ჩიხლაძე დავითი - Chiladze Davit

ნეგატივი (negativi)

ნინო დარბაისელს
წარმოიდგინე ქალაქი პირიქით:
მაღალი ამწეები ცათამბჯენების საძირკვლებთან,
სადაც ჯერ ეს სახლები არ ჩანს
და ხრიოკ მიწას ამშვენებს მხოლოდ
ღრუბლები, ოქროსფერ მაგრამ ცარიელ ცაზე.
წარმოიდგინე ცხოვრების ნეგატივი:
გინდა მიუძღვნა შენი ხსოვნა
იმ დავიწყებულ, ვერგამოცნობილ
ადამიანებს,
ვისთანაც ცხოვრობდი, ადრე თუ გვიან, ასი, ორასი ან
მეტი წლის წინათ, მოვიდა დრო და დაემშვიდობე,
აღარც გინახავს.
თუ გინდა უთხრა: მე შენ მახსოვხარ, ძველებურად,
როგორც მიყვარდი, თუმცა ვერ გხედავ, აბა
სად ხარ?
მიჩურჩულე,
ხელით მანიშნე,
დამიქნიე ხელი ქუჩაში,
მითხარი: მე ვარ,
ეს მე ვარ, მიცანი?
წარმოიდგინე ნეგატივი:
აღარასოდეს აღარ კარგავ საყვარელ ნივთებს,
ნაცნობ ხმებს და საკუთარ თავზე უფრო ძვირფას
ადამიანებს.
შეგიძლია წარმოიდგინო?


ჩიტიშვილი მანანა - Chitishvili Manana

ჯვრის უღელტეხილზე

(jvris ugeltexilze)

ძირს ნახატივით დავტოვეთ მლეთა,
მყინვარი — ხევში ჩამდნარი ვერცხლი.
წყაროსთან თავშლით შებუდნულ ქალებს,
მთიულის ქალებს უნთიათ ცეცხლი.
და თოვლი, როგორც თეთრი ქალწული,
წევს შორიახლოს უცხოდ და ურჩად
და მყინვარწვერი — ქათქათა ძუძუ
ნისლის უნაზეს პერანგში უჩანს.




ჩიქოვანი სიმონ - Chiqovani Simon

მეორე მიძღვნა

(meore midgvna)


თვრამეტი წელი და დასრულდა ბავშვის ასაკი:
ტანი ყვავილი, დახატული თითქოს გოგენის.
მე, როგორც ქისას, დავატარებ გრძნობას გასაკვირს
და არვინ იცის, რა ფიქრი და ეშხი მოგველის!

მსურს, მოვიდე და სიყვარულით მოგეალერსო,
ეგებ ამ გრძნობას სიჩუმეში შენაც მოელი.
მაგრამ რა გიყო, შენ მძიმე ხარ ჩემი ლექსივით
და ამავე დროს ტაიტივით მიუწვდომელი.






ჩიკვილაძე მარი -Chikviladze Mari

გადამარჩინე

გადამარჩინე, წამიყვანე შენთან,
სადმე შორს...
თორემ ამ ქუჩის მტვერი სულში მათოვს და მყინავს,
ეს დამტვერილი ოცნებებიც კარგავენ ძალას,
გადამარჩინე,
თორემ მტვერი ყველაფერს მპარავს...

გადამარჩინე...
წამიყვანე...
უფსკრულთან ვდგავარ,
მტვრიან ქარიშხალს ველოდები თვალის ცეცებით,
გადამარჩინე, თორემ ქარის მოტაცებული,
ამ მტვერში გზას ვერ გავიკვლევ და დავილეწები.

გადამარჩინე თუ გიყვარვარ,
თუ გინდა ჩემთან,
მიდი და სთხოვე უფალს, ქარის ჩადგომა ბრძანოს,
თორემ ამ მტვერმა სულ წამართვა ხედვაც თვალიდან,
და ჩვილი ბავშვივით ფეხის ადგმას ვიწყებ თავიდან...

გადამარჩინე...
მე ამ მტვერმა მონად მაქცია,
და როგორც მონას, მეც მტვრიანი კაბა მაცვია...


ჩეკურიშვილი ბელა - Chekurishvili Bela

ნატო ინგოროყვას
რა ქნას მოკვდავმა
(ბესიკ ხარანაული)


რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
თანაც პოეტმა,
თანაც ქალაქში,
სადაც ქვაც კი სიბერით სცოდავს,
სადაც ზღვებიდან გადმოსული საღამოები
ახშობენ დილით დაბადებულ იმედის ნოტებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა, როცა არსებობს,
მარტივ დღეებად გაფანტული
უცხო სიზმრებში,
როცა სინათლის წყაროა და
მისი მსგავსები,
არქმევენ სატრფოს,
ხან მეგობარს, ხანაც სისხამზე,
უძღვნიან ლექსებს
და მოლოდინს უვსებენ სიტყვით,
როცა ბგერებსაც უწონიან
მისხალ-მისხალზე
და ფეხაკრეფით გაურბიან
უხერხულ კითხვებს;
რა ქნას მოკვდავმა,
თანაც ქალმა,
როცა მარტოა,
როცა წევს მზესთან
და მკლავებით აღვივებს ქვიშას,
როცა სიცოცხლის სურვილებმა
უკვე დატოვეს
და წყლის სიმშვიდით ელოდება
რაიმე ნიშანს;
და რა ქნას ქალმა,
უპასუხომ,
როცა ელიან
მისგან სამოთხეს
და არქმევენ გზასა და ჭიშკარს
იმ სამყაროსკენ,
სადაც საგნებს სხვა სახელი აქვს,
სადაც სიყვარულს არ ატანენ
ქარსა და პირქარს;
და რა ქნას ქალმა
მოტივტივემ
ტალღებზე უხმოდ,
უძვლოდ, უხორცოდ დარჩენილმა
ქალაქში, სადაც
ამინდებია და განწყობა
თბილი და სულ სხვა
პასუხებია და სახლები სადაზე სადა.

სააღდგომო ეპისტოლე

ვერ გეთოვლე და ვერ გექარიშხლე,
ვერც მწვერვალები შემოგაგებე,
ვერ გამოვდექი ბედის სანიშნედ,
არც კოშკი ვიყავ კირით ნაგები,
სიზმრად არ გეყო ჩემი სიცილი,
ბნელ ღამეებშიც ვერ გაგინათე,
ვერ დაგეწერე გულზე ფიცივით,
ვერც სიმღერებში შემოგემატე,
ათასწლეულებს მოვდევ შენამდე
პირიმზისად და ქაჯთა დედოფლად,
ხან საკურთხევლის ფრესკად ვეხატე,
ხან სამსხვერპლოზე ასვლა მელოდა,
ხან მიტაცებდა ვინმე ყივჩაღი
და უნაგირზე დანით მფატრავდა,
ბოლოს ლექსებში შემოგისახლდი,
ეს სატანჯველი რომ არ დამთავრდა,
მაგრამ ვერ ვძლიე ჟამთა სიბრიყვეს,
ვერ აგაცილე ღალატის სასჯელს,
მალე მამალი ისევ იყივლებს
და ძვლებურად უარმყოფ სამჯერ.

სიზიფეს

ჯერ ქვა მოძებნე
და მტკიცე კვანძის შეკვრა ისწავლე,
თორემ იქ, ხელი ხავსისკენ გაგექცევა
და შერცხვები.
ეს ინსტიქტია,
ბოლო წუთებში ყველას უჭირს,
და ხანდახან ისეც ხდება, რომ
ხავსი მაშველ რგოლად იქცევა
და შენ, გალუმპულს,
ნახევარი ქალაქის თვალწინ
მადლობასაც გათქმევინებენ.

