ჩოხელი გოდერძი - Chokheli Goderdzi

არაგვს

სად დაგიჩოქო, არაგვო,
რომელ ტალღაზე გემთხვიო,
თუ მუხლის ჩოქით ამოგყვე,
სათავეს გადავეხვიო.
შენი ნაპირის ლოდები
მინდა, ჩავიწყო გულშია,
თუ სათავემდე ვერ მოვე,
დაგხვდები ანანურშია,
ჭრელ ღილად დაგეკერები
მაგ მოლივლივე სულშია.




ჩხიკვაძე ვანო -Chkhikvadze Vano

ძველი ფილმი

კიდევ თუ აწვიმთ შერბურში ქოლგებს,
ისევ აცვივა ცრემლი ქვაფენილს?
ეს ერთი კადრი -
გოგონა მორბის,
თვალსევდიანი, სხვა არაფერი.

არ მახსენდება გადაუღებელ,
საგაზაფხულო წვიმის თქეშიდან -
მორბის გოგონა,
კარს გაუღებენ,
დაამშვიდებენ თუ შეეშინდა.

მსუბუქი ოხვრა, ასე ნაცნობი,
ზედ დაადნება ბაგეს უნაზესს,
იბრჭყვიალებენ ცრემლის მარცვლები
თვალის უპეში და სასთუმალზე.

გარეთ კი ისევ იმღერებს წვიმა.
სახურავებზე ქარი იქროლებს,
და სიყვარულის დაწყვეტილ სიმებს
მწუხარე ჩელო გამოიგლოვებს.

დარბაზიც ერთხმად აქვითინდება,
როცა დაგვზაფრავს ჰანგი გრძნეული.
ათრთოლდებიან შენი თითებიც
ჩემს ცივ ხელებში გამომწყვდეული...

დღეს კი...
გავყურებ მიმავალ ქოლგებს,
სიყვარულს კიდეც რომ გაუავდრდეს,
როგორღა ვიგრძნობ - მე უკვე მოვკვდი -
იმ გადავლილი წვიმის ჟრუანტელს.

დიალოგი მონტელოს ველზე

გაყუჩებულა მონტელოს ველი,
თიბათვის ღამე მთვარემ აავსო.
ორი ბრძენი თან ორი სულელი
მითოხარიკობს და მიბაასობს.
ხან შლეგი, ხანაც ბრძენი კატონი,
ხმას დაიბოხებს და ორატორობს -
მიუბრუნდება მსახურს პატრონი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო!
- ჩენჩოს ფასი აქვს ჩვენს შეგონებას
თუ არ ეყოლა კარგი გამგონე,
ხალხი სახედარს უფრო ენდობა,
ვიდრე მეფეს ან გუბერნატორებს.
რაში არგია მრჩეველის ჭკუა,
როცა მსმენელი გონებით ყრუა.
- თუ სულერთია ვინ-წინ, ვინ-უკან,
თქვენმა წყალობამ არ მიმატოვოს,
მაშინ მოდით და ჩემი ვირუკა
ჰერცოგად მაინც დავსვათ, ბატონო.
მოსმენაც იცის, თავის დაქნევაც,
ბოლოსდაბოლოს, ესეც საქმეა.
- მაცალე, სანჩო!
თუ ვკითხავ გუმანს,
ბოლოს ხომ მაინც ვირი ვირია -
აყროყინდება იქ სადაც სდუმან,
ან გაჩუმდება, როცა ჰყვირიან.
შეეფერება განა მეფობა,
არაკაცს ან მის უვირესობას?
ჩაფიქრდა სანჩო,
ვერ იტყვის ტყუილს,
იფხანა ქეჩო, როგორც სჩვევია,
ესა თუ ისა,
ვაი თუ ვუი,
მართლაც რომ ძნელი ასარჩევია:
- მიჭირს პასუხის გაცემა, მაგრამ
მაინც შეგკადრებთ, ბრძენო იდალგო,
ქვეყანა, სადაც კაცი არ ვარგა,
არ შეიძლება ვირმაც ივარგოს.
მოკლედ რომ მოვჭრა,
პირი, პირია, -
რაც მე ვარ
ისიც ჩემი ვირია!
- როცა არა გვაქვს სხვა არჩევანი, -
წინ წკვარამია, უკან ღამეა,
გვაქვს ძაღლყურძენას ორი მტევანი -
ვჭამოთ, რომელსაც ცოტა შხამი აქვს.
- რადგან ეგრეა, ნება მიბოძეთ,
ახლა სხვაგვარად ავწონ-დავწონო -
ლურჯა რომ ჩემზე ჭკვიანი იყოს,
არ შემისვამდა ზურგზე, ბატონო!
- სხვა საწუხარი მტანჯავს, მე, განა?
ჯავრით როგორ არ გადაირევი,
ისე დაჩლუნგდა ჩვენი ქვეყანა,
რომ პატრონებზე შესხდნენ ვირები . . .
მწუხარე სახის რაინდის ჯიბრზე
გამობრწყინდება მონტელოს მთვარე,
რომ კიდევ ერთხელ დაუფრთხოს ძილი
პანსას და ვირის თვინიერ თვალებს.
ათასი წელი, ღორღიან გზაზე,
მიჩურჩულებენ, უკაბადონო
სამყაროს ართობს მათი ბაასი:
- მისმინე, სანჩო!
- გისმენთ, ბატონო! . .

26 ოქტომბერი, "ნორდ-ოსტი"

შესცოდა, წააგო, მიჰქარა,
წვალობდა, სძულდა თუ უყვარდა -
გათავდა,
ის უკვე იქ არის,
ის უკვე იქ არის - უფალთან!
სკამებში ჩაჩეხილს -
რა ვნახე -
ვით გადატეხილი ღერები,
ეკიდნენ სინაზით აღსავსე
ხელები, ლამაზი ხელები.

ჩვენება ძილშიც არ მომცილდა,
დილამდე შვება ვერ მოვნახე -
ხელები, რომლებსაც კოცნიდნენ,
დალეწეს ჩექმით და კონდახით.

ვხედავდი უღმერთოდ ნაწამებს,
დაგდებულს პირველი გასროლით -
კაპილარს, გაწყვეტილს მაჯასთან,
ხელისგულს,
ცრემლებით დაზოლილს.

დადუმდა ქალი და გაცივდნენ
ხელები და მკერდის ფიქალი.
შეუნდე, თუ რამე შესცოდა,
გათავდა, ის უკვე იქ არის![/center]


ჩხეიძე ზაალი - Chkheidze Zaali

ნატვრა

თუ იწვიმებდა, მოვისხამდი აისის ჯუბას,
ვილტვოდი გარეთ,
უცხო სიხარულს გაჩუქებდით
უკლებლივ ყველას.
მზე ბოლოს მაინც შეაცდენდა ღრუბელთა ასულს
და მოუვლენდნენ წუთისოფელს ჩვილ ცისარტყელას.
დამაკისრებდნენ ნათლიობას მნათობნი, ჰოდა,
მეც ახალშობილს ფეხის გულებს დავუკოცნიდი,
ბედნიერებაც ალბათ ცოლად გამომყვებოდა . . .
ნეტა ეწვიმა.

ტირილი
ავაი
ქორწილი ვქენითო დედო
მერე რა ქორწილი
ოთხი დეკეული დავკალითო დედო
ქორწილი სიკვდილით დავიწყეთო
ავაი
სიცოცხლეს ევედრე გვეწყალოსო დედო
ჩემს ცაზე უთავო მზეები დაღოღავენ
ძმა შემძულდა ავაი საკუთარი
შენი სიყრმისშვილი შემძულდაო დედო
ჩემს ცაზე უთავი მზეები დაღოღავენ
ჩემს ცაზე უთავო მზეები.

ქალაქი

დევების ლოთი, მახინჯი ქალი
ყოველ ცისმარეს ზედ შარა-გზაზე გამოდგება დედიშობილა,
თეძოსთავებზე შემოიწყობს ნაჯაფარ ხელებს,
დგას ასე დოინჯშემოყრილი
და ეფიცხება გამვლელ-გამომვლის დამცინავ მზერას.
ჩვენ კი საბრალო კაციჭამიებს,
მის ლაჯებს შუა ნაუცბათევად დარცხვენილები რომ მივიჩქარით,
ბედნიერებად გვეჩვენება,
თუ ამ მსუქანი, ვებერთელა, ბინძური ტანის უგრძესი ჩრდილი
დაგვიკოცნის გალეულ ბეჭებს.
დროდადრო მაინც წარმოუდგენელ სიმამაცეს მოვიკრებთ ხოლმე,
თავებს წამოვწევთ დამშეულები
და ასე ხარბად, თვალჩაციებით ჩავჩერებივართ
დევების მახინჯ, დედიშობილა, ზედ შარა გზაზე გალაჯულ ასულს.

ქალის გამო

ნებაურთველად შეველტოლვე მრთოლავ სასწაულს,
ოდენ ხელთათვის
შესანდობი ცოდვა ვივალე
და ჩამოგორდა ფრიალოზე მზე
თრთვილისფერი,
ამოდ საჭვრეტი
მოოჭვილი და გამჭირვალე.
პირველშობისას დაბეჭდილი გაიღო კლიტე.
მეც წავთამამდი,
მივეახლე სანუკრე რუს და
მცირედ სოველი,
შენამწიფი,
მარწყვი მოვწყვიტე.

შავი მზით სავსე

შავი მზით სავსე, აცეცხლილი, მდუღარე ლავა
ჩამოყვა ფერდობს,
კბოდეზე სავალ
გზებს მოენთო ხანძარი ერთობ
და ჩამომხუთრდა.
დაოკებული ძლივსძლიობით,
თრთოდა მდუმარედ
ქვეყნის წამლეკი,
უბორკილო,
ზღვა სიმცხუნვარე . . .
არ მაკვირვებდა უჩვეულო მზის სანდომობა,
სიმრუმე ანდა,
იდგა შუაგულ მდინარეში უცნობი გოგო
ჩავლილ ბავშობას უღიმოდა
და ტანს იბანდა.

შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო

(წიგნიდან აბიათარ)
შენს გვამზე ვდგავარ აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
თითის წვერებზე ვიწევი და
გავყივი გორებს
ნუ შეშინდები შეიმოსე აბიათარო
ეჭვის მატლები მრავლდებიან ახლა შენში და
გარეთ მოხოხავენ
ნუ შეშინდები
შეიმოსე აბიათარო
ყმაწვილი ვარ და
შენს გვამზე ვდგავარ
და ვიწევი თითის წვერებზე

. . . აღმოსავლეთი . . .

უმცხუნვარესი,
მარადჟამად მწველი ტაროსი . . .
და დრომადერებს ადევნილი
მკვლელი უდაბნო . . .
დარახტულ ტაიჭს შემომხტარი მძლე ბარბაროსი . . .
გუმბათის ჩრდილქვეშ მოფართხალე
ქათქათა გვრიტი . . .
ჰაეროვანი ჰურიებით სავსე ჰარემი . . .
და კვერთხადქცეულ უხსენებლის
თვალი ბივრიტი . . .
ზღვარდაუდები მორჩილება და სიამაყე,
ნახტომის წინა გარინდება მარად საშიში,
ჯაჭვით დაბმული მთვარეების საცოდაობა,
შლეგი სისხლი და . . .
ცოტა ჰაშიში.

ათასი წლის წინ ნათქვამი მონოლოგი

არ მიყვარს ქრისტე,
განსაკუთრებით ჯვარზე გაკრული,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს
მაგონებს.
იგი უსაგნო შიშს მგვრის ხოლმე . . .
ათასი წლის წინ ალექსანდრიად
ვყიდდი იადონებს,
თანაც ჭრელს.
ხელისგულებზე ვმკითხაობდი სხვათა მომავალს.
და ერთხელ,
როცა დავრჩი მაშინ უთავშესაფროდ,
გავწიე აღმა,
და ქალაქგარეთ
აღმოსავლეთის კარიბჭესთან
მივაგნე ლოტოსს
და მის ფოტლებში გამოვიძინე . . .
არ მიყვარს ქრისტე,
რაღაცნაირად ჩვეულებრივ ღმერთებს მაგონებს,
იგი მხნეა და ცოტა მკაცრიც . . .
და დღეს რადგანაც ჩემი ნებაა,
მე დავისიზმრებ
თავისნათქვამა და უცნაურ ბიჭს
იუდეადან.

ლექსი სიყვარულზე

მე სიმშვიდე ვარ,
გახელების შემდეგ მოსული,
თავგზადაკარგულ კომეტებს რომ
ჩვევიათ ხოლმე
ის სიმშვიდე ვარ . . .
და ყველა ქალი,
ვინც კი ყოფილა წუთისოფლად,
თუნდაც
ოდესმე,
ჯერ არ შობილი ვარსკვლავია.
და მე დავეძებ
უკეთესთა შორის უკეთესს,
რომ დავენარცხო.

მუსიკალური ეტიუდი

ფრთხილი მოლოდინი
და
ჭრილი თვალების
მცირედ მოოვალო.
ჰოი, უკაცრავად,
თქვენ როდის დამპირდით
მალევე მოვალო,
მაგრამ მომატყუეთ.
ვისესხე სიცქაფე
ნაკადულ გავუხდი მევალედ.
მომინდა
და ჩვილი სიჩუმე
ისე ვიმხევალე,
არც დამნანებია.
ხანდახან
ჩვევად მაქვს
ავაგო სასახლე აქამდის უშენი,
თუ სულთა წარწყმედის
საბაბს დაეძებენ
ჩემში მემრუშენი,
ვფიცავ,
იპოვნიან.
მიყვარს უდარდელი,
ფრთანაზი სიცილი
სიკვდილის მონათა,
ვითვლი სიღამეში
წკრიალით დაფანტულ
ალისფერ მონეტებს,
მე მქვია სონატა.


ჩხეიძე თუთა -Chkeidze tuta

ელექტრო ველი


როდესაც ქალი,
მძიმე სავარცხლით
ჩამოუყვება თმებზე შერჩენილ
განვლილი დღეების ელექტრო ველებს,
და მრავალსარკიან ოთახში,
ერთ-ერთ სარკეს გამოუტყდება,
რომ არც თუ ისე ლამაზია და ბუნებრივი,
შეყვარებული პიეროს მსგავსად
ჩამოყრის მკლავრებს,
მერე რამდენიმე აბი დამამშვიდებლით
დაიმარილებს სისხლნაკლულ სხეულს,
თითზე ნერვულად აათამაშებს
ქმარყოფილის ნაჩუქარ ბეჭედს.
და გაიხსენებს
როგორ უცდიდა ფანჯრის მინაზე აკრული ცხვირით
მის აჩქარებულ ფეხის ნაბიჯებს...
და როდესაც ის ბრუნდებოდა
შალის ზედებს როგორც რიტუალს,
უჩვეულო აჩქარებებით,
ერთმანეთს ხდიდნენ
და ტუჩებით ეძებდნენ საყრდენს...
ამართლებდნენ,
განვლილი დღეების
თმას შერჩენილი
ელექტრო ველები

გზა

გზა არ მთავრდება არც ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩვენი სვლის ვადა
ქვიშის საათით განისაზღვრება
რომელიც ერთმა მოხუცმა ქალმა
უადგილოდ დატოვებული ნივთების ალაგებისას
შემთხვევით გადმოატრიალა.
თოლიები არ გაფრინდნენ
თბილი ზღვებისკენ
და არც ბუმბული შეიცვალეს
ზამთრის საფარად.
ისინი ჩვენთან ერთად
განაგრძნობენ სვლას
მეჩეთის მიმართულებით
რომელიც ამ ქვიშიდან ქალაქისკენ
გაგვიყვანს ალბათ,
ჩემი გზა არ მთავრდება ტიბეტში
არც კატმანდუში
ჩემი გზით სვლა კი
ბუნებრივად
შენით სვლას ნიშნავს.
ხოლო უჯრები
რომელიც სახლის კარადას
მრავალ პატარა ნაწილად ჰყოფდა
დღეს დაგლეჯილი ატლასის
ნახევებია.
ჩვენ კი ნახევებზე განლაგებული
ქალაქის სანიშნე
წითელი დროშები.
რომელსაც პატარა ბავშვები
გამუდმებით აადგილებენ.


ჩხეტიანი თემურ - Chkhetiani Temur

ძაფი (ვარიაცია თემისა "ქანქარა")

მე ვკიდივარ ჭერიდან ჩამოშვებულ ძაფზე,
ვკიდივარ და ვქანაობ აქეთ-იქით;
ვქანაობ ორ კედელს შორის
და ვქანაობ ისე,
რომ ხან ერთ კედელს ვეჯახები,
ხან კი მეორეს.

მტკივნეულია ეს შეჯახებები,
მტკივნეულია მით უფრო, რადგან
ერთი კედელი მეუბნება:
"შენ უკვე ამოწურე შენი თავი",
ხოლო მეორე თითქოსდა მამხნევებს:
"შენ ჯერ კიდევ არ დაგიწერია შენი ექსები..."

მოდი და გაიგე!
ან ეს ძაფი რიღასია, რომ ვეღარ ჩამოწყდა?
არადა, მართლა რომ ჩამოწყდეს,
იატაკზე ნოხიც არ მიგია.

ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან

ისევ ცხელა და ფანჯრებიც ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

არა, არ მოვლენ,
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ;
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

წვიმს ახლა გარეთ.
წვიმს აგვისტოს ცხელი დღის ბოლოს:
აწვიმს სოფელს, აწვიმს შარაგზას,
აწვიმს სოფლის სასაფლაოს;
აწვიმს სწორედ დღეს ამოვსებულ საფლავსაც,
და აწვიმს ისე,
თითქოს გარდაცვლილს
ადამიანის ცრემლი დაჰკლებოდეს...

წვიმს ახლა გარეთ,
წვიმს და მაინც ძალიან ცხელა,
ცხელა და ფანჯრებიც ისევ ღიაა,
მაგრამ ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.
არ იფარფატებენ ნათურის ირგვლივ,
არ იცეკვებენ პეპლები ბოლეროს,
არც მათი ჩრდილები არ აცეკვდებიან
ჭერზე და კედლებზე.

ჰო, ამ საღამოს
ღამის პეპლები არ მოფრინდებიან.

მიძღვნათა ჟამი

ჩვენ დროის ტალღამ გადაგვიარა,
სასტიკმა ტალღამ - ძლიერმა და დამანგრეველმა;
შეგვატორტმანა, ფეხქვეშ მიწა გამოგვაცალა
და ისე წავიდა,
რომ გზად ბევრი რამ იავარქმნა
და ბევრი ვინმეც თან გაიყოლა.

იავარქმნა... თან გაიყოლა...
მაგრამ იმავე შეშლილმა ტალღამ
რაღაც თავისიც დაგვიტოვა.
დაგვიტოვა არა თვისი გულმოწყალებით,
არამედ უფრო ირონიით:
"ნახეთ, აკრიფეთ და გაერთეთო..."

ჰო, ჩვენ გადავრჩით
და ვინც დავრჩით,
ახლა ერთად ვათვალიერებთ
ნიჟარებით მოფენილ ნაპირს,
და ვკითხულობთ
ერთმანეთის დაწერილ ლექსებს.

