიერებად აქცია — საბურავებმა ტვინი გაჭყლიტეს...
...ტვინი გაჭყლიტეს... და არავინ გაბედოს ავტორს პერსონაჟისადმი დესპოტური მოპყრობა დასწამოს!
ამგვარ საქციელს არც ერთი ავტორი არ მოითმენდა! დაიწყეთ რომანი — გააჩერეთ სადგურში მატარებელი, რომელშიც მთავარი გმირები სხედან! ეს მხოლოდ დასაწყისია! შემდეგ წერის შეწყვეტა გიხდებათ. უმეთვალყურეოდ დატოვებული პერსონაჟი სარგებლობს და ერთ-ერთ მთავარ გმირს გიკლავთ. მოტივი გასაგებია!
თქვენ ბრუნდებით და ყველაფერი სხვაგვარად გხვდებათ. და ეს გააკეთა პერსონაჟმა, რომელიც მხოლოდ ერთ წინადადებაში გაიელვებს და სხვაგან — არსად! შურისძიებისთვის ორი ვარიანტი გაქვთ: ან ასეთ პერსონაჟს მძიმე, აუტანელი ცხოვრება არგუნოთ (ამით თქვენ აკეთებთ იმას, რასაც, აგრერიგად, ელტვოდა მკვლელი პერსონაჟი) ან უმალვე მოსპოთ იგი! მე უკანასკნელი ვარჩიე! თუმცა, უზომოდ შეურაცხყოფილი და გაცურებული დავრჩი — მათხოვარმა ხომ თავისას მიაღწია!
ვფიქრობ, ყველაფერი გასაგებია!
ბოლოს ის დამრჩენია, რომ ანას სამძიმარი ვუთხრა ბესკეს სიკვდილის გამო და... დასაწყისი დავასრულო!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.