ჯერ ქვა მოძებნე
და ჩუქურთმის გათლა ისწავლე,
თორემ კედლებს ისე სწრაფად ამოიყვანენ,
ჯერ მუხლამდე,
მერე ყელამდე,
დაყვირებასაც ვერ მოასწრებ,
ბეტონის ყორეში აღმოჩნდები ჩაშენებული
და შენს ადგილას, ტაძრის ნაცვლად,
უსახური გალავანი იდგება ბოლოს.…

ჯერ ქვა მოძებნე
და ფერები გადაარჩიე,
ვიდრე ოსტატს ოქროს ბეჭედს შეუკვეთავდე,
იკითხე მათი წარმომავლობა და პოვნის ფაზები:
ზოგი ქვა სმენას ამახვილებს,
ზოგი აბრმავებს,
ზოგი გულს ამსხვრევს,
ზოგი ნაღველს შლის და
ზოგიც, სულაც, უმიზეზო ოცნებებს იწვევს...…

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ზომები კარგად გათვალე,
ვიდრე შვილის გაჩენას გადაწყვეტდე,
თორემ ვინ იცის,
მამამ ახალშობილის გადაყლაპვა მოიგუნებოს.
თუ მზად გექნება შეფუთული, დაღებულ ხახას რომ შეაგებო,
იქნებ შეძლო და გადაარჩინო,
თორემ ღმერთები, ხომ იცი რომ
საკუთარსაც არ ინდობდნენ
და მუდამ ძლიერის მხარეზე იდგნენ.

ჯერ ქვა მოძებნე,
და ვიდრე სურვილს ჩაუთქვამდე,
კარგად დაფიქრდი,
კიდევ გინდა დაბრუნება ამ ქვეყნად,
სადაც
ქვებიც კი ამდენს მოსთქვამენ?

ღია ბარათი, ანუ მე ვხედავ დედას

მე ხომ მატყუარა ვიყავი და
სკოლის მაგივრად სკვერში ვიჯექი,
რომ თვალდახუჭულს მზისთვის მეცქირა,
იქ გაცნობილ პენსიონერებს კი ვეუბნებოდი,
რომ დედა საქმეზეა წასული აქვე
ძმა კი ოკეანეებს სერავდა გემით.
მატყუარა ვიყავი და
პატარა ბიძაშვილებს ვუყვებოდი
კარადიდან გადმოვარდნილ ჩონჩხებზე
და შავხელებიან მამაკაცებზე,
ისინი იზაფრებოდნენ და
სახლში დაბრუნებისას ტიროდნენ.
მატყუარა ვიყავი და
პირველ სექტემბერს
მეგონდოლე ბიჭების სიმღერებს ვმღეროდი,
ვყვებოდი წყალში ფესვგადგმულ სახლებზე
და ნისლში მოტივტივე ხიდებზე,
საიდანაც მითიური არსებების ხმები აღწევდა.
მატყუარა ვიყავი და
კბილს ვიტკიებდი,
როცა ჩემს მეგობარ ბიჭებზე მეკითხებოდი,
მერე კი მაჯას ნივრის კბილებით ვიხვევდი
და შეძლებისდაგვარად ვკვნესოდი კიდეც.
მატყუარა ვიყავი და
გპასუხობდი,
რომ ქოთნები აივნიდან რახანია შემოვიტანე
და ფანჯრის რაფებზეც ჩამოვალაგე,
არც გამათბობელს ვტოვებ ჩართულს
და თაფლის ჭამაც არ მავიწყდება.
მატყუარა ვიყავი და
ყოველთვის ვახერეხებდი,
ჩვენს შორის აღმართული კედლები
გამჭვირვალე ფერად გადამეღება,
ვახერხებდი, რომ
ჩემს თვალებში ჩამონგრეული მერცხლის ბუდეები კი არა,
ყვავილებით სავსე კალათები დაგენახა,
და თუ ხანდახან
ჩემი ხმიდან შეშინებული ბაჭიები გადმოხტებოდნენ,
უძილობას ვაბრალებდი და
ნაწნავების რხევით ვაქრობდი.
ჰოდა, ახლაც,
იმედია შევძლებ დაგარწმუნო,
რომ ხელებს საშველად კი არ ვიქნევ ჰაერში,
ცეკვაა ასეთი, უხეში და თანამედროვე...

შეყვარებულთა მიწა

(ეჟენ იონესკოს და სხვებს...)

შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ მიწას, სადაც ისინი დააბიჯებენ,
სხვადასხვა ქვეყანა ერქვას.
ჩვენ კი, ისიც გვანუგეშებს,
როცა ფეხქვეშ ვგრძნობთ, მიწას,
რომელიც არასოდეს გვაყვედრის
სქესს და ნაბიჯებს
სხვადასხვა ქვეყნად სახელდებული
ქალაქების ქვაფენილებზე
და თანახმაა, დაყონ, აზომონ,
გაყიდონ და გაასაჩუქრონ,
იფერებს სახელს,
საზღვრებს და დროშებს,
რაც შეყვარებულებს არ ადარდებთ,
მაგრამ ჩვენ, ამ საზღვრებში,
დროშისა და სახელის გასწვრივ,
ვპოვებთ სიმშვიდეს, სიმყარეს და თავდაჯერებას...
შეყვარებულები არ ითმენენ,
რომ პაემანზე ძველი კაბით გაისეირნონ,
დღეგამოშვებით იცვლიან თმის ფერს
და წვიმაში თავდავიწყებით ილუმპებიან.
ჩვენ კი მივყვებით სეზონების მონაცვლეობას
და ხანგამოშვებით აღვნიშნავთ, რომ
რაც დრო გადის,
თითქოს უფრო სწრაფად ტრიალებს მიწა,
რომელსაც ვგრძნობთ ფეხქვეშ და გვეშინია,
ხელიდან არ გამოგვეცალოს...

ჯამბაზი

შევკაზმე სიტყვებით
ფიქრების რაშები,
სიტყვები ავკიდე
დარდების აქლემებს,
ვისწავლე სიტყვების
ბუშტებად გაშვება,
ძველი და ახალი
შევკრიბე სათქმელი,
სიტყვებით ავიგე
კოშკი და მაჩუბი,
სიტყვებით ვაქეზებ
საფრენად შევარდნებს,
სიტყვები შევფუთე
წარსულის საჩუქრად,
მოხვალთ და სიტყვების
ფანტელებს შეგაფრქვევთ,
სიტყვებზე დავკიდე
რწმენა და იმედი,
ნატვრა და სურვილიც
სიტყვებად დავყავი,
სწორედ იმ სიტყვებით
თქვენ რომ გამიმეტეთ,
შევქმენი სიცრუის
პატარა სამყარო,
სიტყვებით შემოვქსოვ
ცდუნების ბადეებს,
სიტყვებით ვხიბლავ და
სიტყვებით დავგესლავ,
ლექსებად გროვდება
სიტყვების ნადავლი,
რა უნდა საბრალო
სიტყვების გალექსვას...
სიტყვებით ვარიდებ
თავს ბედის გამრიგეს
და მიგებს, რამეთუ
თვითონაც სიტყვაა,
სიტყვებით მკლავენ და
სიტყვებით ვნადირობ,
სიტყვებს მიფენენ და
სიტყვითვე მივყავარ,
სიტყვებით შევაღებ
ედემს და სამოთხეს,
სიტყვებით შევიტან
ცოდვას და სიძვასაც,
სიტყვით მადიდებენ,
სიტყვით უარმყოფენ,
სიტყვებად მწერენ და
მარქმევენ სიტყვასაც,
სიტყვებით ვაცინებ
ქუჩებს და დარბაზებს
სიტყვებად გაგონილს
ვაბრუნებ სიტყვადვე,
სიტყვებით გართობთ და
სიტყვებით გაბრაზებთ,
უსიტყვოდ ველი რომ
უსიტყვოდ გიყვარდეთ.

