ადამაშვილი შოთა » Literatura.Mcvane.Ge



ადამაშვილი შოთა

 (ხმები: 1)


იუდას ბოლო წუთები


რამდენი ხალხია! ცოტა მოშორებით გავიდა... ეს გალავანი, რაღაც ძალიან დაძველდა. არ ჩამოიშალოს... ეგრევე თავზე დამეყრება ნანგრევები.
გოლგოთისკენ გაიხედა. არა, იქ წასვლა არ ღირს. ერთი ხეც კი არ დგას. სულ შიშველია, ყველაფერი ჩანს.
ტაძარი! ცარიელი იქნება. თან ბნელა ხოლმე იქ. მარტო პატარა სანთლები ანთია. ტაძრისკენ წავიდა ცარიელი ქუჩებით. მოსასხამი კიდევ უფრო წამოიფარა, ისე, რომ სახე დაეჩრდილა. რაც უფრო წინ მიდიოდა, ნაბიჯს უფრო ანელებდა.
უცებ, ოციოდე ნაბიჯის მანძილზე, იოსებ არიმათიელი გამოჩნდა. შეკრთა. ერთ-ერთი სახლის ჭიშკარი ღია იყო. შევიდა, მოეფარა და ჭუჭრუტანიდან თვალით გააცილა იოსები. კიდევ კარგი, ეზოში არავინ დამხვდა!..
გამოვიდა. ცხელოდა. წვერი გაოფლიანებული ჰქონდა. ხელი ჩამოისვა და მოსასხმაზე შეიმშრალა. მერე კიდევ ერთხელ ჩამოისვა და კიდევ ერთხელ შეიწმინდა. ხელზე მაინც შერჩა ოფლი... იქვე ახლომახლო ხეირიანი არაფერი იყო და კედელს შეაწმინდა. მტვერი აეკრო ხელისგულზე. ჯანდაბას!
ასი ნაბიჯიღა იყო დარჩენილი ტაძრამდე. კიდევ უფრო შეანელა ნაბიჯი. მარცხენა ფეხის კუნთი აუთამაშდა. აუ, მოდი, არ შევალ ტაძარში. იქ სიგრილეა და გაოფლიანებულზე ეგრევე შემამცივნებს. თან შეიძლება ვინმე იყოს შიგნით. ჰო, ამ ბოლო დროს, ერთი ახალგაზრდა კაცი რჩება ხოლმე წირვის შემდეგ ტაძარში, ისე, თავისთვის. ხალხი რომ გადის, ეგ ჩუმად დგას ხოლმე კუთხეში. არა, არ მინდა. ჯობია, სადმე წყნარ ადგილას გავიდე და ჩამოვჯდე. დავიღალე. ყოველთვის ასე ვიღლები, როცა ნელა დავდივარ.
სახლისკენ გაუხვია. დედას ალბათ სძინავს. რაღაც, სულ მოთენთილია ამ დღეებში. ისედაც ცხელა და ეტყობა, საჭმელს რომ აკეთებს, ორთქლი სიცხეს უმატებს. ჰო, აბა, როგორია, ახლა, გამოიკეტე ასეთ სიცხეში სახლში და აკეთე საჭმელები. მერე სარეცხიც... თან მოხუცდა და რომ ვეღარ აუდის, ბევრი უგროვდება ერთად...
სიწყნარე იყო ეზოში. ორთქლი გამოდის სახლიდან. ეტყობა, ჯერ ვერ მორჩა საქმეებს. ბაღში გავალ. იქ ჩრდილია. დედა რომ გამოვიდეს, მაინც ვერ დამინახავს.
ოდნავ წელში მოიხარა და სწრაფად წავიდა ბაღისკენ. დაფნის ძირში მიწა მშრალი იყო და იქვე ჩამოჯდა. მერე რაღაც გაახსენდა და ადგა. არ უყვარდა, როცა კარგად მოკალათდებოდა და მერე რაღაცის გამო წამოდგომა უწევდა. დაფნის ფოთოლი მოწყვიტა, ისევ ჩამოჯდა და თვალზე აიფარა. მეორე თვალი დახუჭა, მაგრად კარგად ვერ ფარავდა სინათლეს და ხელიც მიიფარა.
უცებ კარის ხმა გაისმა. დედა გამოდის!.. საპირფარეშოში შევალ. კიდევ კარგი, ბაღშია დადგმული და ხეები ეფარება. შეუმჩნევლად შევალ ეგრევე.
შევიდა, ჩაიკუზა და მოსასხამის კალთა აიფარა ცხვირზე. სუნი ციტათი მაინც აღწევდა. რა მყუდროდ ვარ აქ! ვერ ვსუნთქავ წესიერად და ვიოფლები, მაგრამ მყუდროდ ვგრძნობ თავს.
დედა ბაღისკენ წამოვიდა ნელი ნაბიჯით. ეტყობა, საპირფარეშოში მოუნდა შესვლა!.. უხმაუროდ გამოვიდა საპირფარეშოდან და უკანა კედელს მოეფარა. თან დედის ნელ ნაბიჯებს გრძნობდა ყურით. ახლა თავბრუ ეხვეოდა ცოტათი, წეღან ჩაცუცქული რომ იჯდა და უცებ წამოდგა.
დედამ საპირფარეშოს კარი მშვიდად გააღო... ოც წუთზე მეტ ხანს არ გამოსულა. მერე გამოვიდა და კიდევ უფრო ნელი ნაბიჯით გაბრუნდა სახლისკენ.
გავალ სადმე სხვაგან... ბაღიდან გამოვიდა. ჭიშკარში გაიხედა. არავინ ჩანდა არც მარცხნივ, არც მარჯვნივ. გამოვიდა ქუჩაში და საშუალო ნაბიჯით წავიდა. თავი ცოტათი წინ ჰქონდა წაწეული. ქუჩებს გასცდა. აქ უკვე შენობები აღარ იყო, არც ხეები. მარტო ქვიშისფერი მიწა და ეკლიანი ბუჩქები. ძალიან დაბალი ბუჩქები იყო.
რა მინდა აქ?! აბა, მე რა ვიცი, რა მინდა!.. ე, იქ რა ჩანს? კილომეტრის სიშორეზე რაღაც მოჩანდა მუქად. სულ ქვიშისფერი იყო ყველაფერი და ის მუქი ადგილი ადვილი გასარჩევი იყო.
ცოტა აგრილდა. მიდიოდა და თან მოსასხამს აქეთ-იქით აფრიალებდა, რომ ოფლი სწრაფად შეშრობოდა და არ შესცივებოდა... მიუახლოვდა იმ შავ რაღაცას.
მეც არ ვიფიქრე, რა არის-მეთქი! ხე ყოფილა.
ათ ნაბიჯზე მიუახლოვდა.
მოიცა... ეს თოკი ვიღამ ჩამოკიდა აქ?! მარყუჟი არა აქვს გაკეთებული. თან ეს ტოტი ძალიან ხმელია... ვერ გაუძლებდა.
მოხსნა და უფრო მაღლა, მსხვილ ტოტს გამოაბა.
როგორც იქნა, დავრჩი მარტო!




ტექსტის სანახავად გაიარეთ რეგისტრაცია.