ჩვენ ერთმანეთს ვჩუქნით ნიჟარებს,
ხოლო ჩვენს ლექსებს,
მიმოფანტულებს წიგნების თუ ჟურნალების
ქვიშიან ფურცლებზე,
სათაურებქვეშ აწერიათ ამას თუ იმას -
სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით...

ჰო, სიყვარულით, თანაგრძნობით, მადლიერებით
და, ალბათ, იმის სურვილითაც,
რომ კვლავ ვირწმუნოთ ჩვენივე თავის;
რომ საყრდენი ისევ ვიპოვოთ,
და ისევ მყარად ვიგრძნოთ მიწა,
მიწა - ჩვენს ფეხქვეშ.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ -
იმის შემდეგ, რაც უკვე მოხდა;
იმის შემდეგ, რამაც ჩაიარა,
წავიდა და წარსულს შეერთო.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს წასვლა-მოსვლა,
ეს წვრილმანი საქმეები,
შეხვედრები, დღეები და საღამოები;

ეს - ფანჯარასთან დგომა და ყურება გარეთ,
სადაც ან ისევ წვიმაა, ან ისევ ქარია;
სადაც ისევ გრძელდება ცხოვრება
და გრძელდება ჩვეულებრივად.

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს ვითომდა მხიარულება,
ეს ღრიანცელი,
ეს უეცარი აფეთქება -
ეს ძირს დანარცხებული სასმისი
თუ აყირავებული მაგიდა...

ეს ყველაფერი ხდება შემდეგ:
ეს მარტოობა და ეს გარინდება,
და ეს - უნებლიეთ წამოცდენილი სახელი,
რომელიც უკვე აღარაფერს ნიშნავს.

ქალი სარკმელთან

მოსცილდი სარკმელს,
შემობრუნდი,
მიმოიხედე...

წამოკრიფე მკვდარი პეპლები
მაგიდიდან, იატაკიდან -
საფერფლეზე მოაგროვე, ერთხანს უყურე,
უყურე, ვიდრე გამოერკვევი.

მერე საფერფლე გაიტანე
და ჩაცალე ნაგვის ვედროში;
ვედრო, ცხადია, ნაგვის ბუნკერს მიემატება,
ბოლოს კი როცა გამოივლის ნაგვის მანქანა,
ყველაფერს თან გაიყოლებს -
ყველაფერს და იმ საღმოსაც.

...ისხედით ორნი მაგიდასთან,
სანთელი გენთოთ
და ერთმანეთს უღიმოდით.
თქვენ თვალები გიბრწყინავდათ,
ხოლო პეპლები,
თითქოს აზარტში შესულები,
დაგტრიალებდნენ
და ვერც კი გრძნობდნენ
ფრთები როგორ ეტრუსებოდათ.

უადრესატოდ

ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
და არც იმაზე გიფიქრია,
სად ვიყავი, რომელ კუნძულზე?
ერთხელაც არ გიხსენებივარ.
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
ადრესატი, ქუჩა, ქალაქი...

შენი სიტყვები კი ამ ხნის მანძილზე
მაინც მდიოდნენ და აღწევდნენ ჩემამდე.
სიტყვები, შენ რომ აგზავნიდი -
უსახელოდ, უმისამართოდ...
ნაწილ-ნაწილ, ანდა ერთბაშად;
დროულად, ან დაგვიანებით
მოდიოდნენ სიტყვები ჩემამდე,-
მაკვირვებდნენ, მახარებდნენ, კიდეც მათბობდნენ
და მჯეროდა - ვიღაცას ვუყვარდი!..

ალბათ ძალიან მსურდა ჩემთვის მე ის სიტყვები;
ალბათ ძალიან მინდოდა, რომ გამხარებოდა
და ის სითბოც მჭირდებოდა, როგორც ჰაერი,
და ამ დიდი სურვილის ძალით
ვიზიდავდი მე იმ სიტყვებს,
იმ სიხარულს და იმ სითბოსაც.
ნუთუ მართლა არ იცოდი ჩემი სახელი?
ერთხელაც არ წერებია შენს ძვირფას გზავნილს
არც სახელი, არც მისამართი.

...და მე ვფიქრობ უნებლიე დანაშაულზე,
რომ ის სიტყვები,
იქნებ სულაც სხვისთვის იყო გამოგზავნილი? -
უსახელოდ, უმისამართოდ;
სხვისთვის იყო... მივიტაცე და მივითვისე,
და სხვას წავართვი ის სითბო და ის გაოცება...

უხერხულობას ვგრძნობ და თითქოს მრცხვენია კიდეც.
მრცხვენია, მაგრამ თავსაც ვიმართლებ:
რომ ის სიტყვები - უსახელო, უმისამართო -
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მსურდა,
უფრო მეტად მე მჭირდებოდა...
ალბათ იმ სხვაზე მეტად მე მიყვარდი!..

25 ოქტომბერი 2009 წელი

კ ა რ ი

სახლ-კარის მიტოვება არ მინდოდა,
მაგრამ უნდა წავსულიყავი.
სახლს კარი ჩამოვხსენი,
ზურგზე მოვიკიდე
და გზას გავუდექი.

ბევრი ვიარე...
ეს კარი ხან მაგიდად გამომადგა,
ხან კიდევ - საწოლად;
თავშესაფრის მაგივრობაც გამიწია
და, როცა მდინარეს მივადექი,
ტივადაც ვაქციე.

ბევრი ვიარე,
კარი არსად არ მივატოვე
და დიდი ხნის მერე
მასთან ერთად უკან გამოვბრუნდი.

და როცა სახლს მივუახლოვდი,
შევამჩნიე:
იქიდან ვიღაცები გამოცვივდნენ
და აქეთ-იქით გაიფანტნენ -
ალბათ ეშმაკები თუ იყვნენ.

სახლი გამოვხვეტე.
დავალაგე
და კარი ჩამოვაბი;
დავხურე,
მივწექი და
ძილმა წამიღო.

მოწყენილობა

მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვზივარ და ჩუმად ვფურცლავ კალენდარს.
ჩაკეტილი მაქვს უკვე კარიბჭე
და აღარავის ველი გარედან.
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს,
ვუსმენ მუსიკას, ვფიქრობ, ვეწევი.
ვამთავრებ ფიქრს და ვიწყებ თავიდან
გაფრენილს ფიქრით თუ დავეწევი.
მხოლოდ იმიტომ, დრო რომ გავიდეს,
ვქექავ ფირფიტებს, წიგნებს, კარადებს...
და არაფერი ახლა არ მინდა,
რადგან, რაც მინდა, არსად არ არის...
და აღარავის ველი გარედან,
არც წასასვლელი არ ვარ საითმე.
ვზივარ და ისევ ვფურცლავ კალენდარს,
მხოლოდ იმიტომ დრო რომ გავიდეს.

დროის ერთი კონცეპცია

როგორც გაცრეცილ ფოლიანტში ძველი ამბები,
სადღაც დაცულ ფირფიტაზე შენი ხმაც რჩება.
შენი სახეც ინახება იმ კინოფირზე,
დასაწყისი და დასასრული რომ არ აქვს და ისე არსებობს.
შენახულია შენი ფიქრი, შენი სიტყვები,
შენი სიცილი, გაოცება, სასოწარკვეთა...

„ყველაფერი არისო“ და, დიახაც - არის!-
შენიც და სხვისიც - რაც იყო და ის, რაც იქნება.
ჩვენ ყველანი ვართ! - ვინც ახლა ვართ,
ვინც დღეს ვხედავთ, ვისაც დღეს გვესმის,
და ისინიც, ვინც ოდესღაც ყოფილან ქვეყნად,
ან ოდესმე უნდა მოვიდნენ -
ვისაც ესმოდათ,
ან მოვლენ და დაინახავენ.

იფურცლება ფოლიანტი, ბრუნავს ფირფიტა,
მისდევს კადრს კადრი -
ერთი წიგნია,
ერთი დიდი მუსიკაა,
ერთი კინოა
და ერთია მათი ავტორი...

ჩაწერილია ყველაფერი:
ყველა ხაზი, ყველა ბგერა, ყოველი წვეთი.
ყველაფერი არის სადღაც და, რასაც ახლა აწმყო ჰქვია,
ფრაგმენტებია;
ფრაგმენტებია რაღაც დიდის და მთლიანისა;
ფრაგმენტებია, რაც ჩვენ გვერგო -
რასაც ვხედავთ, რაც ახლა გვესმის,
ნაწილია, ჩვენი წილია -
ფიქრისათვის, სიყვარულისთვის.

აწმყო - როგორც ფოლიანტის ფურცელზე მზერა,
აწმყო - როგორც ფირფიტაზე პაწია ნემსი,
აწმყო - როგორც პროექტორის ლინზაში სხივი,
აწმყო - როგორც მონიტორზე მცოცავი თათი...

ყველაფერი ჩანაწერია:
ფოლიანტში, ფირფიტაზე თუ კინოფირზე;
ჩანაწერი ბევრის დამტევ რაღაც Hard დისკზე -
ყველანი ვართ და ყველაფერი ერთად არსებობს.

...მე სადღაც ისევ ბავშვი ვარ და ბავშვივით მჯერა,
სხვაგან კი დევს ჩემი ლექსი, რომელიც მე უნდა დავწერო;
და არის ისიც - სიყვარული უკანასკნელი,
რომელიც უნდა წავიკითხო, ვნახ, ვისმინო -
განვიცადო. ჯერ კი არ ვიცი,
ვინ იქნება ის, სად იქნება, ან რას მიქადის.