მე ვხედავ ნანას

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
თვალის გახელიდან დახუჭვამდე წამებს
სიყვარული ჰქვია,
ჩასუნთქვიდან ამოსუნქვამდე სიძულვილი,
შუაში ჩვენ ვართ,
ხელჩაკიდებული გოგო-ბიჭი,
გვერდით მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
ყველაფერი ერთად კი საქართველოა
წამებიც, თვალის დახუჭვიდან გახელამდე და
ჩასუთქვიდან ამოსუნქვამდეც,
და ჩვენც, ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით...

ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
ზედიზედ რამდენიმე ნაბიჯს
თავისუფლება ჰქვია,
ხელების აქნევას ჯანყი და ამბოხი,
და თუ ამას ჩვენ გავაკეთებთ,
სიამაყით ისე ვივსებით,
უწონადობაში გადავდივართ
და ცისკენ მივისწრაფით,
მაგრამ როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით, საქართველოა,
როგორც არ უნდა გაიბერო,
მიწას გოჯითაც ვერ ასცდები.

ხიმ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე,
კოცნიდან კოცნამდე გზას პაემანი ჰქვია,
სექსიდან სექსამდე თვითდამკვიდრება,
გზის ბოლოს სამედიცინო ნაგავია,
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭი,
შუაში მშობლები,
უკან ნათესავ-მეგობრები,
რომლებსაც აშინებთ ჩაჭიდებული ხელები,
და მიწიდან გოჯის სიმაღლეზე აფრენასაც არ დაუშვებენ,
როცა წამები თვალის დახუჭვიდან გახელამდე
და ჩასუნთქვიდან ამოსუნთქვამდეც
და ჩვენც ხელჩაკიდებულები,
მშობლებით, ნათესავ-მეგობრებით,
ზედიზედ გადადგმული ნაბიჯებით,
და ხელების აქნევით,
გზებით კოცნიდან კოცნამდე
და სექსიდან სექსამდე,
სამედიცინო ნაგავით
და თავზარდაცემული გოგო-ბიჭით, საქართველოა.
ხომ იცი, აქ როგორც ხდება ხოლმე...

მე გხედავ შენ

გოგონები იბადებიან ყვავილებად,
საკუთარი მშვენებით რომ თვითონვე დატკბნენ
და სხვაც დაატკბონ,
იბადებიან ნიჟარებად,
მხოლოდ საკუთარ სიმღერას რომ აყურადებენ
და არად ადარდებთ გარეშე წყლები,
იბადებიან გლუვ კენჭებად,
გულის წიაღში ჩაბრუნებული თვალებით
და ცხვირ-ბაგეებით,
არასდროს რომ არ ყვავილობენ, არ მღერიან,
მაგრამ სიგლუვეს მარადიულად ინარჩუნებენ,
მაგრამ არიან გოგონები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
სირცხვილის გრძნობით,
ხოლო როცა ალყაშემორტყმულ ქალაქში ცხოვრობ,
სირცხვილი ერთადერთი ემოციაა,
ძვალსა და ხორცში სითბოდ რომ წვეთავს,
ქალაქს კი, როგორც ცას კამარები,
ან ჯოჯოხეთს კარიბჭეები,
ზღუდედ აკრავს სიბრიყვე და დაუნდობლობა,
და გოგონები,
მოწამლულნი სირცხვილის გრძნობით,
იმტვრევენ ხელებს
და სახლების საძირკვლად დებენ,
ითხრიან თვალებს,
აივნების და ფანჯრების გასამშვენებლად,
იფატრავენ ქათქათა მუცლებს,
სისხლში ეჭვის ვირუსი რომ არ დაუგროვდეთ,
იწყევლებიან ვაგინიდან ამოფრქვეული ყველა იმპულსით,
გამრავლებისჟამს თავები რომ იმართლონ ხოლმე,
გოგონები
ყვავილები, ნიჟარები, გლუვი კენჭები,
ალყაშემორტყმულ ქალაქში რომ დაიბადნენ
და თავშესაფრად სირცხვილი ერგოთ,
გოგონები..
შენ არ გითქვამს, რომ ქალაქი ალყაშია,
მე ვამბობ.…

გზავნილი წარსულში

ბესოს, რომელმაც წასვლა მირჩია
და შორენას, რომელსაც უდაბნოს ნახვა უნდოდა
დაივიწყე და წამოდი-მეთქი.
ერთად დავთვალოთ უდაბნოს ქვიშა,
ერთად ვუთიოთ ქარავანს ღამე,
ერთად ავუგოთ ბავშვობას წესი,
უნდა მოვძებნოთ სემი და ქამი,
გამოვაღვიძოთ დაღლილი ნოე,
უცხო მიწაზე ვისწავლოთ თესვა,
აქ სხვა სურნელი ასდის ღვინოებს
და სულ სხვაგვარი ჩრდილი აქვს მზესაც,…
თმა შეიკარ და წამოდი-მეთქი.

ისე დაბერდნენ ძველი ღმერთები,
სიტყვის უთქმელად გარდაიცვალნენ.
როგორც თოვლისგან მიწა თეთრდება,
როგორც გაზაფხულს უხმობს მერცხალი,
ისე ცხადია ჩემი ეჭვები,
აღარ სჭირდება ნიშნებს შესწავლა,
ცის თაღს შევუდგეთ სუსტი ბეჭებით,
ქორონიკონიც უნდა შევცვალოთ,
გზას გახედე და წამოდი-მეთქი.

ცეცხლი გიზგიზებს მაყვლის ბუჩქებზე,
შეძახილისგან ლეღვის ხეც გახმა,
მომწყვდეულია სული მუჭებში
და მალე ვიღაც გამოჰკრავს ჩახმახს,
ცას შეასკდება პირველი ლოცვა
და სინანული ლოცვას რომ ახლავს.
პასუხი ყველა კითხვაზე მოგვცეს,
სასანთლეებში ზეთს უნდა ჩასხმა,
დრო აღნიშნე და წამოდი-მეთქი.


ჩოხელი გოდერძი - Chokheli Goderdzi

არაგვს

სად დაგიჩოქო, არაგვო,
რომელ ტალღაზე გემთხვიო,
თუ მუხლის ჩოქით ამოგყვე,
სათავეს გადავეხვიო.
შენი ნაპირის ლოდები
მინდა, ჩავიწყო გულშია,
თუ სათავემდე ვერ მოვე,
დაგხვდები ანანურშია,
ჭრელ ღილად დაგეკერები
მაგ მოლივლივე სულშია.




ჩხიკვაძე ვანო -Chkhikvadze Vano

ძველი ფილმი

კიდევ თუ აწვიმთ შერბურში ქოლგებს,
ისევ აცვივა ცრემლი ქვაფენილს?
ეს ერთი კადრი -
გოგონა მორბის,
თვალსევდიანი, სხვა არაფერი.

არ მახსენდება გადაუღებელ,
საგაზაფხულო წვიმის თქეშიდან -
მორბის გოგონა,
კარს გაუღებენ,
დაამშვიდებენ თუ შეეშინდა.

მსუბუქი ოხვრა, ასე ნაცნობი,
ზედ დაადნება ბაგეს უნაზესს,
იბრჭყვიალებენ ცრემლის მარცვლები
თვალის უპეში და სასთუმალზე.

გარეთ კი ისევ იმღერებს წვიმა.
სახურავებზე ქარი იქროლებს,
და სიყვარულის დაწყვეტილ სიმებს
მწუხარე ჩელო გამოიგლოვებს.

დარბაზიც ერთხმად აქვითინდება,
როცა დაგვზაფრავს ჰანგი გრძნეული.
ათრთოლდებიან შენი თითებიც
ჩემს ცივ ხელებში გამომწყვდეული...

