ვიკა ელბაქიძე - ნუ იხედები უკან

 (ხმები: 0)


vika elbaqidze nu ixedebi ukan proza
იმას, რომ შენ ჩემთვის ცაზე მეტი ხარ, უკვე დიდი ხანია მივხვდი...და ზოგჯერ მეშინია, რომ ეს ცა დამახრჩობს და ვერ მივუსწრებ მზის ჩასვლას ...
მინდა ამ უსაფეხურო კიბეზე ჩემით ავიდე, მაგრამ შენ ყოველთვის წინ მისწრებ და მაფრთხილებ, ამიტომ ყოველთვის ვიცი, რომ შენს გვერდით შეცდომის დაშვების უფლება მაქვს და არაფრის მეშინია...
...

შენ მე მასწავლე რა შეიძლება და რა არა...მასწავლე, რომ არსებობს თუნდაც ერთი ნაბიჯი წინ, რომლისთვისაც ცხოვრება ღირს...არ მჯერა....განა არ გენდობი, უბრალოდ პირადად მინდა გამოვცადო ის ბედნიერება, რომელიც სუნთქვას შემიკრავს და მერე მზის სხივებით გამთბარ ღრუბლებში შევხვდე სიკვდილს....მინდა ვიყვირო შენს სიყვარულზე, დაე გაიგონოს ყველამ, როდესაც ღრუბლები მიწას მორწყავენ....ამას ყოველ დილით გეტყვის დილის ნიავი, რომელიც შენი ფანჯრის ფარდას ოდნავ შეარხევს....

...და ზუსტად ვიცი, თუ მომიწია მაგ ნაბიჯის გადადგმა, თუნდაც საკუთარი სიცოცხლის ფასად, ეს ნაბიჯი იქნება შენსკენ გადმოდგმული....ნუ მოიხედავ, ფეხდაფეხ უკან მოგყვები, თუნდაც ჯოჯოხეთამდე მიმიყვანო...რადგან უშენოდ ზეცამ ფასი დაკარგა...

P.S.
ჰოო, და კიდევ...მოდი რა, ცისარტყელა იყოს ჩვენი სიყვარულის პაროლი და ვეძებოთ ის ყველაფერში... ვიაროთ, ვიაროთ და ყველგან ვეძებოთ მისი ნიშნები...და მერე...მერე შევცვალოთ ის, თითქოს ვინმეს ჩვენი ბედნიერების მოპარვა სურდეს...გადავუყაროთ ერთმანეთს ტელეფონები და პეპლებმა ეძებონ ისინი ჩვენს ბედნიერ სამყაროში...დიახ, პეპლებმა...ჩვენს... სამყაროში...მერე ბევრი ვიციონოთ, როგორც იქ და მაშინ... გახსოვს?

ღამღამობით შენ დაწერ ლექსებს და დილით წამიკითხავ ხოლმე, მე კი- გავიხსენებ ყველაფერს, რაც ოდესმე გვიკეთებია და რაზეც გვილაპარაკია..შენ დაუკრავ შენს გიტარას და მე კი ვისწავლი მოსმენას...მერე ერთად ჩავაბარებთ გამოცდას...
ჩვენს ცხოვრებაში იარსებებს მხოლოდ ორი დღესასწაული: დღე და ღამე ...

დავივიწყებთ როგორია თოვლი და ყოველ დილით ვიკამათებთ მის ფერზე, სანამ არ დავრწმუნდებით, რომ სიხარულის ფერია...მერე მე და შენ მელოდრამას გავითამაშებთ და დავთქვამთ ჩვენი შეხვედრის ადგილს, სამოთხეში...თვალებს დავხუჭავ და გეტყვი: „მე შენ ვეღარასდროს გნახავ...მე შენ მი...“ დავმძიმდები და გავიშხლართები მწვანე ბიბინა ბალახზე, მოულოდნელად ცალ თვალს გავახელ და წაგებულ ნიძლავს გაგახსენებ... გკითხავ: რატომ სტირი? შენ კი წამოდგები და ყურში ჩამჩურჩულებ: „მე შენ მი...“ და ორივე სიმწვანეში გავიშხლართებით... იისფერ ღრუბელზე წამოწოლილი, შემოცურავ ჩემი თვალების სიღრმეში და ჩაიძირები ცრემლის ზღვაში...

მერე მაკოცებ და მეტყვი: „ ნუ სტირი, მე ხომ შენთან ვარ, მე ყოველ წამს შენთან ვარ, შენს გვერდით არ ვარ, მაგრამ ძალიან ახლოს ვარ, იმაზე ახლოს ვიდრე შენ წარმოგიდგენია...მუდამ შენთან ვიქნები...ყოველთვის ჩემთან იქნები...შენი ვარ...და მიყვარხარ..."

ასე რომ, ნუ იხედები უკან, იარე და არაფერზე იდარდო...



Loading...

ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.