მორჩილაძე აკა ( როგორ დაიბადა იაპონია )

 (ხმები: 4)


morchiladze aka - rogor daibada iaponia
როდესაც ღმერთი დედამიწას ხატავდა, ამ ადგილის გამო ჯერ არც კი ეფიქრა. უშველებელი, მოყვითალო ქაღალდი გაეშალა და მოცახცახე ნას მელნად გამოცხადებული გიშრის ტბაში ავლებდა: ადამიანისთვის წარმოუდგენელი სიზუსტით ყოფდა ზღვასა და ხმელეთს. იქეთ, სადაც ახლა იაპონიაა, ჯერ არც კი გაეხედა, აქეთა მხარეს ხატავდა.
იცოდა, რომ მარილიანი წყალი ბევრი უნდა იყოს დედამიწაზე, ერთიასად მეტი მაინც, ვიდრე მტკნარი წყალი, რათა ადამიანებმა ის უზრუნველად, მუცლის სკდომამდე ვერ სვან და ამის გამო ტახტზე კოტრიალს არ მიეჩვიონ.
რაც მთავარია, ამ მარილიან წყალს ხმელეთზე მყოფი ადამიანებისთვის სვლაში უნდა შეეშალა ხელი: მათ ბევრი უნდა ეფიქრათ, რათა მიმხვდარიყვნენ როგორ გადაეცურათ ეს ბობოქარი, თვალუწვდენელი წყლები და ერთმანეთი აღმოეჩინათ.
ღმერთს უნდოდა, რომ ადამიანებს ძალიან ბევრი ეფიქრათ, იმდენიც კი რო ხანდახან ღამითაც არ დასძინებოდათ ფიქრისგან. თუმცა, ისიც გადაეწყვიტა, რომ ხანდახან ადამიანები უნდა მოიქცნენ სრულიად დაუფიქრებლად, ხოლო ამ ქცევის დროს თავად მიანიშნებს: ან რაიმე გარეგნული ხერხით, ან, რაც უფრო საიმედოა, ადამიანისავე სხეულის შიგნიდან, იმ ადგილიდან, რომელსაც ყველაზე მეტად იგრძნობს ადამიანი, და რომელიც მის მკერდქვეშ იქნება შემალული.
გაზაფხულის იმ საღამოს კი ნიავმა საიდანღაც მოიტანა ალუბლის ყვავილები და ხალისით მოაბნია ისინი ქაღალდზე. უთვალავი ყვავილი იყო! სიფრიფანა, ნაზი და სრულიად ქალწულური იერისა. ღმერთი ხედავდა, როგორ ეთამაშებოდა ნიავი ალუბლის ყვავილებს: ხითხითით დაარბენინებდა მათ უზარმაზარ, მოყვითალო, მშვიდ ქაღალდზე, რომელზეც მთელი სამყარო ეხატა და ჩანდა საზღვრელი წყალსა და ხმელეთს შორის. ნიავი ჰაერშიც აიტაცებდა ხოლმე ფარფატა ყვავილებს, მერე ისევ ძირს დაეშვებოდა: მოუსვენრად და უხმაუროდ ახტუნავებდა ქაღალდზე. და ღმერთმა თქვა, რომ ეს სურათი სწორედ ისეთია, როგორიც სამყარო იქნებოდა. ადამიანები სწორედ ასე იცხოვრებდნენ, თუკი ერთმანეთის შერცხვებოდათ. ნიავი კი მოუბერავდა და მოუბერავდა და მეტ და მეტ ალუბლის ყვავილს აიტაცებდა და მიჰქონდა სადღაც, ჰაერში და შორს.
და ღმერთმა თქვა, რომ ეს ნიავი მას ჰგავს, რადგან რახან ადამიანს შერცხვება, ის მოკვდება კიდეც. ყვავილები კი უკვე ცოტა იყო: ნიავი თამაშით კი არა, უკვე ბრაზით ერეკებოდა მათ ღმერთის ნახატი ქაღალდიდან და რადგან ყვავილების თამაში და ალალი უსუსურობა ამ უკიდეგანო ნახატზე ლამაზი იყო, ღმერთმა ხელი მოაფარა რამდენიმე ყვავილს და თქვა ღიმილით: შენი კედელი ვარ. მაგრამ ეშმაკმა ნიავმა მეორე მხრიდან დაუარა ხელს და ალუბლის ყვავილების გამოტყუება სცადა. ღმერთმა ახლა მეორე ხელი მოაფარა და ისევ ღიმილით უთხრა ეშმაკ ნიავს: ვერ წაიყვან ჩემს შვილებს. ნიავი კი არ ცხრებოდა, ერთხანს მაინც. ღრიჭოებს ეძებდა, ღმერთის თითებსშუა მიძვრებოდა. ღმერთი გრძნობდა, როგორ ეხლებოდნენ ხელისგულებზე უსუსური ყვავილები და ღმერთმა თქვა: წადი, არ მინდა, რომ ყველანი წაიყვანო.
და ნიავი წავიდა, თითქოს გაიპარაო.
ღმერთმა ფრთხილად მოაშორა ხელები კედელს. ალუბლის ყვავილებს, რომლებიც შემფრთხალნი ამოსცქეროდნენ უზარმაზარი, გაშლილი ქაღალდიდან, ზღვას და ხმელეთს რომ იტევდა. ღმერთმა ერთხანს უყურა მათ, მერე კი სათითაოდ, ძალიან ფრთხილად იღებდა მათ მარცხენა ხელის ორი თითით და მარჯვენა ხელის გულზე ილაგებდა.
როცა ყველა მოაგროვა, სულ ოთხი, თუ ხუთი ცალი, ღმერთმა ისინი უბეში შეინახა: სწორედ იმ მხარეს, სადაც, მკერდქვეშ, ეს ადგილი შეერჩია ადამიანისთვის, საიდანაც დაუფიქრებლობის სილამაზე უნდა მიენიშნებინა ხოლმე მისთვის.
მერე ღმერთმა მოცახცახე ნა აიღო და გიშრის ტბაში გაავლო.
აქეთა მხარეს აღარ მობრუნებია, უზარმაზარი ქაღალდის სულ მთლად ცარიელ, ზღვა-ხმელეთ გაუყოფელ ადგილს მიუჯდა და ხმელეთი დახატა. რახან ხმელეთი დახატა, ზღვაც გამოუვიდა: სრულიად უკიდეგანო და ალბათ საშიშიც. ხმელეთი ზუსტად იმ ადგილას იყო, სადაც ღმერთმა ალუბლის ყვავილები მოარიდა ნიავს. ოღონდ მიწები პატარა გამოვიდა: ოთხი-ხუთი კუნძული, ან იქნებ მეტიც, რომლებიც სულ მარტო და ასე შორს იყვნენ სხვა საზღვრებისგან.
ასე დაიბადა იაპონია.




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.