იოსებ იარღანაშვილი - მზე და ბროწეულები

 (ხმები: 1)



შინ მთლად სველი დავბრუნდი. უკვე დაღამებულია, ისევ წვიმს. და კარში მეგებება, თან ჩურჩულით კითხულობს: ,,მოიტანე?!“, თუმცა, კარგად ხედავს, რომ პასუხი ხელში მიჭირავს. მისი კითხვა სიხარულს გამოხატავს მხოლოდ.
ბროწეულებს ფრთხილად მართმევს და სამზარეულოში სათუთად მიაქვს. მე კი, ჯერ ისევ სველი, მამასთან შევდივარ.
მბჟუტავ სიბნელეში კართან ვდგები. ოთახის სიმშრალეს თვალები თუ აქვს, ზიზღით მიყურებს ალბათ. ყველაფერი დუმს. ავადმყოფის თავთან მცირე შუქი ლოდინივით ანთია. საწოლში მოხუც სხეულს განივთებული სიმშვიდით სძინავს.
— ჩაეძინა. — ყურთან ჩამესმის დის ჩურჩული. მხარზე შეხებასაც ვგრძნობ, — გამოიცვალე, სულ სველი ხარ!
დას საწოლთან ჩაფიქრმწუხარებულს ვტოვებ...
ოთახში სიმშრალედ ვბრუნდები. სამზარეულოდან მოკრძალებული ხმაური ისმის, მინაზე — წვიმის ხმა. ფანჯარასთან მივდივარ. ვხედავ, ცარიელ გზაჯვარედინზე სველი ასფალტი როგორ ირეკლავს შუქნიშანის სამტაქტიან ფერადოვნებას. ფერადდებიან მინაზე წვეთებიც.
რაფაზე ყვავილი დგას. მკრთალი შუქი ფოთლების ფერს სიშავეს სძენს. ქოთნიდან გორახს ვიღებ და ვფჩხვნი...
მიწა გამომშრალია, ფერით — გახუნებული...
გუთანი ჯიუტად აბრუნებს ნიადაგს და გორახებად ფჩხვნის...
ბავშვი წინ უძღვება, დროდადრო უკან ხნულს უყურებს...
მზე დაუნდობლად მწველია, გათეთრდეს ლამის მცხუნვარებისგან...
მიწა ხრიალებს...
დროდადრო რკინა ქვას ხვდება და ღრჭიალი ისმის...
მინდორი ვრცელია...
ჰაერში ხორშაკი ფრიალებს...
კისერჩაზნექილი ხარები ნაბიჯს გაჭირვებით და მძიმედ ადგამენ. გაოფლილ დრუნჩებზე ლორწოვანი წყურვილი ჰკიდიათ...
მოხუცი სახელურს ეჭიდება, დაღარულ შუბლზე ოფლი უბრწყინავს...
მიწა ხრიალებს...
კაშკაშა სივრცე მოსაბეზრებლად ვრცელია...
შორს ტყისპირი წევს და ჩრდილს იცოხნის...
ჰაერი დახუთულია...
ნაბიჯთა ხმა ყრუდ ისმის...
ქარი მცხუნვარებას აგროვებს და მოქნევით მინდვრად ფანტავს...
კუდები მალიმალ დევნიან მწერებს...
ბავშვი ოფლს იწმენდს...
უღელზე ბაწარი ეკიდება...
ხარები სვლას ანელებენ... და ორ მოვლენას დროის ერთი გაელვება შთანთქავს:
ჰაერში წკეპლის ხმა ისმის...
ბავშვი ბაწრისთვის იხრება...
ვიდრე ხელი ბაწარს სწვდება, თვალებს მზე ხვრეტს...
ბაწარი სხლტება...
მზეს რქიანი სხეული ფარავს, მაგრამ ბავშვი უკვე ეცემა — ფეხქვეშ ბელტი იშლება...
ხარი ვერ გრძნობს ჩლიქქვეშ სირბილეს...
ბავშვი ყვირის — მაჯაზე ტკივილი ამოვულკანდა...
მამისეულ წარსულს მეხსიერებას ვუბრუნებ.