დღეს კი...
გავყურებ მიმავალ ქოლგებს,
სიყვარულს კიდეც რომ გაუავდრდეს,
როგორღა ვიგრძნობ - მე უკვე მოვკვდი -
იმ გადავლილი წვიმის ჟრუანტელს.

დიალოგი მონტელოს ველზე

გაყუჩებულა მონტელოს ველი,
თიბათვის ღამე მთვარემ აავსო.
ორი ბრძენი თან ორი სულელი
მითოხარიკობს და მიბაასობს.
ხან შლეგი, ხანაც ბრძენი კატონი,
ხმას დაიბოხებს და ორატორობს -
მიუბრუნდება მსახურს პატრონი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო!
- ჩენჩოს ფასი აქვს ჩვენს შეგონებას
თუ არ ეყოლა კარგი გამგონე,
ხალხი სახედარს უფრო ენდობა,
ვიდრე მეფეს ან გუბერნატორებს.
რაში არგია მრჩეველის ჭკუა,
როცა მსმენელი გონებით ყრუა.
- თუ სულერთია ვინ-წინ, ვინ-უკან,
თქვენმა წყალობამ არ მიმატოვოს,
მაშინ მოდით და ჩემი ვირუკა
ჰერცოგად მაინც დავსვათ, ბატონო.
მოსმენაც იცის, თავის დაქნევაც,
ბოლოსდაბოლოს, ესეც საქმეა.
- მაცალე, სანჩო!
თუ ვკითხავ გუმანს,
ბოლოს ხომ მაინც ვირი ვირია -
აყროყინდება იქ სადაც სდუმან,
ან გაჩუმდება, როცა ჰყვირიან.
შეეფერება განა მეფობა,
არაკაცს ან მის უვირესობას?
ჩაფიქრდა სანჩო,
ვერ იტყვის ტყუილს,
იფხანა ქეჩო, როგორც სჩვევია,
ესა თუ ისა,
ვაი თუ ვუი,
მართლაც რომ ძნელი ასარჩევია:
- მიჭირს პასუხის გაცემა, მაგრამ
მაინც შეგკადრებთ, ბრძენო იდალგო,
ქვეყანა, სადაც კაცი არ ვარგა,
არ შეიძლება ვირმაც ივარგოს.
მოკლედ რომ მოვჭრა,
პირი, პირია, -
რაც მე ვარ
ისიც ჩემი ვირია!
- როცა არა გვაქვს სხვა არჩევანი, -
წინ წკვარამია, უკან ღამეა,
გვაქვს ძაღლყურძენას ორი მტევანი -
ვჭამოთ, რომელსაც ცოტა შხამი აქვს.
- რადგან ეგრეა, ნება მიბოძეთ,
ახლა სხვაგვარად ავწონ-დავწონო -
ლურჯა რომ ჩემზე ჭკვიანი იყოს,
არ შემისვამდა ზურგზე, ბატონო!
- სხვა საწუხარი მტანჯავს, მე, განა?
ჯავრით როგორ არ გადაირევი,
ისე დაჩლუნგდა ჩვენი ქვეყანა,
რომ პატრონებზე შესხდნენ ვირები . . .
მწუხარე სახის რაინდის ჯიბრზე
გამობრწყინდება მონტელოს მთვარე,
რომ კიდევ ერთხელ დაუფრთხოს ძილი
პანსას და ვირის თვინიერ თვალებს.
ათასი წელი, ღორღიან გზაზე,
მიჩურჩულებენ, უკაბადონო
სამყაროს ართობს მათი ბაასი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო! . .

26 ოქტომბერი, "ნორდ-ოსტი"

შესცოდა, წააგო, მიჰქარა,
წვალობდა, სძულდა თუ უყვარდა -
გათავდა,
ის უკვე იქ არის,
ის უკვე იქ არის - უფალთან!
სკამებში ჩაჩეხილს -
რა ვნახე -
ვით გადატეხილი ღერები,
ეკიდნენ სინაზით აღსავსე
ხელები, ლამაზი ხელები.

ჩვენება ძილშიც არ მომცილდა,
დილამდე შვება ვერ მოვნახე -
ხელები, რომლებსაც კოცნიდნენ,
დალეწეს ჩექმით და კონდახით.

ვხედავდი უღმერთოდ ნაწამებს,
დაგდებულს პირველი გასროლით -
კაპილარს, გაწყვეტილს მაჯასთან,
ხელისგულს,
ცრემლებით დაზოლილს.

დადუმდა ქალი და გაცივდნენ
ხელები და მკერდის ფიქალი.
შეუნდე, თუ რამე შესცოდა,
გათავდა, ის უკვე იქ არის![/center]


ჩხეიძე ზაალი - Chkheidze Zaali

ნატვრა

თუ იწვიმებდა, მოვისხამდი აისის ჯუბას,
ვილტვოდი გარეთ,
უცხო სიხარულს გაჩუქებდით
უკლებლივ ყველას.
მზე ბოლოს მაინც შეაცდენდა ღრუბელთა ასულს
და მოუვლენდნენ წუთისოფელს ჩვილ ცისარტყელას.
დამაკისრებდნენ ნათლიობას მნათობნი, ჰოდა,
მეც ახალშობილს ფეხის გულებს დავუკოცნიდი,
ბედნიერებაც ალბათ ცოლად გამომყვებოდა . . .
ნეტა ეწვიმა.

ტირილი
ავაი
ქორწილი ვქენითო დედო
მერე რა ქორწილი
ოთხი დეკეული დავკალითო დედო
ქორწილი სიკვდილით დავიწყეთო
ავაი
სიცოცხლეს ევედრე გვეწყალოსო დედო
ჩემს ცაზე უთავო მზეები დაღოღავენ
ძმა შემძულდა ავაი საკუთარი
შენი სიყრმისშვილი შემძულდაო დედო
ჩემს ცაზე უთავი მზეები დაღოღავენ
ჩემს ცაზე უთავო მზეები.

ქალაქი

დევების ლოთი, მახინჯი ქალი
ყოველ ცისმარეს ზედ შარა-გზაზე გამოდგება დედიშობილა,
თეძოსთავებზე შემოიწყობს ნაჯაფარ ხელებს,
დგას ასე დოინჯშემოყრილი
და ეფიცხება გამვლელ-გამომვლის დამცინავ მზერას.
ჩვენ კი საბრალო კაციჭამიებს,
მის ლაჯებს შუა ნაუცბათევად დარცხვენილები რომ მივიჩქარით,
ბედნიერებად გვეჩვენება,
თუ ამ მსუქანი, ვებერთელა, ბინძური ტანის უგრძესი ჩრდილი
დაგვიკოცნის გალეულ ბეჭებს.
დროდადრო მაინც წარმოუდგენელ სიმამაცეს მოვიკრებთ ხოლმე,
თავებს წამოვწევთ დამშეულები
და ასე ხარბად, თვალჩაციებით ჩავჩერებივართ
დევების მახინჯ, დედიშობილა, ზედ შარა გზაზე გალაჯულ ასულს.

ქალის გამო

ნებაურთველად შეველტოლვე მრთოლავ სასწაულს,
ოდენ ხელთათვის
შესანდობი ცოდვა ვივალე
და ჩამოგორდა ფრიალოზე მზე
თრთვილისფერი,
ამოდ საჭვრეტი
მოოჭვილი და გამჭირვალე.
პირველშობისას დაბეჭდილი გაიღო კლიტე.
მეც წავთამამდი,
მივეახლე სანუკრე რუს და
მცირედ სოველი,
შენამწიფი,
მარწყვი მოვწყვიტე.

