იოსებ იარღანაშვილი - სათვალე

 (ხმები: 1)


სათვალე ღამით გამიტყდა, როცა საწოლის თავთან საათი მოვიძებნე. ჩემი ხელი უცაბედად წამოედო მას და იატაკზე მკვახედ დაენარცხა. ლინზებმა ერთგულება გამოიჩინეს — ორივე დაიმსხვრა. გაბრაზებისგან აფეთქება დავაპირე, მაგრამ გამახსენდა მნიშვნელოვანი დღე თენდებოდა და თავი შევიკავე.
ხმაურზე ბელას გაეღვიძა, რა მოხდაო, იკითხა.
— სათვალე მოკვდა! — მხოლოდ ეს ვუპასუხე.
დილით ცუდ ხასიათზე გავიღვიძე. ალბათ, გატეხილი სათვალის გამო. თუმცა ტვინში სხვა ფიქრს ვფქვავდი.
სასადილო ოთახში მაგიდას მხოლოდ ემა უჯდა. ოთხი წლის ბავშვის ეული საუზმე გართობას უფრო ჰგავდა. შუბლზე ვაკოცე და მაგიდას მივუჯექი, მან შემომხედა და ღიმილით მკითხა:
— სათვალე დაგავიწყდა?!
არაფერი ვუპასუხე, მურაბით მოსვრილი მისი პირი და ლოყები რომ დავინახე, მეც გამეღიმა.
ოთახში ბელა შემოვიდა, კარში დადგა და იკითხა:
— ამას რა ვუყო?! — ხელში ჩამსხვრეული სათვალე, უფრო სწორად, ცარიელი ჩარჩო ეჭირა.
— გადააგდე! — ისე ვუპასუხე, შევეცადე უხეში არ ვყოფილიყავი. ბელა უსიტყვოდ გავიდა. ემამ გაკვირვებით შემომხედა. მე ვჭამდი.
საუზმეს მოვრჩი, ემა მარტო დავტოვე, მანქანა უკვე მელოდა და ვჩქარობდი.
— კობა რომელ საათზე დარეკავს? — მკითხა ბელამ კართან, როცა ვაკოცე. ზუსტი დრო არ ვიცოდი. ბელასაც ასე ვუპასუხე.
— დაგირეკავ! — მანქანაში რომ ვჯდებოდი, გავიგონე მისი ხმა.
სამსახურში წასვლისას გზად ახალი სათვალე ვიყიდე, ლითონის თეთრი ჩარჩო და ოვალური ლინზები ჰქონდა. რა თქმა უნდა, შემეძლო ამ საქმით სხვა შემეწუხებინა, მით უმეტეს, ასეთ მნიშვნელოვან დღეს, მაგრამ არ ვუღალატე ჩვეულ პრინციპს — ყოველთვის თვითონ ვარჩევ მას, რაც საკუთრივ მე უნდა ვატარო.
კომპანიაში ჩვეულებრივ თოთხმეტი წუთით დაგვიანებით მივედი, ეს იშვიათი მოვლენა იყო. სალომეს გაკვირვებული თვალებიც მოწმობდნენ ამას.
— დარეკა ვინმემ?! — ვკითხე მისალმების შემდეგ და კარში შევყოვნდი.
— არა, ბატონო რობერტ! — მან ჯერ ტელეფონს შეხედა, მერე — მე.
— თუ არის რაიმე, შემოიტანე! — ვთქვი და კაბინეტში შევედი.
,,რაიმე“ არც ისე ბევრი აღმოჩნდა — სამი თუ ოთხი ხელმოსაწერი ქაღალდი. კობას სატელეფონო ზარის ლოდინისთვის რამდენიმე წუთში მოვიცალე. უკვე ვნერვიულობდი.
სათვალე მოვიხსენი და წინ მაგიდაზე დავიდე. მის სიხალასეს დავაკვირდი. ლინზები ისეთი კრიალა იყო, როგორც ჰაერი ზამთრის ყინვიან დღეს. ლითონიც არეკვლით პრიალებდა.
ჩემი მზერა სრულიად მიიკრა სათვალემ. მხოლოდ, უკვე არა სიახლის გამო. მიზეზი სხვა იყო — თვით სათვალე მიყურებდა დაჟინებით. გაოცება იყო მისი მზერის შინაარსი.