და რა არის ჩემი აწმყო? - ვარ, ვხედავ, მესმის...
და დროდადრო ვაწკაპუნებ კლავიატურას,
დავაცოცებ პაწია თათს განათებულ მართკუთხედზე, ანუ ეკრანზე
და ისევ ვეძებ -
ვიცი რომ არის, მაგრამ არ ვიცი,
ვინ გამოჩნდება
და ნამდვილად ვინ გამიღიმებს
მომავლიდან - მოციმციმე მონიტორიდან!..

თუნდაც იმავე დღისთვის

ბესიკ ხარანაულს
მადლობელი ვარ მისი, ვისაც თქვენ
ელოდით და ვინც იგვიანებდა,
რადგან მომეცა შესაძლებლობა,
რომ გამომევლო და შეგხვედროდით.
გამიხარდა, რომ დაგინახეთ;
გამიხარდა, რომ გაგიხარდათ!-
რუსთაველზე,
ჩემს სამი წლის უნახავ თბილისში,
აპრილიან დღეს,
თანაც - ჭადრებთან!..
წავისაუბრეთ,
ბევრი თუ არა,
ცოტა მაინც ვთქვით სათქმელიდან;
წავისაუბრეთ
და გავიღიმეთ კიდეც ჩვენს დროში
იშვიათობად ქცეულ ღიმილით.
და ალბათ თვითონ ვიყავით იმ წუთს
იშვიათი სანახავები:
მაღალ - დაბალი,
თქვენ - ასეთი გამორჩეული,
მე - რიგითი არაფერი,-
ორივენი გამხდრები და მომღიმარენი...
...მადლობელი ვარ ყველაფრისათვის.
მადლობელი ვარ იმ შეხვედრისთვის;
ღიმილისათვის,
გაძლებისთვის რომ დამისაგზლეთ;
ხალისისათვის,
რომელიც დიდხანს,
რა თქმა უნდა, ვერ გამყვებოდა,
მაგრამ თუნდაც იმავე დღისთვის
საკმარისი ნამდვილად იყო.


ცქიტიშვილი ალეკო - Cqitishvili Aleko

ეპიტაფია წყალზე


რას აირეკლავს ჩემი მზერა
წყალში, ჩემი გახელილი თვალების სივრცე
რას უერთდება, როცა წყალმცენარეები
ირხევიან და არ შრიალებენ
წყალში, სადაც არ არის გზა
და არ რჩება კვალი სულიერთა მოძრაობისა.

მე წამოვედი იმ ქვეყნიდან,
სადაც ეკლესიებს აგებენ ქურდები
და ჩინოვნიკები, სადაც
ლოცვა არ იწევს ცისკენ.

წყალი ახლა სახლია ჩემი –
კარს თვითონ აღებს და
საკუთარი თავიდან გადის,
ხოლო, როცა ბრუნდება უკან,
აქ, წარმოსახვით მაგიდაზე
მთვლემარე თევზებს ჩემი ფიქრის
ნამცეცებს უყრის.

ყველანაირად გამსუბუქდა ჩემი სხეული,
მაგრამ რა ვუყო ცოდვას, რომელიც
წყლის ზედაპირზე ამოსვლას მიშლის,
რა ვუყო ცუდად დაფარულ წარსულს,
ტანზე დუმფარად რომ ამომივა
და გამოჩნდება?...

ან რა იქნება დამალული?...
მე გევედრები,
ვიდრე საკუთარ ძვლებს დავინახავ,
ღმერთო, ეს მატლი შემაყვარე,
ჩემს სხეულში რომ დაბუდდა ახლა.

ერთი მიმავალი კაცის ისტორია

ამ კორპუსებსაც აქვს სუნი
ამდენი ადამიანის მარტოობის,
ამდენი თვლემის,
ღამის პეპლები რომ მინებს ეხლებიან
და ნაბიჯების ხმა ისმის ქუჩიდან
იმ ერთი მიმავალი კაცის სიჩუმეში.

ამ სიჩუმეს აქვს მანძილი,
რომელიც ტოლია მთების,
მთებზე გადავლილი მწყემსების სტვენის
და ქარის, ფოთოლცვენითურთ,
შენამდე ახლა სიმღერით რომ გამოემართა.

და მხოლოდ შორიდან შემიძლია გავიფიქრო,
როგორ დააწყვე ხელები მაგიდაზე,
როგორ გაშრი
და გაიფიქრე, რა შეიძლება მოხდეს
ზეემკაზე ღამით
ამ პეპლების გარემოცვაში,
ამ ნარნარ ძილში,
თუკი მე ვარ ის ერთი
მიმავალი კაცი...
რა შეიძლება მოხდეს?!..

მარტივი ცხოვრება

გინდა, მიდიოდე ტრამალზე ტრამვაით.
გინდა, ტრამვაიდან ხედავდე მარტორქას.
მარტივი ცხოვრება თუ გიჩენს ამნაირ
სურვილებს, მით უფრო, თუ სადმე მარტო ხარ
და ახლაც... მარტო ხარ და გარეთ მარტია.
მარტივით შენც გინდა, რაღაცა შეცვალო
სახლში. მაგიდაზე თევზი დევს თართი და
წუხხარ, რომ არ არის იგი ჯერ შემწვარი.
გარეთ კი მარტია და ზამთარს ტრავმა აქვს.
შენ ზიხარ საწოლზე და ისე ძალიან
გინდა, მიდიოდე ტრამალზე ტრამვაით,
სხვა სურვილებისთვის აღარც კი გცალია.

ასე ვმღეროდით

იქ თოვდა. ვიხსენებ.
ჩვენ გვქონდა პური, წყალი
და სიცივეში ვიდექით ზურგით
ერთმანეთისკენ. თოვდა.
იქ თოვდა. ცელოფნები
გვეფარა თავზე და გაყინული
ხელებით ვთხოვდით ცას დამშვიდებას.
გაზეთებს ვშლიდით, როგორც ნერვებს
და ვკითხულობდით. საოცარია.
არაფერი ეწერა ჩვენზე.
არაფერი. სულ არაფერი
და ჩვენ ვმღეროდით:
ჩვენო მერიავ,
ჩვენო ოპერის ბაღო,
ჩვენო მთაწმინდის პანთეონო
და მთავრობის სასახლევ.
მერე თითქოს მზე გამოვიდა.
თითქოს გადავრჩით...
ზამთარმა კი თან გაიყოლა
ჩვენი ჭუჭყიანი პალტოები,
ჩვენი სინდისი,
ჩვენი გასარეცხი მოქალაქეობა.


ცაგარელი ლევანი - Cagareli Levan

სიტყვა როგორც ბრძოლის ველი

ამდენი გათქმული ნიშანი
საიდუმლო სერობის ამდენი დაშლილი პერსპექტივა
ამდენი გადაჭრილი ხე
და ამდენი გადამფრენი ფრინველი
ამდენი სხვის სიზმარში გაღვიძებული ჩემი შიში
და ამდენი სხვისი შიში ჩემს სიზმარში
ამდენი გამოწვდილი ვაშლი
და ამდენი დაცურებული ფეხი
ამდენი დაცურებული ფეხი
და ამდენი გახელილი თვალი
ამდენი გახელილი თვალი
და ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
ამდენი ფოთოლცვენა ბოსხის ნახატებზე
და ამდენი დიფუზია
ამდენი დიფუზია
და ამდენი დაღვრილი ღვინო
ამდენი დაღვრილი ღვინო
და ამდენი დამწვარი წიგნი
ამდენი დამწვარი წიგნი
და ამდენი თავისუფალი ქვა
ამდენი თავისუფალი ქვა
და ამდენი ფარგალი და თავისქალა
ამდენი ფარგალი და თავისქალა
და ამდენი გველეშაპი
ამდენი გველეშაპი
და მის მუცელში მძინარე ამდენი გმირი
ამდენი გმირი
და ამდენი მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათაშინა
წმიდა იყავნ სახელი შენი
მოვედინ სუფევა შენი
იყავნ ნება შენი
ვითარცა ცათა შინა
ეგრეცა ქვეყანასა ზედა
ამდენი დაჭრილი და მომაკვდავი ჩვენ
როცა დაუსრულებლივ გამოვდივართ
როცა ყოველწამიერ გამოვდივართ
როცა ვერადავერ გამოვდივართ
ჩვენი სიტყვიდან