ქუჩაში ისევ წვიმს. ძველებურად იცვლება შუქნიშანი ცარიელ გზაჯვარედინზე. სინათლეს ფანჯრებში აქა-იქ ვხედავ. ალბათ გვიან არის. მინდა დრო გავიგო და კედლისკენ ვბრუნდები. დამავიწყდა, რომ საათი დამ ჩამოხსნა, ხმაურობსო.
უკვე დაღლას ვგრძნობ. საწოლის თავთან სავარძელში ვჯდები. მამას ისევ სძინავს. მისი სუნთქვა სუსტად მესმის, უფრო სნეული მკერდის მოძრაობაზე ვამჩნევ. მეჩვენება, თითქოს ეღიმება მძინარეს. იქნებ ბედნიერება ესიზმრება?!
ქუჩიდან წამით ავტომობილის ხმა შემოდის. მერე ისევ სიჩუმით იბურება ოთახი. თავში ფიქრი ისე ირევა, როგორც ბუმბული საქათმეში გამჭოლი ქარის დროს. დაღლილი მზერა ფანჯრიდან საწოლზე გადმომაქვს. მკერდთან მიტანილ ხეიბარ კიდურს ვხედავ და შორეულ ბავშვზე ვფიქრდები, ტკივილზე, მზეზე...
კაშკაში თვალს ჭრის...
ოთახის სისავსე მხოლოდ ორფერია: თეთრი და წითელი...
ფერთა აღრევაში საგნების გარჩევას ვცდილობ...
სავარძელი, როიალი, საწოლი, მაგიდა, ჭურჭელი — ყველა თეთრია...
ჭერიც...
ყველა საგანი სიწითლით არის დაფარული...
სიწითლე ბროწეულის მარცვლებია...
ოთახის შუაგულში ჰკიდია შუქნიშანი...
მხოლოდ თეთრი...
როიალზე ვუკრავ...
ყველა კლავიში თეთრია...
ჩემი სამოსიც...
მუსიკა სადღაც შორიდან ისმის...
როიალზე წითელი მარცვლები ჰყრია.
კლავიშებზეც...
მუსიკა სულ უფრო მძაფრი ხდება...
მე ისევ ვუკრავ...
მარცვლები თითებქვეშ ისრისება და ხელები წითელი მაქვს...
ვგრძნობ ზურგიდან მწველი სიმხურვალე მიახლოვდება...
ვბრუნდები და ვხედავ...
მზეს...
მზე საშინელია...
ჩემში შიშია და გავრბივარ...
თან უკან ვიხედები...
მზე მოიწევს...
გაქცევა მიჭირს...
მივლასლასებ, თითქოს უხილავ ზღვაში გავრბივარ...
ფეხებით ბროწეულის მარცვლებს ვსრეს...
მზე მომდევს...
ვგრძნობ საშინელება მიახლოვდება...
წინ საწოლი დგას...
თეთრ ქსოვილზე წითელ მარცვლებში ვვარდები...
გაჭირვებით მივიწევ წინ...
შიში ვეღარ ეტევა ჩემში...
მთლად სისხლში ვარ დასვრილი...
თეთრ მაგიდას ვეჯახები, იქცევა და თეთრი ჭურჭელი წითელ მარცვლებთან ერთად იატაკზე ცვივა...
მზე ისევ მომდევს...
მივლასლასებ...
სავარძელში ვვარდები...
წითელ მარცვლებში...
ბროწეულები დაღუპვაა...
საბოლოოდ ვეფლობი...
თავს ვეღარ ვშველი...
მზე მოიწევს...
მოდის... მომიახლოვდა...
უკვე გვიან არის...
წამიც და...
სხეული ტკივილის სამყაროდ იქცა...
გაოფლილს მეღვიძება. ოთახის სიჩუმე სიმშვიდეს მგვრის და გონებაში ყველაფერი უცებ ლაგდება.
და საწოლთან დახრილა, ხელში მამის ხელი უჭირავს და მიყურებს. არაფერს ვეკითხები, რადგან მის მზერაში ყველაფერია: კითხვა და პასუხი, ხმაური და სიჩუმე, შუქი და სიბნელე, მზე და ბროწეულები...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.