იოსებ იარღანაშვილი - სარკის პოლკოვნიკი

 (ხმები: 0)



...მე არასდროს მყვარებია სარკეები...
...ქერა ჯარისკაცმა დილით მომახსენა, სარკე მოიტანესო. ოთახში დადგით-მეთქი, მივეცი მითითება.
როცა ყველანი საბრძოლო წვრთნაზე წავიდნენ, უსიამო გრძნობით მაღლა ამოვედი. საღებავის სუნი ჯერ ისევ ცოცხლობს აქ. ცარიელი ოთახი... კედელთან მაგიდა... მაგიდაზე ფანჯრისტოლა სარკე... სკამი...
ვჯდები. ჯდება პოლკოვნიკიც. სამხედრო ფორმა სწორი მხრების კონტურია... სიღრმეში ჩამჯდარი თაფლისფერი თვალები, სწორი ცხვირი და მოკლე ნიკაპი გაპარსული მრგვალი თავპირის საკუთრებაა...
,,თქვენ იცით, რისთვის დაგიძახეს?!“ — ვეუბნები.
პასუხს პოლკოვნიკის მზერაში ვკითხულობ.
,,დღეს აქ თქვენი სასამართლო შედგება!“ — ვუხსნი მაინც.
პოლკოვნიკი ისევ დუმს.
,,სცნობთ თუ არა თავს დამნაშავედ?“.
კვლავ დუმილი.
,,მაშ, დავიწყოთ: რამდენი წლის ბრძანდებით?!“.
,,ორმოცდათოთხმეტის! “.
,,მეუღლე გყავთ?“.
,,მყავდა. ორი თვის წინ წავიდა“.
,,შვილები? “.
,,ქალიშვილი. მეზღვაურს მისთხოვდა. ახლა შორს არის...“.
,,დავუბრუნდეთ საქმეს... (პოლკოვნიკს სახე ეცვლება) გაიხსენეთ თვრამეტი ნოემბერი და გვიამბეთ, რას აკეთებდით ამ დღეს საბრძოლო წვრთნის შემდეგ?“.
,,ბაზაზე არ დავბრუნებულვარ“.
,,აბა, სად წადით?!“.
,,ქალაქში წამოვედი, ბარში, ,,ღამის მარგალიტი“ ჰქვია. ხშირად დავდივარ იქ, თითქმის ყოველდღე“.
,,შეიძლება ვიფიქროთ, რომ ბარს სასმელისთვის სტუმრობდით? გიყვართ სმა?“.
,,ვისკი! მხოლოდ ვისკის ვსვამ!“.
,,ახლაც ნასვამი ხართ?“.
,,ჰო!“.
,,ბარში რომ მიდით, მაშინაც ნასვამი იყავით?“.
,,საკმაოდ!“.
,,რა გეცვათ?“.
,,ფორმა, სამხედრო ფორმა!“.
,,აგვიწერეთ, როგორი გარემო დაგხვდათ იქ?!“.
,,ბარს დიდი სალონი აქვს. თითქმის ყველა მაგიდა ცარიელი იყო. ჩემს საპირისპირო მხარეს, კედელთან, მამაკაცები სვამდნენ. კიდევ ერთი მაგიდა იყო იქვე დაკავებული. მე, ჩვეულებისამებრ, კუთხეში დავჯექი“.
,,რა შეუკვეთეთ?“.
,,ვისკი, მხოლოდ!“.
,,გააგრძელეთ, რა მოხდა შემდეგ?“.
,,შემდეგ... შემოვიდა გოგო...“.
,,სახელი იცით?“.
,,ელზა! გოგოს ელზას ეძახდნენ“.
,,შემდეგ?“.
,,ელზა შემოვიდა და დახლთან ბარმენს რაღაც გაეხუმრა. მერე მაგიდებისკენ წამოვიდა, მაგრამ ბარმენმა დაუძახა და უკან მიბრუნდა. ბარმენმა, დაბადების დღეს გილოცავო, ელზას ლოყაზე აკოცა და დახლზე ბოთლი შამპანური დაუდგა. ელზა ბოთლით ხელში თავისი მაგიდისკენ წამოვიდა. ვიდრე დაჯდებოდა, მომესალმა“.
,,იცნობდით ელზას?“.
,,ისიც მუდამ ამ ბარში დადიოდა. მეგობარ ბიჭთან ერთად, როგორც მე, ყოველთვის ერთსა და იმავე მაგიდას, ჩემგან მოშორებით, განათებულ ადგილს ირჩევდა. ეს იყო მხოლოდ და მხოლოდ! და კიდევ, ერთხელ თითო-თითოც კი გადავკარით ერთად ელზამ და მე“.
,,ელზა მარტო დადიოდა?“.
,,არა, მეგობარ ბიჭთან ერთად. ჯერ ელზა მოდიოდა-ხოლმე, შემდეგ — ბიჭი...“.
,,მოგწონდათ ელზა?“.
`პოლკოვნიკი დუმს“.
,,ამიწერეთ, როგორი იყო?!“.
,,გრძელი დატალღული შავი თმა ჰქონდა, მრგვალი სახე და პატარა თვალები. გამოკვეთილ ტუჩებზე მკვეთრ წითელ პომადას ისვამდა...“.
,,დავუბრუნდეთ თხრობას... რამდენ ხანს დაჰყავით ბარში?“.
,,საკმაოდ! ზუსტად არ ვიცი!..“.
,,წამოსვლა გახსოვთ?“.
,,მახსოვს!“.
,,გვიამბეთ!“.