წარსულის უარყოფა


ის ვინც არსადაა, არავინაა.
მარი ლუიზე კაშნიცი
ჩვენ ვაკვირდებოდით მათ ფრთხილ
და გამოზომილ მოძრაობებს
მიმართულს ერთმანეთისაკენ
მიმართულს ერთმანეთში მოძრავი საკუთარი თავისაკენ
ამ მოძრაობის უარყოფისაკენ
და ვამბობდით:
აი ჩვენ გადავიქეცით რვაფეხად
ჩვენ ორივე გადავიქეცით სიბნელეში მცურავ რვაფეხად
მთელი სამყარო გადაიქცა რვაფეხად
და ჩვენ ვამბობდით რომ ღმერთი არის რვაფეხა
რომ ღმერთი არის შიში
და რომ ჩვენ გამუდმებით მივიწევთ შიშისაკენ
რომ ჩვენ ახლაც მივიწევთ შიშისაკენ
და აღვნიშნავდით რომ მოძრაობა შიშისაკენ უკვე არის შიში
და რომ ღმერთი შიშისაკენ მოძრაობაა
და აღვნიშნავდით როგორ მოიწევდნენ ისინი
ნებისმიერი განვლილი წამიდან
ამ წამის გამეორების შეუძლებლობიდან
თავად ამ შეუძლებლობის გააზრებიდან
და მისი უცვლელი ხარისხიდან
და გვიამბობდნენ იმაზე
რისი მნიშვნელობაც ჩვენთვის ცნობილი იყო
და რასაც მუდამ ვხედავდით
როგორც მათი უცოდველი სიზმრების გამართლებას
როგორც სიბნელიდან მომავალთა მწუხარე თაობების ტკივილებს
რომ ჩვენი გულებიდან ამოსული უთოები
გადაიფრენდნენ უწყლო უდაბნოებს
და იპოვნიდნენ მათი სახეებისა და ხელების
მივიწყებულ კონტურებს
მათ მოძრაობას სინათლისაკენ
როგორც შინაარსიდან გამოსვლის ყველა ხელახალ მცდელობას
მნიშვნელობათა სისხლიან ველზე
გამოგონილ დანაშაულთა გარემოცვაში
წერას წყალში ჩაძირვის სიზმარეულ შეგრძნებაზე
ან ერთმანეთის გვერდით ხანგრძლივ წოლაზე
ერთმანეთის მიმართულებით განხორციელებულ ძვრებზე
ერთმანეთში დატოვებულ შეხებებზე
როცა ისინი განუწყვეტლივ იცვლიდნენ
საკუთარ ადგილმდებარეობას
შეშლილობასთან მიმართებაში
და გვაგონებდნენ იმ მათემატიკურ გრაფიკს
რომელიც გამუდმებით უახლოვდება ნოლს
მაგრამ ვერასოდეს ხდება ის
და გვაგონებდნენ ზამთრის ძილში მყოფ ქალაქებს
და მათში ჩაკარგულ ჩვენს საათობით
კინოს სახლთან დგომებს
და გაზეთის ნამწვავებზე გამთბარ ხელებს
და საუბარს რომ ისინი გადარჩებიან
რომ ისინი აუცილებლად გადარჩებიან
მათი არ შემდგარი მოქმედებები ხვალინდელში მოძრავი მათი სუსტი სხეულები

გამოსვლა

სახლის არარსებობა
არარსებულ სახლში
ცხოვრების არარსებობა
არარსებული ცხოვრებისგან
გაქცევის არარსებობა
არარსებული გაქცევით
ტკბობის არარსებობა
არარსებულ ტკბობაში
დანაშულის არარსებობა
არარსებული დანაშაულის
სასჯელის არარსებობა
გვაიძულებს ჩვენ,
გვეღვიძებოდეს ყოველღამით
ქუჩიდან მომავალ ხმაურზე,
ჩვენივე მარტოსულობის სიბნელეში გახვეულებს
და გვეშინოდეს უმიზეზოდ.


ცუცქირიძე ლელა - CucqiriZe Lela

მე, დედაშენი

მე, უბრალოდ, დედაშენი ვარ.
ჩვეულებრივი დედაშენი.
მარგალიტად არ მიქცევია ქვიშის მარცვალი.
აქ, მიწაზე, ჩვეულებრივ სახლში ვცხოვრობდი
და ჩემს სხეულში შვილად გქარგავდი.
ეს ჩხარუნა, ფერადი მძივიც,
მარგალიტები არ გეგონოს.
ჩვეულებრივი ზღვის კენჭებია –
შენთვის ჩათქმული სურვილებით
შემოწინწკლული.

მე, უბრალოდ, დედაშენი ვარ.
ჩვეულებრივი დედაშენი.
ზამთრის ქარიან ღამეებში,
შეკრული ძნები გუდიანებად რომ იქცეოდნენ,
გადმოვაწყობდი ჩემი სულის ჟივჟივა ფერებს,
სიზმრებს გიქსოვდი
და გიყვებოდი უცნაურ ამბებს კეთილ მოხუცზე ,
დილაობით რომ მზეს აფუებდა,
(მზე ვარცლიდან გადმოდიოდა და მთელ სამყაროს შუქით ავსებდა),
ღამღამობით კი, მის დაღლილ ხელებს
კრიალა მთვარე ამოჰყავდა თოთო ყველივით.

მე, უბრალოდ, დედაშენი ვარ.
ჩვეულებრივი დედაშენი.
მშვიდად ვიცლი სხეულიდან დღეებს, ღამეებს
და შენს გარშემო გამჭვირვალე ზღუდეებს ვაგებ.
შენ არა, მაგრამ მე ხომ ვიცი, რომ სუსტი ხარ,
ბაბუაწვერა.
ყველა ტკივილის წამოქროლვაზე შიშისაგან რომ იფანტება.

და ერთხელაც, დღე–ღამე რომ შემომელევა,
არ შეშინდე.
არაფერი არ შეიცვლება.
მშობლის საფლავი, ეს, უბრალოდ,
დაღლილ შვილთა სულმოსათქმელად დადებული თბილი ქვებია,
ჩამოჯდები, ჩამოისვენებ…

არაფერი არ შეიცვლება.
როგორც ადრე, შენს ბავშვობაში,
ღამიან ცაზე ვარსკვლავების თაფლაკვერებს მოგიპირქვავებ,
სავსე ღრუბლებსაც გამოგიწურავ…
მწვანე ხეებზე ცისარტყელას – საქანელას გამოგიკვანძავ…
გაიღიმე?
ძალიან კარგი.
აქ ვარ.
შენთან ვარ.
მე – დედაშენი,
ჩვეულებრივი დედაშენი
და უბრალოდ, ისევ მიყვარხარ…

ოჯახის მცენარე

აი, ერთხელაც, ავდგები და
სიტყვებს, რომლებსაც ბრაზმორეული,
სამზარეულოს მაგიდაზე მარცვლებად მიყრი,
სათითაოდ ქოთანში ჩავრგავ!
რომ იქიდან რომელიმე მონსტერამ ან კორდილინამ
ქოლგასავით კი არ გაშალოს უცხო ფოთოლი,
არამედ ერთი ჭანგიანი სარეველა ამოიზარდოს.
ყველა მორიგი კამათისას ძირფესვიანად ამოვგლეჯ–ხოლმე,
გულს მოვიოხებ.

…მაგრამ ხომ ვიცი,
როგორც კი მიწას ამოტეხავს სარეველას ხასხასა ღერო,
მინდა, არ მინდა,
მზრუნველ ქალად გადავიქცევი:
მივეფერები,
თუნუქის ძველი, ჟანგიანი სარწყავიდან წყალს დავუსხამ,
მიწის ნამცეცებს სულის შებერვით მოვაცილებ,
ჭილდარღვეულ სარწეველაში მიყუჟული მუხლზე დავიდებ და
დღის ამბებს, სასუქივით დავუყრი ძირში.

ციდა ყვავილებს გამოიჩეკავს ჩემი ლამაზი სარეველა
და მთელ ოთახს მოემინდვრება.

…ხო, როცა მოხვალ,
სამზარეულოს არ მიაშურო
(შემთხვევით კერძი ისევ მიმეწვა),
ჯერ ოთახში შემოიხედე.
ჩამოვსხდეთ ჩვენი სარეველას მწვანე ჰამაკზე,
და ვიყოთ ასე, როგორც ადრე,
ზაფხულის მშვიდ ღამეებში სიყვარულს რომ მეფიცებოდი.

ბინდის ფერო…

აჰა, მოგლიე, ბინდის ფერო,
ვდგავარ სამანთან.
რაღა უნდა ვთქვა…
რამდენჯერ იყო, უდროო დროს ღამე დაანთე,
კუდიანი ვარსკვლავების ჭიაკოკონა გააჩაღე
და ჩიტებად გადაქცეულ ჩემიანებს
დაუწვი ფრთები…
ვერც მოვასწარი, რომ მეყვირა:
არული–მეთქი კუდიანებს,
არული–მეთქი...

რას ვაკეთებდი? არც არაფერს.
სატრფო ვიყავი –
კირით ნაგებ კოშკში ვიჯექ და
მოვის წითელ, შვიდღილიან პერანგს ვკერავდი.
და ვიყავი –
ძმის ჭრილობაში ბალახის ბღუჯად ვეფინებოდი.
ცოლი ვიყავი –
ჩემი კარგი ქმრის სასთუმალთან
სანთლად ვდნებოდი.
ქვრივი ვიყავი –
ყველა ობოლის კვერს ვაცხობდი
და თალხ კაბაში რძია–რძიასფერ სხეულს ვკუჭავდი.
ბერდედაც ვიყავ –
ადგილის დედად გადაქცეული…

ასე ვიარე…
გზებს ვკეცავდი და ისევ ვშლიდი,
ხანაც საბრალო დედაბრისას ყანასა ვმკიდი,
ჭინჭველს ვაცლიდი ალვის ხეებს, მორევს ვხაპავდი,
მარტოდდარჩენილთ ვუცელავდი ჯავრის სათიბებს,

და ჰა, მოვედი შენს სამანთან,
შე ბინდის ფერო,
რაღა უნდა ვთქვა…
ერთი იმდენი,
ჩემიანების საფლავებზე – მადლის ქვებზე
ბროწეულები მახარებინე,
რომ ყვავილებით გაგარიჟრაჟონ...

ჩემთვის აღარ,
მე – სიპი ქვა, უკვე გამლიე,
შვილებისათვის,
ბინდის ფერო, წუთისოფელო…

ძველებს… და …ახლებს

მოდი, ამ ერთხელ ჩამოჯექი
და დაისვენე.
ნუ გახსენდება ასე ხშირად
შავი ზღვის ფსკერზე (უხმაურო მეგაპოლისში)
დაძირული თეთრი სახლები,
მიქცევისას საკვამურები რომ მოუჩანთ
დასახრჩობად განწირული კაცის ხელივით.
ნუღარ ცდილობ მათ გადარჩენას.
ისინი უკვე დაიძირნენ.

ნუ გახსენდება მსუყე ბაღები,
ფოთლის თავსაფრით რომ მალავდნენ გათქვირულ სხეულს
და თანაც ატმებს გვიკისკისებდნენ:
ჩვენსკენაც მოდით, ჩამოგვკრიფეთო, ადამიანო!
ისინი სხვებმა ჩამოკრიფეს და შერცხვენილნი,
ბეღურებითღა იფარავენ
გაშიშვლებულ, დამტვრეულ ტოტებს .