შავი მზით სავსე

შავი მზით სავსე, აცეცხლილი, მდუღარე ლავა
ჩამოყვა ფერდობს,
კბოდეზე სავალ
გზებს მოენთო ხანძარი ერთობ
და ჩამომხუთრდა.
დაოკებული ძლივსძლიობით,
თრთოდა მდუმარედ
ქვეყნის წამლეკი,
უბორკილო,
ზღვა სიმცხუნვარე . . .
არ მაკვირვებდა უჩვეულო მზის სანდომობა,
სიმრუმე ანდა,
იდგა შუაგულ მდინარეში უცნობი გოგო
ჩავლილ ბავშობას უღიმოდა
და ტანს იბანდა.

შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო

(წიგნიდან აბიათარ)
შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
თითის წვერებზე ვიწევი და
გავყივი გორებს
ნუ შეშინდები შეიმოსე აბიათარო
ეჭვის მატლები მრავლდებიან ახლა შენში და
გარეთ მოხოხავენ
ნუ შეშინდები
შეიმოსე აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
შენს გვამზე ვდგავარ
და ვიწევი თითის წვერებზე

. . . აღმოსავლეთი . . .

უმცხუნვარესი,
მარადჟამად მწველი ტაროსი . . .
და დრომადერებს ადევნილი
მკვლელი უდაბნო . . .
დარახტულ ტაიჭს შემომხტარი მძლე ბარბაროსი . . .
გუმბათის ჩრდილქვეშ მოფართხალე
ქათქათა გვრიტი . . .
ჰაეროვანი ჰურიებით სავსე ჰარემი . . .
და კვერთხადქცეულ უხსენებლის
თვალი ბივრიტი . . .
ზღვარდაუდები მორჩილება და სიამაყე,
ნახტომის წინა გარინდება მარად საშიში,
ჯაჭვით დაბმული მთვარეების საცოდაობა,
შლეგი სისხლი და . . .
ცოტა ჰაშიში.

ათასი წლის წინ ნათქვამი მონოლოგი

არ მიყვარს ქრისტე,
განსაკუთრებით ჯვარზე გაკრული,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს
მაგონებს.
იგი უსაგნო შიშს მგვრის ხოლმე . . .
ათასი წლის წინ ალექსანდრიად
ვყიდდი იადონებს,
თანაც ჭრელს.
ხელისგულებზე ვმკითხაობდი სხვათა მომავალს.
და ერთხელ,
როცა დავრჩი მაშინ უთავშესაფროდ,
გავწიე აღმა,
და ქალაქგარეთ
აღმოსავლეთის კარიბჭესთან
მივაგნე ლოტოსს
და მის ფოტლებში გამოვიძინე . . .
არ მიყვარს ქრისტე,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს მაგონებს,
იგი მხნეა და ცოტა მკაცრიც . . .
და დღეს რადგანაც ჩემი ნებაა,
მე დავისიზმრებ
თავისნათქვამა და უცნაურ ბიჭს
იუდეადან.

ლექსი სიყვარულზე

მე სიმშვიდე ვარ,
გახელების შემდეგ მოსული,
თავგზადაკარგულ კომეტებს რომ
ჩვევიათ ხოლმე
ის სიმშვიდე ვარ . . .
და ყველა ქალი,
ვინც კი ყოფილა წუთისოფლად,
თუნდაც
ოდესმე,
ჯერ არ შობილი ვარსკვლავია.
და მე დავეძებ
უკეთესთა შორის უკეთესს,
რომ დავენარცხო.

მუსიკალური ეტიუდი

ფრთხილი მოლოდინი
და
ჭრილი თვალების
მცირედ მოოვალო.
ჰოი, უკაცრავად,
თქვენ როდის დამპირდით
მალევე მოვალო,
მაგრამ მომატყუეთ.
ვისესხე სიცქაფე
ნაკადულ გავუხდი მევალედ.
მომინდა
და ჩვილი სიჩუმე
ისე ვიმხევალე,
არც დამნანებია.
ხანდახან
ჩვევად მაქვს
ავაგო სასახლე აქამდის უშენი,
თუ სულთა წარწყმედის
საბაბს დაეძებენ
ჩემში მემრუშენი,
ვფიცავ,
იპოვნიან.
მიყვარს უდარდელი,
ფრთანაზი სიცილი
სიკვდილის მონათა,
ვითვლი სიღამეში
წკრიალით დაფანტულ
ალისფერ მონეტებს,
მე მქვია სონატა.


ჩხეიძე თუთა -Chkeidze tuta

ელექტრო ველი


როდესაც ქალი,
მძიმე სავარცხლით
ჩამოუყვება თმებზე შერჩენილ
განვლილი დღეების ელექტრო ველებს,
და მრავალსარკიან ოთახში,
ერთ-ერთ სარკეს გამოუტყდება,
რომ არც თუ ისე ლამაზია და ბუნებრივი,
შეყვარებული პიეროს მსგავსად
ჩამოყრის მკლავრებს,
მერე რამდენიმე აბი დამამშვიდებლით
დაიმარილებს სისხლნაკლულ სხეულს,
თითზე ნერვულად აათამაშებს
ქმარყოფილის ნაჩუქარ ბეჭედს.
და გაიხსენებს
როგორ უცდიდა ფანჯრის მინაზე აკრული ცხვირით
მის აჩქარებულ ფეხის ნაბიჯებს...
და როდესაც ის ბრუნდებოდა
შალის ზედებს როგორც რიტუალს,
უჩვეულო აჩქარებებით,
ერთმანეთს ხდიდნენ
და ტუჩებით ეძებდნენ საყრდენს...
ამართლებდნენ,
განვლილი დღეების
თმას შერჩენილი
ელექტრო ველები

გზა

გზა არ მთავრდება არც ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩვენი სვლის ვადა
ქვიშის საათით განისაზღვრება
რომელიც ერთმა მოხუცმა ქალმა
უადგილოდ დატოვებული ნივთების ალაგებისას
შემთხვევით გადმოატრიალა.
თოლიები არ გაფრინდნენ
თბილი ზღვებისკენ
და არც ბუმბული შეიცვალეს
ზამთრის საფარად.
ისინი ჩვენთან ერთად
განაგრძნობენ სვლას
მეჩეთის მიმართულებით
რომელიც ამ ქვიშიდან ქალაქისკენ
გაგვიყვანს ალბათ,
ჩემი გზა არ მთავრდება ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩემი გზით სვლა კი
ბუნებრივად
შენით სვლას ნიშნავს.
ხოლო უჯრები
რომელიც სახლის კარადას
მრავალ პატარა ნაწილად ჰყოფდა
დღეს დაგლეჯილი ატლასის
ნახევებია.
ჩვენ კი ნახევებზე განლაგებული
ქალაქის სანიშნე
წითელი დროშები.
რომელსაც პატარა ბავშვები
გამუდმებით აადგილებენ.


ჩხეტიანი თემურ - Chkhetiani Temur

ძაფი (ვარიაცია თემისა "ქანქარა")

მე ვკიდივარ ჭერიდან ჩამოშვებულ ძაფზე,
ვკიდივარ და ვქანაობ აქეთ-იქით;
ვქანაობ ორ კედელს შორის
და ვქანაობ ისე,
რომ ხან ერთ კედელს ვეჯახები,
ხან კი მეორეს.

მტკივნეულია ეს შეჯახებები,
მტკივნეულია მით უფრო, რადგან
ერთი კედელი მეუბნება:
"შენ უკვე ამოწურე შენი თავი",
ხოლო მეორე თითქოსდა მამხნევებს:
"შენ ჯერ კიდევ არ დაგიწერია შენი ექსები..."

მოდი და გაიგე!
ან ეს ძაფი რიღასია, რომ ვეღარ ჩამოწყდა?
არადა, მართლა რომ ჩამოწყდეს,
იატაკზე ნოხიც არ მიგია.

ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან

ისევ ცხელა და ფანჯრებიც ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

არა, არ მოვლენ,
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ;
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

წვიმს ახლა გარეთ.
წვიმს აგვისტოს ცხელი დღის ბოლოს:
აწვიმს სოფელს, აწვიმს შარაგზას,
აწვიმს სოფლის სასაფლაოს;
აწვიმს სწორედ დღეს ამოვსებულ საფლავსაც,
და აწვიმს ისე,
თითქოს გარდაცვლილს
ადამიანის ცრემლი დაჰკლებოდეს...

წვიმს ახლა გარეთ,
წვიმს და მაინც ძალიან ცხელა,
ცხელა და ფანჯრებიც ისევ ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ,
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს,
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

ჰო, ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

მიძღვნათა ჟამი

ჩვენ დროის ტალღამ გადაგვიარა,
სასტიკმა ტალღამ - ძლიერმა და დამანგრეველმა;
შეგვატორტმანა, ფეხქვეშ მიწა გამოგვაცალა
და ისე წავიდა,
რომ გზად ბევრი რამ იავარქმნა
და ბევრი ვინმეც თან გაიყოლა.

იავარქმნა... თან გაიყოლა...
მაგრამ იმავე შეშლილმა ტალღამ
რაღაც თავისიც დაგვიტოვა.
დაგვიტოვა არა თვისი გულმოწყალებით,
არამედ უფრო ირონიით:
"ნახეთ, აკრიფეთ და გაერთეთო..."

ჰო, ჩვენ გადავრჩით
და ვინც დავრჩით,
ახლა ერთად ვათვალიერებთ
ნიჟარებით მოფენილ ნაპირს,
და ვკითხულობთ
ერთმანეთის დაწერილ ლექსებს.

ჩვენ ერთმანეთს ვჩუქნით ნიჟარებს,
ხოლო ჩვენს ლექსებს,
მიმოფანტულებს წიგნების თუ ჟურნალების
ქვიშიან ფურცლებზე,
სათაურებქვეშ აწერიათ ამას თუ იმას -
სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით...

ჰო, სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით
და, ალბათ, იმის სურვილითაც,
რომ კვლავ ვირწმუნოთ ჩვენივე თავის;
რომ საყრდენი ისევ ვიპოვოთ,
და ისევ მყარად ვიგრძნოთ მიწა,
მიწა - ჩვენს ფეხქვეშ.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ -
იმის შემდეგ, რაც უკვე მოხდა;
იმის შემდეგ, რამაც ჩაიარა,
წავიდა და წარსულს შეერთო.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს წასვლა-მოსვლა,
ეს წვრილმანი საქმეები,
შეხვედრები, დღეები და საღამოები;

ეს - ფანჯარასთან დგომა და ყურება გარეთ,
სადაც ან ისევ წვიმაა, ან ისევ ქარია;
სადაც ისევ გრძელდება ცხოვრება
და გრძელდება ჩვეულებრივად.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს ვითომდა მხიარულება,
ეს ღრიანცელი,
ეს უეცარი აფეთქება -
ეს ძირს დანარცხებული სასმისი
თუ აყირავებული მაგიდა...

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს მარტოობა და ეს გარინდება,
და ეს - უნებლიეთ წამოცდენილი სახელი,
რომელიც უკვე აღარაფერს ნიშნავს.

ქალი სარკმელთან

მოსცილდი სარკმელს,
შემობრუნდი,
მიმოიხედე...

წამოკრიფე მკვდარი პეპლები
მაგიდიდან, იატაკიდან -
საფერფლეზე მოაგროვე, ერთხანს უყურე,
უყურე, ვიდრე გამოერკვევი.

მერე საფერფლე გაიტანე
და ჩაცალე ნაგვის ვედროში;
ვედრო, ცხადია, ნაგვის ბუნკერს მიემატება,
ბოლოს კი როცა გამოივლის ნაგვის მანქანა,
ყველაფერს თან გაიყოლებს -
ყველაფერს და იმ საღმოსაც.

...ისხედით ორნი მაგიდასთან,
სანთელი გენთოთ
და ერთმანეთს უღიმოდით.
თქვენ თვალები გიბრწყინავდათ,
ხოლო პეპლები,
თითქოს აზარტში შესულები,
დაგტრიალებდნენ
და ვერც კი გრძნობდნენ
ფრთები როგორ ეტრუსებოდათ.

უადრესატოდ

ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
და არც იმაზე გიფიქრია,
სად ვიყავი, რომელ კუნძულზე?
ერთხელაც არ გიხსენებივარ.
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
ადრესატი, ქუჩა, ქალაქი...

შენი სიტყვები კი ამ ხნის მანძილზე
მაინც მდიოდნენ და აღწევდნენ ჩემამდე.
სიტყვები, შენ რომ აგზავნიდი -
უსახელოდ, უმისამართოდ...
ნაწილ-ნაწილ, ანდა ერთბაშად;
დროულად, ან დაგვიანებით
მოდიოდნენ სიტყვები ჩემამდე,-
მაკვირვებდნენ, მახარებდნენ, კიდეც მათბობდნენ
და მჯეროდა - ვიღაცას ვუყვარდი!..

ალბათ ძალიან მსურდა ჩემთვის მე ის სიტყვები;
ალბათ ძალიან მინდოდა, რომ გამხარებოდა
და ის სითბოც მჭირდებოდა, როგორც ჰაერი,
და ამ დიდი სურვილის ძალით
ვიზიდავდი მე იმ სიტყვებს,
იმ სიხარულს და იმ სითბოსაც.
ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
არც სახელი, არც მისამართი.

...და მე ვფიქრობ უნებლიე დანაშაულზე,
რომ ის სიტყვები,
იქნებ სულაც სხვისთვის იყო გამოგზავნილი? -
უსახელოდ, უმისამართოდ;
სხვისთვის იყო... მივიტაცე და მივითვისე,
და სხვას წავართვი ის სითბო და ის გაოცება...

უხერხულობას ვგრძნობ და თითქოს მრცხვენია კიდეც.
მრცხვენია, მაგრამ თავსაც ვიმართლებ:
რომ ის სიტყვები - უსახელო, უმისამართო -
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მსურდა,
უფრო მეტად მე მჭირდებოდა...
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მიყვარდი!..

25 ოქტომბერი 2009 წელი

კ ა რ ი

სახლ-კარის მიტოვება არ მინდოდა,
მაგრამ უნდა წავსულიყავი.
სახლს კარი ჩამოვხსენი,
ზურგზე მოვიკიდე
და გზას გავუდექი.

ბევრი ვიარე...
ეს კარი ხან მაგიდად გამომადგა,
ხან კიდევ - საწოლად;
თავშესაფრის მაგივრობაც გამიწია
და, როცა მდინარეს მივადექი,
ტივადაც ვაქციე.

ბევრი ვიარე,
კარი არსად არ მივატოვე
და დიდი ხნის მერე
მასთან ერთად უკან გამოვბრუნდი.

და როცა სახლს მივუახლოვდი,
შევამჩნიე:
იქიდან ვიღაცები გამოცვივდნენ
და აქეთ-იქით გაიფანტნენ -
ალბათ ეშმაკები თუ იყვნენ.

სახლი გამოვხვეტე.
დავალაგე
და კარი ჩამოვაბი;
დავხურე,
მივწექი და
ძილმა წამიღო.

