მერაბ სალუქვაძე – წლები –

– წლები –

რაც უფრო ადრე, ვიდოდა წლები,
მას სიყვარული ერქვა სახელად,


მერაბ სალუქვაძე – რისთვის რატომ ღმერთო –

– რისთვის რატომ ღმერთო –

შენ ამივსე მოთმინების ფიალა,
ჩამირაზე ჯაჭვით მძიმე კარები,
მომიკალი გულში ყველა იარა,
რატომ, რისთვის, რას მერჩოდი ღმერთო!



მერაბ სალუქვაძე – ჩვენს შორის –

– ჩვენს შორის –
ჩვენ შორის კარგო ვიწრო ხიდია,
მთელი ცხოვრება ჩვენ რომ ვაშენეთ,
მე და შენს შორის, – ის მანძილია,
როგორც მიწადა მღვრიე მდინარე..




მერაბ სალუქვაძე – მე მიყვარს როცა –

მე მიყვარს როცა,
არ ველოდები
დაუკითხავად
ის მოდის ჩემთან,
მე მიყვარს როცა,
გამოიდარებს
ატმის რტოებს
ქარი ურცხვად ეალერსება..


მერაბ სალუქვაძე – ქალი –

– ქალი –

თავანკარა წყაროს წყალია ქალი,
გაუცინეებ?
გალაღებს და შეგშლის,
მოატყუებ?
თავს ჩაქინდრავს წამით
შეიყვარეებ?
ნატიფია ღმერთის..


მერაბ სალუქვაძე – მამას –

– მამას –

ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს,
ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა,
და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს
იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან...
მერე გათენდა დღე არნახული


მერაბ სალუქვაძე – შენი მესაიდუმლე –

– შენი მესაიდუმლე –

მე შენი მესაიდუმლე დაგვიანებით ისევ მოვედი,
თვალები სულ სხვა სინამდვილეს გადაეყარა,
ჩაყვითლებულა, შემოდგომის ფრთებით დიდი ედემი,
მკვდარი ჩიტები ფოთლებივით ურცხვად ათოვს ამ ჩემს ქვეყანას..


მერაბ სალუქვაძე – შეხვედრა გაზაფხულთან –

– შეხვედრა გაზაფხულთან –

მიყვარს გაზაფხული!
ფერების გამა, თვალის შევლება,
ჩემი აუხდენელი სურვილების
მოულოდნელად ახდენა!
ბავშვური სიცელქე
ცეკვა – თამაში..


მერაბ სალუქვაძე – თბილისის ქუჩებს –

– თბილისის ქუჩებს –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!


მერაბ სალუქვაძე – სტრიქონი –

თეთრი ლექსი

– სტრიქონი –

ჩემს შვილს უჭირავს ხელში
დაწერილი მამის სტრიქონი,
იქ სადღაც სევდის მდინარე
გარღვეულა,



მერაბ სალუქვაძე – ტაძრები –

– ტაძრები –

მე სული დამაქვს დამძიმებული,
საოცრად ვგავარ ყველა მომაკვდავს..
ძველი ტაძრები ისევ მეგულვის,
თუმც ძველებური ხიბლი მოაკლდათ..


მერაბ სალუქვაძე –გთხოვ ხელი არ გამიშვა –

– გთხოვ ხელი არ გამიშვა –

ხელი ჩამავლე არ გამიშვა გთხოვ გევედრები,
ცუდსაც ნუ მეტყვი იმ ქვეყანას ჯავრად გამყვება,
ვხედავ, გავიდა ეს ოხერი წუთისოფელი,