ნურც მეგობრები გახსენდება.
იცინოდით და შეფარული შიშით ანგლობდით:
ომში მიდის ერთი კაცი.
რათა ერთი?
მაშ რამდენი?
ბევრნი წახვედით და სათვალავი აგერიათ.

ნურც ის დღეები გახსენდება,
ჩამავალ მზეს - წითელ მამალს,
სალოცავიდან ღმერთს რომ ვწირავდით გადარჩენისთვის.
გადავრჩით, მაგრამ ჩვენ ხომ ვიცთ,
რომ გადარჩენა უფრო ხშირად, შვება არაა.

და, საერთოდ!
ასე ხშირად ნუ გახსენდება
ბოლო ყლუპივით დაქცეული შენი ქვეყანა.
მოდი, ამ ერთხელ ჩამოჯექი
და მითხარი თუნდაც სხვისი მშვიდი სიზმარი,
სადაც:
ცა შაბიამანის ხილვას ბლანდავს,
ნაპირებს შორდებიან გემები.
იქნევენ იალქნებს – აბრეშუმის ხილაბანდებს…

თუმცა…
რას გთხოვ, მეც ასე არ ვარ?
აი, დღესაც, გამოვიღვიძე და სხეულზე
ჩემი ქვეყნის მქრქალი კონტური აღმოვიჩინე…
გაცრეცილი და სევდიანი,
როგორც მინაზე გადმოსული მაცხოვრის ხატი.
არაფერს მთხოვდა.

როგორც შენ, ისიც მოვიდა ჩემთან
და დაღლილმა,
თავი დამადო...

ჩემი ლამაზი, პატარა ქალი

ჩემს ცოლსა ჰკითხეთ,
რად ვუყვარვარ,
მე ვერას გეტყვით…
მონადირე ვარ, მეომარი, მწყემსი, მეგუთნე…
მთელი ცხოვრება გამარჯვების ყიჟინას ვცემდი,
ან ვებმებოდი დამარცხების უხმო ფერხულში.

ძველ ამბარშია ჩაწერილი ჩემი ამბავი,
როგორ ვხნავდი და როგორ ვთესავდი,
ის, ჩემი ცოლი, მოდიოდა. ჭრელი თავშალით
მოჰქონდა ჩემთვის პური, ღვინო, აღზევანის მწიკვი მარილი…
მერე მიწიდან ხელმეორედ იწვერებოდა ხორბლის თავთუხად,
მწირი საგზლიდან დავარდნილი სიყვარულის ერთი მარცვალი.

თუ ვნადირობდი, ან საომრად თუ მივდიოდი,
ის სახლში იჯდა.
ჯალაბს უვლიდა და ფიქრობდა,
რომ მე ვიყავი, ვინც ბრძოლაში გამარჯვებული
მთვარედ ჰკიდებდა ცის ჭერხოზე მტრის მოჭრილ მტევანს.
და მთელი ღამე, როცა ყველას მიაძინებდა,
თავაუღებლად თითისტარზე ნისლებს მირთავდა.
დილით კი გორგალს ლურჯ ბილიკზე ძაფად არღვევდა,
რომ დაბრუნება შემძლებოდა
თუნდაც ლეგენდად, თუნდაც სიმღერედ, თუნდაც მითებად.

თუ იალაღებს ვალაღებდი თეთრი ბატკნებით,
ის, ჩემი ცოლი, თავის სხეულს სანთლად მინთებდა,
მოლაღურივით მისტვენდა და კენჭებზე ხტოდა,
რომ გავყოლოდი მის ნაფეხურებს,
მივსულიყავი ვნებისაგან გამთბარ სახლში და
მონატრებული,
მივფერებოდი ქერისფერ თმებზე.

მე ვერას გეტყვით,
ჩემს ცოლს ჰკითხეთ,
ახლაც ვუყვარვარ.
აგე, მთიები ჩემს ჯუბაზე ამოქარგულ ორნამენტებს ჰგავს –
ჩითისკბილას, ნაჭრელს, ჯვრიანას…
მე კი გზაში ვარ, ოღონდ ახლა – მიწიდან ცისკენ.
სახეში მცემენ საზარელი, ცხადი სიზმრები:
ცალად დამირჩა ჩემი ცოლი – ჩემი ირემი
და ჯავრიანად,
კი არ ბღავის ცრემლებშემხმარი,
ჩემი საფლავის ლოდსა ლოკავს ქვამარილივით!
ჩემი ლამაზი, პატარა ქალი…

სტოკჰოლმი
(სავარჯიშო დამწყებთათვის)

ზღვაში, როგორც
შოკოლადის პუდინგები,
ჩაუწყვიათ პაწაწინა კუნძულები.
კუნძულებზე – მარციპანის სახლებია,
დარაბები – თეთრი კრემის კონტურებით
და კარლსონი – მოწიფული მამაკაცი,
ყველა სახლის
კარამელის კოშკურებში.

ზღვის კობალტზე
(თუმცა ახლა ზღვა ბლანტია),
თოლიები ასკინკილით გადარბიან,
რომ მოასწრონ, ამოკენკონ კუნძულებზე
(ზღვაში ჩადგმულ შოკოლადის პუდინგებზე)
მარციპანის სახლები და დარაბები –
თეთრი კრემის კონტურებით.
ზამთარია.

სტოკ–ჰოლმ,
სტოკ–ჰოლმ, –კარამელის კოშკურიდან
სტოკატოთი ვარჯიშობენ ლოლუები.
წვეთავენ.

უგზოდ… უკვალოდ…

შუაღამისას მზეს ვაკრავდი “იავნანას” ჩუმი ღიღინით
გაღვივებული ვარსკვლავებით სავსე თონეში,
რომ რიჟრაჟისკენ,
დაბრაწული მზის სურნელით გაბრუებულს გაგღვიძებოდა.
ახელდი თვალებს -ვადკაჭაჭებს და ტიტინებდი,
მერე მთელი დღე მზეს იხუტებდი ორივე ხელით,
ჩიტებს უყოფდი და აპურებდი.

მას შემდეგ ისე დიდი ხანია...
მზეს ახლაც ვაკრავ “იავნანას” ჩუმი ღიღინით
გაღვივებული ვარსკვლავებით სავსე თონეში,
მზე არ ამოდის, მზე ვარდება კუტი პურივით.
მე მაინც ვაკრავ. მოთმინებით, ჯიუტად ვაკრავ.

ტყუილი იყო მამაშენის მზეჭაბუკად ზღაპრებში წასვლა!
ტყუილი იყო საწოვარა, წყალ–წყალა სუფი!
ბიძებისგან ნაჩუქარი თოფი, დამბაჩა!
ტყუილი იყო ომობანა! გამარჯვების ყიჟინა! ტაში!
მართალი–მხოლოდ გულის ფეთქვა და სიყვარული-
თოთო მაჯაზე ძაფით შებმული ვერცხლის ეჟვანი...

...შუაღამისას მზეს ვაკრავდი "იავნანას" ჩუმი ღიღინით,
ზღვაში ვხნავდი, ზღვაში ვთესავდი ცერცვის მარცვლებს:
სითბოს, სიკეთეს, სათნოებას, იმედს, სიხარულს...
არცრა მიჭირდა, გვერდით მყავდი: ცელქი ბიჟინა,
მოწყურებულს ზღვას გასმევდი პაწია კოვზით,
ზღვა გაილია, მიწა გამოჩნდა და მიწაზე:

დანარცხებული, თავწაწყვეტილი მკვდარი ჩიტი,
გადამსხვრეული ლითონის ფრთებით,
სხეულიდან გამოჟონილი ვაებით, კვნესით...
ვერ მოგისწარი! მზეს ვაკრავდი "იავნანას" ჩუმი ღიღინით,
ვხნავდი, ვთესავდი.

ხომ არ მემდური?
ხომ არ გცივა?
ხომ არ გეტკინა ან ხომ არ გშია?
გიჩხარუნებენ ბროწეულები ჩემს მაგივრად
წითელ–წითელ საჩხარუნოებს?!

მას შემდეგ ისე დიდი ხანია...
ჩამოიმარცვლა წელიწადების კრიალოსანი–დედის ლოცვანით.
ჩუმი ლოდინით, ჩუმი ლოდინით, ჩუმი ლოდინით...
გიახლოვდები, ისევ მესმის შენი მაჯიდან ვერცხლის ეჟვნის სუსტი წკარუნი,
ჩემსკენ იარე,
არ შეგეშინდეს ბილიკებზე მოდებული შამბის და გვიმრის,
ჩემი სხეული, ჩემი სული მოგიპნიე ფურცელ–ფურცელ და გამოყევი,
რომ მზე ჩაგიკრა "იავნანას" ჩუმი ღიღინით
გაღვივებული ვარსკვლავებით სავსე თონეში.

წყურვილი

სად გადარეკე ჩემი ღრუბლები ასე ქარდაქარ,
შუბლზე ნიშნად ცისკრისფერი ვარსკვლავი ენთოთ,
წვიმებისაგან დასკდომაზე ჰქონდათ ცურები…
დღეს თუ ხვალ, ჭიშკარს მოადგებობდნენ
ეჟვნად შებმული ჭექა–ქუხილის ჟღრიალ–ჟღრიალით.

ახლა კი…
ახლა, ამ ბურბურა მკათათვისაგან
ჩემი წყალუხვი მდინარე შრება.
ვეღარ ანთებენ გაშლილ ჭალებში ფშატის ხეები სანთლებად ნაყოფს,
მიწა დაღლილი ბერიკაცის ხელივითაა,
უღონოდ ფეთქავს.

