იოსებ იარღანაშვილი - ეპიზოდი ყვავილებით

 (ხმები: 0)



ღრუბლებში გონგის ბრახუნი მაშინ ატყდა, როცა ქუჩამ დაღმართზე მოუხვია. სასტუმროში დაბრუნებას ვეღარ ვასწრებდი, ნაბიჯს მაინც ავუჩქარე. აშკარა იყო, წვიმა მოვიდოდა. ამას ნებისმიერი ადამიანი მიხვდებოდა, თუნდაც ყრუ — ცის მოქუფრული კანის ფერზე, ან კიდევ, ბრმა — ღრუბლების უნოტო გრუხუნზე, დახშულ სივრცეში გახვეული რომ ისმოდა.
უხალხო ქუჩა წვიმის მოლოდინში კიდევ უფრო დაცარიელდა, ახლა მხოლოდ მე მივაბიჯებდი უკაცრიელ ქვაფენილზე, კიდევ, შორს — მოხუცი ქალი, რაღაც მიჰქონდა და სიარული უჭირდა.
სიარული მიჭირდა მეც, თუმცა არანაირი ტვირთი არ მიმქონდა. ჩემი ერთადერთი ტვირთი საკუთარი სხეული იყო, რომელიც ზაფხულის ამ მშვიდ დღეს უცნობ ქალაქში ორმოცდამეთერთმეტეჯერ (შეიძლება, უკანასკნელადაც) ცვეთდა დაბადების თარიღს. ასაკის სიმძიმეს ჯანმრთელობის სიმძიმეც ერთვოდა და ამიტომ მაშფოთებდა ამინდის გაფუჭება. გარდა ამისა, ქუჩაში გასეირნება საკუთარი თავისთვის მირთმეული ერთადერთი საჩუქარი იყო და მისი ხანგრძლივობა მარტოხელა კაცის სამყაროსთან უღონო და დრომოკლე ჰარმონიის ხანგრძლივობას უდრიდა.
პირველი წვეთები უხმოდ დასხდნენ ქვაფენილზე. ფიქრიც ვერ მოვასწარი იმაზე, თუ სად შემეფარებინა თავი, რომ გაცრილი სისველე უცებ დაეშვა ციდან და პატარა, ვიწრო ქუჩა აკვარიუმივით აივსო წვიმით.
დაფეთებულმა ვიტრინას მოვკარი თვალი, მსხვილი წითელი ასოებით ეწერა ,,ყვავილები“ და მიმართულებაც იქეთ ავიღე.
კარი, რომელზეც წარწერა ,,ღიაა“ ჩამოეხრჩოთ, დინჯად შევაღე. ქვაფენილზე დამსხვრეული წვიმის ხმაური ქუჩაში დავტოვე და მყუდრო სიჩუმეში მოკრძალებით შევდგი ფეხი.
არ ვიცი, რა უფრო ადრე შევამჩნიე — ყვავილების სიმრავლე თუ ცარიელი დახლი. შევეცადე ამ უკანასკნელის მისამართით ზომიერი ხმაური გამომეწვია. შედეგი ის იყო, რომ დახლთან მდგარს სუსტი ხმა მომესმა. შემობრუნებულმა ფისო დავინახე — თეთრი შავი ლაქებით. ამომხედა. მერე, როგორც კატებს სჩვევიათ, სხეულით ფეხებზე გამეხახუნა. ის იყო მოსაფერებლად დავიხარე, რომ...
— გნებავთ რაიმე?! — კითხვა მოსწვდა სმენას.
ჩემს წინ ქალი იდგა.
— არა, — ვუპასუხე დაბნეულმა, — არ ვიცი! — უმალ გავასწორე, თან ქალს ვაკვირდებოდი. ახალგაზრდა არ იყო, მაგრამ მაინც მიმზიდველად გამოიყურებოდა. მაღალი სხეული სწორად ეჭირა, შავი თმა და მწვანე თვალები ჰქონდა, რომლებიც ნამტირალევს ჰგავდნენ. — გულახდილად გითხრათ, — გავაგრძელე და წამით ქუჩისკენ მივბრუნდი, — წვიმამ მაიძულა აქ შემოვსულიყავი. თქვენთან შევაფარე თავი, რა თქმა უნდა, თუ წინააღმდეგი არ იქნებით!