მოწყენილობა

მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვზივარ და ჩუმად ვფურცლავ კალენდარს.
ჩაკეტილი მაქვს უკვე კარიბჭე
და აღარავის ველი გარედან.
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს,
ვუსმენ მუსიკას, ვფიქრობ, ვეწევი.
ვამთავრებ ფიქრს და ვიწყებ თავიდან
გაფრენილს ფიქრით თუ დავეწევი.
მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვქექავ ფირფიტებს, წიგნებს, კარადებს...
და არაფერი ახლა არ მინდა,
რადგან, რაც მინდა, არსად არ არის...
და აღარავის ველი გარედან,
არც წასასვლელი არ ვარ საითმე.
ვზივარ და ისევ ვფურცლავ კალენდარს,
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს.

დროის ერთი კონცეპცია

როგორც გაცრეცილ ფოლიანტში ძველი ამბები,
სადღაც დაცულ ფირფიტაზე შენი ხმაც რჩება.
შენი სახეც ინახება იმ კინოფირზე,
დასაწყისი და დასასრული რომ არ აქვს და ისე არსებობს.
შენახულია შენი ფიქრი, შენი სიტყვები,
შენი სიცილი, გაოცება, სასოწარკვეთა...

„ყველაფერი არისო“ და, დიახაც - არის!-
შენიც და სხვისიც - რაც იყო და ის, რაც იქნება.
ჩვენ ყველანი ვართ! - ვინც ახლა ვართ,
ვინც დღეს ვხედავთ, ვისაც დღეს გვესმის,
და ისინიც, ვინც ოდესღაც ყოფილან ქვეყნად,
ან ოდესმე უნდა მოვიდნენ -
ვისაც ესმოდათ,
ან მოვლენ და დაინახავენ.

იფურცლება ფოლიანტი, ბრუნავს ფირფიტა,
მისდევს კადრს კადრი -
ერთი წიგნია,
ერთი დიდი მუსიკაა,
ერთი კინოა
და ერთია მათი ავტორი...

ჩაწერილია ყველაფერი:
ყველა ხაზი, ყველა ბგერა, ყოველი წვეთი.
ყველაფერი არის სადღაც და, რასაც ახლა აწმყო ჰქვია,
ფრაგმენტებია;
ფრაგმენტებია რაღაც დიდის და მთლიანისა;
ფრაგმენტებია, რაც ჩვენ გვერგო -
რასაც ვხედავთ, რაც ახლა გვესმის,
ნაწილია, ჩვენი წილია -
ფიქრისათვის, სიყვარულისთვის.

აწმყო - როგორც ფოლიანტის ფურცელზე მზერა,
აწმყო - როგორც ფირფიტაზე პაწია ნემსი,
აწმყო - როგორც პროექტორის ლინზაში სხივი,
აწმყო - როგორც მონიტორზე მცოცავი თათი...

ყველაფერი ჩანაწერია:
ფოლიანტში, ფირფიტაზე თუ კინოფირზე;
ჩანაწერი ბევრის დამტევ რაღაც Hard დისკზე -
ყველანი ვართ და ყველაფერი ერთად არსებობს.

...მე სადღაც ისევ ბავშვი ვარ და ბავშვივით მჯერა,
სხვაგან კი დევს ჩემი ლექსი, რომელიც მე უნდა დავწერო;
და არის ისიც - სიყვარული უკანასკნელი,
რომელიც უნდა წავიკითხო, ვნახ, ვისმინო -
განვიცადო. ჯერ კი არ ვიცი,
ვინ იქნება ის, სად იქნება, ან რას მიქადის.

და რა არის ჩემი აწმყო? - ვარ, ვხედავ, მესმის...
და დროდადრო ვაწკაპუნებ კლავიატურას,
დავაცოცებ პაწია თათს განათებულ მართკუთხედზე, ანუ ეკრანზე
და ისევ ვეძებ -
ვიცი რომ არის, მაგრამ არ ვიცი,
ვინ გამოჩნდება
და ნამდვილად ვინ გამიღიმებს
მომავლიდან - მოციმციმე მონიტორიდან!..

თუნდაც იმავე დღისთვის

ბესიკ ხარანაულს
მადლობელი ვარ მისი, ვისაც თქვენ
ელოდით და ვინც იგვიანებდა,
რადგან მომეცა შესაძლებლობა,
რომ გამომევლო და შეგხვედროდით.
გამიხარდა, რომ დაგინახეთ;
გამიხარდა, რომ გაგიხარდათ!-
რუსთაველზე,
ჩემს სამი წლის უნახავ თბილისში,
აპრილიან დღეს,
თანაც - ჭადრებთან!..
წავისაუბრეთ,
ბევრი თუ არა,
ცოტა მაინც ვთქვით სათქმელიდან;
წავისაუბრეთ
და გავიღიმეთ კიდეც ჩვენს დროში
იშვიათობად ქცეულ ღიმილით.
და ალბათ თვითონ ვიყავით იმ წუთს
იშვიათი სანახავები:
მაღალ - დაბალი,
თქვენ - ასეთი გამორჩეული,
მე - რიგითი არაფერი,-
ორივენი გამხდრები და მომღიმარენი...
...მადლობელი ვარ ყველაფრისათვის.
მადლობელი ვარ იმ შეხვედრისთვის;
ღიმილისათვის,
გაძლებისთვის რომ დამისაგზლეთ;
ხალისისათვის,
რომელიც დიდხანს,
რა თქმა უნდა, ვერ გამყვებოდა,
მაგრამ თუნდაც იმავე დღისთვის
საკმარისი ნამდვილად იყო.


ცქიტიშვილი ალეკო - Cqitishvili Aleko

ეპიტაფია წყალზე


რას აირეკლავს ჩემი მზერა
წყალში, ჩემი გახელილი თვალების სივრცე
რას უერთდება, როცა წყალმცენარეები
ირხევიან და არ შრიალებენ
წყალში, სადაც არ არის გზა
და არ რჩება კვალი სულიერთა მოძრაობისა.

მე წამოვედი იმ ქვეყნიდან,
სადაც ეკლესიებს აგებენ ქურდები
და ჩინოვნიკები, სადაც
ლოცვა არ იწევს ცისკენ.

წყალი ახლა სახლია ჩემი –
კარს თვითონ აღებს და
საკუთარი თავიდან გადის,
ხოლო, როცა ბრუნდება უკან,
აქ, წარმოსახვით მაგიდაზე
მთვლემარე თევზებს ჩემი ფიქრის
ნამცეცებს უყრის.

ყველანაირად გამსუბუქდა ჩემი სხეული,
მაგრამ რა ვუყო ცოდვას, რომელიც
წყლის ზედაპირზე ამოსვლას მიშლის,
რა ვუყო ცუდად დაფარულ წარსულს,
ტანზე დუმფარად რომ ამომივა
და გამოჩნდება?...

ან რა იქნება დამალული?...
მე გევედრები,
ვიდრე საკუთარ ძვლებს დავინახავ,
ღმერთო, ეს მატლი შემაყვარე,
ჩემს სხეულში რომ დაბუდდა ახლა.

ერთი მიმავალი კაცის ისტორია

ამ კორპუსებსაც აქვს სუნი
ამდენი ადამიანის მარტოობის,
ამდენი თვლემის,
ღამის პეპლები რომ მინებს ეხლებიან
და ნაბიჯების ხმა ისმის ქუჩიდან
იმ ერთი მიმავალი კაცის სიჩუმეში.

ამ სიჩუმეს აქვს მანძილი,
რომელიც ტოლია მთების,
მთებზე გადავლილი მწყემსების სტვენის
და ქარის, ფოთოლცვენითურთ,
შენამდე ახლა სიმღერით რომ გამოემართა.

და მხოლოდ შორიდან შემიძლია გავიფიქრო,
როგორ დააწყვე ხელები მაგიდაზე,
როგორ გაშრი
და გაიფიქრე, რა შეიძლება მოხდეს
ზეემკაზე ღამით
ამ პეპლების გარემოცვაში,
ამ ნარნარ ძილში,
თუკი მე ვარ ის ერთი
მიმავალი კაცი...
რა შეიძლება მოხდეს?!..