იქ, მშრალ ნაპირზე მეთევზე დგას,
ხელში უჭირავს ნისლებისფერი დარაია,
როგორც ბუდეში მიყუჟული პატარა ჩიტი
და ელოდება, რომ ახმაურდეს მშრალი მდინარე,
მერე კალმახებს ლურჯ–წითელი წინწკლები სთხოვოს
და ჩემთვის ნაყიდ დარაიას მიმოაპნიოს.

ჩემი სატრფოა ეს მეთევზე,
რამდენი დღეა, მის მოსვლას ვუცდი…
შენ კი…

იქნებ მორეკო ჩემი ღრუბლები,
წვიმებისაგან სავსე ცურებით,
წყალუხვი გახდეს მშრალი მდინარე
გამოცურდნენ კალმახები
და ჩემს სატრფოს წინწკლები მისცენ.

…მოვა მერე ჩემს ჭიშკართან ჩემი მეთევზე,
ეზო იქნება დატბორილი ნაწვიმარი იების ბინდით,
ცა – ლურჯი, ლურჯი, ანგელოზის პერანგისფერი,
სახლი – ხასხასა, შემოსილი სუროს ქათიბით…
და სწორედ მაშინ, სპილენძის თუნგს როცა გავუწვდი,
სავსეს კისკისით,
შეიფრთხიალებს დარაია ჩემი სატრფოს ხელისგულებზე,
როგორც ბუდეში მიყუჟული პატარა ჩიტი
და გაიშლება – ნისლებისფერი, ლურჯად და წითლად გადაწინწკლული.
თვალებით ვეტყვი ჩემს მეთევზეს:
შემომახვიე დარაია,
რომ შემეხოს შენი თითები,
თორემ საცაა,
ღილებაწყვეტილ ღილ–კილოდან ამომისხლტება შენი სურვილი.

ახლა ხომ ხვდები, რატომ მინდა, რომ მორეკო
ჩემი ღრუბლები….


წერეთელი აკაკი - Tsereteli Akaki

ნატვრა

(natvra)


ასრულდა თითქმის, რასაც ვნატრობდით
ჩვენ ამ ნახევარ საუკუნეში
და, როგორც სვიმონ მოხუცებულსა,
მეც მომეფინა, მოხუცს, ნუგეში.

გამოიღვიძა ხალხმა მძინარმა,
რომ მოიპოვოს თავისუფლება
სიტყვის, მწერლობის, კრება-ერთობის
და აასრულოს საერთო ნება!..

გუშინ არ იყო, რომ აკრძალული
ძალმომრეობით გვქონდა ეს ყველა?
ბიუროკრატი, როგორც რომ ჩრჩილი,
კაცურ ღირსებას ღრღნიდა ნელ-ნელა!

მადლობა უფალს! მოვიდა წარღვნა,
რომ წაილეკოს უსამართლობა
და დაემკვიდროს ამიერიდან
“შვება”, “თანხმობა”, “ძმობა”, “ერთობა”!

შრომა ხალხისა, შეერთებული
ძალთა-ძალია სტიქიონური,
ვერ შეაჩერებს მას ვერაფერი,
გინდა ბრძანებაც იყოს მეფური!…

ახლა კი სწორედ შემიძლია ვთქვა:
თუმცა გავლიე ცხოვრების გზანი,
მაგრამ ნუგეშად მიმყვება მე თან
დიდი იმედი, კარგი ნიშანი!…

ეს არის მხოლოდ პირველი ბიჯი
და თან მოჰყვება მას სიარული!
შვილების პირველ ფეხის ადგმაზე
მისი მშობელი არს მხიარული.

ესეც პირველი ნაბიჯი არის,
ჩვენის ხალხისგან დღეს გადადგმული.
ჯერ იბარბაცოს!… რომ გამაგრდება,
მაშინ წინ წავა გამხნევებული.

ადრეც მეჯერა და ახლაცა მწამს:
სიტყვა თესლია, საქმე - ნაყოფი!
თუ არ ხანგრძლივის მოვლა-წამლობით,
არ იკურნება ხომ ავადმყოფი?!

ბედმა გვარგუნა ჩვენ ხვნა და თესვა,
რაც კი მოითხოვს ხანდახან გასვრას!
თქვენ მომკლები ხართ! ხელს თუ გაიჭრით,
ნუ ერიდებით ცოტა სისხლის ღვრას!

თუმცა მოვხუცდი, არ შემიძლია
დავატრიალო თქვენებრ ნამგალი,
მაგრამ მაინც კი გადაბმული ვარ
და თქვენ შეგყურებთ სიამით თვალი!

აბა, “ჰოპუნა” დააგუგუნეთ
პურის სამკალად, ეკლის საჭრელად,
და მეც შორიდან ბანს გეტყვით ყველას
სიამოვნებით, უკანასკნელად!

1905 წ.


წითაშვილი ივეტა - Tcitelashvili Iveta

მეგრული ლექსები


ჩენჯას ეშე ეზგუმონჭილს
ეწაფაფუ ნოყელეფ,
მეახალუ გურიშ ჭუაქ,
ნარღებაშე წაურთ ფერქ.
ავრე დაჩხირ ეთაგვარგვაზ,
ევრე წყარმალ მიორე,
ჩილათირ დღალეფს ეკანგარს,
უფაფუანს ნოყელეფს.
გოხოლუას მითინს ვარწყე
ელმარინეს, მოხვარეს,
არძო მუშის იწკუმონტუ,
არძო მუშის უჯინე.
ელაფარკალ ჭველა ჭველას,
იფინდიხნა ჭანდარეფ,
ღირთანს ჭარკანტ აკვარჩხილი,
ქიანას ნწყუნს სოდგარენ.
თაში ყოფე, ჭარაშ წისქვილ
მუშის მექუნს დღაშ დო სერს,
ქუმწუფართხაფ ჩენჯას ჭუა,
მუსვანჯუაფ ნოყელეფ,
გუნწყუმ გურს სკვილ, კვარკვაზელ დო
თეზმა ხანიშ ნანარღეფ,
ჩენჯა ჩენჯას ქუგოლუაფ
კარკაცანდეს ნოყელეფ.

***
ცას მუნაფა ელასხუპ,
მუნაფაშ გურს ზღვარზღვალანს,
გვალას რცხიმალ ცხიმურეფს
ჭვემა ელასხარსხალანს.
იკიონტუ ტყას მაფა
უგამაგათ, არგამათ,
ელაჯინე მუნაფას,
იშოლუ დო რაყვალანს.
მიკახორცქუ ჯაშე ჯას,
იშო გვალას, აშო ტყას,
ვაუტორხუ დუდს ვარა,
გურს გოლოფა ობარბანჯ.
ახავაია, თიშ ცოდა,
ქუფაფუაფ ყოროფას,
მაზმა სერ დო გოთანას
იწირღოლ დო იწანწალ.
ნაყოროფას ივარანს,
ნაჭვემურსი ჭაბაკანს,
ელაჯინე მუნაფას
მინ უკურთხანს, მინ ხვამანს.
გურს ნაბარბანჯ გოლოფას
ქოუფალუ გვიმარას,
სო ატყობუდ ყოროფას,
ნამუ გვალას, ნამუ ტყას.
იკიონტუ ტყაშ მაფა,
გილეფაფუ არგამათ,
ტყურათ ირჯებ დო გორუნს
ოლაფარეს ყოროფაშ.
ცას მუნაფა ელასხუპ,
ჭვემა მუშის სხარსხალანს,
ობარბანჯუ მაფაშ გურს,
იძიცანსი გვიმარა.

სამარგალოს


ჰოუ, ნანა,
თოლი სკვამი
ცირეფ, ოსარსალაია,
ენგურ ჭკუაგუნოლასირ,
ართო ოხვარჩალაია,
ოდა კისერგუნობეჭილ,
ჭველეფ ოწარწალაია,
აშო, გურშა ქომხუტოლეთ
"ჩქიმი ჭიჭე მახარია”.
"ასე ჩონგუ ქოფთქუათი”
ღვინიშ ეფშა მარანსია,
არძო ჭუა დიღვამანწკუ
ართათ შორი გვალასია.
სოურს შარა,
ჩქიმ მიჩქუდ დო,
არქა, შხვაში ვარდასია,
ჰოუ, ნანა,
სკანდა მოულ,
ხეს სი გოილუანქია,
სამარგალო სკან ძირაფაქ,
ირო ქუმაჭარასია.

დამორჩილიშ ბუძოლიას


დამორჩილიშ ბუძოლიას
არყებენა ბერწულეფ,
მელე-მოლე ქურღვაფუნა
მუნეფიში მაყარეფ.
ტანს კაბა ქუგოხარცქუნა
ჭითათ ელაძარწუფელ,
ბერწულეფიშ ელაჯინათ
პიჯ გუნჯამნა ჭუბურეფს.
წყარი ღალსი ქელაყუნდუ,
მუშ ოლაგეს ვენტირედ,
ავარცხილს ახვარჩალუდუ
გურშა ველაცადინელ.
ბორია-ჭარკანტ ნაჩილათუს
იკილოთუდ ოხვამეს,
ჩილამურით ოშკვიდუანდ
ცოდას ელადაჩხირელს.
ცასი კარი გოუნჯამუ
ჭარკანტიში მოჯინეს,
გეცუმენა ზესკვეფ ჟიშე,
ართო ქიგორგოთუდეს.
თოლეფ გეწკურილ გაფუნო
გური ენოდარაზელ,
დამორჩილის ბუძოლიას
მუჭო გარძი უჩქიმეთ.
ვეშერყიპ ბერწულეფიშ
არყებული მაყარეფს,
წყარი ღალს ვაიძირუნო,
ოლაგეს ვადონტირელ
ჭარკანტიში ნაკილოთა,
ელნანგარა ოხვამეს,
ვარა ცას ვამკოიდგუდუო,
ჩარდახ ეკოჩარდახელ,
ზესკვეფს ვაუთქუალნანო,
გურშა ვენოცადინელ.
მა თეშ რაგად ვამოსკვანსი,
მა თეშ რაგად ვამშინერს,
მარა ოკო ქოიწუე
ჭკუა იშენ ქექე რე
ჩქიმ ოსხუნურ სი ვაგაში,
სკანი ხიოლ მა ვორექ,
სი ჩქიმ გურიშ მურიცხ რექ დო
მათ ვადმარნე უსკანეთ!