ჯერ ვიფიქრე, მეჩვენება-მეთქი! ყოველივე გადაღლილობისგან გაღიზიანებული ჩემი ფანტაზიის ოინბაზობად ჩავთვალე, მაგრამ რაც უფრო ვიცნაურებდი უცხო მზერას, მით უფრო ვრწმუნდებოდი, რომ რეალური მოვლენის ერთ-ერთი (მეორე სათვალე იყო) მოქმედი პირი ვიყავი.
გაოცებისგან დროის რაღაც მონაკვეთში გარშემო სამყაროს ყოველგვარი შეგრძნება დავკარგე. დამავიწყდა ყველაფერი: კომპანია, ტელეფონის ზარი (რომელსაც სასიცოცხლო მნიშვნელობა ჰქონდა და ამიტომ თრთოლვით ველოდი),... საკუთარი თავიც კი.
აღმოვჩნდი უსასრულო გაოცებაში უმწეოდ დაკიდებული.
პირველი ნიშანი იმისა, რომ ჩემსა და სათვალეს გარდა სამყაროში კიდევ ბევრი რამ არსებობდა, იყო სალომეს ხმა კომუტატორში, რომელმაც ჩემს ცნობიერებაზე გაბატონებული გათიშულობა მეტეორივით გაჰკვეთა:
— ბატონო რობერტ, მამათქვენია!
მშობლიური ხმა ამჯერად უფრო თბილი მეჩვენა. როგორც ყოველთვის, შინაგანი დაძაბულობის დღეებში, ახლაც დამამშვიდებლად იმოქმედა:
— რობერტ, მე ვარ! გამარჯობა, შვილო, არის რაიმე სიახლე?!
— ჯერჯერობით არაფერი ვიცით! — ვუპასუხე და ცარიელ ფურცელზე ფიგურების ხაზვა დავიწყე.
— ბევრ დროს არ წაგართმევ! — მამა თითქოს ბოდიშს იხდიდა. იმ წუთში გავიფიქრე: როგორ მიყვარს ეს ხმა?! — რამდენიმე წუთის წინ ბელას ვესაუბრე, მანაც ასე მიპასუხა. ვიფიქრე, კობამ იქნებ დარეკა-მეთქი. თუ ყველაფერი კარგად იქნა, შეიძლება პირველად მე დამირეკოს. აკი, დამპირდა კიდეც...
გამეღიმა. მაგიდაზე სათვალეს შევხედე და კეთილი მზერა ვიგრძენი. სითბო და სიყვარული კრიალებდა მის ლინზებში. ამგვარი გრძნობა მაშინ გეუფლება, როცა შენთვის ძვირფასი ადამიანი გიცქერს. თითქოს მომაჯადოვა ამ მზერამ, წამით ჩამომაშორა კიდეც მამის ხმას.
— ...დროს აღარ წაგართმევ, მოგვიანებით დაგიკავშირდები, — მამა უკვე საუბარს ამთავრებდა, — წარმატებებს გისურვებ! ყოჩაღად იყავი! კობას უთხარი, ბაბუას დაურეკე-თქო!
ყურმილი დავდე და შუბლი მოვისრისე. იმ წუთში სიახლეზე ვფიქრობდი, რომელიც კობას უნდა შეეტყობინებინა. სათვალისთვის არ შემიხედავს, ისე მოვძებნე ხელით და მოვირგე. მოქმედება ინსტიქტური იყო.
სავარძლიდან წამოვდექი, შემინულ კედელთან მივედი და მზერა შორს, ქალაქის გორაზე ძველი ტაძრის ნანგრევებს მივაწვდინე. ტაძრის თავზე თეთრი ღრუბელი ლოდინებდა...
მერე სალომე შემოვიდა, ხელში ქაღალდები ეჭირა. როგორც ყოველთვის, ლამაზი პატარა სახე შებინდებას მიუგავდა, იფიქრებდი, ატირდება სადაცააო.
— ბატონო რობერტ, კონტრაქტის პროექტია! — სალომემ ფურცლები მაგიდაზე დააწყო.
— პირდაპირი ხაზი ჩამირთე, ზარს ველოდები! — ვუთხარი, ვიდრე გავიდოდა.
პროექტის გასწორებამ საკმაო დრო წაიღო. შუადღდებოდა, როცა ტელეფონმა დარეკა. ზარის ხმაზე გული შემეკუმშა. ყურმილს რომ ვიღებდი, მაგიდაზე სათვალეს შევავლე თვალი და შეშფო თებულ მზერას წავაწყდი. მაგრამ ის წუთი მხოლოდ სიახლისთვის იყო თავისუფალი.