მარტივი ცხოვრება

გინდა, მიდიოდე ტრამალზე ტრამვაით.
გინდა, ტრამვაიდან ხედავდე მარტორქას.
მარტივი ცხოვრება თუ გიჩენს ამნაირ
სურვილებს, მით უფრო, თუ სადმე მარტო ხარ
და ახლაც... მარტო ხარ და გარეთ მარტია.
მარტივით შენც გინდა, რაღაცა შეცვალო
სახლში. მაგიდაზე თევზი დევს თართი და
წუხხარ, რომ არ არის იგი ჯერ შემწვარი.
გარეთ კი მარტია და ზამთარს ტრავმა აქვს.
შენ ზიხარ საწოლზე და ისე ძალიან
გინდა, მიდიოდე ტრამალზე ტრამვაით,
სხვა სურვილებისთვის აღარც კი გცალია.

ასე ვმღეროდით

იქ თოვდა. ვიხსენებ.
ჩვენ გვქონდა პური, წყალი
და სიცივეში ვიდექით ზურგით
ერთმანეთისკენ. თოვდა.
იქ თოვდა. ცელოფნები
გვეფარა თავზე და გაყინული
ხელებით ვთხოვდით ცას დამშვიდებას.
გაზეთებს ვშლიდით, როგორც ნერვებს
და ვკითხულობდით. საოცარია.
არაფერი ეწერა ჩვენზე.
არაფერი. სულ არაფერი
და ჩვენ ვმღეროდით:
ჩვენო მერიავ,
ჩვენო ოპერის ბაღო,
ჩვენო მთაწმინდის პანთეონო
და მთავრობის სასახლევ.
მერე თითქოს მზე გამოვიდა.
თითქოს გადავრჩით...
ზამთარმა კი თან გაიყოლა
ჩვენი ჭუჭყიანი პალტოები,
ჩვენი სინდისი,
ჩვენი გასარეცხი მოქალაქეობა.


ცაგარელი ლევანი - Cagareli Levan

სიტყვა როგორც ბრძოლის ველი

ამდენი გათქმული ნიშანი
საიდუმლო სერობის ამდენი დაშლილი პერსპექტივა
ამდენი გადაჭრილი ხე
და ამდენი გადამფრენი ფრინველი
ამდენი სხვის სიზმარში გაღვიძებული ჩემი შიში
და ამდენი სხვისი შიში ჩემს სიზმარში
ამდენი გამოწვდილი ვაშლი
და ამდენი დაცურებული ფეხი
ამდენი დაცურებული ფეხი
და ამდენი გახელილი თვალი
ამდენი გახელილი თვალი
და ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
და ამდენი დიფუზია
ამდენი დიფუზია
და ამდენი დაღვრილი ღვინო
ამდენი დაღვრილი ღვინო
და ამდენი დამწვარი წიგნი
ამდენი დამწვარი წიგნი
და ამდენი თავისუფალი ქვა
ამდენი თავისუფალი ქვა
და ამდენი ფარგალი და თავისქალა
ამდენი ფარგალი და თავისქალა
და ამდენი გველეშაპი
ამდენი გველეშაპი
და მის მუცელში მძინარე ამდენი გმირი
ამდენი გმირი
და ამდენი მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათაშინა
წმიდა იყავნ სახელი შენი
მოვედინ სუფევა შენი
იყავნ ნება შენი
ვითარცა ცათა შინა
ეგრეცა ქვეყანასა ზედა
ამდენი დაჭრილი და მომაკვდავი ჩვენ
როცა დაუსრულებლივ გამოვდივართ
როცა ყოველწამიერ გამოვდივართ
როცა ვერადავერ გამოვდივართ
ჩვენი სიტყვიდან

წარსულის უარყოფა


ის ვინც არსადაა, არავინაა.
მარი ლუიზე კაშნიცი
ჩვენ ვაკვირდებოდით მათ ფრთხილ
და გამოზომილ მოძრაობებს
მიმართულს ერთმანეთისაკენ
მიმართულს ერთმანეთში მოძრავი საკუთარი თავისაკენ
ამ მოძრაობის უარყოფისაკენ
და ვამბობდით:
აი ჩვენ გადავიქეცით რვაფეხად
ჩვენ ორივე გადავიქეცით სიბნელეში მცურავ რვაფეხად
მთელი სამყარო გადაიქცა რვაფეხად
და ჩვენ ვამბობდით რომ ღმერთი არის რვაფეხა
რომ ღმერთი არის შიში
და რომ ჩვენ გამუდმებით მივიწევთ შიშისაკენ
რომ ჩვენ ახლაც მივიწევთ შიშისაკენ
და აღვნიშნავდით რომ მოძრაობა შიშისაკენ უკვე არის შიში
და რომ ღმერთი შიშისაკენ მოძრაობაა
და აღვნიშნავდით როგორ მოიწევდნენ ისინი
ნებისმიერი განვლილი წამიდან
ამ წამის გამეორების შეუძლებლობიდან
თავად ამ შეუძლებლობის გააზრებიდან
და მისი უცვლელი ხარისხიდან
და გვიამბობდნენ იმაზე
რისი მნიშვნელობაც ჩვენთვის ცნობილი იყო
და რასაც მუდამ ვხედავდით
როგორც მათი უცოდველი სიზმრების გამართლებას
როგორც სიბნელიდან მომავალთა მწუხარე თაობების ტკივილებს
რომ ჩვენი გულებიდან ამოსული უთოები
გადაიფრენდნენ უწყლო უდაბნოებს
და იპოვნიდნენ მათი სახეებისა და ხელების
მივიწყებულ კონტურებს
მათ მოძრაობას სინათლისაკენ
როგორც შინაარსიდან გამოსვლის ყველა ხელახალ მცდელობას
მნიშვნელობათა სისხლიან ველზე
გამოგონილ დანაშაულთა გარემოცვაში
წერას წყალში ჩაძირვის სიზმარეულ შეგრძნებაზე
ან ერთმანეთის გვერდით ხანგრძლივ წოლაზე
ერთმანეთის მიმართულებით განხორციელებულ ძვრებზე
ერთმანეთში დატოვებულ შეხებებზე
როცა ისინი განუწყვეტლივ იცვლიდნენ
საკუთარ ადგილმდებარეობას
შეშლილობასთან მიმართებაში
და გვაგონებდნენ იმ მათემატიკურ გრაფიკს
რომელიც გამუდმებით უახლოვდება ნოლს
მაგრამ ვერასოდეს ხდება ის
და გვაგონებდნენ ზამთრის ძილში მყოფ ქალაქებს
და მათში ჩაკარგულ ჩვენს საათობით
კინოს სახლთან დგომებს
და გაზეთის ნამწვავებზე გამთბარ ხელებს
და საუბარს რომ ისინი გადარჩებიან
რომ ისინი აუცილებლად გადარჩებიან
მათი არ შემდგარი მოქმედებები ხვალინდელში მოძრავი მათი სუსტი სხეულები

გამოსვლა

სახლის არარსებობა
არარსებულ სახლში
ცხოვრების არარსებობა
არარსებული ცხოვრებისგან
გაქცევის არარსებობა
არარსებული გაქცევით
ტკბობის არარსებობა
არარსებულ ტკბობაში
დანაშულის არარსებობა
არარსებული დანაშაულის
სასჯელის არარსებობა
გვაიძულებს ჩვენ,
გვეღვიძებოდეს ყოველღამით
ქუჩიდან მომავალ ხმაურზე,
ჩვენივე მარტოსულობის სიბნელეში გახვეულებს
და გვეშინოდეს უმიზეზოდ.