,,წამოსვლა რომ დავაპირე, თავში ელზას დაბადების დღე მიტრიალებდა. არ ვიცი, რამ მომაფიქრა, ფორმის შიდა ჯიბიდან ხელყუმბარა ამოვიღე. ელზას მაგიდასთან მივედი. ხელყუმბარა მაგიდაზე დავუდე და ვუთხარი, დაბადების დღეს გილოცავ, სხვას ვერაფერს გჩუქნი და იმედია საჩუქარს არ დამიწუნებ-მეთქი. ელზამ გამიღიმა, ხელყუმბარა აიღო და ხელში დაატრიალა. როგორ ფეთქდებაო, მკითხა ისე, სახიდან ღიმილი არ მოშორებია. ამ პატარა რგოლს ხელს გამოჰკრავ და ხელყუმბარას შორს მოისროლი-მეთქი. ,,იმედია, აქ არ გამოცდი!“ — დავუმატე თან. ,,არაო“, დამპირდა და ხელყუმბარა ჩანთაში შეინახა. ამასთან, ასე საშიში ხომ არ არისო, მკითხა. სიფრთხილეს თავი არ სტკივა-მეთქი, ვუპასუხე. ელზამ, მადლობასთან ერთად, მზერა გამომაყოლა. როცა დახლთან გასულ ბარმენს ველოდი, დავინახე, ისევ ჩანთაში იქექებოდა. ვფიქრობ, ხელყუმბარას, სიფრთხილისთვის საიმედო ადგილს ურჩევდა. ალბათ, ჩემი მზერა იგრძნო — მომიბრუნდა და ისევ გამიღიმა...“.
,,ხელყუმბარა რად გინდოდათ, რატომ გქონდათ თან?“.
,,კონკრეტული საჭიროება არ მქონია. ბოლო დროს მივეჩვიე და ყოველთვის ჯიბით ვატარებდი. ეს არავინ იცოდა!“.
,,ხომ არ იყო ეს გამოწვეული ცოლის წასვლით?“.
,,მთავარი მიზეზი ეს გახლდათ!“.
,,სხვა მიზეზებზე რას გვეტყვით?“.
,,სამსახური,... მარტოობა... ყველას ვერ აგიხსნით“.
,,თვითმკვლელობაზე თუ გიფიქრიათ?“.
,,ხშირად!..“.
,,მივუბრუნდეთ საქმეს! ბარში იმ საღამოს შემდეგ როდის ნახეთ ელზა?“.
,,ელზა აღარ მინახავს!“.
,,აბა?!“.
,,დილით ტელევიზორიდან შევიტყვე. სისხლიან ადგილს აჩვენებდნენ. შემდეგ ელზას სურათი აჩვენეს. დიქტორმა თქვა, საქმრომ მიატოვა, რომლის სახლის წინაც თავი აიფეთქაო. მეტი აღარ მომისმენია!“.
,,რა იგრძენით იმ წუთში?“.
,,სიბრალული და ზიზღი!“.
,,ახლა რას გრძნობთ?“.
,,ზიზღს და სიბრალულს!“.
,,იცის თუ არა ვინმემ, საიდან ჰქონდა ელზას ხელყუმბარა?“.
,,ჩემთან არავინ მოსულა!“.
,,გრძნობთ თუ არა თავს დამნაშავედ?!“.
,,რა თქმა უნდა!“.
,,განაჩენი თუ იცით, როგორი იქნება?!“.
,,ვიცი!..“.
ხელი ჯიბისკენ მიმაქვს, თან პოლკოვნიკს თვალს არ ვაცილებ. იგი ხელყუმბარას წინ, მაგიდაზე დებს. მზერა ხან პოლკოვნიკს ეხება, ხან ბირთვში მომწყვდეულ სიკვდილს.
,,ელზას საჩუქარიც ასეთი იყო?!“ — ვკითხულობ.
პასუხი დუმილია.
ხელყუმბარა აღარ მაინტერესებს. ახლა პოლკოვნიკია ჩემთვის ერთადერთი თვალსაწიერი. სახე მშვიდი აქვს, არც ერთი ნაკვთი არ გამოხატავს ცუდ წინათგრძნობას. თვალები... მრავალი სიკვდილი უნახავთ ამ თვალებს. საკუთარსაც ღირსეულად უმზერენ.
,,მზადა ხართ?!“ — ვეკითხები უკანასკნელად.
პოლკოვნიკი დუმილით მიქნევს თავს. ვიცი, რასაც განიცდის.
თითებში უკვე რკინას და ლითონის რგოლთან შეხებას ვგრძნობ. დაყოვნება რამდენიმე სიკვდილის ტოლფასია.
უკანასკნელ წამს შიში შემოდის სულში და სხეულს თვალებიდან ტოვებს... მკერდში თითქოს ზღარბი გადაგორდა გულზე...
პოლკოვნიკს სველი თვალები აქვს. ერთმანეთს ვუმზერთ: თითოეული — საკუთარ სიკვდილს... ამ წუთში ოჯახზე ფიქრობს, ქალიშვილზე, ცოლზე... ერთადერთი შვილი რომ დაიბადა, ის დღე აგონდება...
ლითონის რგოლი იატაკზე ეცემა...
მთელი სიცოცხლე ერთი აწმყო გვქონდა...
მომავალიც ორივეს ერთი გვაქვს — რამდენიმე წამის შემდეგ სარკის პოლკოვნიკს ათასი ნამსხვრევი დაინაწილებს...




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.