ყურმილში ბელას ხმა გავიგონე და ერთბაშად მოვეშვი.
— რობერტ, ჩვენ ვართ! ემა აქვე ზის! მხოლოდ ამბავს გავიგებთ!...
— სიახლე ჯერ არაფერია! — ჩავერთე მე
— დაელაპარაკები ემას?
— ჰო!
— მამა, — ემა ჩვეულებრივ ყვირილით ლაპარაკობდა, — რას აკეთებ?!
— ვფიქრობ! — ვუპასუხე და გამეღიმა.
— რაზე?!
— შენზე!
ემა წამით გაჩერდა და ყურმილში მისი სუნთქვა გავიგონე.
— მალე მოხვალ?! — იკითხა პაუზის შემდეგ.
— მალე! — დავარწმუნე და ხელი სათვალისკენ წავიღე. ლინზები მოსიყვარულე ნაცნობი მზერით მიცქერდნენ.
— რობერტ, — უკვე ბელას ხმა იყო. — მამას ელაპარაკე?
— ჰო!
— ნერვიულობ? — ხმადაბლა, თითქოს ვიღაც მესამე აბონენტისგან მალულად მკითხა. არაფერი მითქვამს, სიჩუმით ვუპასუხე.
— ყველაფერი კარგად იქნება! — გამამხნევა ბოლოს. — გკოცნი!
იგივე გავუმეორე და ბელამ ყურმილი დადო. თვალი მაგიდას მოვავლე. სათვალე მშვიდი მზერით მიცქერდა. ისევ თავისუფალ ფურცელზე ფიგურების ხაზვა დავიწყე...
იმავე წუთში ტელეფონი ახმიანდა.
როგორც იქნა!...
— მამა, მე ვარ! — კობას ხმის გაგონებაზე სხეული ამითრთოლდა.
— კობა, რა ხდება მანდ?! რა გაირკვა?! — ჩავეძიე უმალ. თითქმის ვყვიროდი.
— საუბედუროდ, კარგი არაფერი!
— რატომ, რა მოხდა?!
— ყველაფერი დავკარგეთ — ფულიც და კომპანიაც! როგორც შენ იწინასწარმეტყველე, გაგვყიდეს, ღალატი მაინც მოხდა!
გავშტერდი. მახსოვს, შევიგინე. ვიგრძენი, როგორ დაიწყო სხეულმა მრისხანებით ავსება. ყურმილში კობას ყვირილი ისმოდა:
— მამა!... მამა!... ხმა გამეცი!...
ყურმილი დავდე. მრისხანება გაიზარდა და სხეულისა და სულის ფლობას მიაღწია. სამყარო (მოვლენებით და საგნებით) დავიწყებას მიეცა.
ამ ყოფაში სათვალის მზერას შევეფეთე. ეს მზერა იყო ცივი და მრისხანე და სულ უფრო მტრული ხდებოდა...
მრისხანებამ ჩემში აპოგეას მიაღწია. სხეულს ვეღარ ვგრძნობდი. ვგრძნობდი მხოლოდ მრისხანებასა და მზერას. იმ წუთში ორივე ერთი იყო. ცუდი სიახლე აღარ მახსოვდა...
ასეთი ყოფა გაუსაძლისი გახდა და სათვალეს მუშტად შეკრული ხელი დავკარი.
ყველაფერი იმავე წამში გაქრა — ფერებიც, გრძნობებიც, საგნებიც... გონება დავკარგე...
ეს იყო...
ახლა უკვე კომპანიაში აღარ დავდივარ. აღარც მძღოლი მაკითხავს ავტომობილით. სახლიდან იშვიათად გამოვდივარ. ბელა მასეირნებს ხელკავით. უკვე შევეჩვიე ცხოვრების ახალ პირობებს.
სათვალეც ახალი მაქვს. ძველი არ ვიცი სად წაიღეს. ალბათ, გადააგდეს. ახალს, როგორც მითხრეს, პლასტმასის შავი ჩარჩო და შავი მინები აქვს. წინამორბედისგან განსხვავებით, ეს სათვალე შევიყვარე, რადგან, როცა ოთახში მარტოდარჩენილი ვიხსნი და წინ ვდებ, ვიცი და ვგრძნობ, ვიცი და ვგრძნობ, რომ მასაც ჩემსავით უსაგნო და უფერო მზერა აქვს...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.