ნანა სელეპანოვა - ის ქალი

ცივ საწოლში ძველ სიყვარულს სძინავს,
ღამე, სადღაც გაპარულა მთვარე,
დღეს ის ქალი, ნუთუ აღარ გიყვარს?
შენ რომ სევდა ჩამოაცვი ტანზე.


ნანა სელეპანოვა - განმიხვნ კარ ალალმართალ

ყოველთ მიმბაძველ ყოვლის,
მეც ვბაძვ, თუ შენამც ჰბაძავ,
შამხედ, არა ჰყამს ტოლი
ჩემ სრტიქონ, თუნდა კალამ.


ნანა სელეპანოვა - შუქი ჩააქრე

შუქი ჩააქრე, მოღალატე, დილაა უკვე,
ეს ღამეც ისევ გაგეპარა ღია სარკმლიდან,
ღამენათევი დამნაშავის თვალებით უმზერ,
ფეხარეული მზე ტოტებზე,როგორ გავიდა.


ნანა სელეპანოვა - მე შენთან მოვალ..

მე მოვალ შენთან, მხოლოდ გაისად,
როცა მზე სხივებს ზღვაში ჩაძირავს,
შენ კი, დუმილით გაჰყვები ნაპირს,
დაელოდები მომავალ გაისს.


ტაბაკინი

შენ, სოფელს ვინღა გიწოდებს,
ვინღა არის ამის მთქმელი,
შენ ხარ, ნამდვილი პარზი
ზეომოდან დაგყურებს სერი.



მერაბ სალუქვაძე - შეხვედრა წარსულთან

შენი თვალები
ყოვლის მჭვრეტელი,
მოწყენილ ცასაც რომ დააპკურებს,
შენი ღიმილი
ხან მეტის მთქმელი,
ჩემში სიცოცხლეს ისევ აღვივებს..


merab saluqvadze shexvedra warsultan tanamedrove mwerlebi


ნინო ჯანქანიძე - შემოდგომა ისევ

შემოდგომა ისევ,
ფოთლებს ფანტავს ქარი...
მოაბიჯებს მშვიდი,
ფიქრებს მალავს ქალი...
დაუბერა ქარმა,აუცრემლდა თვალი...


nino janqanize shemodgoma isev fotlebs fantavs qari


ამ დღის საღამო, ამ დღის სუნთქვა, ამ დღის ღიმილი...

ამ დღის საღამო, ამ დღის სუნთქვა, ამ დღის ღიმილი
მე რომ ღმერთის მწამს სხვანაირის იმას ვუმადლობ
შენ სადღაც შორს ხარ უშფოთველი ანდა პირიქით
და ისევ ისე მენატრები არა უბრალოდ...


❤ ♥ ❤ ♥ ❤ ♥ ❤ ♥

შენი სიყვარულის შევსვი სადღეგრძელო
ხელში აწეული მიჭირავს ფიალა,
იცოდე მიყვარხარ ძალიან ძვირფასო
მიწიდან ზეცამდე ბოლომდე მთლიანად.


თუ გიყვარს, უნდა გიყვარდეს ერთი...

თუ გიყვარს უნდა გიყვარდეს ერთი,
ერთზე ოცნებით ტეხავდე ღამეს...
ის იყოს შენი ხატიც და ღმერთიც...
სხვაზე ფიქრით არ ხარჯავდე წამებს.
თუ გულს გიხარებს მისი აჩრდილიც ,
თუკი აკოცე, თუკი გაკოცა,
თუ სიყვარული არის ნამდვილი
ნუღა დაეძებ შენ სხვა სალოცავს.


ნანა სელეპანოვა - შენში დამტოვე

შესუდრულია ზამთრით ყოველი,
ქუჩაში ქარი ფოთლებს აქუჩებს,
დამიძახე და.. აჰა, მოვედი,
რადგან წარსულსაც ვეღარ აუქმებ.


მერაბ სალუქვაძე - შეხვედრა წარსულთან

შენი თვალები
ყოვლის მჭვრეტელი,
მოწყენილ ცასაც რომ დააპკურებს,
შენი ღიმილი
ხან მეტის მთქმელი,
ჩემში სიცოცხლეს ისევ აღვივებს...