ფსუაჭითა ფარფალია


ელაღოზელ ღაჟურია,
მიკაფურნანდ კამელიაშ
მინ ართ ყვავილს, მინ მაჟიას.
სი სარალო ფარფალია,
მის რე გალაყაფუქია?
ართ დღაშ რინა გაფუნია
ღორონთშე ჭყოლოფირია,
გური ჯგირო ქოუჩია,
დღა მალას ისერუნია.
ჩე ყვავილეფ კამელიას
ტანსი გახცხანტალუნია,
ჩილამურეფ ძიაცალო
მინ ასკუ მინ უცენსია.
არძა ართი ვარენია,
შხვა რენია კამელია,
უფერუანს ფარფალია,
მის ართ ღვანწკის, მინ მაჟიას,
ჩილამურეფს უსკირუანს
უყოროფეთ სო ულია,
ართიანიშ ვორეთია,
ღურელით დო თელითია,
უყოროფეთ თე ქიანა
ჩქიმო რე ლიებურია.
გეგკასერუ ფარფალია
ვეგეგონე რაგადია!
მუ ფქიმინა, მიყორსია,
ვამნარღენქი მუთუნსია,
ყოროფათი ართ დღაშ რინა,
თაში ხოლო ღირუნია!

ხე ვამოფთხა გოპირე


ხე ვამოფთხა გოპირე,
ყვინთელ, კაბაჭარჭულერ,
კისერ ყირტალ, ტანი სკვამ,
ჯღარ ფურცელით ხარხუნტელ.
ოყვავილეს ყვავილეფს,
ქაცუეფით დორშვილეფს,
აკუნწყუმნა ანდანერ
ყოფირელ – ვაყოფირელ.
მუ უნკუნჭაფ რენია
უგურე დო უშურე.
ყურმულო უჯინედეს
ზუკოლუნდეს, წონენდეს,
ბორიაქ წასაგებელქ,
ვამოხვარელქ, ვანტირელქ,
ქიმწაფაჩუ ყვავილეფ
ნატრებულ – ონატრებელ,
აკობანძღუ აკოსოფ
ხარებულ – ოხარებელ,
მითაჟამიშ ნაჩიებ
ქიმთარაყუ ოტყალეს:
ხე ვამოფთხაშ მეთხუმა
მუთუნნერო ვაშინერს!
ქარ-ბორიაქ ვედეჯერ,
მუქ იყუა თექ თეფერქ,
ტანს ოშფათ ქიგაკვამანჭ
გოპირელს-ვაგოპირელს.
ჭარაშა მის ეწარნე,
მის ულინუ უშარეთ?
ქარ-ბორია ყოროფათ მოჭონკე დო
დუდს ქიჭყენდ.
ენა, მუქ შემერყუა,
რჩქინებულ-ურჩქინებელქ.
ირო ართნერო ვარე,
მინ ჩხანა რე, მინჩა ჭვენს,
ქარ-ბორია სოდგარენ
გვალაშ იშო დოხინწე.
ხე ვამოფთხა ობაღეს
ხე უნკუნჭაფ ქეშარედ,
თაში ყოფე, თაში რე,
მუთ ვაშინერს!
ვაშინერს.

***
ვერ ელეოდა ღვინოს და ფუნჯს,
ფერების მეფეს რაღაც აწვალებდა,
ცარიელ ტილოს ებრძოდა სულ,
ხატავდა… შლიდა…
დარღვეულ ხაზებს ნაფხაჭნ-ნანეკნარზე
ცრემლთა რეში წვიმა უგონოდ ედებოდა,
სიცოცხლე ტილოზე? აზრი სადღაც გაწყდა,
ღვინომორეული დარდი ხითხითებდა…
ნაწვალებ წუთებს ფერი არ მოერგოთ,
უფერო სიცოცხლე ტილოზე ილეოდა…

***
მე მთელი ღამე ვიხეტიალე
და ამერია გზა და კვალი,
საით წავიდე?
სადღაც გამოჩნდა ცისფერი შუკა
და ლოენგრინი ალბათ იხსნის ელზა ბრაბანტელს…
ძველი დღიურის მკრთალ ფურცლებზე წვიმას აპირებს
და თავბრუს მახვევს გიჯი ფეთება
რაღაც მაწვალებს,
აქ დავიღალე,
აქ დავიკარგე,
აქ ხეტიალი უფრო მაშინებს,
საით წავიდე?
არ შეხვედრლიხართ პარციფალის წმინდა რაინდებს?
მათ დამიძახეთ…

***
მთის ჩანჩქერების წნულზე,
თეთრ ბრილიანტებს წვიმდა,
მე დღეს სიკვდილი არ მსურს,
მხოლოდ სიცოცხლე მინდა.
გულს ჭრილობების ხნულზე
ცრემლი იღვრება წმინდა,
სად არის ჩემი ბუდე,
მე დაბრუნება მინდა.
სადღაც დაღვრემილ ურემს
მიაჭრიალებს ვიღაც,
ვხედავ, გზებია მრუდე,
ვეღარ ვერევი იღბალს,
მაინც სიკვდილი არ მსურს,
მაინც სიცოცხლე მინდა.

***
ზამთრის ნიავი ტბას ეფერება,
ტბა ღელავს ყოველ მოფერებაზე,
ლოყაწითელი ჭადრის ფოთლები
მთვარეულივით დაბარბაცობენ,
მზე იპრანჭება ღრუბლის სარკეში,
სხივები ცვლიან ალმასის ბეჭდებს
და იმალება სადღაც ინფანტა
ცრემლებს მარცვლებად აკრიალოსნებს,
დაეხეტება ლავრიონას ძის
აჩრდილი ყველგან,
გულისსწორს ეძებს
და ყვვითელფრთება ანგელოზები
შორეულ ხმებით შარიშურიბენ…
გული შემადნა თეთრი ფიფქივით,
ტანჯვა მოკლეა?
მეკითხებიან,
უხმოდ მივყვები ჭრიალა კიბეს
ფეხქვეშ ფოთლები მეფინებიან.
ტანჯვა მოკლეა,
მესმის ჩურჩული
და მეღიმება,
არ ვიცი, რატომ,
ზამთრის ნიავი ტბას ეფერბა,
ლავრიონას ძე კვლავ დადის მარტო.

***
ღრუბლის ლურჯ ბალიშზე მიეძინა
ნამგალა მთვარეს,
ხუჭუჭა ვარსკვლავმა იანცა პატარა,
გააბა ბადე ღამეულ ცაზე,
დამიგო მახე
მომპარა გული
და ლურჯ ბალიშზე მიართვა მთვარეს.
ავყევი ნაკვალევს,
ფეხთა ნაკვალევს ვეძებდი ღამე
და მერე ვნახე,
ორი ვარსკვლავი ანცობდა ცაზე,
ვიღაცას კიდევ უგებდნენ მახეს…


წიკლაური მარიამი - Tciklauri Mariami

ვის უკვირს? (საბავშვო)

ადამიანს უკვირს,
ჩიტი როგორ ფრენს,
უჰაეროდ თევზი
წყალში როგორ ძლებს.
ჭკვიანს უკვირს, თორემ
სულელი და ბრიყვი
ყველა კითხვის პასუხს
სხვაზე სწრაფად იტყვის.





წიკლაური მამუკა - Tciklauri Mamuka

ჯონქა ხადური


ტანჯვისთვის იყო დაბადებული.
მიდიოდა და ღრენა-ღრენით მისდევდა ქარი.
მიდიოდა და მისჩხაოდნენ შავი ღრუბლები.

ვერც სეტყვა გაძღა ჯონქას თავზე ჩამოხვავებით
და არც წვიმები დაიღალნენ მისი წამებით.
ამოყვირებული კაცი იყო ჯონქა ხადური,
სიმართლე ვულკანივით ამოსკდებოდა ხოლმე მისი პირიდან -
სიმართლე კი... მოგეხსენებათ, რა მტრიანი ვინმეა! -
აი, ამიტომ ებრძოდნენ ჯონქას:
თავმჯდომარეც და ხევისბერიც,
მექალთანე ლადიმერაც და ხელმრუდი კოტიაც,
მილიციელიც და მოსამართლეც...
უღრენდა და ჰკბენდა ჯონქა,
უღრენდნენ და ჰკბენდნენ ისინიც,
ებრძოდა და ებრძოდნენ.
ამოყვირებული კაცი იყო -
ამოყვირება ვერავინ ვერ მოაშლევინა.
...და ბოლოს - ნეტავ როგორ შეხვდნენ ერთიმეორეს
ის და სიკვდილი?
მაინც მგონია, რომ თვითონ ჯონქა
გაიწეოდა სიკვდილისკენ, როგორც მხსნელისკენ
და გატანჯულ სულს უტანჯველად ჩააბარებდა.

სიკვდილიც შემოხვევდა ხელს და ეტყოდა:
მოდი აქ, შვილო, ეგრე ვინღა გაგიმეტაო,
რა ჭრილობებით სავსე გული მოიტანეო?!.