ვიკა ელბაქიძე - კვლავ დავბრუნდები

 (ხმები: 2)


vika elbaqidze kvlav davbrundebi poezia
თითქოს ვიღაცის მშვიდი, დაბალი, მონოტონური ხმა ჩამესმა...დამამშვიდა, მომადუნა...
მივფრინავ...სწრაფად ავფრინდი მაღლა, ღრუბლებს შევეხე, შემდეგ კი წყნარად ნარნარით დავეშვი...ფეხით მიწას ვეხები, თვალს ჯერ ვერ ვახელ, მაგრამ ვგრძნობ სინათლეს, ნისლი ნელ-ნელა იფანტება, ვახელ თვალებს და ყველაფერს ვხედავ, კარგად, გარკვევით...
ვხედავ, რომ ვდგავარ დაცვენილი ყვითელი ფოთლების, წვრილი ტოტების და ნაძვის უამრავი წიწვის ულამაზეს ნოხზე...ფეხებში გაბუჟება მივლის და კვლავ მიბრუნდება მგრძნობელობა...მესმის ჩიტების ჭიკჭიკი, ფოთლების შრიალი, კამკამა წყაროს ჩხრიალი და ქალის სიცილიც მომესმა საიდანღაც...

მივიხედ-მოვიხედე და რას ვხედავ?! ულამაზეს ტყეში ვარ, ზღაპრული სილამაზეა ირგვლივ, ხეების სურნელი თავბრუს მხვევს, ფილტვები მევსება სუფთა ჰაერით, თავისუფალი ვარ ყველაფრისგან და სიმღერა მინდება...რაღაც მომენტში ვაცნობიერებ, რომ უკვე ვმღერი კიდეც, რაღაცას, უსიტყვოდ, მაგრამ ძალიან ლამაზ მელოდიას, რომელიც აქაურობას შვენის....
ისეთი შეგრძნება მეუფლება თითქოს ყველაფერი მელოდა აქ, ვუხარივარ და მეფერებიან, ყველაფერი მიღიმის და გული სიხარულით მევსება...არც კი ვცდილობ იმის გაანალიზებას, თუ რატომ ხდება ყოველივე ეს, რა მიხარია და რატომ ვგრძნობ თავს ასე კარგად...უბრალოდ ბედნიერი ვარ და ისევ სიმღერას ვიწყებ, ლამაზი ყვავილებით მოფენილ ბილიკს მივუყვები და მდინარის პირას ვჯდები იმ შეგრძნებით, რომ აქ ვიღაც უნდა იყოს, ვინც დიდი ხანია მელოდება...სიცილი და ტირილი მომინდა ერთდროულად, მაგრამ ისევ ჩემს მელოდიას ავყევი და სიმღერა გავაგრძელე...თითქოს ისევ იმ დაბალი მშვიდი ხმით ამყვა ვიღაც, რომელიც აქ მოსვლისას ჩამესმა პირველად, დავინახე მისი მზერაც, რომელიც მიხმობდა და შორიდან მეფერებოდა...მივედი და ხელი ფრთხილად შევახე, ისეთი თბილი იყო, გავოცდი...
-ეს შენ ხარ?როგორ აღმოჩნდი აქ, ჩემს წარსულში? თუ ეს „ის“ არის, რაც ამ ცხოვრებაშიც გვაკავშირებს?თითქოს მთელი ცხოვრება უდაბნოში ვიარე და მხოლოდ ეხლა მოვიკალი წყურვილი, თითქოს ისევ სახლში ვარ, იქ, ჩემს ბავშვობაში...თითქოს მხოლოდ ეხლა მივხვდი რა არის ბედნიერება...
ისევ სიმღერა მომინდა, მაგრამ ამჯერად მელოდიას სიტყვები ავაყოლე, ის სიტყვები, რასაც ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ ამბობენ, ის, რაც მზესავით თბილი და ნამდვილია, ის, რაც ზეცასავით უსასრულო და სუფთაა.... და ისევ ავფრინდი, მივფრინავ და სიხარული მავსებს, მაგრამ...
ისევ ჩუმად მეძახის თავისი მონოტონური ხმით ვიღაც:
- დაეშვი, ეს იყო მხოლოდ მოგზაურობა წარსულში, მისი მხოლოდ ერთი უმნიშვნელო ფრაგმენტი, რომელიც ოდესღაც მოხდა, მაგრამ დამთავრდა...

დავეშვი...მაგრამ მე კვლავ დავბრუნდები იქ, იმ, ჩემს წინა ცხოვრებაში, რომ გავიგო რა მოხდა მერე...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.