რატი ქართველიშვილი - შუქების მოთვალთვალე

 (ხმები: 1)


rati qartvelishvili shuqebis motvaltvale proza
მამას ყოველთვის უცნაური გატაცებები ჰქონდა. ჯერ იყო და, გაგანია საბჭოთა კავშირის დროს, უცხოურ ასანთის კოლოფებს აგროვებდა. ზოგი, მეგობრებს და კოლეგებს ჩამოჰქონდა მისთვის საჩუქრად, ზოგი - თავად ჩამოიტანა, შვედეთში მივლინების შემდეგ. იმ შორეულ შვედეთში, ჟურნალ ”თეატრი”-ს დავალებით გაუშვიათ ბერგმანთან ინტერვიუს ასაღებად - მე რომ დავიბადე, სწორედ იმ 72-ში - და მისი ცნობილი მარწყვის მდელოც მოუნახულებია - ფილმში, მოხუცი პროფესორის, ისააკ ბორგის ბავშვობის ზმანების ადგილი. თუმცა, ამაზე ალბათ სხვა დროს... ისევ ასანთის კოლოფებს დავუბრუნდეთ. არ ვიცი, რისთვის სჭირდებოდა ისინი, მაგარამ თავისი დანიშნულებით არასდროს იყენებდა, უფრთხილდებოდა. შეიძლება, ეს პატარა სუვენირები ერთგვარი ნოსტალგია იყო იმ თავისუფალ სამყაროზე ”რკინის ფარდის” მიღმა რომ ეგულებოდა, ან, იქნებ, მათი მრავალფეროვნება და სიჭრელე იზიდავდა, - საბჭოთა ასანთის კოლოფები ხომ, კუბოს მაკეტებივით ერთმანეთს ჰგავდა.

შემდეგ, რატომღაც, ქობულეთის პლაჟზე ზღვის კენჭების შეგროვებამ გაიტაცა. ამ უცნაური კოლექციის ყოველი ეგზემპლარი რაღაცით იყო მისთვის საინტერესო. რა იყო ის, რაც გამოარჩევდა მათ, ერთი შეხედვით მათივე მსგავსი უამრავი სხვა კენჭისგან, ძნელი სათქმელია; შესაძლოა - ოდნავ განსხვავებული ფორმა, უჩვეულო შეფერილობა, ან, უცხო თვალისთვის, თითქმის შეუმჩნეველი წახნაგი. გაზეთის ფურცლებში სათითაოდ გახვეული ეს ავლადიდება, ზაფხულის მიწურულს, უკან დაბრუნებისას, ჩემი სათრევი ხდებოდა. მაშინ, წელჩაწყვეტილს, არც ისე რომანტიკულად მეჩვენებოდა ეს ყველაფერი.

კიდევ, იყო ხის გამხმარი ტოტები - სიცოცხლის უკანსკნელ წამს სიკვდილს გადაყრილები, თითქოს მარადიულ ცეკვაში რომ გაშეშებულიყვნენ მამას ოთახის კედლებზე; წითელ იატაკზე, კუდიანის ხელებივით დაკვრანჩხული, ხავსმოკიდებული, მაგრამ სიცოცხლეს ვეღარ მოჭიდებული ფესვები; და სქელი ხავერდის ფარდაჩამოფარებულ ფანჯარასთან, დიდრონი საწერი მაგიდის კუთხეში, ძველი, ბრინჯაოს ლამპის შუქით განათებული - ბებერი მუხის ყვითელი, ბუთქუნა სოკო. და კიდევ რამდენი ასეთი წვრილმანი და უჩვეულო მისი გატაცება, რაც დრომ და მეხსიერებამ შთანთქა...

მაგრამ ყველაზე უცნაური მაინც, ნათურების თვალთვალი იყო.
92 წელი იდგა. იანვარი. არეულობის და სიბნელის დრო. საღამოვდებოდა. მამა აივანზე იჯდა თავის ძველ პალტოში ბეღურასავით შეყუჟული და ქალაქს გასცქეროდა. ჩვენი აივნიდან ქალაქი ხელისგულზეა გადაშლილი. ისიც იჯდა და თითქოს, ამ ხელისგულზე მკითხაობდა. მამა, რას აკეთებ-მეთქი, - ვკითხე. შუქებს ვითვლიო, - მიპასუხა, - ჩაბნელებულ ქალაქში კანტი-კუნტად ანთებულ ნათურებს ითვლიდა.

მას შემდეგ ოცმა წელმა განვლო. მამა 2005-ში გარდაიცვალა. ის აქა-იქ განათებული ქალაქი, დღეს, დიდი სარეკლამო აბრასავითაა აბრდღვიალებული…

ზოგჯერ, საღამოობით, ვზივარ ხოლმე ჩემს აივანზე და ამ განათებულ ქალაქში, ჩაბნელებულ ფანჯრებს ვითვლი.



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.