აღსარება დავამთავრე და ქალს შევხედე. იგი საკუთარ ფეხებთან ფისოს დაჰყურებდა.
— კარგადაც მოიქეცით! — მიპასუხა უცებ.
ეს ისე მრავალმნიშვნელოვნად თქვა, წამით ფიქრითაც კი ავედევნე მის სიტყვებს.
ქალს არაფერი უთქვამს, ყვავილებისკენ გაემართა.
— შეიძლება რაიმე ვიყიდო კიდეც! — მივაძახე, მაგრამ იგი არც მობრუნებულა, ნაბიჯს აუჩქარა და გაუჩინარდა. მხოლოდ ახლა შევამჩნიე ყვავილების მიღმა ოთახის ღია კარი.
მარტო დავრჩი და სალონს მოვავლე თვალი. თითქმის მთელს იატაკზე ქოთნებში ჩარგული და ჩალაგებული ყვავილები იდგა. ყვავილები ეკიდა კედლებზეც. ფერთა მრავალგვარი სიმკვეთრე, ვეებერთელა მრავალფეროვნებას რომ ქმნიდა, კოხტად იყო ჩატეული სალონის ვიწრო სივრცეში. დახლს მიღმა, თაროზე, ცარიელ საყვავილეებთან ერთად, წიგნებიც ელაგა მცენარეებზე.
უცებ წვიმა გამახსენდა. გარეთ გავიხედე და რადგან ქუჩაში ისევ სისველე არლეკინობდა, ყვავილების თვალიერებას ვუძღვენი თავი.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ოთახიდან ქალი გამოვიდა. ხელში რძით სავსე ფიალა ეჭირა, რომელსაც ორთქლი ასდიოდა. ფისო კნავილით მოსდევდა ფეხდაფეხ.
ქალმა ფიალა დახლზე დადგა და ზევიდან მინის სფეროსებრი თავსახური დაამხო. სწორედ ამ დროს გრუხუნი გაისმა. ორივემ ერთდროულად ჯერ ქუჩისკენ გავიხედეთ, მერე ერთმანეთს მივაპყარით მზერა.
— თუ რომელიმე ყვავილი მოგეწონოთ, წაიღეთ! — თქვა ქალმა.
მე კი ველოდი, რომ წვიმაზე იტყოდა რაიმეს.
— გადახდა საჭირო არ არის, საჩუქრად ჩათვალეთ! — ქალი დახლს მოშორდა. გულწრფელი თვალები ჰქონდა, უხმოდ მიყურებდა. შევატყვე, რაღაც სურდა ეთქვა. ბოლოს გაბედა:
— მხოლოდ ერთი თხოვნა მაქვს — როცა წაბრძანდებით, ფისოს რძე დაუდგით! — ქალმა ხელით ფიალაზე მანიშნა, — მპირდებით, რომ ასე მოიქცევით?!
პასუხად თავი დავუქნიე, მიუხედავად იმისა, რომ ქალის თხოვნა ბუნდოვანი მეჩვენა. ერთი რამ დაბეჯითებით ვიცოდი — ყვავილს მხოლოდ მყიდველის პირობით შევიძენდი.
ქალს არაფერი უთქვამს. ფისო, რომელიც მის ფეხებთან წრიალებდა, ხელში აიყვანა და ოთახში დაბრუნდა.
კვლავ მარტო დავრჩი. ქუჩაში გავიხედე — ისევ წვიმდა და მეც ისევ მცენარეებს მივუბრუნდი.
ქალზე და მის უცნაურ თხოვნაზე აღარ მიფიქრია. ყვავილთა მშვენიერებამ სრულიად მშთანთქა. გადავწყვიტე, ერთი თან წამეღო. ავარჩიე კიდეც — პატარა კაქტუსი, კოხტა ქოთანში იყო ჩარგული და რაც მთავარია, გაუშლელი წითელი ყვავილი ჰქონდა გამოღებული.
ქოთანი დახლზე, რძის გვერდით, გამიზნული ხმაურით დავდგი და ქალის გამოსვლის მოლოდინში ქუჩას გავხედე. ჩემდა სასიხარულოდ, წვიმას გადაეღო. განბანილი ცარიელი ქუჩა ხელუხლებლად მიტოვებულ საუზმეს ჰგავდა.
ზარი რამდენჯერმე ავაწკრიალე. ქალი არ ჩანდა. ოთახის მიხურულ კარს დაჟინებული მზერა მივაბჯინე. ფულის გადაუხდელად ყვავილს არასგზით არ დავეპატრონებოდი. არც კაქტუსის გარეშე ვაპირებდი წასვლას. ამიტომ გადავწყვიტე, თვითონ ვწვეოდი ოთახს.
კარი ნელა შევაღე. ფისო ფეხებში გამიძვრა და სალონში გაუჩინარდა. თუმცა, მე მისთვის არ შემიხედავს, სხვა სურათმა გამომგლიჯა თვალებიდან მზერა...
ქალი მაგიდაზე თავდაგდებული იჯდა. გაღებული პირიდან დუჟი გადმოღვროდა. უსიცოცხლო თვალები ფერადი კენჭებივით იყურებოდნენ, ერთი ხელი ეგდო, მეორე — ეკიდა.
გაუქმებულ სხეულს მზერა მოვაცილე. მაგიდაზე წერილი იდო. ქალს დისთვის მიეწერა იგი. ,,დაიკო ანა, — იწყებოდა ასე, — გაბრაზებ უკანასკნელად! მომიტევე! რადგან ვიცი, ამ გაბრაზებას ვერასოდეს მაპატიებ!...“ — შემდეგ საკუთარი საქციელის მართებულობაზე იწყებდა მსჯელობას. აღარ გავაგრძელე კითხვა. იქაურობა მოვათვალიერე — ძალიან პატარა ოთახი იყო, მხოლოდ მაგიდა, სკამი და კუთხეში ელექტროქურა იდგა. კედლები მუქ მწვანე ფერად შეეღებათ.
ოთახში აღარაფერი მესაქმებოდა. ტელეფონი ვერ ვიპოვე. კარი გამოვიხურე და სალონში გამოვედი. ფისო მაღლა ამხტარიყო, რძის მახლობლად იწვა. დახლზე ფული დავდე და ის იყო გასვლა დავაპირე, რომ ქალის თხოვნა გამახსენდა. ფიალას თავსახური ავხადე და იატაკზე დავდგი. რძეს ფისოც ჩამოჰყვა.
კარი, რომელზეც უკვე ,,დაკეტილია~ ეკიდა, მხოლოდ მივხურე. ჩარაზვაზე არ მიზრუნია. ,,ბანკი ხომ არ არის?!“ — ვთქვი გუნებაში.
წვიმა აღარ მახსოვდა, არა იმიტომ, რომ აღარ წვიმდა. ქუჩაში კანტი-კუნტად გამვლელებიც არ მაინტერესებდნენ.
,,ყვავილებში“ თხუთმეტი წუთის შემდეგ დავბრუნდი. პოლიციელს მასპინძელივით შევუძეხი. ყველაფერი ნაცნობი მეჩვენა. მხოლოდ ახალი შინაარსი სალონის ინტერიერში — მკვდარი ფისო რძიან ფიალასთან — იყო უცხო. მასაც პატრონივით თვალები ღია დარჩენოდა, თავი რძისფერ სითხეში ედო.
პოლიციელი ყვავილების მიღმა კართან იდგა და ოთახში იცქირებოდა.
ჩემი სასტუმროში დაბრუნების დრო იყო. პოლიციელს ყვავილი და მისამართი დავუტოვე — თვითონ მირჩია ასე.
ქუჩას შვებით შევენივთე, მივაბიჯებდი და რაც მეტს ვფიქრობდი ყვავილებიან ეპიზოდზე, მით მეტი ბრაზი გუბდებოდა ჩემში; მაგრამ ყველაზე აუტანელი იყო ხმა — საკუთარ სხეულში დაჟინებით რომ მიმეორებდა: ,,მერე რა, რომ ფისოა?! შენ მაინც მკვლელი ხარ!... მკვლელი!... უნებური მკვლელი!...“…




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.